Джерри Гарсия тобы: Тарихы мен музыкалық стильі

Кіріспе

Американдық музыкалық топ The Jerry Garcia Band – Grateful Dead тобының мүшесі Джерри Гарсия жетекшілік еткен Сан-Франциско аймағындағы рок-тобы. Гарсия 1975 жылы бұл топты құрды; ол 1995 жылы қайтыс болғанға дейін оның көптеген қосалқы жобаларының ең маңыздысы болып саналды. Топ өмір бойы жиырма жыл бойы тұрақты түрде гастрольдік сапарлар жасады және ара-тұра жазбалар шығарды, көбінесе, бірақ әрқашан емес, Grateful Dead тобының кестесіндегі үзілістерде.

Тарих

Джерри Гарсия тобының атауы 1976 жылдың қаңтар айының соңында ғана толыққанды қолданылса да, осы Гарсияның қосымша тобының нақты тарихы мен репертуары 1970 жылы Гарсия, Мерл Сондерс, Джон Кан және басқалардың қатысуымен жергілікті клубтардағы концерттерден бастау алды, соның ішінде Том Фогерти (1971–72) ритм-гитарада, Мартин Фиерро (1974–75) тенор саксофонда және флейтада, ал қысқа мерзімге (1975 жылдың қазан-желтоқсаны) Никки Хопкинс фортепианода, сондай-ақ барабаншылар Билл Кройцман, Билл Витт, Гейлорд Бирч және Пол Хамфри. Гарсия мен Кан 1970 жылы Сан-Францискодағы шағын "Матрикс" клубында Говард Уэльс ұйымдастырған джам-сессияларында танысты. Жылдар өте келе Джерри Гарсия тобының құрамы көп рет өзгерді. Гарсиядан басқа тұрақты мүше – бассист Джон Кан, ол 1970 жылдан кейін Гарсияның Grateful Dead-тен тыс негізгі музыкалық серіктесі болды. Мелвин Силс 1981 жылдан бастап клавишашы ретінде ең ұзақ қызмет етті. Джерри Гарсияның музыкалық қызығушылықтары өте әртүрлі болды, бұл оның тобының ойнаған әртүрлі музыкасында көрініс тапты. Grateful Dead сияқты Джерри Гарсия тобы да Гарсияның сололары үшін негіз болған импровизациялық ортада блюз, фолк, кантри және джаз әсерімен рок музыкасын орындады. Алайда, бұл топ бұрынғы топтың авангардтық және әлемдік музыка әсерінен бас тартып, баяу, ілгек негізіндегі "бар-топ" стиліне бағытталды, ол ритм мен блюзға (топта көбінесе жанрға тән әйелдер әншілері болды), госпел және реггиге үлкен мән берді. Қазіргі Американың рок-версиялары да жиі орындалды. Гарсия мен Канның таңдаған салыстырмалы түрде баяу темптері ұзақ жылдар бойы барабаншы Дэвид Кемпердің наразылығын тудырды: "[Мені] басынан бастап мазалады. Мен: "Бізге жылдам материал керек, ол мені ұйықтатып жібереді, топ мені ұйықтатып жібереді" дейтінмін. Бастапқыда мен осылай айтсам, кейін онымен келісуге шештім. Бұл – осы, мен кіммін, мен оған ештеңе айта алмаймын. Бұл топтың идеясы мен үшін бұрыннан белгілі еді". Топтың репертуарына Голланд–Дозье–Холландтың "How Sweet It Is (To Be Loved by You)" (топтың ең танымал және жиі орындалатын әні), Питер Роуэннің "Midnight Moonlight", Джимми Клиффтың "The Harder They Come" және "Sitting in Limbo", Sensational Nightingales-тің "My Sisters and Brothers", Хэнк Баллардтың "Tore Up Over You", Боб МакДилл мен Аллен Рейнольдстың "Catfish John", Джон Леннонның "Dear Prudence", Джесси Стоунның "Don't Let Go", Аллен Туссенттің "I'll Take a Melody" және "Get Out of My Life, Woman", Литтл Милтонның "That's What Love Will Make You Do", Чак Берридің "Let It Rock" және "You Never Can Tell", Брюс Кокберннің "Waiting for a Miracle", Ирвинг Берлиннің "Russian