Кіріспе
Кэррик – Австралияның Тасмания штатында, Лансестон қаласының батысында, Лиффи өзенінің жағасында орналасқан шағын тарихи ауыл. Меандр аңғары тас жолы қала орталығынан өтеді; бұл жол бұрын Лансестоннан Делорейн және Девонпортқа дейінгі басты жол болған. Кэрриктің 19 ғасырға тән мұрасы жақсы сақталған; оның колониялық құрылыстарының он бесi Тасмания мұрасының тізіліміне енген, соның ішінде Кэррик үйі (1840), Сент-Эндрюс шіркеуі (1848), Ескі күзет үйі (1837), Мондс роллерлік диірмені (1846) және Кэррик қонақ үйі (1833). 1818 жылы Кэррикке алғашқы жер берілді, ал он жылдан кейін Уильям Брайан өзен жағасында ағаш диірмен салып жатты. Қала осы диірменнің салынуы және 1838 жылы қала учаскелерінің сатылуы нәтижесінде құрылды. Кэррик пошта бөлімі 1841 жылдың 5 қарашасында ашылды. Кэррик ешқашан үлкенге жетпеді – халқы 200-ден 439-ға дейін өзгерді, – және бүгінде ол негізінен Лансестонда және қала төңірегіндегі ауылдық аймақтарда жұмыс істейтіндер үшін тұрғын үйлерден тұратын елді мекен болып табылады. Тарихының көп бөлігінде өсуі ұйымдастырылған сумен жабдықтау және кәріздің болмауымен шектелді, бірақ қазір екеуі де желілік жүйеге қосылған. 1961 жылдан бастап еріктілердің күшімен Лиффиден су құбыры тартылды, ал 1970 жылдардың ортасында қала шетінде кәріз тазалау стансасы салынды. Жергілікті кеңестердің стратегиялық жоспары қаланың кішкентай болып қалуын және тек ішкі дамуды көздейді. 1846 жылы салынған "Мондс роллерлік диірмені" деп аталатын тас ғимарат қаланың ең танымал нысаны болып табылады. Осы және одан бұрынғы ағаш диірменнің жұмыс істеуі 19 ғасырда қаланың гүлденуіне негіз болды. Диірмен 1924 жылға дейін жұмыс істеді, осы кезеңде Томас Мондс және оның отбасылық компаниясы басқарды және Тасманиядағы соңғы сумен жұмыс істейтін ұн диірмені болды. 1984 жылы жаңартылғаннан бері ол мезгіл-мезгіл мейрамхана, тойлар өткізілетін орын және жиналыстар залы ретінде пайдаланылады. Диірменге жақын жерде Арчердің қиялы орналасқан – қазір қираған, бірақ ешқашан аяқталмаған, әсем колониялық үй. 1847 жылы салына бастап, 1867 жылы аяқталмай сатылып, 1978 жылы шатыры құлап қирады. Кэррикпен байланысты маңызды тұлғалар: бір кезде Тасмания премьері болған Томас Рейби, кең ауқымды диірмен компаниясын құрған Томас Мондс және Тасманиядағы ең алғашқы еуропалық қоныс салушы деп есептелетін Сэмми Кокс. Сент-Эндрюс Англикан шіркеуі 1840 жылдан бері қызмет көрсетуде. Бір кезде қалада Веслиан шіркеуі де болды. 1843 жылы жеке мектеп, ал 1870 жылдары мемлекеттік мектеп ашылды. 1930 жылдардың соңына қарай екі мектеп те жабылды. Кэррикте штаттың ең ірі жеке шарасы және Австралиядағы ең ірі ауыл шаруашылығы көрмелерінің бірі – Agfest өтеді. 1848 жылғы Англикан шіркеуі, 1833 жылғы қонақ үй және тағы бірнеше мекемелер қала тұрғындарына қызмет етеді. Сыра қайнату, су және бу диірмені, етхана, мектептер және басқа да қонақ үйлер көп бұрын жабылып қалған. Кэррик жылқы жарыстарымен ұзақ байланыста болды, бұл жарыс алаңы 1848 жылы салынар алдында басталды. Бір кезде бұл қалада Австралиядағы ең көне ат жарысы өткізілді. Бүгінде оның орнын тұрақты түрде жеңіл атты жарыстар, жылдамдық жарыстары және велосипед жарыстары басты.
