Вьетнам соғысындағы Біріктірілген Әрекет Бағдарламасы

Кіріспе

Комбинированная программа действий (CAP) была инструментом контрповстанческой борьбы Корпуса морской пехоты США во время войны во Вьетнаме. Корпус морской пехоты широко помнил ее как эффективную. Действуя с 1965 по 1971 год, она размещала 13-членный стрелковый взвод морской пехоты, усиленный военно-морским медиком США и укрепленный вьетнамским ополченским взводом из старших юношей и пожилых мужчин, в или рядом с сельской вьетнамской деревней. В большинстве случаев члены ополчения Народных сил (Нгья Куан) были жителями деревни, которые были либо слишком молоды, либо слишком стары, чтобы быть призванными в Армию Республики Вьетнам (АРВН) или Региональные силы (Диа Фуонг Куан). Вся единица американских морских пехотинцев и членов ополчения Народных сил вместе обозначалась как Взвод комбинированных действий (CAP). Считается, что программа возникла как решение проблемы расширяющейся Тактической зоны ответственности (TAOR) одного батальона морской пехоты. Концепция объединения взвода морских пехотинцев с местными силами (PF) и назначения им деревни для защиты оказалась мультипликатором силы. Хотя точная реализация варьировалась в зависимости от этапа войны и местных командных вариаций, базовая модель заключалась в объединении взвода морской пехоты с местными силами для формирования взвода обороны деревни. Она была эффективна в лишении противника убежища на уровне местной деревни. Кампания по усмирению, казалось, работала в рамках концепции CAP, и морские пехотинцы полностью приняли ее. Объективно, нет твердых доказательств того, что концепция CAP была оглушительным успехом; однако субъективно доказательства говорят об обратном. "Операции по борьбе с повстанцами и, в частности, создание иностранной внутренней обороны наиболее эффективно при использовании организации в стиле CAP. Недавние операции в Сомали, Гаити и Боснии показывают, что организация в стиле CAP может выполнить поставленную задачу." В Ираке и Афганистане морские пехотинцы вновь ввели вариант CAP.

Құрама Штаттар теңізшілерінің біріктірілген бағдарламаларға арналған білімі

CAP тұжырымдамасы, кем дегенде, 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басындағы Банана соғыстары кезінде Гаити, Никарагуа, Доминикан Республикасы және басқа да елдердегі теңіз әскерлерінің бейбіттендіру бағдарламаларына негізделген сияқты. Бұл бағдарламаларда теңіз әскерлерінің бөлімдері жергілікті күштер мен ауылдарға оқыту және қауіпсіздік қамтамасыз етіп, аймақтарды бейбіттендіріп, басқаратын. Сонымен қатар, Филиппин көтерілісі сияқты басқа бейбіттендіру бағдарламаларымен де байланыстар бар. "CAP теңіз жаяу әскерлері корпусына табиғи түрде келді, себебі контрпартизандық соғыс USMC мұрасының бір бөлігі болды. 1915 жылдан 1934 жылға дейін корпус Никарагуа, Гаити және Санто-Домингода партизандармен күресте шетелдегі әрекеттерде мол тәжірибе жинады. Мысалы, теңіз жаяу әскерлері 1915 жылдан 1934 жылға дейін Гаити мен Санто-Домингода Gendarmerie d'Haiti және Nacional Dominicana ұйымдастырып, оқытты. Никарагуада (1926–1933) теңіз жаяу әскерлері Никарагуа Ұлттық гвардиясын ұйымдастырып, оқытып, басқарды. Бұл ұйымдар партиялық емес, жергілікті құқық қорғау органдары болды және теңіз жаяу әскерлері оларды сол елдің күштері құзыретті басқаруға дейін басқарды". "Армия мен теңіз жаяу әскерлерінің қарсы көтеріліс операцияларының тарихи контексі, Вьетнамдағы қарсыластың күш орталығы, стратегиялық мақсат және анықталған жау факторлары "Басқа соғысты" жүргізудегі теңіз жаяу әскерлері мен армияның операциялық айырмашылықтарын түсінудің кілті болып табылады. Осы айырмашылықтар мен теңіз жаяу әскерлерінің бұрынғы тәжірибесі АҚШ теңіз жаяу әскерлерінің Біріккен әрекеттер взводының (CAP) құрылуына ықпал етті."

