Джон Черч: Гомосексуалдық дау және дін қызметкерінің өмірі
John Church (minister)
Джон Черч (1780-1835): Англиядағы алғашқы ашық гомосексуал дін қызметкері? Өмірі, скандалы, балалық шағы туралы мәліметтер. Тарих, дін, ЛГБТ+ тақырыбы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Черч (1780 – шамамен 1835) – Вере көшесіндегі гомосексуалистік дауға қатысқандығымен танымал тәуелсіз пастор. Кейбір деректер бойынша, ол Англиядағы ашық түрде «гей» деп мойындалған тұңғыш христиан дін қызметкері болуы мүмкін. Осы оқиғаға қатысты замандас әңгімелерінің нақтылығы дәлелденбеген, алайда жанама мәліметтер оның «мені жаңылысқа бастаған аса күшті құштарлықтары» гомосексуализммен байланысты болуы мүмкін екенін көрсетеді.
John Church (1780 – c. 1835) was an Independent minister who was most famous for his involvement in the homosexual scandal of the Vere Street Coterie. He is claimed by some as the first openly ‘gay’ ordained Christian minister in England. Contemporary rumours about this are unproveable one way or the other, though circumstantial evidence may suggest that his "inordinate affections which led me into error" could be referring to homosexuality.
Ерте өмір
Киелі Джон шіркеуінің Клеркенвеллде (содан аты шыққан) немесе Холборндағы Киелі Эндрю шіркеуінің сатыларында, жартылай ғана жүре алатын шала жас кезінде табылған. Оның ата-анасы белгісіз. Ол Табылған балалар ауруханасына жіберілді және алғашқы алты жылын Кенттегі Тонбриджге жақын Хадлоудағы бір әйелдің қамқорлығында өткізді, содан кейін ауруханаға қайтып оралды. Ол он жасқа дейін ауруханада қалып, қарапайым білім алды, оның ішінде оқуды білді, бірақ жазуды үйренбеді. 10 жасында Грейт Портленд көшесіндегі оюшы және алтын қаптаушыға шәкірттікке берілді. Бірақ ұстазымен туысқандыққа байланысты сегіз жылдан кейін шәкірттігі тоқтатылды. Ол осы уақытта кедейлікке шағымданса да, өзін-өзі оқытып, кішкентай жеке кітапхана жинады.
A foundling discovered as a toddler barely able to walk on the steps of St John's Church Clerkenwell (hence his name) or St Andrew's Church Holborn, Church's parents are unknown. He was sent to the Foundling Hospital and spent his first six years in the care of a woman at Hadlow, near Tonbridge in Kent, before returning to the hospital. There he remained, receiving a rudimentary education, including how to read but not how to write, until he was indentured at the age of 10 to a carver and gilder in Great Portland Street. This was broken off after only eight years due to a quarrel with the master but, though he complained of poverty during this time, he managed some self education and acquired a small personal library.
Алғашқы уағыздау
Кейін ол жұмыстан жұмысқа ауысып, 1801 жылдың 22 наурызында Страндтағы (Шведенборг) Жаңа шіркеуінде Гэмпширдегі Эллиот мырзаның қызына үйленді. Ол шәкірттік кезінде англикандық қызметтерге үнемі қатысқанын айтса да, алғашқы жұмыс берушісі оны Шведенборг ілімімен таныстырған болуы мүмкін. Евангелистік диссидент ретінде ашық танылған ол 1801 жылдан бастап Itinerant Society жиналыстарына қатысты, бірнеше жылдан кейін көпшілік алдында уағыздауды және жексенбілік мектеп ұйымдастыруды бастады. 1807 жылы ол Графтон-стрит қауымында, дін қызметкері Ричард Бернхэмнің басшылығымен крещение рәсімінен өтті. Ол уағыздаушы ретінде сыналып, бекітілді және Уильям Хантингтонның жоғары кальвинистік көзқарастарына риза болды, бірақ сыншылары айтқандай, бұл оның Хантингтонның «практикалық антиномиандығын» қолдануына немесе қабылданған христиандық моральды жеңілтексіз бұзуына әкелгені белгісіз. Шіркеу дереу Банберидегі тәуелсіз шіркеуде тұрақты қызметке қабылданып, Оксфордширде 1807 жылдың 15 қыркүйегінде баптист және тәуелсіз дін қызметкерлерінің алдында орналастырылды, бірақ келесі жылы қауымдағы жас жігіттерге содомия жасады деген қаңқулар салдарынан бұл қызметі тоқтатылды. Ол Лондонға, Граб-стрит қауымына оралды, бірақ «ақылсыздық» еткенін мойындаса да, осы айыптауларды тергеуге келіспеді және Obelisk Chapel, St George's Fields шіркеуінің тұрақты дін қызметкері болар алдында көптеген басқа уақытша уағыздау кездесулеріне қатысты.
