Кеуде безінің қатерлі ісігін хирургиялық жолмен жою
Radical mastectomy
Кеуде рагінің хирургиялық жолы: радикальды мастэктомия. Процедура, тарихы, және қазіргі емдеу әдістері туралы ақпарат. Әйелдер арасындағы ең көп таралған рак.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеудедегі қатерлі ісікті алып тастау
Removal of cancerous breast
Радикалды мастэктомия – бұл кеуде қатерлі ісігін емдеу үшін кеуде, оның астындағы кеуде бұлшық еттері (үлкен және кіші кеуде бұлшықтарының ішінде) және қолтық астындағы лимфа түйіндерін алып тастауға арналған хирургиялық процедура. Кеуде қатерлі ісігі әйелдер арасында ең көп кездесетін қатерлі ісік болып табылады. ХХ ғасырдың басында бұл ісік негізінен хирургиялық жолмен емделді, осы кезде мастэктомия жасалатын болды. Қазіргі кезде, сәулелік терапия мен кеудені сақтайтын мастэктомияның үйлесімі ең оңтайлы емдеу болып саналады.
Radical mastectomy is a surgical procedure that treats breast cancer by removing the breast and its underlying chest muscle (including pectoralis major and pectoralis minor), and lymph nodes of the axilla (armpit). Breast cancer is the most common cancer among women. During the early twentieth century it was primarily treated by surgery, when the mastectomy was developed. , a combination of radiotherapy and breast conserving mastectomy are considered optimal treatment.
Радикалды мастэктомия
Халстед пен Мейер радикалды мастэктомия арқылы алғаш рет сәтті нәтижелерге қол жеткізіп, сүт безі қатерлі ісігін хирургиялық емдеудің қазіргі заманғы дәуірін ашты. 1894 жылы Уильям Халстед 1889 және 1894 жылдар аралығында Джонс Хопкинс клиникасында жасалған 50 жағдай бойынша радикалды мастэктомия жұмысын жариялады. Вилли Мейер де 1894 жылдың желтоқсан айында Нью-Йорк пациенттерімен жұмысының нәтижесінде радикалды мастэктомия туралы зерттеу жариялады. Сүт безі тінінің толық алып тасталуы алғаш "толық операция" деп, кейін "радикалды мастэктомия" деп атала бастады. Бұл операцияның негізінде сол кездегі медициналық сенім болды: сүт безі қатерлі ісігі алдымен жергілікті түрде таралып, жақын тіндерге еніп, содан кейін жасушалар "қоршалып" лимфа түйіндеріне таралады. Ісік жасушаларының қанмен таралуы кейінірек жүреді деп есептелді. Халстедтің өзі қатерлі ісіктің "ортадан сыртқа қарай спираль бойынша" таралатынына сенді, бұл пікір сол кездегі медициналық қауымдастықта бекітілді. Радикалды мастэктомияға сүт безінің барлық тінін, оның үстіндегі теріні, кеуде бұлшық еттерін және барлық қолтық лимфа түйіндерін алып тастау кіреді. Тері ауруға қатысқандықтан және көбінесе жараланғандықтан алынып тасталды. Кеуде бұлшық еттері кеуде қабырғасының зардап шегуіне байланысты ғана емес, сонымен қатар кеуде арқылы өтетін лимфа жолдарының алынып тасталу қажеттігіне байланысты алынып тасталды. Сол кезде қолтық аймақты толыққанды кесу үшін кеуде бұлшық етін алып тастау мүмкін емес деп есептелді. Дегенмен, Халстед пен Мейердің жұмысының арқасында сүт безі қатерлі ісігінің кейбір жағдайларын емдеуге мүмкіндік болды және ауру туралы білім кеңейе бастады. Стандартталған емдеу әдістері жасалды және ұзақ мерзімді бақылау зерттеулері жүргізілді. Көп ұзамай, аурудың асқын сатысындағы кейбір әйелдерге операция көмектеспейтіні анық болды. 1943 жылы Хагенсен мен Стоут 500-ден астам пациентті қарап, сүт безі қатерлі ісігінен радикалды мастэктомия жасаған пациенттердің тобын анықтады, олар радикалды мастэктомиямен емделе алмайтындықтан операцияға жарамдылық және жарамсыздық тұжырымдамаларын жасады. Операцияға жарамсыздықтың белгілері: терідегі жаралар, кеуде қабырғасына бітісу, серіктейтін түйіндер, теріде ісіну (апельсин қабығы сияқты), жоғары мойын лимфа түйіндерінің ұлғаюы, 2,5 см-ден үлкен қолтық лимфа түйіндері немесе біріккен, қозғалмайтын лимфа түйіндері.
