Жоғарғы таулы аймақтар: Солтүстік Американың таулы аймақтарындағы ағаш шебінен төмендегі биоаймақтар, климаты, температурасы және қар жағдайлары туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Америкадағы биотикалық аймақ
Biotic zone in North America
Рокки тауларының субальпілік аймағы – Солтүстік Америкадағы Рокки тауларында ағаштар өсетін шектен төмен орналасқан биотикалық аймақ. Солтүстік Нью-Мексикода субальпілік аймақ шамамен;
The Rocky Mountains subalpine zone is the biotic zone immediately below tree line in the Rocky Mountains of North America. In northern New Mexico, the subalpine zone occupies elevations approximately from ;
Климат
Рокки тауларының субальпілік аймағының климаты ешқашан жылы болмайды, жазғы температуралар ең жылы күндері ғана тау аймағына жақын шамаға жетеді, ал көбінесе ағаш шебіне жетпейді. Жылдың кез келген күні аяз болуы мүмкін. Қысқы ең төменгі температуралар жақын жердегі төменгі аңғарлардағыдан жылырақ болуы мүмкін, бірақ әдетте белгілі бір шектен жоғары болады. Ауыр қар жауын күшімен аймақ көктемге дейін жабылады. Кейбір қар үйірлері жазға дейін сақталуы мүмкін. Әдетте нөсер жауын түрінде болатын конвекциялық жауын-шашын тез пайда болып, көбінесе қар ұсатылған немесе бұрқасынмен бірге келеді. Сирек болғанымен, дауылдық желдер пайда болып, Routt Divide Blowdown сияқты кең ауқымды қиратуларға әкелуі мүмкін.
The climate of the Rocky Mountains subalpine zone is never warm, with summer highs reaching on only the warmest days near the montane zone, and commonly failing to reach near tree line; Frost may occur any day of the year. Although winter low temperatures may be warmer than those in nearby lower valleys, typically staying above , prodigious snows blanket the region well into spring. Some drifts may linger into summer. Convectional precipitation, typically thunderstorms, often forms rapidly and frequently includes graupel or hail. Although uncommon, hurricane force winds may develop and cause massive destruction such as the Routt Divide Blowdown.
Флора мен фауна
Солтүстік Американың Скалисті тауларында аймақ субальпілік шырша мен Энгельман елінің шоғырлануымен және әдетте аспан, ponderosa қарағай және лоджполь қарағай сияқты төменгі биіктіктерде көбірек кездесетін ағаштардың жоқтығымен сипатталады. Басқа аймақтарда Энгельман елі мен субальпілік шыршалар лимбер қарағай, аққабық қарағай және бристоль қарағай, Дуглас елі және күміс ель сияқты түрлі қарағайлармен араласып немесе оларға жол береді, сондай-ақ түрлі шоқандар мен басқа да төзімді түрлер де кездеседі. Бұрын өртенген жерлерде әртүрлі мөлшерде немесе тіпті лоджполь қарағайдың таза тоғайлары болуы мүмкін. Бұрын өртенген орманның жер бетінде көбінесе екі түрлі жиде кездеседі. Биік, құрғақ беткейлерде қарағай ормандарының орнына субальпілік ақ ель ормандары өседі. Ақ ель ормандарының кең таралған түрлеріне Солтүстік Скалисті тауларында аққабық қарағай, орталық және солтүстік-орталық Скалисті тауларында икемді қарағай және Оңтүстік Скалисті тауларында бристоль қарағай жатады. Өрттер арасындағы аралық 50 жылдан 300 жылға дейін ауыспайды. Ақ ель өте қиын жағдайларға төзімді және өрттен кейінгі жаңарудың маңызды түрі болуы мүмкін. Биік, жел соққан жерлерде ағаштар көбінесе ерекше пішінге ие болады. Аққабық қарағай Солтүстік Скалисті тауларының жоғары субальпілік ормандарындағы маңызды түр. Алайда, аққабық қарағай ақ ель бұршақ тотығынан зардап шегуде: кейбір аймақтарда аққабық қарағайдың өлімі 90% -дан асып түседі. Йеллоустоун ұлттық паркінің шығыс қақпасына жақын Аваланч жотасы сияқты бүкіл ормандық көріністер өлі, сұр аққабық қарағайлармен толы кеңістіктерді құрайды. Қыстың суықтығы мен азық көздерінің жетіспеуіне байланысты субальпілік аймақтағы жергілікті жануарлардың түрлері шектеулі. Аюлар мен пумалар субальпілікке келсе де, линкс, қар аяғы қоян, американдық мартен және түрлі шоқандар сияқты негізгі сүтқоректілердің арасында бар. Таулық шымтезек және Стеллердің қарғасы сияқты бірнеше құстар Скалисті тауларының субальпілік аймақтарында жиі көрінеді және естіледі, ал сұр соқыр, жаңғақтар және кейбір финктер сияқты басқалары аз байқалады.
In the North American Rocky Mountains, the region is characterized by a concentration of subalpine fir and Engelmann spruce and generally the exclusion of trees found more commonly at lower elevations such as aspen, ponderosa pine and lodgepole pine. In other areas, Engelmann spruce and subalpine fir mix with or give way to various pines, such as limber pine, whitebark pine and bristlecone pine, other firs such as Douglas fir and silver fir, and various junipers and other hardy species. Previously burned areas may contain varying amounts, or even almost pure stands, of lodgepole pine. Ground cover in a previously burned forest area often includes two species of huckleberry. On exposed, dry slopes at high elevations, subalpine white pine forests replace spruce fir forests. Common species of the white pine forests include whitebark pine in the northern Rocky Mountains, limber pine in the central and north central Rocky Mountains, and bristlecone pine in the southern Rocky Mountains. Typical intervals between fires range from 50 to 300 years. White pines are tolerant of extreme environmental conditions and can be important postfire successional species. In high, windblown areas, trees often grow into grotesque shapes. The whitebark pine is a keystone species in upper subalpine forests of the northern Rocky Mountains. However, the whitebark pine has been in decline due to White Pine Blister Rust: whitebark pine mortality in some areas exceeds 90%. Entire forest vistas, like that at Avalanche Ridge near Yellowstone National Park's east gate, are expanses of dead, gray whitebarks. Due to harsh winters and a relative dearth of food sources, the subalpine harbors limited native animal species. While bears and the cougar visit the subalpine, lynx, the snowshoe hare, the American marten and various squirrels are among the few important native mammals. A few birds, such as the mountain chickadee and Steller's jay are commonly seen and heard in Rocky Mountain subalpine regions, with others such as owls, nuthatches and certain finches less obvious.