Кіріспе
All Things Must Pass – ағылшын рок музыканты Джордж Харрисонның үшінші студиялық альбомы. 1970 жылғы қарашада үш альбомдық жинақ ретінде жарық көрген ол, Харрисонның сол жылдың сәуірінде «The Beatles» тобының тарауынан кейінгі алғашқы жеке жұмысы болды. Альбомда «My Sweet Lord» және «What Is Life» хиттері, сондай-ақ «Isn't It a Pity» және «The Beatles» шығарылымдарына енбеген тақырыптық ән бар. Альбом 1968–1970 жылдары Боб Дилан, «The Band», «Delaney & Bonnie and Friends» және Билли Престон сияқты әртістермен Харрисонның музыкалық байланыстарын, сонымен қатар бұрынғы топтастары Джон Леннон мен Пол Маккартниге қолдау көрсетуші рөлінен асып, әртіс ретінде өсуін көрсетеді. «All Things Must Pass» Харрисонның ерекше слайд-гитара дыбысын және оның келешек жеке жұмыстарында кездесетін рухани тақырыптарды таныстырды. Алғашқы винилдік басылымда екі диск ән мен «Apple Jam» деп аталатын үшінші дисктегі импровизациялық ойнаулар болды. Көптеген сыншылар Барри Файнштейннің альбомдық мұқабасындағы суретін, онда Харрисон төрт бау-бақша гномымен оралынған, «The Beatles» тобынан тәуелсіздігінің символы ретінде түсіндіреді. Жазу жұмысы 1970 жылдың мамыр айында Лондонның EMI студиясында басталды, қазан айына дейін үлкен аударма және микстеу жұмыстары жалғасты. Көптеген музыканттардың қатарында Эрик Клэптон және «Delaney & Bonnie's Friends» тобының мүшелері болды – олардың үшеуі Клэптонмен бірге «Derek and the Dominos» тобын құрды, сондай-ақ Ринго Старр, Гэри Райт, Билли Престон, Клаус Вурманн, Джон Бархам, «Badfinger» және Пит Дрейк қатысты. Сессиялар қосымша материалдан тұратын қос альбомды жасады, олардың көп бөлігі әлі жарық көрмеген. «All Things Must Pass» сыншылар мен тыңдарман тарапынан жақсы қабылданып, әлемдік чарттарда ұзақ уақыт көшбасшы болып тұрды. Продюсер Фил Спектор өзінің «Wall of Sound» өндіріс техникасын тиімді пайдаланды; «Rolling Stone» журналынан Бен Герсон бұл дыбысты «Вагнериандық, Брукнериандық, тау шатқалдары мен шексіз көкжиеңдердің музыкасы» деп сипаттады. Харрисонның «The Beatles» тобынан кейінгі дебютінің сенімділігіне байланысты туған кең таңғалысты бейнелей отырып, «Melody Maker» журналының Ричард Уильямс альбомды Грета Гарбоның сөйлейтін кинодағы алғашқы рөлімен салыстырып, былай деді: «Гарбо сөйлейді! – Харрисон босады!» Өмірінің соңғы жылында Харрисон альбомның шығуына 30 жыл толуына орай сәтті қайта шығару науқанын жүргізді. Бұл қайта шығарудан кейін Американың жазба индустриясы қауымдастығы альбомды алты есе платиналық сертификатпен марапаттады. Кейіннен ол жеті есе платиналық сертификат алды, кем дегенде 7 миллион альбом сатылды. Сыншылардың ең жақсы альбомдар тізіміне енген «All Things Must Pass» 1993 жылы «The Times» журналының «The 100 Best Albums of All Time» тізімінде 79-шы орынды, ал «Rolling Stone» журналы 2023 жылғы «The 500 Greatest Albums of All Time» тізімінің жаңартуында 368-ші орынды иеленді. 2014 жылы «All Things Must Pass» Грэмми атақ-даңқ залына енгізілді.