Құрылтайдан бұрын
Карик ауданы Тасмания аборигендерінің Солтүстік Мидлендс тобының дәстүрлі жерінде орналасқан. Тасманияның аборигендік мұрасын сақтаған жазбаларда 2010 жылға дейін аймақтағы аборигендік мұралар мен артефакттар туралы ешқандай мәлімет жоқ. Ертеде жерді ауыл шаруашылығы үшін пайдаланған, ал 1823 жылы, кем дегенде, бірнеше қоныс аударушылар кеңінен таралған. Капитан Уильям Томас Литтлтон 1825 жылдың соңында Карикке жақын жерде, Хагли үйінде Хаглиде тұрған кезде жер алған. Сол кездегі жері капитанның есімімен Литтлтон деп аталды. Ұлы Батыс деңгейінен жақын маңдағы Меандр өзеніне қарай ағатын өзен сол кезде оның жағалауында көптеп өсетін өсімдіктің атымен Пеннироял сайы деп аталатын. Уильям Брайан 1824 жылдың мамыр айында Ирландиядан Хобартқа келді. Ол Меандр аңғарында жер грантын алды, кейіннен ол Карриктен, соның ішінде өзен бойындағы жерді сатып алды. Брайан 1826 жылы өзінің Каррик жеріне, кейіннен Мондс роллерлік диірмендері орналасқан жерде диірмен салуды бастады. Брайанның диірмені қаланың негізін қалауға түрткі болды. Ван Димен жерінің жер комиссарлары 1828 жылдың басында: "Мырза В. Брайан өзенге жақын жерде диірмен салып жатыр және біз Литтлтон деп аталатын ауылдың әртүрлі қажеттіліктері үшін әр жағынан 100 акр жерді резервтеуді ұсынамыз" деді. Келесі бірнеше жылда Брайан өзінің ықпалын пайдаланып, туған жерін еске алу үшін қала мен өзеннің атын өзгертті, бұл Литтлтонды қатты ашуландырды. Жол қауырт айында (желтоқсан) жалпы қолданысқа ашылды. Мемлекеттік үкімет 1838 жылдың соңында қалалық жер участаларын сатты, олар 45 фунт стерлингке (2005 жылы 8100 австралиялық доллары) сатылды, бұл жоғары баға деп есептелді.
19 ғасыр
Сэмюэл Пратт Винтерді әкесі Брайнның өтініші бойынша Тасманияға диірменді бақылау үшін жіберді. Ол 1834 жылдан бастап диірменді басқарды, ал Брайан губернатор Артурмен болған даудың кезінде Лондонға кеткен соң, 1837 жылдан бастап диірменді жалға алды. 1841 жылы жалға алған Дональд Маклинмен туындаған даудан кейін, диірменді 1841 жылдың сәуірінен бастап Ричард Уоррен басқарды, ол 1842 жылғы халық санауы бойынша диірмен үйін де пайдаланды. 1841 жылдың қараша айында пошта бөлімі ашылды. 1850 жылдардың соңында Виктория алтын кендерінен оралғандардың күш-жігерінің арқасында қала үлкен өсімді басынан өтті. Уақыт өте келе, Карик қаласындағы көптеген үйлер жақын маңдағы Хадспендегі Рейбидің Энтали үйінің жұмысшылары үшін салынды. 1859 жылға қарай қалада екі диірмен болды – біреуі бумен, екіншісі сумен жұмыс істеді, олар аптасына шамамен 4000 бушель өнім өңдеді. Сент-Эндрю шіркеуінің қарсы бетінде бумен жұмыс істейтін сыра зауыты орналасқан, оның өнімдері 1859 жылғы Лансестон көрмесінде бірінші орынды жеңіп алды (1947 жылға қарай сыра зауытының қираған қалдықтары ғана қалды). Сыра зауыты жұмыс істеген кезеңде қаланың барлық мейрамханаларын қамтамасыз етті. Төрт мейрамхана ашылды және ауыл шаруашылығы машиналарын жасаумен айналысатын кәсіпорын болды. 