Сан-Диегито кешені: Холоцен дәуірінің археологиялық үлгісі
San Dieguito complex
Сан-Диегито кешені: Оңтүстік Калифорния және аймақтағы ежелгі халықтардың Холоцен дәуіріндегі археологиялық іздері. 10,200 жыл бұрынғы мәдениет. Археология, тарих.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Голоцен археологиялық үлгісі
Holocene archaeological pattern
Сан-Диего кешені – Оңтүстік Калифорнияның және Оңтүстік-Батыс Америка Құрама Штаттары мен Солтүстік-Батыс Мексиканың іргелес аймақтарының ерте Голоцен дәуірінде өмір сүрген тұрғындарынан қалған археологиялық үлгі. Радиокөміртектік талдау 10 200 жыл бұрынғы (Б.з.д.) мерзімді қарастырады.
The San Dieguito complex is an archaeological pattern left by early Holocene inhabitants of Southern California and surrounding portions of the Southwestern United States and northwestern Mexico. Radiocarbon dating places a 10,200 BP (Before Present) date consideration.
Археология
Кешенді алғаш рет 1919 жылы Малкольм Дж. Роджерс Калифорния штатының Сан-Диего округіндегі Эскондидо қаласындағы SDI W 240 учаскесінде анықтады. Ол бұл кешеннің ежелгі өндірушілеріне "Скрапер жасаушылар" деген палео-индей атауын берді, себебі олардың қоныстарында бір жақты қабыршақталған тас құралдары жиі кездеседі. Алғашқы зерттеу жұмысында Роджерс (1929) Скрапер жасаушылардың бұл аймақтың екінші тұрғындары болғанын, ал олардан бұрын Ла-Холла кешені деп белгіленген Шелл Мидден мәдениетінің адамдары қоныстанғанын болжады, олардың қалдықтары жағалауға жақын жерде табылған. Алайда, 1938 жылы Ранчо Санта-Федегі C. W. Harris Site (CA SDI 149) қазбалары көрсетті, Сан-Диегито компоненті стратиграфиялық қабаттардың ең төменгі жағында орналасқан, ал оның үстінде Ла-Холла компоненті жатыр. Харис учаскесіндегі келесі қазбалар Роджерстің негізгі қорытындыларын растады және радиокөміртектік талдаулар нәтижесінде учаскенің кем дегенде 10 200 жыл бұрын (б.з.д. 8200 жыл) пайда болғаны анықталды. Сан-Диегито кешеніне тән ерекшеліктерге, көптеген скраперлерден басқа, ірі, соққымен жасалған екі жақты құралдар; жарты ай пішіндес тастар; Мохаве көлі немесе Silver Lake стиліндегі жебе ұштары; ұңғылау құралдарының (елеуіштер мен тас үймелердің) сирек кездесуі немесе толық болмауы; сондай-ақ кішкентай жебе ұштары мен керамиканың жоқтығы жатады.
The complex was first identified by Malcolm J. Rogers in 1919 at site SDI W 240 in Escondido, San Diego County, California. He assigned the Paleo Indian designation of 'Scraper Makers' to the prehistoric producers of the complex, based on the common occurrence of unifacially flaked lithic (stone) tools at their sites. In an initial synthesis, Rogers (1929) suggested that the Scraper Makers were the region's second inhabitants, following the people of the Shell Midden culture , later known as the La Jolla complex, whose remains lie closer to the coast. However, his 1938 excavations at the C. W. Harris Site (CA SDI 149) in Rancho Santa Fe established that the site's San Dieguito component underlay its La Jolla component, at the base of the stratigraphic sequence. Subsequent excavations at the Harris Site confirmed Rogers' main conclusions and obtained radiocarbon dates that placed the site's occupation as far back as 10,200 BP (8200 BCE). Characteristics suggested for San Dieguito complex assemblages, in addition to the abundant scrapers, have included large, percussion flaked bifaces; flaked crescentic stones; Lake Mohave or Silver Lake style projectile points; a scarcity or absence of milling tools (manos and metates); and an absence of small projectile points and pottery.
