Флетчер классы эсминец: USS McNair (DD 679) тарихы
USS McNair
USS McNair (DD 679) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Fletcher классы эсминеці. Фредерик МакНейрдің өмірі мен қызметі, Азамат соғысы және Теңіз академиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Флетчер класының эсминшісі USS McNair (DD 679) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің эсминшісі.
Fletcher class destroyer
USS McNair (DD 679) was a of the United States Navy.
Есімдес
Фредерик Валет Макнейр 1839 жылдың 13 қаңтарында Пенсильвания штатының Абингтон қаласында дүниеге келген. 1853 жылдың 21 желтоқсанында мичман болып тағайындалды және 1857 жылы АҚШ Әскери-теңіз академиясын бітірді. Американдық Азамат соғысы кезінде Атлантика мұхитындағы блокадалық бекеттерде және Миссисипи өзеніндегі патрульде қызмет етті, 1898 жылдың шілдесінде контр-адмирал шеніне көтерілді. 1898 жылдан 1900 жылға дейін АҚШ Әскери-теңіз академиясының бастығы қызметін атқарды. Контр-адмирал Макнейр 1900 жылдың 28 қарашасында Вашингтон қаласында, бұйрық күтіп отырғанда қайтыс болды.
Frederick Valette McNair was born on 13 January 1839 at Abington, Pennsylvania. He was appointed midshipman on 21 December 1853, graduating from the United States Naval Academy in 1857. He served on the Atlantic blockade stations and Mississippi River patrols during the American Civil War, rising to the rank of rear admiral in July 1898. He served as Superintendent of the United States Naval Academy from 1898 to 1900. Rear Admiral McNair died at Washington, D. C., on 28 November 1900, while awaiting orders.
Құрылыс және іске қосу
МакНейр кемесі 1943 жылдың 30 маусымында Federal Shipbuilding & Dry Dock Co., Kearny, N. J. компаниясында салынды; 1943 жылдың 14 қарашасында суға түсірілді; Контр-адмирал МакНейрдің келіні, Ф. В. МакНейрдің қызы қолдаушы болды және 1943 жылдың 30 желтоқсанында комиссияға қабылданды.
McNair was laid down 30 June 1943 by the Federal Shipbuilding & Dry Dock Co., Kearny, N. J.; launched 14 November 1943; sponsored by Mrs. F. V. McNair, Jr., daughter in law of Rear Admiral McNair; and commissioned on 30 December 1943.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Макнейр Нью-Йорктен 1944 жылғы 5 наурызда Тынық мұхитына қарай жолға шықты. 14 маусымда 54-ші эсминецтер эскадрильясының құрамында Сайпандағы жапондық жағалау нысандарына қарсы оқ ашты. Келесі 19 күн бойы ол отты қолдау көрсетіп, су асты қайықтарына қарсы патрульдеу жүргізді. 3 шілдеде ол TF 52 тобынан бөлініп, Эниветок пен Сайпан арасында кемелерді сүйемелдеуге тағайындалды. 25-і күні ол сол топқа қосылып, Тинианға шабуыл жасау үшін отты қолдау мен күзетуді қамтамасыз етті. 2 тамызда қайта бөлініп, Макнейр Гуадалканалға келесі шабуыл операциясына, Палауға дайындалу үшін бет алды. 6-21 қыркүйек аралығында ол оңтүстік Палауды басып алу және оны ұстау үшін қарсы артиллериялық және мазалау оғымен құрлық әскерлеріне қолдау көрсетті. Ангаур шайқасынан кейін ол оңтүстікке, Лейтеге шабуылға арналған Манус аралына жүзіп кетті. 