Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"This Song" – ағылшын рок-музыканты Джордж Харрисонның 1976 жылғы "Thirty Three & 1/3" альбомынан шыққан ән. Ол альбомның бірінші синглы ретінде жарық көрді және американдық поп-чарттарда 25-орынға жетті, бірақ Ұлыбританияда тізімге ілеспеді. Харрисон бұл әнді 1970-жылдардың басындағы "My Sweet Lord" хитіне қатысты авторлық құқықтың бұзылуы туралы сот ісіне жауап ретінде жазды. Әннің мәтінінде сот процесіне байланысты терминдер қолданылады, сондай-ақ танымал музыкадағы плагиат туралы сатирикалық пікір білдіретін басқа әндердің атаулары да айтылады.
"This Song" is a song by English rock musician George Harrison from his 1976 album Thirty Three & 1/3. It was released as the first single from the album and reached number 25 on the American pop charts but failed to chart in the UK. Harrison wrote the song as a response to the copyright infringement suit launched against him over his early 1970s hit "My Sweet Lord". The lyrics use terminology associated with the court case and mention other song titles as a satirical comment on the notion of plagiarism in popular music.
Құрастыру және жазу
Джордж Харрисон "This Song" әнін 1976 жылғы наурыз айында Нью-Йорк сотында бір апта бойы 1970 жылғы "My Sweet Lord" әнінің Chiffons-тың 1963 жылғы "He's So Fine" хитінің авторлық құқығын бұзбағанын сотқа сендіруге тырысқаннан кейін жазды. Харрисонның айтуынша, талапкердің куәгерлері тым тереңге бойлап, "My Sweet Lord" әнін бірнеше мелодиялық желіге, немесе оларды "мотивтер" деп атағандай, бөліп қарастырды. Талапкердің сарапшысы да бұл пікірді дәлелдеу үшін үлкен музыкалық ноталармен толтырылған кестелер жасады. Ән мәтінінде Харрисон жаңа композиция оған "білмей тұрып" келгенін, әннің тоналығы мен негізгі рифін талқылап, өзінің "сарапшысының" келісімін алғанын айтады. "He's So Fine" әнінің авторлық құқығына ие Bright Tunes компаниясына сілтеме жасап, ол: "Бұл әнде ешқандай 'жарық' жоқ" дейді. Музыкатанушы Томас МакФарлейннің айтуынша, Харрисон поп-әннің түпнұсқалығы туралы көзқарасын жеткілікті ету үшін "музыкалық әзілдерді" және "таныс музыкалық фразаларды" пайдаланған. Әннің бастапқы рифі Four Tops-тің "I Can't Help Myself (Sugar Pie Honey Bunch)" әнін еске салады, бұл ұқсастықты Харрисон көп кешікпей мойындайды. Жазуға Билли Престон фортепиано мен органмен, Том Скотт мүйіздік аранжировкамен, ал Монти Пайтоннан Эрик Идл әннің түпнұсқалығы туралы "ratbag" деп аталатын сөздермен қатысты.
George Harrison wrote "This Song" in March 1976 after spending a week in a New York courtroom, trying to convince a judge that his 1970 song "My Sweet Lord" did not infringe the copyright of the Chiffons' 1963 hit "He's So Fine". According to Harrison, the plaintiff's witnesses got ridiculously in depth, breaking "My Sweet Lord" down into several melody lines, or "motifs", as they referred to them. The plaintiff's expert also drew up several charts with large musical notes on it to prove the point. In his lyrics, Harrison states that the new composition came to him "unknowingly", discusses its key and main riff, and asserts that he has his "expert's" approval. With reference to Bright Tunes, the company that owned the copyright to "He's So Fine", he declares, "This tune has nothing 'Bright' about it". In musicologist Thomas MacFarlane's description, Harrison includes "musical jokes" and "familiar musical phrases" to further convey his view of a pop song's originality. The opening riff recalls that of the Four Tops' "I Can't Help Myself (Sugar Pie Honey Bunch)", a similarity that Harrison soon acknowledges. The recording includes Billy Preston on piano and organ, a horn arrangement by Tom Scott, and Monty Python's Eric Idle providing the "ratbag" interjections about the song's originality.