All Things Must Pass is the third studio album by the English rock musician George Harrison. Released as a triple album in November 1970, it was Harrison's first solo work after the break up of the Beatles in April that year. It includes the hit singles "My Sweet Lord" and "What Is Life", as well as songs such as "Isn't It a Pity" and the title track that had been overlooked for inclusion on releases by the Beatles. The album reflects the influence of Harrison's musical activities with artists such as Bob Dylan, the Band, Delaney & Bonnie and Friends and Billy Preston during 1968–70, and his growth as an artist beyond his supporting role to former bandmates John Lennon and Paul McCartney. All Things Must Pass introduced Harrison's signature slide guitar sound and the spiritual themes present throughout his subsequent solo work. The original vinyl release consisted of two LPs of songs and a third disc of informal jams titled Apple Jam. Several commentators interpret Barry Feinstein's album cover photo, showing Harrison surrounded by four garden gnomes, as a statement on his independence from the Beatles. Production began at London's EMI Studios in May 1970, with extensive overdubbing and mixing continuing through October. Among the large cast of backing musicians were Eric Clapton and members of Delaney & Bonnie's Friends band – three of whom formed Derek and the Dominos with Clapton during the recording – as well as Ringo Starr, Gary Wright, Billy Preston, Klaus Voormann, John Barham, Badfinger and Pete Drake. The sessions produced a double album's worth of extra material, most of which remains unissued. All Things Must Pass was critically and commercially successful on release, with long stays at number one on charts worldwide. Co producer Phil Spector employed his Wall of Sound production technique to notable effect; Ben Gerson of Rolling Stone described the sound as "Wagnerian, Brucknerian, the music of mountain tops and vast horizons". Reflecting the widespread surprise at the assuredness of Harrison's post Beatles debut, Melody Makers Richard Williams likened the album to Greta Garbo's first role in a talking picture and declared: "Garbo talks! – Harrison is free!" During the final year of his life, Harrison oversaw a successful reissue campaign to mark the 30th anniversary of the album's release. After this reissue, the Recording Industry Association of America certified the album six times platinum. It has since been certified seven times platinum, with at least 7 million albums sold. Among its appearances on critics' best album lists, All Things Must Pass was ranked 79th on The Times "The 100 Best Albums of All Time" in 1993, while Rolling Stone placed it 368th on the magazine's 2023 update of "The 500 Greatest Albums of All Time". In 2014, All Things Must Pass was inducted into the Grammy Hall of Fame.
Өмірбаян
Музыкалық журналист Джон Харрис Джордж Харрисонның "All Things Must Pass" альбомын жасауға жасаған "саяхаты" 1968 жылдың соңында Америкаға барғаннан кейін басталғанын айтты, бұл "The Beatles" тобының аттас қос альбомының (сонымен қатар "Ақ альбом" деп белгілі) даулы жазбаларынан кейін болды. 1969 жылдың қарашасында Вудстокта Харрисон Боб Диланмен ұзаққа созылатын достық қарым-қатынас орнатты. Ол сонымен қатар тағы да көп әндер жазды және үш жыл бойы үнді ситарын оқығаннан кейін гитараға деген қызығушылығын қайта жандандырды. Диланмен бірлесіп ән жазған аз ғана музыканттардың бірі ретінде, ол 1969 жылдың көктемінде Cream тобы үшін хит-синглға айналған әнді жазды. Лондонға оралғаннан кейін, және оның шығармалары "The Beatles" тобының альбомдарына енгізілмеуіне байланысты, Харрисон музыкалық өмірбаянының сөзі бойынша Саймон Ленгтің айтуынша, топта оған салынған шектеулерден "құтылуға көмектесетін" сыныптан тыс жобаларда шығармашылық қанағатқа қол жеткізді. 