Бастапқы мотивация және ұйымдастыру

Пікірлер Комбинаттық іс-қимылдың қалай және қай жерде пайда болғаны туралы әртүрлі, бірақ ол 1965 жылдың тамызында 4-ші теңіз жаяу әскерінің 3-ші батальонынан, лейтенант Уильям У. Тейлор басшылығымен Фу Бай аймағында құрылған секілді. 3/4-тің жауапкершілік аймағына алты ауыл және он шаршы шақырымдық аумақтағы әуежай кірді. Бөлім тым көп жұмыспен жүктелген, және Тейлордың басқарушы офицері 3/4 операциясына жергілікті милиция бөлімшелерін қосуды ұсынды. Тейлор жоспарды 4-ші теңіз полкінің командирі Э. Б. Уилерге жіберді, ол оны III теңіз амфибиялық күштеріне (IIIMAF) және Тынық мұхит теңіз күштеріне (FMFPAC) жіберді. Банан соғысында соғысқан генерал-майор Лью Уолт пен генерал-лейтенант Виктор Крулак оның әлеуетті құндылығын көріп, ұсынысқа келісті. Вьетнам Республикасы армиясының (ARVN) жергілікті командирі генерал Нгуен Вань Чуан Валтқа Фу Бай маңындағы вьетнамдық взводтарды басқару құқығын берді. Тейлор 1965 жылдың тамызында төрт топты жергілікті PF бөлімшелерімен біріктірді. Бірінші лейтенант Пол Эк бөлім командирі болып тағайындалды. (Эк вьетнам тілінде және бүлікшілерге қарсы іс-қимылдарда біршама оқытылған.) Теңізшілер 3/4-тен іріктелген еріктілер болды, оларды майор Циммерман мұқият тексерді. "Циммерман 19 ғасырдағы Үндістандағы британдық армияның тәжірибесі туралы білімін пайдаланды. Сол дәуірдегі британдық процедураларды зерттеген кезде Циммерман британдықтардың "бригада құруға" бейімділігін бағалады. Ол британдық бөлімді бір немесе бірнеше жергілікті бөлімдермен біріктіру арқылы британдықтар өз армиясының көлемін салыстырмалы түрде аз британдық әскерлер үшін ұлғайта алатынын және жергілікті бөлімдердің сапасын арттыра алатынын білді. Циммерман осыны ойлап, АҚШ теңіз жаяу әскерінің мылтық жасағын PF взводымен біріктіретін жоспарды жасады, бұл ауылды төменгі деңгейдегі Вьетконг қауіп-қатерлерінен қорғай алатын біріктірілген өзін-өзі қорғау күшін құруға мүмкіндік берді. Теңізшілер мен PF-тың бірігуі оңтайлы деп саналды, өйткені екеуі де одаққа ерекше қасиеттер әкелді. PF-тар, нашар оқытылған және көбінесе назарсыз қалған үй күзетшілері, адамдар мен жер туралы білімді әкелді. Олар өз үйлерін қорғаудың эмоционалдық пайдасын да әкелді. Теңізшілер жоғары даярланған, жақсы басқарылатын, агрессивті жауынгерлік әскердің артықшылықтарын әкелді." МГ Уолт 1967 жылдың ақпанында бағдарламаны ресми бекітіп, лейтенант-полковник