Кіріспе

Уильям Эдвард Робинсон (15 желтоқсан 1920 - 4 қазан 2021) – 1940-шы, 1950-ші, 1960-шы, 1970-ші және 1980-ші жылдардағы американдық бейсболшы, скаут, бапкер және клуб басшысы. 13 жылдық ойыншылық мансабында (1942; 1946–1957) ол сол кездегі сегіз американдық лигасы командасының жетісінің құрамында болған (бірден-бір ерекшелік – «Ред Сокс»). Ол 2011 жылы жарық көрген «Бақытты мен: бейсболдағы алпыс бес жылым» атты автобиографияның авторы. Робинсон 1943 жылғы «Әскери әлем сериясының» соңғы тірі мүшесі, Кливленд Индиандарының әлем чемпионатында жеңіске жеткен командасының соңғы тірі мүшесі және 1946 жылғы маусымнан кейін «Индиандар» тастап кеткен Кливлендтегі «Лига паркінде» ойнаған соңғы тірі қалған жоғары лига ойыншысы болды. Ол қайтыс болған кезде әлем чемпионатында жеңіске жеткен команданың ең қарт ойыншысы және «Балтимор Ориолс», «Кливленд Индианс», «Чикаго Уайт Сокс», «Детройт Тайгерс», «Нью-Йорк Янкиз», «Филадельфия / Канзас-Сити Атлетикасы» және «Вашингтон Сенаторлары» командаларының ең қарт мүшесі болды. 2019 жылғы 21 қарашада Валь Хаймнің қайтысынан кейін Робинсон ең қарт бұрынғы ойыншы атанды. Робинсон сондай-ақ 1942 жылғы маусымның соңғы тірі ойыншысы, сонымен қатар Екінші дүниежүзілік соғыстағы қызметінен кейін мансабы үзілген ең қарт жоғары лига ойыншысы болды. Оның әкесі кейінірек отбасын тастап кетті, ал Эдди 12 жасқа келгенде ата-анасы ажырасты. Ол Париждің кіші колледжінде оқыды.

Мансап

Эдди Робинсон, оң қолмен лақтыратын, сол қолмен соққы беретін ойыншы, 1942 жылғы маусымның соңында «Кливленд Индианс» командасына шақырылмас бұрын төрт маусым кіші лигада ойнады. 1942 жылғы маусымнан кейін ол АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қатарына қосылды және 1946 жылға дейін бейсбол карьерасын жаңарта алмады. Қызметте жүргенде аяғына жарақат алды, дұрыс жасалмаған операциядан кейін толыққанды қалпына келмеді, бірақ үлкен лигада сәтті мансап жасауға жеткілікті күшке ие болды. Оның ең жарқын командалық сәті 27 жасында «Кливленд Индианс» командасымен 1948 жылғы әлем чемпионатын жеңгенде болды. Маусым ортасында басқа командаға сатылғанына қарамастан, ол өзінің ең жақсы күйінде болды және келесі екі командасымен – «Вашингтон Сенаторс» (1949–50) және «Чикаго Уайт Сокс» (1950–52) – үлкен лигадағы ең табысты маусымдарын өткізді. 1951 жылы Робинсон Пол Ричардспен өмір бойына созылатын қарым-қатынасын бастады, ол бұрынғы ойыншы Ричардстың «Чикаго Уайт Сокс» командасында бас жаттықтырушы ретіндегі мансабының бастауы болды. Барлығы 1315 ойында ойнап, .268-дей орташа көрсеткіш, 172 хоум-ран және 723 ұпай жинады. Қорғаныс бойынша, ол .990 филдинг пайызбен карьерасын аяқтады, бірінші базадағы әрбір ойынды толық ойнады. 1943-1945 жылдары Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет еткендіктен, ол ойнамады. 1955 жылы «Нью-Йорк Янкис» командасының резервтік ойыншысы ретінде Робинсон 36 соққы жасап, 16 хоум-ран соқты. Ол соққыдан гөрі көбірек ұпай жинады – 42 ұпай. Маусымда 173 соққыда .208 орташа көрсеткіш көрсетіп, 36 рет базаға шықты. Робинсон 1940 жылдары немесе одан кейін карьерасын бастаған ең ескі бейсболшы болды және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде мансабы үзілген соңғы ойыншы болды. (Крис Хоуги қайтадан үлкен лигаға оралмады, ал Эдди Басински мен Томми Браун соғыс кезінде азаматтық адамдар болды.)

Ойын-сауық мансабынан кейін

Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Робинсон Балтимор Ориолс командасының жаттықтырушысы болды, содан кейін олардың ойыншыларды дамыту бөліміне ауысты. Ориолс командасының менеджері және сондай-ақ техастық Пол Ричардстың шәкірті болған ол, Ричардспен бірге Хьюстон Астрос клубына өтті, сосын 1960-шы жылдардың ортасында Чарли Финлидің даулы басшылығы кезінде Канзас-Сити Атлетикс клубының фермалық жүйе директоры болып жұмыс істеді. Кейін Робинсон Ричардспен Атланта Брейвз командасының бас кеңсесіне қайта қосылды. 1972 жылғы маусымда Робинсон Ричардстың орнын басып, «Брейвз» командасының бас менеджері болды және осы лауазымда 1976 жылдың басына дейін қызмет етті. Робинсон Америка лигасына Техас Рейнджерс командасының бас кеңсесіне мүше ретінде оралды. 1977 жылы Робинсон Рейнджерс клубының бірлескен бас менеджері (Дэн О'Брайен ағамен бірге) болып тағайындалды, ал 1978 жылдан 1982 жылға дейін жалғыз бас менеджер болды. Рейнджерс 1977, 1978 және 1981 жылдары жеңіске жеткенімен, 1982 жылғы сәтсіз маусым Робинсонның бас менеджер лауазымынан кетуіне себеп болды. Бейсболда скаут және ойыншыларды дамыту жөніндегі кеңесші ретінде жұмысын жалғастырған ол, Бостон Ред Сокс клубының скауты қызметін атқарып, «алғашқы сегіз» Америка лигасы клубтарының арасында ол ойнамаған жалғыз команда болды. Әлемдік серия чемпионы атанған соңғы тірі Кливленд Индианс ойыншысы (Робинсонның 1948 жылғы Индианс командасынан бұрынғы әлем чемпионатында ойнаған тірі ойыншылар жоқ), Робинсон 2016 жылғы әлемдік серияның 6-шы ойынына қатысып, Кливлендтегі Прогрессив Филд стадионында Индианс пен Чикаго Кабс командаларының ойынын тамашалады. Робинсон Техас штатының Форт-Уорт қаласында тұрды. Сыртқы шабуылшы Вал Хеймнің қазасынан кейін Робинсон ең қарт бейсболшы ретінде танылды.

Жеке өмір

Робинсон 1942 жылғы маусымнан кейін АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қатарына қосылды; ол үш жыл қызмет етті. Базалық дайындықтан өткен соң, 1943 жылдың ақпан айында Элейн Эльдерге үйленді. Олардың екі баласы болды, соның біреуі бала кезінде қайтыс болды, және 1951 жылы ажырасты. Робинсон 1955 жылы Пенсильвания штатының Питтсбург қаласында туған Бетт Фарлоуға үйленді. Олар үш ұл тәрбиеледі: Марк, Дрю және Пол.

Өлім

Эдди Робинсон 2021 жылғы 4 қазанда Техас штатында қайтыс болды. Ол 100 жасқа толып еді.