Қарлы кескіл (Lerwa lerwa) – Гималай тауларында кездесетін, ерекше түрге жататын құс. Сипаттамасы, таралған аймақтары, және ерекшеліктері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Қар көбелегі (Lerwa lerwa) – фазан тұқымдасына жататын аңшы құс. Ол Пакистан, Қытай, Үндістан және Непалдың жоғары биіктіктегі Гималай аймақтарында кеңінен таралған. Бұл түр өз туысындағы жалғыз өкіл және Phasianinae кіші тұқымдасының "тік тұру кладының" ең төменгі деңгейдегі мүшесі деп есептеледі. Бұл түр альпілік шабындықтарда және ағаштардан жоғары, ашық беткейлерде кездеседі, бірақ Гималай қар құсы сияқты жалаңаш тасты жерлерде емес, сондай-ақ ол құстан да сақ болмайды. Аталықтары мен аналықтарының түсі бір-біріне ұқсас, бірақ аталықтарының табан сүйегінде өскір бар.
The snow partridge (Lerwa lerwa) is a gamebird in the pheasant family Phasianidae found widely distributed across the high altitude Himalayan regions of Pakistan, China, India and Nepal. It is the only species within its genus, and is thought to be the most basal member of the "erectile clade" of the subfamily Phasianinae. The species is found in alpine pastures and open hillside above the treeline but not in as bare rocky terrain as the Himalayan snowcock and is not as wary as that species. Males and females look similar in plumage but males have a spur on their tarsus.
Сипаттама
Бұл бөдене жоны сұр, төменгі жағы каштановый түсті, ашық қызыл мүсігі мен аяқтары бар. Жоғарғы жағы қара және ақ түсті жіңішке жолақтармен өрнектелген. Ұшқанда, қоңыр негізгі және екінші қанаттарының тар ақ жиекті үлгісі оларды Тибет қар құсынан едәуір үлкенге ұқсатады. 14 қауырсыннан тұратын құйрығы қара және ақ жолақты. Түсі әртүрлі, кейбір құстардың басы дерлік қара болады. Оның ұзындығы 38–40 см. Аналықтарының салмағы 450–580 г, ал еркектердің салмағы 550–700 г. Екі жыныс та қауырсынымен ұқсас, аналықтарында таяқ сүйегінде шпоралары жоқ, ал еркектерде доғал шпора және кейде екінші, дамымай жатқан шпора болады. Жұмсақ қауырсынды балапандары қанды фазан балапандарына ұқсайды. Ходжсон бастапқыда оны Perdix lerwa деп атап, Perdix туысына жатқызған. Ричард Майнерцхаген Сичуаньдан L. l. major деген қосымша түрін сипаттаған, ал Штегман 1938 жылы Оңтүстік Кансудан L. l. callipygia туралы айтқан, бірақ бұл түрлер көбінесе мойындалмайды. Түрдің осы монотиптік туыстастықта сақталуының себебі – таяқ сүйегіндегі қауырсындар және қауырсындарында айқын жыныстық ерекшеліктердің болмауы.
This partridge appears grey above and chestnut below with bright red bill and legs and the upperparts finely barred in black and white. In flight the pattern of dark brown primaries and secondaries with a narrow trailing white margin make them somewhat like the much larger Tibetan snowcock. The 14 feathered tail is dark and barred in white. There is variation in the shade and some birds have a nearly black crown. It measures 38–40 cm in length. Females weigh 450–580 g; males, 550–700 g. Sexes are similar in plumage, female lacks spurs on the tarsus while the male has a blunt spur and sometimes a second incipient spur. Downy chicks have a resemblance to the chicks of the blood pheasant. Hodgson initially placed it in the genus Perdix calling it Perdix lerwa. A subspecies, L. l. major was described by Richard Meinertzhagen from Sichuan while L. l. callipygia from south Kansu was noted by Stegmann in 1938, but these are not usually recognized. The species has been retained in this monotypic genus due to various peculiarities including the tarsus feathering and the lack of clear sexual dimorphism in plumage.
Тарату және мәртебесі
Қар құсқұйрығы Гималайда, Пакистаннан Аруначал Прадешке дейін, көбінесе 3000-5000 метр (сирек 2000 метрден төмен) биіктікте кездеседі. Ол ағаштар жоғары орналасқан жерлерде табылса да, қар құстарына тән бос және тасты жерлерде емес. Ауғанстанда кездесетіні айтылғанмен, оны растайтын дерек жоқ. Бұл түрдің кең аумақта таралуына байланысты, оны қорғауға қатысты алаңдаушылық деңгейі төмен деп есептеледі. Ол қар құсына қарағанда жақындау келеді, сондықтан аңшылардың ықпалына ұшырайды және кейбір аймақтарда саны азайған. Көбінесе альпілік жайылымдарда, ашық шөпті төбелерде, шөп, лишай, мүк, папоротник және рододендрон өседі. Қардың кішкентай жамылғылары арасында кездеседі, бірақ қар құстарына тән тасты немесе жалаңаш жерлерде емес. Дегенмен, бұл құстардың таралуы өте шектеулі.
Snow partridge is found in the Himalayas from Pakistan to Arunachal Pradesh along the higher ranges, mainly 3000 to 5000 m (rarely below 2000 m) altitude. It is found above the tree line but not on as bare and stony terrain as the snowcocks. Although said to be found in Afghanistan, there is no evidence. The species is found over a large area is generally considered to be of low conservation concern. It is hunted to some extent, due to its habit of being more approachable than snowcock and has declined in population in some areas. The usual habitat is alpine pastures, open grassy hillsides with grass, lichens, moss, ferns and rhododendrons. Is found among small snow patches but not in as stony or bare ground as the snowcock. The birds however are very local in their distribution.
Мінез-құлық және экология
Қар құсқұйрығы шағын топтарда кездеседі, әдетте 6-8 құстан тұрады, бірақ көбеймейтін маусымда 30-ға дейін жетеді. Қорқытылғанда, олар әдетте жоғары көтеріліп, содан кейін шулы қанат соққыларымен тарап кетеді. Ұшуы жылдам және сергекті. Олар ортаңғы уақытта жартастарда күнге күйінеді. Көбейту маусымы мамырдан шілдеге дейін созылады. Аталықтары моногамды болады деп есептеледі. Ұясы – жартастың беткейіндегі, кейбір қорғаныш жартас астындағы ойық, оны өздері жасаған немесе бұрыннан бар, және әдетте өсімдіктермен жасырылған. Бұл түрдің эктопаразиті ретінде сипатталған Chelopistes lervicola-дан басқа, Argas himalayensis деп аталатын аргасид кенесі де кездеседі.
The snow partridge is found is small groups, usually about 6 to 8 but up to 30 during the non breeding season. When flushed, they usually fly up before scattering away with noisy wing beats. The flight is rapid and stirring. It has a habit of sunning itself on rocks during the midday. The breeding season is May to July. The males are believed to be monogynous. The nest is a scrape on a hill side under some sheltering rock, either scratched out by themselves or already available, and usually hidden with vegetation. Apart from Chelopistes lervicola described as an ectoparasite of this species, an Argasid tick Argas himalayensis has been noted.