Кіріспе

Машарлар (Machair Ghallghaidhealaibh) – Шотландияның оңтүстік-батысындағы Галлоуэйдегі Вигтауншир тарихи округінде орналасқан түбек. Оның атауы (шотланд және ағылшын тілдерінде) гаэль тілінен алынған, «махаир» сөзі төмен жатқан немесе тегіс жерді білдіреді, Шотландияның шығыс жағалауында «линк» деп аталатын жерлерге ұқсас. Машарларда биік таулар болмаса да, ол тегіс емес, көбінесе толқынды немесе дөңгелектеліп келген жерлерге толы. Солтүстік Атлантика ағысы немесе Гольфстрим ыстық климатты жасап, теңізде дельфиндер мен балық акулаларын жиі кездестіруге болады.

Тарих

Бұл аймақ көне заманға қатысты қалдықтарға бай, негізінен тік тұрған тастар мен тостаған және шеңбер белгілері түрінде сақталған. Олардың ең танымалдары – Торхаузики тас шеңбері және Драмтроддан тік тастар. Мохрумның Ескі Орынының жанындағы Касл-Лох көлінде бірнеше кранногтардың қалдықтары бар. Burrow Head (жартымаралдың ең оңтүстік ұшы) Ман аралындағы Айр нүктесінен шамамен 18 миль (29 км) қашықтықта орналасқан. Бұл екі жер арасында ұзақ жылдар бойы сауда байланыстары болған, олардың көп бөлігі контрабандамен байланысты. Аймақтағы басты кәсіп – ауыл шаруашылығы болған, бірақ қазір туризм саласы көбірек адамды жұмысқа алып, көбірек кіріс табуда.

Қасиетті Ниниан

Киелі Ниниан христиан дінін болашақ Шотландияға Махар аймағы арқылы алғаш рет әкелді, Уитхорн аралында шағын шіркеу салды, одан кейін Уитхорнда ортағасырлық кафедралық собор бой көтерді. Ниниан Турлық Мартиннің шәкірті болған және Ионадағы шіркеуі жиі қате түрде шотланд христиандығының алғашқы ошағы деп есептелетіннен әлдеқайда бұрын Шотландияға христиан дінін әкелгендігімен мақтана алады.

RAF Вигтауны

Машарс аймағында бұрынғы RAF Вигтаун орналасқан. 1941 жылы ашылған және көбінесе Балдун деп аталатын әуежай, Екінші дүниежүзілік соғыста No 1 Әуе бақылаушылар мектебінің оқу орталығы ретінде 1941 жылдың 13 қыркүйегінен 1942 жылдың 1 ақпанына дейін пайдаланылды, сонымен қатар оңтүстік-шығыс жағалауындағы іздестіру полигонымен бірлесіп жұмыс істеді. Алғашында ұшу-қону жолақтары шөппен жабылған болған, бірақ жер су басуынан олар тез арада қолдануға жарамсыз болып қалды, сондықтан 1942 жылы екі бетон ұшу-қону жолағы салынды. Әуежайдағы жұмыс 1945 жылы соғыс аяқталғанмен бірге тоқтатылды, ал оның басқаруы 1946 жылдың 1 шілдесінен 1948 жылдың 1 наурызына дейін No 14 техникалық қызмет көрсету бөліміне берілді, одан кейін күтімге қойылды. Әуежай көптеп тозуға ұшыраса да, оның көп бөлігі сақталған: бастапқы басқару мұнарасы әлі де тұр, ал периметрлік және кіру жолдарының көбісі сақталған. Сонымен қатар, көптеген ангарлар мен басқа да ғимараттардың бетон негіздерін жерден көруге болады. Бүгінде жердің көп бөлігі ауыл шаруашылығына пайдаланылуда, ал аймақ жергілікті тұрғындар арасында жаяу серуендеу немесе велосипед тебу сияқты демалыс шараларын өткізуге танымал.