Church then moved from job to job and, on 22 March 1801, married the daughter of a Mr Elliott of Hampshire at the (Swedenborgian) New Church in the Strand. He may have been introduced to Swedenborgianism by his first employer, despite claiming to have regularly attended Anglican services during his apprenticeship. Becoming more openly an evangelical dissenter, from about 1801 he attended Itinerant Society meetings, a few years later began to preach publicly and organise a Sunday school. In 1807 he was baptised at the Grafton Street congregation under the ministry of its minister, the Revd Richard Burnham. Tried and approved as a preacher there, he admired William Huntington's high Calvinism, though it is unclear that this led, as his detractors claimed, to his practising Huntingdon's "practical antinomianism" or showing wanton disregard for accepted Christian morality. Church almost immediately accepted a permanent appointment at an Independent chapel at Banbury, Oxfordshire, being ordained on 15 September 1807 before a group of Baptist and Independent ministers, but had this office curtailed the following year as a result of rumours that he was sodomising young men in the congregation. He moved back to London, to the Grub Street congregation, but despite admitting that he had acted "imprudently" he refused to submit to their investigation of these allegations and moved on to many and various other short term preaching appointments before joining the Obelisk Chapel, St George's Fields, as its regular minister.
Вере көшесі
1813 жылы апталық «Weekly Dispatch» және басқа да кітапшалар мен жарияламаларда Шіркеутің Ақ Лебедьпен (Вер көшесіндегі, Клэр базарындағы, қазіргі тілмен айтқанда, танымал гомосексуалдық үй немесе «гей-бар») байланысты екендігі туралы қауесет тарады. Оның Ақ Лебедьтің капелланы болғаны және кейіннен кейбір заманауи тарихшылар бір жынысты некелер деп таныған ер адамдарға неке қию рәсімін өткізгені айтылды. Шіркеу Вер көшесімен байланысын жоққа шығарып, бұл дін қызметкерлерінің қарсыластары таратып жатқан жала жамыл екенін мәлімдеді және «Dispatch» басылымының одан әрі хабар таратуына қарсы заң шараларын қолданды. Оған қарсы содомия айыбымен қудалау әрекеттері сәтсіз аяқталды, ал оның ізбасарларының саны азаймады. Керісінше, 1814 жылы ол көптеген адамдарды қабылдауға арналған, кейін «Обелиск шатыры» деп аталған жаңа шіркеу құрды. Оның бірінші әйелі 4 бала туып қайтыс болды, ол көп ұзамай аты белгісіз әйелге қайта үйленді (бірақ ол Хаммерсмиттегі қыздар семинариясының иесі болған деген болжам бар).