Түсіндірме
Роджерс Сан-Диего кешенінің үш ерекше хронологиялық кезеңін анықтады, бұл негізінен литикалық технологиядағы өзгерістерге, қазба алаптарының орналасуына және қазба алаптарының түрлеріне байланысты болды. Оның осы кезеңдерге қатысты терминологияны өзгертуі (соның ішінде "Мальпаис" пен "Сан-Диегито I" теңестірілуі) археологиялық әдебиетте шатасу тудырды. Көптеген зерттеушілер қазір бұл жіктемелерді қолданбайды. Сан-Диего кешенінің интерпретациялары әртүрлі болды. Кейбіреулер оның жасаушыларын ірі жануарларды аулаушылар деп қарастырды, мүмкін Плейстоцен дәуірінің соңындағы Кловис мәдениетінен кейін, ал басқалары оларды жалпылама жинаушылар ретінде қарастырды. Роджерс Сан-Диего кешенін хронологиялық және этникалық тұрғыдан ерекше халықтың өнімі деп қараса, кейбір келесі зерттеушілер Ла-Холла кешенімен байланыстылығын көрсетті. Ең радикальды интерпретация бойынша, Сан-Диего кешені хронологиялық немесе этникалық тұрғыдан ерекшеленбеген, бірақ Ла-Холла кешенін жасаған халықтың лит кеніштерімен немесе тас құралдарын өндірумен байланысты белгілі бір қызметін білдіреді. Роджерс (1966) Сан-Диегито атауын Солтүстік Американың батыс бөлігінің кең аймағына таратып, төрт негізгі аймақты анықтады: Орталық аспект, оңтүстік-шығыс Калифорнияда, Неваданың батысында және Баха-Калифорнияның солтүстік-шығысында; Оңтүстік-Батыс аспект, оңтүстік-батыс Калифорнияда және Баха-Калифорнияның көп бөлігінде; Оңтүстік-Шығыс аспект, Оңтүстік Аризонаның Юма шөлінде және Солтүстік Сонораның Соноран шөлінде; және Батыс аспект, Солтүстік-Шығыс Калифорнияның Жоғарғы Ұлы бассейнінде. Соңғысындағы ерте голоценге жататын қалдықтар көбінесе Борак көлі кешені мен Пост үлгісіне жатқызылады. Мохаве шөлінде және Төменгі Ұлы бассейніндегі мұндай қалдықтар қазір көбінесе Мохаве көлі кешені деп аталады. Сан-Диего кешенінің номенклатурасы әлі де Оңтүстік-Батыс Калифорнияда, Колорадо шөлінде, Баха-Калифорнияның солтүстігінде және Мексиканың солтүстігіндегі Сонорада қолданылуда.
Rogers recognized three distinct chronological phases for the San Dieguito complex, based primarily on changes in lithic technology, site locations, and site types. His changing terminology for these phases (including the equation of "Malpais" and "San Dieguito I") have caused some confusion in the archaeological literature. Most researchers do not now use these subdivisions. Interpretations of the San Dieguito complex have varied. Some have seen its makers as big game hunters, perhaps in succession to the late Pleistocene era Clovis culture, while others have seen them as generalized foragers. While Rogers viewed the San Dieguito complex as the product of a chronologically and ethnically distinct people, some subsequent researchers have stressed evidence of continuity with the subsequent La Jolla complex. A more radical reinterpretation has suggested that the San Dieguito complex was neither chronologically nor ethnically distinct, but represents a specialized activity set (perhaps related to lithic quarrying or stone tool production) of the same people who produced the La Jolla complex throughout most of the Holocene. Rogers (1966) extended the San Dieguito label to a wide region of western North America, recognizing four major regions: a Central Aspect, in southeastern California, western Nevada, and northeastern Baja California; a Southwestern Aspect, in southwestern California and most of Baja California; a Southeastern Aspect, in the Yuma Desert of southern Arizona and Sonoran Desert of northern Sonora; and a Western Aspect, in north eastern California's upper Great Basin. In the latter, early Holocene remains are more generally assigned to the Borax Lake Complex and Post Pattern. In the Mojave Desert and the lower Great Basin, such remains are now most frequently termed the Lake Mohave Complex. The San Dieguito complex nomenclature is still in active use in southwestern California, the Colorado Desert, northern Baja California, and northern Sonora Mexico.