1969 жылы оның жұмыстарына Apple компаниясының әртістері Билли Престон мен Дорис Тройдың өндірісі кірді, олардың жан және госпел тамырлары "All Things Must Pass" музыкасына да әсер етті. Ол сондай-ақ Леон Расселл мен Джек Брюс сияқты суретшілермен бірге жазды және Клэптонды Делани Брамлетттің "Delaney & Bonnie and Friends" soul тобымен қысқа турға ертіп жүрді. Сонымен қатар, Харрисон Харе Кришна қозғалысына қатысқанын 1966 жылы бастаған рухани саяхатын көрсететін "пазлдың тағы бір бөлігі" деп атады. Вайшнав индуизмінің бір тармағын қабылдаған Харрисон 1969-1970 жылдары Ұлыбританиядағы жақтастары үшін екі хит-сингл шығарды, олар Радха Кришна ғибадатханасы (Лондон) деп аталды. 1970 жылдың қаңтар айында Харрисон американдық продюсер Фил Спекторды Леннонның Plastic Ono Band тобының "Instant Karma!" синглын жазуға қатысуға шақырды. Бұл байланыс Спекторды "The Beatles" тобының "Get Back" репетициялық жазбаларын құтқаруға алып келді, ол ресми түрде "Let It Be" альбомы ретінде жарық көрді (1970), ал кейіннен "All Things Must Pass" альбомын бірлесіп өндіруге қатысты. Харрисон 1969 жылдың қаңтарында Твикенхэм киностудиясында өткен "Get Back" сессияларында пайдаланбаған әндерінен жеке альбом жасау мүмкіндігі туралы алғашқы әңгімелерді бастады, оның әрбір альбомындағы әдеттегі екі ән мен кейде B-side әндері ескерілді. Харрисон "All Things Must Pass" әнінің және Леннон мен Маккартниден аз қызығушылық көрген тағы екі композицияның демо-жазбаларын жасады. 1969 жылдың қыркүйегінде "Something" және "Here Comes the Sun" әндері "The Beatles" тобының "Abbey Road" альбомына енгеннен кейін, музыка сыншылары Харрисонның Леннон мен Маккартниге теңесетін ән жазушыға айналғанын мойындады. 1969 жылдың күзінен бастап ол өзінің жеке альбомын жазу туралы ашық түрде айта бастады, бірақ 1970 жылдың сәуірінде Маккартни "The Beatles" тобынан кететінін жариялағаннан кейін ғана бұл идеяға толық бекінді. Маккартнидің жеке альбомының жарнамалық материалының бөлігі ретінде жарияланған бұл хабарлама топтың тарағанын білдірді. Wonderwall Music (1968) аспаптық саундтрек альбомы мен эксперименталды Electronic Sound (1969) шығарғаннан кейін, Харрисон "All Things Must Pass" альбомын өзінің алғашқы жеке альбомы деп санады.
Негізгі корпус
Содан кейін ол көптеген әндердің дайын араластырмаларының алғашқы нұсқаларын Лос-Анджелесте емделіп жатқан өндірушісіне жіберді, ал Спектор 19 тамыздағы хатында қосымша жазбалар мен соңғы араластыру жөніндегі ұсыныстармен жауап берді. Спектор сонымен қатар кейбір тректерге қосымша аспаптар мен оркестрлік аранжировкалар енгізуді ұсынды, бірақ Харрисонды вокалына назар аударуға және оның даусын аспаптардың артына жасырмауға шақырды. Қыркүйек айының басында басталып, Харрисонның көптеген қосымша үлестері енгізілді, мысалы, оның жетекші вокалы, слайд-гитаралық партиялары және көпжолға жазылған қосалқы вокалдар (соңғысы "Джордж О'Хара Смит әншілері" деп көрсетілген). Бархам Friar Park-та қалды және Харрисон піанода немесе гитарада орындаған әуендерден ноталар жазды. Спектор Харрисонның гитарадағы және вокалдық жұмысын жоғары бағалап, былай деді: "Мүсіркеушілік дұрыс сөз емес. Кез келген адам мүсіркеушілікке ұмтылуы мүмкін. Ол одан да жоғары тұрды". "All Things Must Pass" альбомына кіріспеден бастап, Ленг Харрисонның слайд-гитарасы оның музыкалық қолтаңбасына айналды – "Диланның гармоникасы немесе Стиви Уандердің музыкасы сияқты бірден танылатын" деп жазды.