Шығару және қабылдау
2002 жылдың қаңтар айында "Goldmine" журналына жазған Дейв Томпсон "This Song" әнін "Харрисонның соңғы сынақтарына қатысты жасалған керемет сараптама" деп сипаттады. Billboard жолды оның көңіл көтерушілігі және "сөздердің ойын-қылығымен дау тудырмайтын ән жазу идеясын шебер пайдалануы" себепті "тартымды" деп атады. "Cash Box" журналында "жазғы фортепиано мен орган әннің басын тартып кетеді" және "Том Скотт орындаған отты саксофон бридж бөлігінде жарқырап тұрады" делінген. Record World: "Егер әр ән жазған сайын оның жаңалығын тексеру үшін компьютерге жіберуге мәжбүр болсаңыз қалай болар еді? Бұл Джорджтың заңдық дауларынан шабыттанған тақырып. Оның жарқын дыбысы оны оның ең танымал әніне айналдыруы мүмкін".
Writing for Goldmine magazine in January 2002, Dave Thompson described "This Song" as "a brilliantly constructed commentary on Harrison's more recent travails". Billboard described the track as "irresistible" due to its cheerfulness and the way "the words so cleverly play on the concept of trying to write an entertaining non controversial song". Cash Box said "a jazzy piano and organ take off on the lead" and "a firey sax played by Tom Scott spits across the bridge." Record World said "What if every time you wrote a song you had to run it through a computer to test its originality? That's the theme here, inspired by George's legal rift. The bright sound could make it his biggest yet."
Музыкалық бейне
Харрисон әнге арналған бейнеклип түсірді, ол Лос-Анджелестегі сот ғимаратында түсірілді және 1976 жылғы плагиаттық отырысты пародиялап көрсетті. Клип алғаш рет 1976 жылғы 20 қарашада Пол Саймонның "Saturday Night Live" бағдарламасында көрсетілді, онда Харрисон арнайы музыкалық қонақ болды. Клипте Харрисон сот залында көптеген достарымен бірге бейнеленген (қазылар алқасы, сот орындаушысы, қорғау сарапшыларының киімдерін киген). Драммер Джим Келтнер судья рөлінде, ал "The Rolling Stones" тобының Ронни Вуд ("Pepperpot" кейіпкерінің киімдерін киген) Идлдің жоғары дауыстағы сөздерін қайталап еліктейді. Харрисонның қарындасы (кейін әйелі), Оливия Ариас, қазылар алқасының арасында көрінеді. Клип Харрисонның гитарада ойнауымен аяқталады, оның бір қолы сот залындағы күзетшіге кісендеп байланған. "This Song" әнін көп эфирде ойнаған Чикаго радиостанциясы WLS, оны 1977 жылғы ең танымал 72-ші хит деп санайды. Ол 1977 жылғы 15 қаңтардағы сауалнамада 7-орынды иеленді.
Harrison directed a music video for the song, which was filmed in a Los Angeles courthouse and satirised the 1976 plagiarism hearing. The clip was first shown on the 20 November 1976 episode of Saturday Night Live hosted by Paul Simon, in which Harrison was a special musical guest. It features Harrison in a courtroom along with a cast of many of his friends (dressed up as the jury, bailiff, defence experts). Drummer Jim Keltner appears as the judge and the Rolling Stones' Ronnie Wood (dressed as a "Pepperpot" character) mimics Idle's falsetto words; Harrison's girlfriend (later wife), Olivia Arias, appears between the people of the jury. The clip ends with Harrison playing guitar, with one hand handcuffed to a courtroom guard. Chicago radio station WLS, which gave "This Song" much airplay, ranked it as the 72nd most popular hit of 1977. It reached number 7 on their survey of 15 January 1977.