Lullaby", Смоки Робинсонның "The Way You Do the Things You Do" және "I Second That Emotion", Питер Тоштің "Stop That Train", Боб Марлидің "Stir It Up", Робби Робертсонның "The Night They Drove Old Dixie Down", The Manhattans-тың "Shining Star", Ван Моррисонның "And It Stoned Me" және "Bright Side of the Road" және Нортон Баффалоның "Ain't No Bread in the Breadbox" әндері кірді. Топ бір рет Джером Керн мен Оскар Хаммерштейн II-нің "Ol' Man River" және Майлс Дэвистің "So What" әндерін де орындады. Grateful Dead сияқты Джерри Гарсия да топпен бірге Боб Диланның көптеген әндерін орындады, соның ішінде "Tangled Up in Blue", "Simple Twist of Fate", "Knockin' on Heaven's Door", "Forever Young", "Señor (Tales of Yankee Power)", "Tears of Rage", "I Shall Be Released", "Tough Mama" және "When I Paint My Masterpiece". Топ 1978 жылдың қарашасы мен 1979 жылдың қазаны аралығында концерттер бермеді; сол жылы Гарсия, Кан және клавишашы Мерл Сондерс (1971 жылдан 1975 жылға дейін Гарсия мен Канмен бірге Сондерс/Гарсия тобында және Мэри легионында өнер көрсеткен) Reconstruction тобында қысқа мерзімге өнер көрсетті, ол көбірек теңгерімді джаз-фанк ансамблі болды. Линда Канның 2017 жылғы Reddit Ask Me Anything сұрауында, топтың репертуарының көп бөлігін оның күйеуі жинағанын айтты: "[Ол] көп бөлігін үстелге алып келді. Оның үлкен пластинкалар жинағы бар және олардың барлығы өте жақсы күйде, ол өзінің пластинкалары туралы өте талапкер болды. Менің ойымша, әндерді таңдауға келгенде, ол үнемі пластинкаларды тыңдайтын, сондықтан бұл топта кім болғанына және сол кезде қандай топ ойнағанына байланысты және бұл Джонға көп әсер етті". Репертуар көбінесе кавер-әндерден тұрса да, бірнеше Гарсия–Роберт Хантердің түпнұсқа әндері ("Run for the Roses", "Mission in the Rain", "Gomorrah", "Cats Under the Stars" және "Reuben and Cherise") Джерри Гарсия тобымен ғана орындалды немесе олармен дерлік орындалды. Кейбір топтың түпнұсқа репертуары ("Deal", "They Love Each Other", "Sugaree" және "Friend of the Devil") Grateful Dead-пен бөлісті. Гарсияның өмірінде Джерри Гарсия тобы бір студиялық альбом, Cats Under the Stars, және бір концерттік альбом, Jerry Garcia Band шығарды. Ол қайтыс болғаннан кейін бірнеше қосымша концерттік альбомдар шығарылды. Топ Grateful Dead's In the Dark (1987) табысының тікелей нәтижесі болды; осы топ жазғы стадиондардағы концерттерге және күзгі және көктемгі турлардағы көптүрлі ареналардағы концерттерге көшкенде, Гарсия тобының тур жоспарлары (бұрын клубтар мен шағын театрлармен шектелген) ареналарды (негізінен Гарсияның солтүстік-шығыс АҚШ нарығында) және Grateful Dead-тің 1980-жылдардың басында ұнатқан ашық амфитеатрларды қамтыды. Осы кезеңде топ Сан-Францискодағы 2,300 орындық The Warfield театрында жыл бойына он бес концертке дейін өткізді. Кларенс Клемонс та 1989 және 1990 жылдары қысқа мерзімге олармен турда қатысты. Кан Гарсияның 1995 жылы қайтыс болғаннан кейін қысқа мерзімге топқа жетекшілік етті (JGB деп қайта аталды). Канның 1996 жылы қайтыс болғаннан кейін Силс топ жетекшісі болды; 2017 жылғы мәліметтер бойынша, ол Джерри Гарсия тобының соңғы құрамынан JGB-дегі жалғыз қалған мүшесі.