Соңғы араластыру және мастерлеу
9 қазанда, EMI студиясында соңғы микстеуді аяқтаған кезде Харрисон Леннонға жақында жазылған "It's Johnny's Birthday" әнін тарту етті. Тректе Харрисон вокалда орындады, сонымен қатар гармонияда да, барлық басқа да аспаптарды ойнады. Мал Эванс пен инженердің көмекшісі Эдди Клейн де вокалмен үлесті. Сол айда Харрисон Старрдың 1971 жылғы "It Don't Come Easy" синглінің өндірісін аяқтады, оның негізгі трегін олар Вурманмен наурыз айында Trident студиясында жазған болатын. 1970 жылы Старр, Клэптон, Престон және Эштонның жобаларына салған үлесінен бөлек, келесі жылы Харрисон "All Things Must Pass" альбомындағы әріптестерінің оған көрсеткен қолдауын қайтару үшін Уиттлок, Райт, Бадфингер және Киздің альбомдарына үлес қосты. 28 қазанда Харрисон мен Бойд Нью-Йоркке келді, онда ол және Спектор альбомның шығарылуына соңғы дайындықтарды жасады, мысалы, тректердің ретін анықтады. Алайда, Леккидің сөзіне сүйенсек, "My Sweet Lord" және "Wah Wah" сияқты тректерге қосылған реверберация эффектісі сол кезде таспаға жазылған, себебі Спектор тректермен жұмыс істеген кезде эффектілерді бірден естігісі келді. Жазу сессияларынан қалған үзінділер 1990 жылдары пираттық таспаларда пайда болды. Мұндай ресми емес жинақтардың бірі – үш дискілік "The Making of All Things Must Pass", альбомдағы кейбір әндердің бірнеше нұсқаларын қамтиды, бұл қосалқы тректерге қосымша жазбалардың тізбегін жасау процесін көрсетеді. Қара-ақ түсті мұқабадағы сурет Friar Park-тың басты газондық алаңында түсірілген. Гномдар жақында Friar Park-қа жеткізіліп, газонға орналастырылған еді. Төрт фигураны көрген Файнштейн альбом атауындағы мәнді еске алып, Харрисонның бұрынғы тобымен байланыс орнатты. Time журналының Уильям Бендері оны "көркем, классикалық орындалған жеке мәлімдеме, соңғы жылдардағы ең ұлы рок-альбомдарының бірі" деп сипаттады, ал The Washington Post газетінің Том Зито бұл "Битлздің нағыз генийі" туралы пікірлерге әсер ететінін болжады. The New York Times газетінде Дон Хекман бұл альбомды "өткізіп алмайтын шығарма" деп атады. High Fidelity журналының Джон Габри оны "жылдың маңызды альбомы" және "біртілді, бірақ керемет әртүрлі" туынды деп сипаттады. "Битлз" тобының қайта құрылуы туралы қауесеттерге жауап ретінде Габри Харрисон мен Леннонның жеке альбомдарының арқасында "Мен үшін олар қайтадан біріксе де біреу емеспін" деді.