Уильям Р. Корсонды III MAF-тың Комбинаттық іс-қимыл жөніндегі директорының орынбасары етіп тағайындады. Корсон CAP-тің жеке басқару тізбегі болуы керек деп сенді, өйткені оның пікірінше, Вьетнамдағы орташа батальон командирі көбінесе біріктірілген іс-қимылдарда қалай табысқа жету керектігін білмейтін немесе қамқорлық танытпайтын, өйткені олар үлкен бірлікпен шабуылдау соғысына дайын және бағдарланған. Корсон CAP-ты мобильді және шабуылдаушы күш ретінде қарастырды, бұл тұжырым кейіннен мобильді CAP бөлімшелерінде қалыптасты. Алайда, Корсон соғыс жүргізілісіне көңілі тоқ емес болды. Осы қиын бастамаға қарамастан, CAP ресми түрде "жүректер мен саналар" азаматтық іс-қимыл бағдарламасына айналды, және Дананг маңында оқу орталығы құрылды. Оқу қысқа болды (он күн) және бірнеше негізгі тақырыптарды қамтыды – кейбір вьетнамдық сөздер, әдет-ғұрыптар мен мәдениет, азаматтық іс-қимыл қағидалары және кейбір әскери тақырыптар – бұл нақты пайда әкелу үшін тым қысқа болды, бірақ дұрыс бағыттағы қадам еді. Бітіргеннен кейін сіз бөлімшеңізге жіберілдіңіз. Кейіннен олар сіздің бітіргеніңізді растайтын сертификаттарды беруді бастады. Бастапқыда CAP теңізшілеріне арнайы матадан және былғарыдан жасалған белгі берілді, оны форманың көкірек қалтасының түймесінен тағу керек еді. Кейіннен олар әдемі эмальдалған металл шыналармен ауыстырылды, олар да көкірек қалтасына тағылатын болды. Алайда, олар оңай жоғалып кететін және жау үшін жақсы нысана болатын. Патрульдеу кезінде олар көбінесе тағылмады. Вьетнамдағы CAP тұжырымдамасына "жүректер мен саналар" бағдарламаларын ақшаның, адамдардың және материалдық ресурстардың ысырабы деп санайтындар қарсы болды. Көптеген аймақтық командалар мен командирлер CAP-ты ең болмағанда назарсыз қалдырды, ал ең жаман жағдайда жек көретін. Басым ұғым: "Оларды жұмыртқаларынан ұстасаң, олардың жүрегі мен санасы соңынан еріп жүреді". Бұл көзқарас CAP теңізшілерінің жұмысын одан да қиындатты. Алайда, бұл тұжырымдама ақырында теңізші генералдары Уоллес Грин, Виктор Крулак және Лью Уолт тарапынан қолдау тапты, және олардың қолдауымен бағдарлама кеңейтілді. 1969 жылға қарай, 1968 жылғы Тет шабуылы кезіндегі шығындарға қарамастан, бағдарлама 102 взводтан, 19 ротадан және 4 топтан тұратын 102 взводқа дейін кеңейді, тіпті президент Линдон Б. Джонсон оны сөз сөйлегенде атап өтті. CAP 1970 жылы өркендеді, 4 топ пен I корпус провинцияларында тараған 114 ротадан тұрды.