1869 жылы жақын жерде теміржол салынысымен Карик арқылы өтетін қозғалыс азайды және қаланың саудасы нашарлады, бірақ ең жақын станция Бишопборн 8 шақырым қашықтықта орналасқан еді. Мондтың бизнесі 19 ғасырдың соңғы жартысында кеңейді, сонымен қатар қаланың дамып өсуіне ықпал етті. Ол диірменнің қарсы жағына үлкен астық сақтау қоймасын салды және Лансестонда кеңселер мен қойма ашты. Онда төрт мейрамхана жұмыс істеді, олардың екеуі – Уэльс принці және Каррик мейрамханасы 1901 жылға дейін ашық болды. 1883 жылғы мәліметтерге сәйкес, мейрамханалар Каррик жарыстары мен екі аптада бір рет мал сату арқасында ашық күйінде сақталды.
Көлік
Лиффи өзені (кейін Пеннироял сағасы деп аталды) 1828 жылы Карик қаласында қарапайым ағаш көпірмен алғашқы рет кесілді. 1834 жылы аймақтың жолдары нашар болды және көліктер Вестбериге баратын жолда жиі батты. 1843 жылы қазіргі Хадспенде Оңтүстік Эск өзені арқылы көпір салынды. Ол жиі кешігіп қалатын броды алмастырды және Карик пен Лансестонды сенімдірек байланыстырды. Лиффи өзенінің барлық көпірлері мен жолдың жалғасқан бөліктері өзен тасығанда суға батып кетуі мүмкін еді; 1929 жылғы Тасмания тасқыны көпірді жойды. 1950 жылдары жол қайта жаңартылды және көпір қайтадан ауыстырылды. Су тасқынының жиілігі мен зиянын азайту үшін екеуі де айтарлықтай көтерілді, нәтижесінде диірменнің бірінші қабаты жол деңгейінен төмен қалды. 1877 жылға қарай Карриктен Бишопборн теміржол станциясына күнделікті екі рет пошта және жолаушылар арбасы қатынайтын, ал "Блэр автобусы" аптасына үш рет Лансестонға бағытталды. Каррик арқылы өтетін Бас тас жолы 1974 жылғы Федералдық ұлттық тас жол заңының аясында ұлттық тас жол мәртебесіне ие болды. Мұндай жолдың құрылысы Карриктің орталық бөлігін айналып өтуді талап етті. Рейби "Кереңнен" оңтүстікке қарай жарыс жолы сыйлады; бастапқы ұзындығы 1 миль 57 звено болды. Карик Платасы – қазір Лансестонда өткізілетін жарыс атауы – 1849 жылдан 1913 жылға дейін жаңа жарыс жолында жыл сайын үзіліссіз өткізілді, бұл оны Австралиядағы ең көне жарысқа айналдырды. 1976 жылы Карик Тротинг клубы мен Вестбери Тротинг клубы бірігіп, Карик Парк Тротинг клубын құрды, кейіннен Карик Парк Пейсинг клубы деп аталды. 2012 жылға қарай Каррикте 1013 метрлік тротинг жолы бар, онда жылына 3 жарыс және 27 сынақ сеансы өтеді. Жылдамдық жолының құрылысы 1967 жылы басталды, ал алғашқы жарыстар 1968 жылдың қыркүйегінде өтті. Жол ашылғаннан бері пайдаланылуда, 10 000-нан астам көрермендер жиналды және қазірге дейін жалғасуда. Тамыз-сәуір айларында балық аулау маусымында. 