In the course of 1813 rumours began to spread in the Weekly Dispatch and other pamphlets and broadsides connecting Church with the White Swan (a well known homosexual brothel or 'gay bar' in modern parlance, in Vere Street, Clare Market), saying that Church was its chaplain and had performed mock marriage ceremonies for its male customers subsequently recognised by some modern historians as same sex marriages. Church denied this connection with Vere Street, claiming that it was propaganda by his clerical opponents and successfully taking legal action to prevent the Dispatch from publishing further reports. Attempted prosecutions against him for sodomy failed and his following did not decline – indeed, in 1814 he founded a new chapel, later known as the Obelisk Tabernacle, designed to accommodate larger numbers. His first wife died, having borne him 4 children, and he remarried not long afterwards to a wife of unknown name (though she is thought to have been the proprietor of a ladies' seminary at Hammersmith).
Түрмеге қамау
1816 жылы Чёрч өзінің шіркеуінің еденінде көптеген сарышаяндарды көріп, екеуінен басқасын өлтіре алатынын айтады, «олар ******* отырған және тағы бір орынға қашып кетті». Көп ұзамай, 26 қыркүйекте ол Кройдондағы Суррей сотында содомияға талпыну айыбымен сотталды. Оны айыптаушы – оның қауымдағы 19 жастағы тәлімгер шебер саңғұры Адам Форман болды. Форман Чёрчтің бір түні бөлмесіне кіргенін, жыныстық мүшелеріне қолын тигізгенін және әйелінің даусын еске түсіргенін мәлімдеді, содан кейін ол қашып кеткенін айтты. Сот келесі жылдың 17 тамызына дейін жалғасты, нәтижесінде Чёрч кінәлі деп танылып, екі жылға бас бостандығынан айырылды. Үкім шығарылғаннан кейін, Обелиск шатырының сыртындағы үлкен және наразылық білдірген көпшілік Чёрчтің бейнесін өртеді. Ньюингтон және Хорсемонгер-Лейн түрмелерінде өткізген 730 күнінде, өзінің өмірбаянында айтқандай, ол жиі қатты қиындыққа тап болды, бірақ көптеген қонақтарды қабылдады, кітаптарға қол жеткізді, көптеген ізбасарларын (әсіресе әйелдерді) сақтап, төрт баласына күтім жасады. Босатылғаннан кейін ол дереу қызметін қайта бастады, тіпті босатылған күні кешке 1000-нан астам адамға уағыз айтты. Оның хаттары сақталған болса да, ол одан әрі дау тудырмады және 1826 жылдан кейін (оның соңғы жарияланған уағызының күні) оның жайлы ештеңе белгілі емес – ол ресми тізімдерден жоғалып кетті, ал қайтыс болған күні белгісіз.
In 1816 Church states that he dreamed of seeing a number of scorpions crawling about the floor of his chapel and being able to kill all but two of them "which fled to the very seat that was occupied by ******* and another". Soon afterwards, on 26 September, he was indicted at the Surrey assizes, Croydon, for attempted sodomy. His accuser was Adam Foreman, a 19 year old apprentice potter in his congregation who alleged that Church had entered his room one night, placed a hand upon his genitals, and feigned his mistress's voice, upon which Foreman claimed to have fled. The trial was a cause célèbre, lasting to 17 August the following year and returning a guilty verdict and sentencing Church to two years' imprisonment. Upon the verdict, Church was burned in effigy by a large and violent crowd outside the Obelisk Tabernacle. During the 730 days he served of his sentence at Newington and Horsemonger Lane gaols, he was often in great anguish according to his autobiography, but he received many visitors, had access to books, retained many of his followers (especially women) and had his four children cared for. He soon recommenced regular services on release, including preaching to more than 1000 people on the evening of his release. Though his correspondence survives, he did not incur further controversy and nothing more is known of him after 1826 (the date of his last published sermon), when he disappears from the public record – his date of death is unknown.
Әдеби шығармалары
Бірнеше уағыз. Өмірбаян, онда ол өзін "Құдайдың құдіретімен келген бала" деп көрсеткен, соңғы заманның Мұсасы, өмірі Құдай тағайындаған сынақтар мен жеңістерге толы.
A number of sermons. Autobiography, in which he represented himself as "a child of providence", a latter day Moses with a life marked by divinely appointed trials and triumphs.