Opinions differ about exactly how and where Combined Action originated, but it seems to have started in August 1965 as a unit drawn from 3rd Battalion, 4th Marines, under LtCol William W. Taylor in the Phu Bai(3/4) area. 3/4's TAOR included six villages and an airfield in a ten square mile area. The unit was overextended, and Taylor's executive officer, suggested that they incorporate local militia units into 3/4's operations. Taylor sent the plan to COL E. B. Wheeler, Commanding Officer (CO) of the 4th Marine Regiment, who forwarded it to the III Marine Amphibious Force (IIIMAF) and Fleet Marine Forces Pacific (FMFPAC). Major General Lew Walt and Lieutenant General Victor Krulak, both of whom had fought in the Banana War, saw the potential value and agreed to the proposal. GEN Nguyễn Văn Chuân, the local Army of the Republic of Vietnam (ARVN) CO, gave Walt control of the Vietnamese platoons near Phu Bai. Taylor integrated four squads with the local PF units in August 1965. 1stLt Paul Ek was designated as unit commander. (Ek had some training in Vietnamese and counterinsurgency operations.) The Marines were handpicked volunteers from 3/4, carefully screened by the executive officer, Maj Zimmerman. "Zimmerman drew upon his knowledge of the British Army's experiences in 19th Century India. While studying British procedures of that era, Zimmerman had developed an appreciation for the British propensity towards "Brigading." He knew that by combining a British unit with one or more native units, the British were not only able to increase the size of their army for a comparatively small investment of British troops, but also succeeded in increasing the quality of the native units. This was in Zimmerman's mind when he developed the plan that called for combining a U. S. Marine rifle squad with a PF platoon to form an integrated self defense force that was able to protect the village from low level Viet Cong threats. The combining of the Marines and the PFs was seen as optimal since both brought unique qualities to the union. The PFs, a poorly trained and often neglected home guard, brought knowledge of people and terrain. They also brought the emotional benefits associated with defending their homes. The Marines brought the benefits of highly trained, well led, aggressive combat troops." MG Walt formalized the program in February 1967, appointing LtCol William R. Corson as the III MAF deputy director for Combined Action. Corson believed CAP should have a separate chain of command, as it was his opinion that the average battalion commander in Vietnam often didn't know or care how to succeed in combined action, since they were trained and oriented toward offensive large unit warfare. Corson saw CAP as being mobile and offensive in nature, a concept which later took shape in the mobile CAP units. However, Corson eventually became disenchanted with the conduct of the war. In spite of this rocky start, CAP became an official "hearts and minds" civic action program, and a school of sorts was eventually established near Da Nang. Training was brief (ten days) and covered a few bare essentials – some Vietnamese phrases, customs, and culture, some civic action precepts, and some military topics – far too short to be of much real good, though a step in the right direction. Upon graduation, you were posted to your unit. Eventually they began issuing certificates showing you had graduated. Initially, CAP Marines were issued a special cloth and leather insignia to be worn from the button on the breast pocket of the uniform jacket. These were later replaced by handsome enameled metal pins, also made to be worn on the breast pocket. These, however, were easily lost, and also made a good aiming point for the enemy. They were usually dispensed with on patrols. The CAP concept in Vietnam was opposed by some who considered "hearts and minds" programs a waste of money, men, and materiel. CAPs were often ignored at best and despised at worst by many area commands and commanders. The prevailing concept was; "Get 'em by the balls and their hearts and minds will follow." This attitude made the CAP Marines' job that much more difficult. However, the concept eventually gained backing from Marine generals Wallace Greene, Victor Krulak and Lew Walt, and with their support, the program expanded. By 1969, despite losses during the 1968 Tet Offensive, the program had expanded to 102 platoons comprising 19 companies and 4 groups, and was even mentioned by President Lyndon B. Johnson in a speech. CAPs peaked in 1970, with 4 Groups, and 114 companies, spread through the 5 provinces of I Corps.