1949 жылға қарай өзеннің жоғарғы ағысында 500-ге жуық балықтар ұсталды. Бұл сумен жабдықтау жүйесі 1890 жылы аяқталды. Су диірменнің жанындағы өзеннен гидравликалық сорғыштар арқылы қала орталығына жақын орналасқан резервуарға сорғыланды, ол негізгі жолдағы және сол жолдағы бірнеше үйлерге су жеткізетін тағы бір резервуарды қамтамасыз етті. Екі резервуарда да жұртшылыққа арналған су құюға арналған науалар мен шлангілер болды. ХХ ғасырдың басында осы резервуарлардан берілетін суға байланысты тиф эпидемиясы болды. Содан кейін сорғылар тоқтатылды және қала қайтадан жаңбыр суына, құдықтарға және өзеннен тасымалданатын суға сүйенді. 1929 жылғы тасқында диірменнің бөгеті шайылып кетті және қайта салынбады, нәтижесінде қала су қоймасынан айырылды. 2008 жылға қарай қаланың көп бөлігі сумен жабдықтау және кәріз жүйесіне қосылды. 1970 жылдардың ортасынан бастап кәріз қаланың жанындағы стансада өңделді, ол сондай-ақ жақын маңдағы Хадспеннен кәрізді қабылдады. Тазартылған ағынды сулар Лиффи өзенінің саласына құйылады. Екі мектеп те 1883 жылы ашылды. Содан бері Каррикте мектеп жоқ, ал 1976 жылғы жоспарлау есебінде халық саны мектептің қажеттілігін тудырмауы мүмкін екені айтылды.
Trotting Club combined in 1976 to form the Carrick Park Trotting Club, later to renamed Carrick Park Pacing Club. As of 2012 Carrick has a 1013m trotting track hosting 3 race meetings a year and up to 27 trial sessions. Construction of the speedway began in 1967 and the first races were in September 1968. The track has been in use since opening and crowds of over 10,000 have been reported. and continue to the present day. during the August to April fishing season. and by 1949 specimens of up to had been caught in the river's upper reaches. This water supply system was completed in 1890. Water was again pumped from the river near the mill, again by hydraulic rams, to a tank near the centre of the town which supplied another tank on the main road and some houses on the same road. Both tanks had troughs and hoses for public use. A typhoid outbreak in the early 20th century was blamed on the water supplied from these tanks. Subsequent to this the pumps were shut down and the town again relied on rainwater tanks, wells and water carted from the river. The mill's dam was washed away in the 1929 floods and has not been rebuilt, losing the town its water storage. As of 2008 the majority of the town was connected to reticulated water and sewerage. From the mid 1970s sewerage was processed at a plant near the town, which also handles sewerage from nearby Hadspen. Treated waste water from there is discharged into a tributary of the Liffey River. and both schools were open as of 1883. Since that time there has been no school in Carrick and a 1976 planning report stated the population was likely to remain insufficient to require one.