Ретроспективті бағалаулар
1970 жылы қазіргі заманды қалпында дыбыстаған альбом онжылдықтың соңында ескірген және сәнді емес деп есептелді. Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981) альбомының "ерекшеліксіздігін", "көпжолға жазылған вокалдың анонимділігіне дейін" деп жазды. Рой Карр мен Тони Тайлер "The Beatles: An Illustrated Record" кітабында да бағалауларында жылы емес, өндірістің "біртектілігін" және "Харрисонның композициясының мұңды сипатын" сынға алды. AllMusic-тің Ричи Унтербергер All Things Must Pass-ті "[Харрисонның] ең жақсы және өте сезімтал жұмысы" деп қарастырады. Унтербергер сондай-ақ Beatles-тің ажырасуы көптеген тыңдаушылар үшін қайғылы жағдай болып қала бергенімен, "Джордждың ең үлкен жеңісіне қуанбау мүмкін емес" және Леннон, Маккартни және Beatles продюсері Джордж Мартин сеанстардан алынған жазбаларға сәйкес, Харрисонның ән жазу қабілеттерін ғана емес, сонымен қатар продюсер ретіндегі дарынын да бағаламады. Q журналы альбомды "рок пен діннің" үлгілі үйлесімі деп санайды, сондай-ақ "жеке Beatles әртісінің ең толық жинағы" деп атайды. 2002 жылы Rolling Stone журналына жазған Грег Кот бұл сұлулықты "эхомен толы, керемет рок соборы" деп сипаттады, онда "шын жұлдыздар" Харрисонның әндері, ал сол басылымда Микал Гилмор альбомды "экс-Beatles шығарған ең үздік сололық жұмыс" деп атады. 2001 жылы Mojo журналына жазған Джон Харрис All Things Must Pass "Beatles-тің ең жақсы сололық альбомы болып қала береді, ол шығармашылық бостандықтың қуанышын және өзін шегіне дейін итермелеген адамның сезімін сезінеді" деді. 2001 жылы Chicago Tribune газетіне жазған тағы бір шолуда Кот былай деп жазды: "Леннон да, Маккартни де, тіпті Ринго Старр да All Things Must Pass-тен артық сололық альбом шығарған емес. Кейінгі жылдары Леннон мен Маккартни Imagine және Band on the Run сияқты сололық жұмыстарымен All Things Must Pass-пен бірдей биіктікке көтерілуге тырысты, бірақ олар ешқашан оны жеңе алмады". Найджел Уильямсон Uncut журналында альбомда Харрисонның "My Sweet Lord", "All Things Must Pass" және "Beware of Darkness" сияқты ең жақсы әндері бар екенін айтты және ол "Джордждың ең жақсы және, мүмкін, Beatles-тен кейінгі ең жақсы сололық альбомы" деп аталады. Унтербергер Apple Jam-ді "өте маңызды кемшілік" деп атайды, бірақ оның мазмұны "Derek and the Dominos" тобының құрылуымен "ұлы музыкалық маңызға ие" екенін мойындайды. Rolling Stone журналының тағы бір сыншысы Джеймс Хантер 2001 жылы All Things Must Pass "оның бастаған онжылдықты анықтауға көмектескенін" түсіндірді, өйткені "суреттегі актерлер, ұзындығы, иыққа түскен ұзын шаштар жетпісінші жылдардың кеңдігі мен ұйқылы амбициясын болжады". Джон Бергстром PopMatters шолуында All Things Must Pass-ті "Харрисонның демалуының дыбысы" деп теңеді, сондай-ақ: "Бәлкім, ол Beatles-тің аяқталуына толық қанағаттанған жалғыз Beatles болды" деді. Харрисонның өмірбаянын жазғандардың арасында Саймон Ленг All Things Must Pass альбомын "парадоксальды альбом" деп қарастырады: Харрисон Beatles ретіндегі жеке басын бұзуға құштар болғанмен, Ленг әндердің көпшілігі топтағы өмірдің "Кафкалық оқиғаларын" көрсетеді және ол "мифологиялық тарихқа" қосылды. Иан Инглис 1970 жылдардың "әндерші-әндершінің жаңа үстемдігін" белгілейтін дәуірде екенін атап өтті, мысалы Simon & Garfunkel's Bridge Over Troubled Water, Neil Young's After the Gold Rush, Van Morrison's Moondance және Joni Mitchell's Ladies of the Canyon сияқты есте қаларлық альбомдар арқылы, бірақ олардың ешқайсысы All Things Must Pass-тің "таң қалдырарлық әсерін" тигізбеді. Spectrum Culture журналына жазған Кевин Корбер альбомды "музыка мен өнердің күші, егер біз оны өз шарттарымыз бойынша жасауға және сезінуге еркін болсақ" деп сипаттады, сондықтан "Beatles-тің ажырасуынан шыққан ең керемет нәрсе" деді. Джим Ирвин оны "Imagine-ден гөрі әндердің өткір жиынтығы, Band on the Run-нен гөрі жеке" деп санайды және қорытындылайды: "Бұлдан үлкен жүректі, адамгершілік және қонақжайлық жазбаларды ойлау қиын". Роберт Димеридің "Өлмей тұрып тыңдаған 1001 альбом" және Том Мунның "Өлмей тұрып тыңдаған 1000 жазбасы" кітаптарында айтылған. 