20 қазанда Лейте шығанағының көлік аймағына келген Макнейр кемелер мен әскерлерді қорғау үшін су асты қайықтарына қарсы патрульдік міндеттерді атқарды, ал соңғылары Дулаг жағалауына шабуыл жасауды бастады. 25-і күннің алғашқы сағаттарында ол Лейте шығанағына кіруді қамтамасыз ету үшін өз позициясында қалды, ал DesRon 54 эскадрильясының бауыр кемелері Суригао бұғазының солтүстік жағына қарай бет алған жапондық кемелеріне қарсы түнгі торпедалық шабуыл жасады және контр-адмирал Джесси Б. Олдендорфтың кемелерінен ұтылды. Келесі күні ол Голландияға бағыт алды, онда Лейтеге күш-жабдықтардың қауіпсіз жеткізілуін қамтамасыз ету үшін сүйемелдеу жұмыстарын бастады. Содан кейін ол Лузонға шабуылға дайындалу үшін Соломон аралдарына қайтып келді. Гуадалканалдан 25 желтоқсанда шығып, Манусқа баратын көліктерді сүйемелдеді, 11 қаңтарда Лингаен шығанағына жетті. 14-і күніне дейін ол жақыннан отты қолдау көрсетіп, камикадзелердің шабуылдарына шеберлікпен тойтарыс берді. Содан кейін ол Иво Джима шабуылын қолдау үшін жылдам авиатасымалдаушыларға қосылды. 16 ақпанда ол Хонсюдан 133 км қашықтықта болды, авиатасымалдаушылар Токио-Йокогама аймағына шабуыл жасағанда оларды күзетіп, жапондық ұшақтарды өздерінің базаларында ұстады. Келесі күш қиын жағдайдағы арал үстінде әуеден қорғаныс үшін оңтүстікке жылжыды. 21-і күні Макнейр Саратогаға камикадзелер мен торпедалық ұшақтарға қарсы күресуге көмектесті, соңғы екеуін жоқ қылды, содан кейін оны жөндеу үшін Эниветокқа сүйемелдеді. 18 наурызда эсминец Окинаваға дайындалу үшін Нансей Шотоға шабуыл жасауға авиатасымалдаушылармен бірге қайта оралды. 1 сәуірде олар жаудың бекінісіне десант түсірген әскерлерге жақыннан қолдау көрсетті. Макнейр Окинавадан 27 сәуірге дейін күнделікті әуе шабуылдарына қарсы күресуге көмектесіп, содан кейін жөндеуге Улитиге оралды. 25 мамырда Окинаваға оралғаннан кейін ол 13 маусымда Лейтеге, жылдам авиатасымалдаушылардың Жапонияға қарсы соңғы операциясының базасына оралғанға дейін жағалауды бомбалау және әуе шабуылына қарсы патрульдік миссияларды орындады. 1 шілдеде күш солтүстікке бағыт алды және келесі бір жарым ай бойы жаудың үй аралдарының жағалауларын аралап, Хонсю, Хоккайдо және Курил аралдарындағы өнеркәсіптік және әскери нысандарға қиратушылық соқты. 12 тамызда оның артиллериясы Курил аралдарындағы Парамушироны атқылағаннан кейін Макнейр Алеут аралдарына бет алды. Аляскадағы Адактан 14-і күні ол жапондықтардың капитуляциялағаны және Жапонияға басып алу миссиясы үшін Аомори-Оминато аймағына қайту туралы жаңа бұйрық алды. Екі айдан кейін, 12 қазан күні ол Америка Құрама Штаттарына жолға шықты және 4 қарашада Сан-Францискоға жетті. 1946 жылғы 28 мамырда Сан-Диегода ол қызметтен босатылып, Тынық мұхитының резервтік флотына қосылды.