Флора мен фауна
Еуропалықтар қоныстанғаннан бері аймақ бөлініп, игеріліп, шаруашылық жүргізілді. 1855 жылы саяхатшы осы аймақтың жоғары деңгейде өңделгенін атап өткен. Құрып кету қаупі төнген күркіреген шөп бақасы (Litoria raniformis) бір рет байқалған, бірақ бір ғана тіркелген дерек бар. Кейбір бұзылмаған жерлерде Poa labillardierei (күміс түлкі) және Themeda triandra (кенгуру шөбі) өседі. 1984 жылы қаланың оңтүстігінде Glycine latrobeana (күлтегін глицині) тіркелді. 2001 жылы солтүстік-шығыста, Оңтүстік Эск өзенінің су тасқынында Discaria pubescens (Жылы зәкірлі өсімдік немесе Австралиялық зәкірлі өсімдік) тіркелді. Шіркеудің зират алаңы 1845 жылдың сәуір айында, ал шіркеудің өзі Тасманияның алғашқы Англия шіркеуінің епископы Фрэнсис Рассел Никсон 1845 жылдың 25 қарашасында киеленді. Томас Рейби – Сент-Эндрюдің алғашқы пасторы, бірақ шіркеу уақыт өте келе қолданыстан шығып, жеке үйге айналды. Ол 1930 жылдары бұзылды. Каррикте католик шіркеуі болған жоқ – ең жақын шіркеу Вестбериде, бірақ кейбір католиктер Англия шіркеуіне барып қатысқан. 19 ғасырдың көп бөлігінде халық саны 400-ге жуық болды. 1976 жылдың соңында халық саны 70 ғимаратта тұратын 200-ге дейін азайды, оның 16-сы Ұлттық кеңес тарапынан Австралияның мұрасына маңызды үлес қосушы деп танылды. ХХ ғасырдың соңында жағдай жақсарды, 2001 жылғы санақта 317, ал 2006 жылғы санақта 439 тұрғын тіркелді. 1976 жылы Карриктің рөлі: Лансестонда жұмыс істейтіндер үшін тұрғын аудан; зейнеткерлер ауылы; және ауыл шаруашылығы мен мал шаруашылығымен айналысатын кәсіпорындарға қызмет көрсету орталығы болды. Бұл оның Тасманияда алғашқы қоныс іргесі қаланған 1803 жылғы Дервент өзеніне дейін және тіпті Бас бұғазының бар екендігін Джордж Бас және Мэтью Флиндерс дәлелдегенге дейін Тасманияда тұрғанын көрсетеді. 1814 жылы ол Хадспен маңында тұратын Кокс отбасымен танысып, достық қарым-қатынас орнатты және олардың тегін алды. Ол бағбан болып жұмыс істеді және шамамен 50 жыл Карриктің Лансестон жағындағы "Little Moat" меншігіндегі коттеджде тұрды. Кокс 1891 жылдың 5 маусымында Лансестонның мүгедектер үйінде 117 жасқа толғанын айтып қайтыс болды, бірақ 115 жасқа толған адам сенімдірек (фон Стиглиц 1946 жылы оның жасын 118 деп есептеген). Томас Рейби Карриктің әкесі ретінде танымал. Рейби шіркеудің, жарыс жолының және қазір мұра ретінде саналатын қаладағы басқа да ғимараттардың құрылысына зор үлес қосты. Ол қаладағы Англикан шіркеуінің құрылысына сол кездегі өте үлкен сома – 10,000 фунттан астам қаржы бөлді. Томас Уилкс Мондс Каррикке көшкенге дейін сәтті диірменші және құрылысшы болды. Ол 1867 жылы Карриктегі тас диірменді және келесі жылы қаладағы бу диірменін сатып алды. Мондстың диірмендерін табысты басқару оған байлық әкелді және қаланың өркендеуіне ықпал етті. Мондс 1875 жылы готикалық стильдегі "Хоторн" үйін салып, "Хаттондейл" деп аталатын жақын маңдағы ферманы, сондай-ақ диірмендерді басқарды. 1888 жылы Каррикке дейін Мондстың иелігінде диірмен, бу диірмені, Арчердің ақымақтығы және қаладағы бірнеше үйлер мен жерлер, сондай-ақ "Хаттондейл" болды. Мондс 1870 жылдан 1904 жылға дейін Каррик жол кеңесінің төрағасы және қазынашысы болды және тоғыз жыл аймақтың жергілікті кеңесінде жұмыс істеді.
Thomas Wilkes Monds was a successful miller and builder before moving to Carrick. He bought the stone mill in Carrick in 1867 and a steam mill in the town the following year. The successful operation of the mills by Monds brought wealth to him and prosperity to the town. Monds built the Gothic house "Hawthorn" in 1875 and worked the nearby farm called "Hattondale", as well as the mills. Before he left Carrick for Launceston in 1888 his holdings in Carrick included the mill, the steam mill, Archer's Folly and some houses and acreages within the town and "Hattondale". Monds was chairman and treasurer of the Carrick Road Trust from 1870 to 1904 and spent nine years on the area's local council.