1999 жылы All Things Must Pass The Guardian журналының "Alternative Top 100 Albums" тізімінде 9-орында болды, мұнда редактор оны "Beatles-тің барлық сололық жұмыстарының ең жақсы, ең жұмсақ және ең күрделісі" деп сипаттады. 2006 жылы Pitchfork оны сайттың "1970-жылдардың ең жақсы 100 альбомы" тізімінде 82-орында орналастырды. Ол 2012 жылы Rolling Stone журналының "Барлық уақыттың ең жақсы 500 альбомы" тізімінде 433-ші орында, ал 2020 жылы жаңартылған тізімде 368-ші орында болды. All Things Must Pass сонымен қатар келесі сыншылардың ең жақсы альбом кітаптарында және тізімдерінде пайда болды: Пол Гамбачини жинақтаған Сыншы таңдауы: Топ 200 альбом (1978; 79-орынды иеленді), The Times "Барлық уақыттың ең жақсы 100 альбомы" (1993; 79-орын), Аллан Козинннің "Ғасырдың ең жақсы 100 поп-альбомы" (2000 жылы жарық көрді), Q журналының "Ең жақсы британдық альбомдар 50 (+50)" (2004), Mojo журналының "70-жылдардың 70 ең жақсы альбомы" (2006), NME журналының "Ең жақсы британдық альбомдар 100" (2006; 86-орын), Paste журналының "1970-жылдардың 70 ең жақсы альбомы" (2012; 27-орын) және Крейг Мэтисон мен Тоби Кресвеллдің "Барлық уақыттың ең жақсы 100 альбомы" (2013). 2014 жылдың қаңтарында All Things Must Pass Grammy Hall of Fame-ге енгізілді, бұл Recording Academy-дің "25 жылдан астам уақыт бойы сақталған, сапалық немесе тарихи маңызы бар жазбаларды құрметтеу үшін берілген сыйлығы".
Author Mark Ribowsky says that All Things Must Pass "forged the seventies first new rock idiom", while music historian David Howard writes that the album's combination of expansive hard rock and "intimate acoustic confessionals" made it the touchstone for the early 1970s rock sound. Another Rolling Stone critic, James Hunter, commented in 2001 on how All Things Must Pass "helped define the decade it ushered in", in that "the cast, the length, the long hair falling on suede covered shoulders foretold the sprawl and sleepy ambition of the Seventies." In his PopMatters review, John Bergstrom likens All Things Must Pass to "the sound of Harrison exhaling", adding: "He was quite possibly the only Beatle who was completely satisfied with the Beatles being gone." Among Harrison's biographers, Simon Leng views All Things Must Pass as a "paradox of an album": as eager as Harrison was to break free from his identity as a Beatle, Leng suggests, many of the songs document the "Kafkaesque chain of events" of life within the band and so added to the "mythologized history" he was looking to escape. Ian Inglis notes 1970's place in an era marking "the new supremacy of the singer songwriter", through such memorable albums as Simon & Garfunkel's Bridge Over Troubled Water, Neil Young's After the Gold Rush, Van Morrison's Moondance and Joni Mitchell's Ladies of the Canyon, but that none of these "possessed the startling impact" of All Things Must Pass. Writing for Spectrum Culture, Kevin Korber describes the album as a celebration of "the power that music and art can have if we are free to create it and experience it on our own terms", and therefore "perhaps the greatest thing to come out of the breakup of the Beatles". Jim Irvin considers it to be "a sharper clutch of songs than Imagine, more individual than Band on the Run" and concludes, "It's hard to think of many bigger hearted, more human and more welcoming records than this." Robert Dimery's 1001 Albums You Must Hear Before You Die and Tom Moon's 1,000 Recordings