Although the name Jerry Garcia Band only properly applies from late January 1976, this Garcia side band's actual history and repertoire really began with local club gigs in 1970 featuring Garcia, Merl Saunders, John Kahn and various others, including Tom Fogerty on rhythm guitar (1971 72), Martin Fierro on tenor sax and flute (1974 75), and briefly (October December 1975) Nicky Hopkins on piano, as well as drummers Bill Kreutzmann, Bill Vitt, Gaylord Birch, and Paul Humphrey. Garcia and Kahn met in 1970 playing together at Monday jam sessions hosted by Howard Wales at the small San Francisco club, the Matrix. Over the years, the lineup of the Jerry Garcia Band changed many times. The one constant member besides Garcia himself was bassist John Kahn, who served as Garcia's principal musical collaborator outside of the Grateful Dead after 1970. Melvin Seals had the next longest tenure, serving as keyboardist from 1981 onward. Jerry Garcia's musical interests were famously varied, and this was reflected in the diverse music played by his band. Like the Grateful Dead, the Jerry Garcia Band played rock music that was influenced by blues, folk, country, and jazz in an improvisatory milieu that largely served as a framework for Garcia's solos. However, the group eschewed the former band's avant garde and world music influences in favor of a slower, groove based "bar band" approach strongly oriented toward rhythm and blues (the band often featured female backing vocalists characteristic of the genre), gospel music and reggae. Rock versions of contemporary Americana were also prominent. The relatively languorous tempos were dictated by Garcia and Kahn, much to the chagrin of longtime drummer David Kemper: "[I]t bothered me from the very beginning. I’d say, ‘You know we need some uptempo material, it’s just putting me to sleep; the band is putting me to sleep.’ At first I’d say these things, and then I just decided to go with it. It is what it is, and who was I to say anything? This band preceded me; the whole concept of the band preceded me." Staples of the band's repertoire included Holland–Dozier–Holland's "How Sweet It Is (To Be Loved by You)" (widely perceived as the group's signature song and their most performed song), Peter Rowan's "Midnight Moonlight," Jimmy Cliff's "The Harder They Come" and "Sitting in Limbo," the Sensational Nightingales' "My Sisters and Brothers," Hank Ballard's "Tore Up Over You," Bob McDill and Allen Reynolds' "Catfish John," John Lennon's "Dear Prudence," Jesse Stone's "Don't Let Go," Allen Toussaint's "I'll Take a Melody" and "Get Out of My Life, Woman", Little Milton's "That's What Love Will Make You Do," Chuck Berry's "Let It Rock" and "You Never Can Tell," Bruce Cockburn's "Waiting for a Miracle," Irving Berlin's "Russian Lullaby," Smokey Robinson's "The Way You Do the Things You Do" and "I Second That Emotion," Peter Tosh's "Stop That Train," Bob Marley's "Stir It Up," Robbie Robertson's "The Night They Drove Old Dixie Down," the Manhattans' "Shining Star," Van Morrison's "And It Stoned Me" and "Bright Side of the Road" and Norton Buffalo's "Ain't No Bread in the Breadbox." The band also performed Jerome Kern and Oscar Hammerstein II's "Ol' Man River" and Miles Davis' "So What" on one occasion apiece. As with the Grateful Dead, Jerry Garcia regularly covered many songs by Bob Dylan with the group, including "Tangled Up in Blue," "Simple Twist of Fate," "Knockin' on Heaven's Door," "Forever Young," "Señor (Tales of Yankee Power)," "Tears of Rage," "I Shall Be Released," "Tough Mama" and "When I Paint My Masterpiece." The group did not perform between November 1978 and October 1979; during that year, Garcia, Kahn and keyboardist Merl Saunders (who performed with Garcia and Kahn from 1971 to 1975 in the Saunders/Garcia Band and Legion of Mary) briefly performed in Reconstruction, a more egalitarian jazz funk ensemble. According to Linda Kahn in a 2017 Reddit Ask Me Anything prompt, much of the band's repertoire was curated by her husband: "[H]e did bring most of the cover material to the table. He has a big record collection and they're all in really good shape, he was pretty anal about his records. I think as far as picking songs, he listened to records all the time, so it depends on whoever was in the band and whatever group was playing at the time and that influenced John a lot." Although the repertoire was strongly tilted toward covers, several Garcia Robert Hunter originals (including "Run for the Roses," "Mission in the Rain," "Gomorrah," "Cats Under the Stars" and "Reuben and Cherise") were performed exclusively or near exclusively by the Jerry Garcia Band. Some of the band's original repertoire (most notably "Deal," "They Love Each Other," "Sugaree," and "Friend of the Devil") was shared with the Grateful Dead. During Garcia's lifetime, the Jerry Garcia Band released one studio album, Cats Under the Stars, and one live album, Jerry Garcia Band. A number of additional live albums were released posthumously. The group was an indirect beneficiary of the commercial success of the Grateful Dead's In the Dark (1987); as the latter group transitioned to summer stadium tours and multi night arena engagements during their autumn and spring tours, the tour itineraries of the Garcia Band (hitherto confined to clubs and small theaters) came to encompass arenas (primarily in Garcia's key northeastern United States market) and outdoor amphitheaters favored by the Grateful Dead in the early 1980s. During this period, the group continued to play as many as fifteen concerts a year in an informal residency at The Warfield, a 2,300 capacity theater in San Francisco. Clarence Clemons also guested with them on tour for a brief time in 1989 and 1990. Kahn briefly led the group (rechristened JGB) following Garcia's death in 1995. Seals became the bandleader after Kahn's death in 1996; as of 2017, he is the only remaining member from the final iteration of the Jerry Garcia Band in JGB.