Бүгінгі қала
Кэррик – негізінен Лаунсестон қаласында және оның айналасындағы ауылдық жерлерде жұмыс істейтін адамдарға арналған тұрғын үйлерден тұратын шағын тарихи ауыл. Даму баяу болғандықтан, қаланың 19 ғасырғы түпкілікті келбеті сақталған. Жергілікті кеңестің даму жоспары Миндер аңғары бойындағы құрылысты шектеуге және Кэррик пен Хэдспенді ерекше орталықтар ретінде сақтап, біріктіруге жол бермеуге бағытталған. Құрылыс қала шегінде ғана жоспарланған, стратегиялық жоспар бойынша 2016 жылға дейін 60-қа дейін үй салынды. Ұзақ мерзімді дамудың болмауы қалада көптеген колониялық ғимараттар мен есейген ағаштардың сақталуына себеп болды. 1846 жылғы «Мондс роллер диірмені» қаланың ең танымал нысаны. Ол жабылып, 2008 жылдан бастап қайта жаңартылуда. Мұра нысандарының қатарына Арчердің қираған сарайы (1847 жылы бастау алған), Agfest штаттағы ең ірі шара болып, жыл сайын мамыр айында үш күнге дейін 70 000-ға жуық келушіні тартады. Миндер аңғарының жанындағы мұра нысанына жататын коттедж бұрын өсімдіктің көп өсуіне байланысты «Айви Коттеджі» деп аталған және жеке мектеп ретінде пайдаланылған. Бұрынғы полиция күзет үйі 1837 жылы Кэррик тавернасының қарама-қарсы жағында тұтқындардың еңбегімен салынған. Уэльс принці қонақ үйі 1840 жылы салынды және көп жылдар бойы лицензиясы болды, бірақ қазір жеке үй. «Силлвуд» 1835 жылы берілген жерге салынған ескі шаруашылық ғимаратының қалдығы. Бастапқы үйі 20 ғасырдың соңында жақын жердегі ғимаратты кеңейту үшін жартылай бұзылған. «Үнді әсері зор» деп аталатын негізгі ферма үйі бұзылған. Бұл екі қабатты кірпіш үйдің темір шатыры мен он екі панельді терезелері бар. Кэррик қонақ үйі 1833 жылы салынған, темір шатыры бар екі қабатты кірпіш ғимарат. Бұл Кэрриктегі жалғыз лицензияланған орын және тарихының барлық кезеңінде қонақ үй ретінде жұмыс істеді. 1945 жылдың қарашасынан 1952 жылдың желтоқсанына дейін «Марелла» қонақ үйі деп аталды, бірақ 1842 жылғы картада «Кэррик Инн» деп көрсетілген. Бұл екі қабатты кірпіш ғимарат, темір шатыры бар, терезелері 12 панельден тұрады. Джон Арчер тавернаның алғашқы лицензиаты болды, бірақ 1863 жылы ол жұмысын тоқтатты және ғимарат жалға берілді. Соңғы лицензияны 1873 жылы Джон Джордан алды, кейін ол нан пісіру орталығы, өнер галереясы, қонақ үй және жеке үй ретінде пайдаланылды. Диірмен және оның сақтау және тасымалдау қажеттіліктері көп жылдар бойы Кэрриктегі ең ірі жұмыс беруші болды. Бұл Тасманияда сумен жұмыс істейтін соңғы диірмен. Алғашқы диірмен ағаштан салынды және Лиффи өзеніндегі бөгеттен сумен қамтамасыз етілген су доңғалағымен жұмыс істеді. Сэмюэл Пратт Винтерді Байранның өтініші бойынша оның әкесі Тасманияға диірменнің бақылаушысы ретінде жіберді. Ол 1834 жылдан бастап диірменді басқарды, ол кезде Браян губернатор Артурмен дауласып Лондонға кетті. 