to Hear Before You Die. In 1999, All Things Must Pass appeared at number 9 on The Guardians "Alternative Top 100 Albums" list, where the editor described it as the "best, mellowest and most sophisticated" of all the Beatles' solo efforts. In 2006, Pitchfork placed it at number 82 on the site's "Top 100 Albums of the 1970s". It was ranked 433rd on Rolling Stones list of the "500 Greatest Albums of All Time" in 2012 and 368th on the 2020 updated list. All Things Must Pass has also appeared in the following critics' best album books and lists, among others: the Paul Gambaccini compiled Critic's Choice: Top 200 Albums (1978; ranked number 79), The Times "100 Best Albums of All Time" (1993; number 79), Allan Kozinn's The 100 Greatest Pop Albums of the Century (published in 2000), Qs "The 50 (+50) Best British Albums Ever" (2004), Mojos "70 of the Greatest Albums of the 70s" (2006), the NMEs "100 Greatest British Albums Ever" (2006; number 86), Paste magazine's "The 70 Best Albums of the 1970s" (2012; number 27), and Craig Mathieson and Toby Creswell's The 100 Best Albums of All Time (2013). In January 2014, All Things Must Pass was inducted into the Grammy Hall of Fame, an award bestowed by the Recording Academy "to honor recordings of lasting qualitative or historical significance that are at least 25 years old".
2001 жыл
Альбомның шығарылуының 30 жылдығына орай, Харрисон 2001 жылдың қаңтар айында, 58 жасында қатерлі ісіктен қайтыс болғанға дейін бір жылға жетпей шығарылған “All Things Must Pass” альбомының жаңадан ремастеризацияланған нұсқасын бақылады. Кен Скотт қайта шығарылуды жасады, Харрисон мен Скотт 1970 жылы қолданған реверберацияның көптігіне таң қалды және альбомды ремикс жасауға ниеттенді, бірақ EMI бұл идеяны қабылдамады. Харрисон сондай-ақ Уилкс пен Файнштейннің альбомдық көркемдемесіне түзетулер енгізді. Харрисон қайта шығарылуға арналған веб-сайт ашты, ол, Goldmine журналының Чак Миллер сипаттағанынша, “графика, дыбыстар және Терри Гиллиам стиліндегі әлемде билейтін, күлетін және гитарада ойнайтын кішкентай Macromedia жасаған гномдарды ұсынды”. Заманауи медианы қабылдауға дайын екендігінің тағы бір мысалы ретінде Харрисон электрондық баспасөз жиынтығын дайындады, оны ол “шын мәнінде EPK емес, бірақ біз білетін әлемдік тәртіпке төндіретін қауіп” деп сипаттады. “All Things Must Pass: 30th Anniversary Edition” деп аталған жаңа альбомда бес бонус трек болды, оның ішінде “I Live for You”, Spector үшін 1970 жылдың мамыр айында EMI студиясында орындалған екі ән (“Beware of Darkness” және “Let It Down”) және Харрисонның ең танымал жекелеген хитінің жартылай қайта жазылған нұсқасы – “My Sweet Lord (2000)”. Сонымен қатар, Харрисон Apple Jam мазмұнын қайта реттеп, альбомды бастапқыда жоспарлағандай “Out of the Blue” әнімен аяқтады. Скотттың сөзіне сүйенсек, Харрисон Ринго Старрдан бастап, альбомға қатысқандардың естеліктерін қамтитын бонус дискісін қосуды ұсынған. Алайда, Старр сессияларда ойнағанын есіне түсіре алмағандықтан бұл идеядан бас тартылды. Альбомның танымалдылығын дұрыс бағаламаған Capitol Америкада 20 000 данаға тапсырыс ала алмады. Онда қайта шығарылу Billboard Top Pop Catalog Albums тізімінде 4-орынға шығып, журналдың Интернет-альбом сату тізімінде көшбасшы болды. Record Collector журналына жазған мақаласында Доггет бұл жетістікті “қайта шығарылған альбом үшін бұрын-соңды естілмеген жетістік” деп сипаттады. 2001 жылдың 29 қарашасында Харрисонның қайтысынан кейін “All Things Must Pass” АҚШ хит-парадтарына оралып, Top Pop Catalog және Internet Album Sales тізімдерінде сәйкесінше 6-шы және 7-ші орындарға көтерілді. 2007 жылдың қазан айында Харрисонның көптеген әндері iTunes-те жарияланғаннан кейін, альбом АҚШ-тың Top Pop Catalog тізіміне қайта кіріп, 3-орынға жетті.