McNair departed New York on 5 March 1944 for the Pacific. By 14 June, as a unit of Destroyer Squadron 54 (DesRon 54), she was in the screen for the battleships that opened their guns against Japanese shore installations on Saipan. For the next 19 days, she provided fire support and carried out antisubmarine patrols. On 3 July, she was detached from TF 52 to escort ships between Eniwetok and Saipan. Rejoining that force on the 25th, she provided fire and screening support for the invasion of Tinian. Detached again 2 August, McNair steamed to Guadalcanal to prepare for the next offensive operation, the Palaus. From 6–21 September, she supported the land forces effecting the capture and occupation of the southern Palaus with counterbattery and harassing fire. After the battle of Angaur, she sailed south to Manus Island, the staging area for the Leyte invasion. Arriving in the Leyte Gulf transport area on 20 October, McNair took up antisubmarine patrol duty to protect ships and troops as the latter began to storm the shore at Dulag. In the first hours of the 25th, she remained at her station to cover the entrance to Leyte Gulf as her sister ships of DesRon 54 conducted their much heralded night torpedo attack on Japanese men of war steaming toward the northern end of Surigao Strait and defeat under the guns of Rear Admiral Jesse B. Oldendorf’s battleline. The next day, she got underway for Hollandia where she took up escort work, ensuring the safe arrival of reinforcements at Leyte. Then she sailed back to the Solomons for rehearsals for the assault on Luzon. Clearing Guadalcanal on 25 December, she screened transports to Manus, continuing on to Lingayen Gulf with them on 2 January 1945. She entered the gulf on 11 January. There, until the 14th, she provided close fire support and met the attacks of kamikazes with skill. She then joined the fast carriers for strikes in support of the Iwo Jima offensive. By 16 February, she was 72 miles (133 km) off Honshū, screening the carriers as their planes struck at the Tokyo Yokohama area, thus keeping Japanese planes at home while landings were made on Iwo. The force next moved south to provide air cover over the embattled island. On the 21st, McNair helped Saratoga fight off kamikaze and torpedo planes, splashing two of the latter, and then escorted her to Eniwetok for repairs. On 18 March, the destroyer was back with the carriers for raids on the Nansei Shoto in preparation for the upcoming Okinawa campaign. On 1 April, they provided close support as troops landed on that enemy bastion. McNair remained off Okinawa to aid in fighting off the daily air attacks until 27 April, when she returned to Ulithi for repairs. Returning to Okinawa on 25 May, she conducted further shore bombardment and antiaircraft patrol missions before returning on 13 June to Leyte, the staging area of the fast carriers’ last deployment against Japan. The force steamed north on 1 July, and for the next month and a half ranged the coasts of the enemy's home islands, raining destruction on industrial and military targets on Honshū, Hokkaidō, and the Kuriles. On 12 August, after her guns had pounded Paramushiro in the Kuriles, McNair headed for the Aleutians. At Adak, Alaska on the 14th, she received news of the Japanese surrender and with that news, new orders to return to Japan for occupation duty in the Aomori Ominato area. Two months later, on 12 October, she departed for the United States, arriving at San Francisco, Calif. on 4 November. At San Diego on 28 May 1946, she decommissioned and joined the Pacific Reserve Fleet.
1951-1963 жылдар
1950 жылы Кореяның бөлінуі әлемдегі жағдайды шиеленістірді. Макнейр жақын арада консервациядан алынып, 6 шілдеде 1951 жылы қайта іске қосылды. Жыл соңына дейін ол Атлантика флотының құрамына кірді. 6 қыркүйекте 1952 жылы ол Ньюпорт (Род-Айленд штаты) портынан шығып, Панама каналы арқылы Кореяға дейін әлемдік саяхатқа аттанды. Ол Біріккен Ұлттар Ұйымының әскерлеріне артиллериялық қолдау көрсетті және 7-ші флоттың авиатасымалдаушыларының күзетшісі болды. 3 айдан кейін ол Суэц каналын арқылы үйіне қайтып, 11 сәуірде 1953 жылы Ньюпортқа жетті. Шілдеде ол Солтүстік Еуропаға теңізшілерді даярлау үшін Атлантика арқылы қайтадан өтті, содан кейін Жерорта теңізінде 6-шы флотпен алғашқы кезектегі қызметін атқарды. Макнейр 1956 жылдың 18 сәуіріне дейін шығыс жағалауында болды, содан кейін 72 сағаттың ішінде Таяу Шығысқа жөнелтілді. Ол Қызыл теңізде және Мысырдың солтүстік жағалауында шілде айының ортасына дейін жүрді. 20 шілдеде ол Гибралтардан шығып, 28 шілдеде Ньюпортқа оралды. Таяу Шығыстағы жағдай шиеленісіп тұрды, ал 1957 жылдың мамырында Макнейр тағы да Жерорта теңізіне қайта оралды. 