1837 жылдан бастап ол диірменді Браяннан жалға алып, оны жалғастыра берді. Ол 1846 жылы диірмен үйінде тұрып, диірменді жалға алып, ескі ағаш диірменді алып тастауға жағдай жасады және Джон Киндер Арчермен бірге қазіргі тас құрылысты салуға кірісті. Томас Мондс 1867 жылы аукционда 2100 фунт стерлингке диірменді және оған қоса берілген жерді сатып алды. Содан кейін ол «Каррик Миллс» иелігін алды және 1868 жылдың басында Мондс, оның әйелі және алты баласы диірменнің артындағы кішкентай коттеджге көшіп барды. Бұл коттеджде төрт бөлме болды, кейін Мондс оған кладовка, тағы үш бөлме және сүтхана қосты. Ол оны сатып алған кезде және одан кейін біраз уақыт бойы диірмен қаржылық жағынан табысты болмады. Мондс бұл жағдайды жақын жерде орналасқан бумен жұмыс істейтін диірменнің «ақылға сыймайтын» жұмысымен байланыстырды. Ақырында бу диірмендерінің иелері төлемсіз қалды, ал Мондс оларды сатып алды. Уақыт өте келе диірменнің машиналары жаңартылды: 1868 жылы қолданыстағы сым машинасы жібек кигізу машинасымен ауыстырылды, 1871 жылы жүгері тазалау машинасы орнатылды, Мондстың үлкен ұлы 1882 жылы диірменнің кеңсе басқаруын өз мойнына алды, ал Мондс 1888 жылы Лаунсестонға көшіп, диірменді басқаруды ұлдарына тапсырды. Диірмен 1918 жылға дейін TW Monds & Sons қолында болды, содан кейін Longford-тағы Newry диірменіне ие болған T Affleck & Son компаниясымен бірікті, нәтижесінде Monds & Affleck компаниясы құрылды. Ол қайта ашылмады. 1931 жылы ол бірнеше жыл бұрын жұмысын тоқтатқаны хабарланды. Мондс & Аффлек 1947 жылы диірменді сатты, бірақ диірменнің машиналары қашан алынып тасталғаны белгісіз. Кейін ол тойлар мен жиналыстар өткізу орталығы ретінде қайта ашылды. Кладбинь 1845 жылдың сәуір айында қасиеттендірілді, бұл фактіде кеселердегі жазулар көрсетілген. Святого Андреяның шығыс терезесі Джеймс, Шарлотта және Томас Рейбилерді (біраз уақыт Лаунсестон архидеконы болған) еске алады. Ол шамамен 1839 жылы лондондық орган жасаушысы Дж. С. Бишоп жасаған. Бұл мерзім органның арнау тақтасында Бишоптың «Оның мәжәртіндегі орган жасаушысы» королева Виктория екенін мәлімдегеніне байланысты. Бишоп бұл мәлімдемені осы уақытқа дейін жасамаған. Органның корпусы алдыңғы бұрыштарында бұрылған бағаналары бар ағылшын еменінен жасалған. Ол бір мануалды және бес дыбыстық тоқтағыштары бар механикалық жүйеге ие. 1987 жылы толыққанды қалпына келтіру жұмыстары аяқталды және орган қазір де пайдаланылуда. Бұл қиындықтан кейін, сақтандырудың жоқтығына байланысты Арчер ғимаратты тастап кетті. Томас Мондс оны 1867 жылы сатып алып, астық сақтау үшін пайдаланды. 1946 жылға қарай Фолли аяқталмай қалды және астық сақтау үшін пайдаланылды. Ол 1875 жылы Томас Мондс салды және екі үлкен калифорниялық секвойясы бар ағылшын стиліндегі бақтармен қоршалған. Бұл бұрынғы ғимарат 1867 жылдан бері бос тұрды және жағдайы нашар болды. «Жатқан орын» вилланың бағында орналасқан туристік мүлік, жеке тұруға арналған.