2010 жыл
All Things Must Pass альбомының 40 жылдығына орай, EMI альбомды бастапқы түрінде, 2010 жылдың 26 қарашасында үш винилдік LP-ден тұратын шектеулі басылымдағы жинақ ретінде қайта шығарды. Әрбір данасы жеке нөмірленген. Бергстром бұл шығарылымды Джон Леннонның 70 жылдығын тойлауға орай оның мұрагерлері жүргізген, анағұрлым белсенді насияттау кампаниясымен салыстырады. Сонымен қатар, Рави Шанкар мен Джордж Харрисонның Collaborations атты жинағы, ал East Meets West Music компаниясы Шанкар туралы 1971 жылы Apple Films арқылы Харрисонның жарыққа шығарған, ұзақ уақыт бойы қолжетімсіз болған Рага деректі фильмін қайта шығарды.
2014 жыл
«All Things Must Pass» сегіз дискілік Харрисонның «The Apple Years 1968–75» жинағы үшін тағы да қайта өңделді. Жеке, қос CD ретінде де қол жетімді, қайта шығарылым Харрисонның 2001 жылғы сыртқы жазбаларын (liner notes) қайта жариялайды және 30 жылдық мерейтойлық басылымда болған бес бонус трек кірген. Сонымен қатар, жинақтың DVD-сінде 2001 жылғы қайта шығарылым үшін түсірілген жарнамалық фильм бар.
2020-2021 жылдар
2020 жылдың 27 қарашасында Харрисон отбасы альбомның 50 жылдығына орай "All Things Must Pass" әнінің стерео ремиксін жариялады. Дани Харрисон оны мерейтойға байланысты болатын келесі шығарылымдарға кіріспе деп сипаттады. Сол айда BBC Radio 4 өзінің "Архив 4" сериясы аясында Ниттин Сауни ұсынған "All Things Must Pass 50 жылдан кейін" атты бір сағаттық арнайы бағдарламасын эфирге шығарды. 2021 жылдың 10 маусымында 50 жылдық шығарылым 6 тамыз күні ресми түрде жарияланды. Ең толық нұсқаларында 5 CD/8 LP дискісінде 70 трек, оның ішінде жазылған үзінділер, джемдер және 47 демобармақ, олардың 42-сі бұрын жарияланбаған, сондай-ақ Оливия Харрисон жинаған архивтік жазбалар мен тректерге түсіндірмелер бар. Бұған қоса, Харрисон мен Фрайр Парк гномдарының нақты көшірмесі, Вурманның суреті, Парамаханса Йогананданың "Ұлылардан келген жарық" атты мәтіні және тағы да басқа сыйлықтар кіреді. Шығарылым Mojo, The Times, The Daily Telegraph, Daily Mail, Daily Express, Uncut және American Songwriter басылымдарынан ең жоғары баға алды. Ол Ұлыбританияда 6-шы, ал АҚШ-та Billboard 200 тізімінде 7-ші орынға ие болды; басқа Billboard чарттарында ол Top Rock Albums, Catalog Albums және Tastemaker Albums тізімдерінде көшбасшы болды және Top Albums Sales тізімінде 2-ші орынды иеленді. 50 жылдық шығарылым Германияда 2-ші, Швейцарияда 3-ші орынға, сондай-ақ басқа да он халықаралық чарттарда алдыңғы қатарға шықты.
Трек тізімі
Барлық әндер Джордж Харрисонның авторлығында, ескерілмеген жағдайларда басқа авторлар көрсетілген.