Halsted and Meyer were the first to achieve successful results with the radical mastectomy, thus ushering in the modern era of surgical treatment for breast cancer. In 1894, William Halsted published his work with radical mastectomy from the 50 cases operated at Johns Hopkins between 1889 and 1894. Willy Meyer also published research on radical mastectomy from his interactions with New York patients in December 1894. The en bloc removal of the breast tissue became known as the Halsted mastectomy before adopting the title "the complete operation" and eventually, "the radical mastectomy" as it is known today. Radical mastectomy was based on the medical belief at the time that breast cancer spread locally at first, invading nearby tissue and then spreading to surrounding lymph ducts where the cells were "trapped". It was thought that hematic spread of tumor cells occurred at a much later stage. Halsted himself believed that cancer spread in a "centrifugal spiral", solidifying this opinion in the medical community at the time. Radical mastectomy involves removing all the breast tissue, overlying skin, the pectoralis muscles, and all the axillary lymph nodes. Skin was removed because the disease involved the skin, which was often ulcerated. The pectoralis muscles were removed not only because the chest wall was involved, but also because it was thought that removal of the transpectoral lymphatic pathways were necessary. It was also thought, at that time, that it was anatomically impossible to do a complete axillary dissection without removing the pectoralis muscle. Nonetheless, due to Halsted and Meyer's work, it was possible to cure some cases of breast cancer and knowledge of the disease began to increase. Standardized treatments were created, and controlled long term studies were conducted. Soon, it became apparent that some women with advanced stages of the disease did not benefit from surgery. In 1943, Haagensen and Stout reviewed over 500 patients who had radical mastectomy for breast cancer and identified a group of patients who could not be cured by radical mastectomy thus developing the concepts of operability and inoperability. The signs of inoperability included ulceration of the skin, fixation to the chest wall, satellite nodules, edema of the skin (peau d'orange), supraclavicular lymph node enlargement, axillary lymph nodes greater than 2.5 cm, or matted, fixed lymph nodes.
Кеңейтілген радикалды мастэктомиялар
Халстед-Майер теориясына сәйкес, сүт безі қатерлі ісігінің таралуының басты жолы лимфа түйіндері арқылы болды. Сондықтан, лимфа түйіндерін көптеп алып тастауға бағытталған, кеңейтілген және зардапты операциялар жасау, емделу мүмкіндігін арттырады деп есептелді. 1920 жылдан бастап көптеген хирургтар Халстедтің бастапқы процедурасынан гөрі күштірек, инвазивті операциялар жасады. Сэмпсон Хэндли Халстедтің кеуде қабырғасы мен кеуде сүйегіне ішкі сүт безі түйіндерінің тізбегі арқылы қатерлі метастаздың таралуын байқағанын атап өтті және ондағы лимфа түйіндерін алып тастаумен қатар, алдыңғы қабырғааралық кеңістікке радий инелерін енгізетін "кеңейтілген" радикалды мастэктомияны қолданды. Оның ұлы Ричард С. Хэндли бұл зерттеуді жалғастырып, сүт безі ісігіндегі ішкі сүт безі түйіндерінің қатысуын зерттеді. Ол 150 сүт безі қатерлі ісігі бар науқастың 33%-ында операция кезінде ішкі сүт безі түйіндерінің зардаптанғанын анықтады. Кейін Sugarbaker және Urban сияқты хирургтар радикалды мастэктомияны ішкі сүт безі лимфа түйіндерін алып тастау арқылы кеңейтті. Ақырында, Даль Иверсен мен Тобиассен мастэктомия кезінде жоғары жақ сүйек асты лимфа түйіндерін алып тастау арқылы бұл "кеңейтілген" радикалды мастэктомияны одан әрі кеңейтті. Пруденте сияқты кейбір хирургтар тіпті жоғарғы қолды мастэктомия үлгісімен бірге ампутациялауға дейін барды, бұл салыстырмалы түрде кең таралған жергілікті ауруды емдеуге тырысу болды. Бұл үдемелі радикалды прогрессия "супер радикалды" мастэктомияға әкелді, ол сүт безінің барлық тінін, қолтық асты мазмұнын, кең жарық бұлшық етін, үлкен және кіші кеуде бұлшықтарын алып тастаудан және ішкі сүт безі лимфа түйіндерін кесуден тұрды. Ретроспективті талдаудан кейін кеңейтілген радикалды мастэктомиядан бас тартылды, себебі бұл кең және мүгедектік тудыратын операциялар стандартты радикалды мастэктомиядан артық емес екені анықталды.
According to the Halsted Meyer theory, the major pathway for breast cancer dissemination was through the lymphatic ducts. Therefore, it was thought that performing wider and more mutilating surgeries that removed a greater number of lymph nodes would result in greater chances of cure. From 1920 onwards, many surgeons performed surgeries more invasive than the original procedure by Halsted. Sampson Handley noted Halsted's observation of the existence of malignant metastasis to the chest wall and breast bone via the chain of internal mammary nodes under the sternum and employed an "extended" radical mastectomy that included the removal of the lymph nodes located there and the implantation of radium needles into the anterior intercostal spaces. This line of study was extended by his son, Richard S. Handley, who studied internal mammary chain nodal involvement in breast cancer and demonstrated that 33% of 150 breast cancer patients had internal mammary chain involvement at the time of surgery. The radical mastectomy was subsequently extended by a number of surgeons such as Sugarbaker and Urban to include removal of internal mammary lymph nodes. Eventually, this "extended" radical mastectomy was extended even further to include removal of the supraclavicular lymph nodes at the time of mastectomy by Dahl Iversen and Tobiassen. Some surgeons like Prudente even went as far as amputating the upper arm en bloc with the mastectomy specimen in an attempt to cure relatively advanced local disease. This increasingly radical progression culminated in the ‘super radical’ mastectomy which consisted of complete excision of all breast tissue, axillary content, removal of the latissimus dorsi, pectoralis major and minor muscles and dissection of the internal mammary lymph nodes. After retrospective analysis, the extended radical mastectomies were abandoned as these massive and disabling operations proved to be not superior to those of the standard radical mastectomies.