22 мамызда Суэц каналын арқылы өтіп, DesDiv 202 дивизиясымен бірге шілде айына дейін Қызыл теңіз аймағында жүрді. Содан кейін ол 6-шы флоттың операцияларына қатысу үшін Жерорта теңізіне оралды және 22 тамызда Ньюпортқа қайтты. 1958 жылдың маусым айында Макнейр саяси тұрақсыздыққа ұшыраған Шығыс Жерорта теңізі аймағындағы жағдайды реттеуге көмектесу үшін тағы да шығысқа қарай бағыт алды. 23 шілде мен 20 тамыз аралығында Ливан жағалауында күзетте болды. Қыркүйектің ортасында жағдай жайғасып, эсминец 30-ы Ньюпортқа келді. Макнейрдің 1959 жылғы 6-шы флоттағы кезектемесінен кейін ол Филадельфиядағы 4-ші теңіз округіне теңіз резервінің оқу кемесі ретінде бекітілді. 1961 жылдың 13 тамызында Шығыс және Батыс Берлин арасындағы Бранденбург қақпасы жабылып, Шығыс Германия Берлин қабырғасын салуға кірісті. Қаладағы және әлемдегі жағдай шиеленіскендіктен, одақтас гарнизондар күшейтілді және одақтас теңіз күштерінің кемелері жағдайды күтуге дайын тұрды. Макнейрдің резервтік экипажы белсенді қызметке шақырылып, эсминец тағы да шығыс жағалауы мен Кариб теңізіндегі операцияларға қатысу үшін белсенді флотқа қосылды. Ақпан айының ортасында ол соңғы еуропалық сапарына шықты, ол 5 айлық круизді Солтүстік Еуропа порттарына арнады. 7 қыркүйекте ол теңіз резервінің оқу кемесі мәртебесіне қайта оралды және резервтегі экипажы азаматтық өмірге оралды. 1963 жылдың тамыз айында ол Филадельфия теңіз кемежайына кіріп, деактивацияға дейінгі жөндеуден өтті. 30 желтоқсанда қызметтен босатылып, Атлантика резервтік флотының Филадельфия тобына қосылды. Макнейр 1974 жылдың 1 желтоқсанында теңіз кемелерінің тізілімінен алынып тасталды. 1976 жылдың 10 маусымында сатылып, металл қалдықтарына жіберілді.
In 1950, world tension increased as the divided country of Korea became the site of overt hostilities. McNair was soon taken out of mothballs, recommissioning 6 July 1951. Before the end of the year she had reported for duty in the Atlantic Fleet. On 6 September 1952, she departed her home port, Newport, R. I., for a world cruise that took her through the Panama Canal to Korea, where she served as gunfire support ship for United Nations troops and as guardian of carriers of the 7th Fleet. After 3 months in the combat area, she transited the Suez Canal en route home, arriving Newport 11 April 1953. In July she headed back across the Atlantic for a midshipman training cruise to northern Europe, followed by her first deployment with the 6th Fleet in the Mediterranean. McNair remained on the east coast until 18 April 1956, when she sailed on 72 hours notice for the Middle East. There, she cruised the Red Sea and along the northern Egyptian coast until mid July. On 20 July, she cleared Gibraltar and by the 28th was back at Newport. Tension in the Middle East remained high, and in May 1957 McNair was back in the Mediterranean. Transiting the Suez Canal 22 May with her division, DesDiv 202, she again cruised in the Red Sea area until July. She then returned to the Mediterranean for 6th Fleet operations, departing for Newport 22 August. In June 1958, McNair again sailed eastward to help deal with another explosive situation in the politically unstable eastern Mediterranean area. From 23 July to 20 August she patrolled off Lebanon. In mid September, tension decreased and the destroyer departed for Newport, arriving on the 30th. McNairs 1959 6th Fleet deployment was followed by assignment to the 4th Naval District as a Naval Reserve training ship, based at Philadelphia, Penn. On 13 August 1961, the Brandenburg Gate between East and West Berlin was closed and construction on the Berlin Wall was begun by East Germany. As tension in the city, and the world, increased, Allied garrisons were reinforced and ships of the Allied navies stood by to await developments. McNairs reserve crew was recalled to active duty and the destroyer again joined the active fleet for operations along the east coast and in the Caribbean. In mid February, she sailed on her last European deployment, a 5 month cruise to northern European ports. By 7 September, she had resumed her status as a Naval Reserve training ship and had returned her reservist crew to civilian life. In August 1963, she entered the Philadelphia Navy Yard for preinactivation overhaul. Decommissioning there on 30 December, she joined the Philadelphia Group, Atlantic Reserve Fleet. McNair was stricken from the Naval Vessel Register on 1 December 1974. She was sold on 10 June 1976 and broken up for scrap.
Марапаттар
Макнейр Екінші дүниежүзілік соғыс үшін сегіз шайқас жұлдызын және Корея соғысы үшін екі шайқас жұлдызын алды.
McNair received eight battle stars for World War II service and two for the Korean War.