Ұйым

Олар АҚШ Армиясының Арнайы күштері сияқты қабылдаушы елдің қызметкерлерімен жұмыс істеуге арналған жоғары деңгейде дайындалмағанмен, 1965 жылы АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің Біріккен іс-қимыл бағдарламасы (CAP) жергілікті ауыл сарбаздарын нығайту және оқыту міндетін алды, бірақ олардың негізгі мақсаттары айқын ерекшеленді. (Толық мәліметтер үшін төмендегі Теңіз жаяу әскерлеріне қатысты емес бағдарламалармен салыстыруға қараңыз). Бұл шағын бағдарлама бірнеше кезеңнен өтті. Бастапқыда ол ресми емес және стандартты ұйымдық құрылымы болмады. Кейбір бөлімшелер "Бірлескен іс-қимыл компаниялары" (БІК) деп аталды. АҚШ әскери терминологиясында "joint" сөзі әртүрлі әскер түрлерінің бірігіп жұмыс істеуін, ал "combined" бірнеше елдің әскерлерінің бірігіп жұмыс істеуін білдіретіндіктен, бастапқыда олар CAC, яғни "Біріккен іс-қимыл компаниялары" деп аталды. Кейін CAC "Біріккен іс-қимыл жасақтары" үшін CAP болып өзгертілді. Әскери тұрғысынан алғанда, бұл бөлімдер рота емес, взвод деңгейінде құрылды. Сонымен қатар, "cac" вьетнам тілінде еркек жыныстық мүше деген мағынаны білдіреді, ал ұранда "suc manh" деген сөз тіркесі бар, ол "күш" дегенді білдіреді. Бұл мән-жай вьетнамдықтар үшін табиғи түрде қызықты болды. Дамудың соңғы кезеңінде, теңіз жаяу әскерлері жеке ауылдарға тұрақты бекітілмеген кезде, бағдарлама "Біріккен бөлімдерді бейбіттендіру бағдарламасы" үшін CUPP деп аталды. CAP ең көп қолданылатын атау болып қала берді.

Бастапқы құрылым

ПФ-пен жұмыс істеу үшін III MAF біріктірілген тактикалық взводты (CAP) құрды, ол 13 адамнан тұратын теңіз жаяу әскерінің мылтық тобынан (егер 13 адамға жете алсаңыз) және АҚШ Теңіз күштерінің медициналық қызметкерімен күшейтіліп, 15-30 адамнан тұратын ПФ взводымен жұптастырылды, олар бір нақты ауылды қорғауға тағайындалды (ПФ АҚШ Ұлттық гвардиясына шамалас болды, бірақ одан аз оқытылған және жабдығы нашар болды). Команданың әр бөлігі бір-бірін күшейтті. Теңіз жаяу әскерлері оттық күш, оқыту және американдық медициналық эвакуацияға, артиллерия мен әуе қолдауына қол жеткізуге көмектесті. CAP-терге әдетте теңіз жаяу әскерінің сержанты басшылық етті, бірақ кейде капралдар да басшылық етті. Патрульдерді көбінесе капралдар жетекшілік етті. Кейбір жағдайларда, мысалы, 1969 жылғы CAP 141 взводында, олар капралдармен басқарылды. Біріктірілген тактикалық взводтар көбінесе жартылай оқшауланған және әдетте тәуелсіз бөлімшелер болды. Штаб-пәтер CAP-тері кейде "қос" CAP-тер болды, яғни екі CAP тобынан тұратын, біреуі штаб-пәтер қызметкерлерін, екіншісі патрульдік және қорғаныс тобын құрады. Олар ақырында взводтар ретінде ұйымдастырылды, олар өз кезегінде роталар құрды, ал роталар Біріктірілген тактикалық топтарға (CAG) біріктірілді. Ақырында I корпуста төрт CAG болды. Бастапқыда бөлімшелер өздеріне бекітілген ауылдарда немесе олардың жанында, кейіннен бекінілген аймақта орналасты. Жекелеген бөлімшелер сырттай "бекітілген" аймақтағы ауылдарға тағайындалды, әдетте бір ауылға бір бөлімше, бірақ олар сол аймақтағы бірнеше ауылға да қызмет етуі мүмкін. Бастапқыда олар әріптер мен сандармен белгіленді, кейін сандық белгілер қолданылды.

Қайта ұйымдастыру, 1966-1967 жылдар

1966 жылдың 10 қарашасындағы 3-ші теңізшілер дивизиясының (Күшейтілген) бас штабының командалық хронологиясына сәйкес (бұрынғы No 5 бөлімшесінен Ларри Ларсен ұсынған); "Біріктірілген әрекеттер тобы (солтүстік I корпуста) біздің тізімімізге No 4 бөлімше ретінде қосылды, ол 3-ші теңізшілер дивизиясының (Күшейтілген) бас штабының әкімшілік бөлімшесі болды. Кейіннен олар No 5 бөлімшесімен жұмыс істеді, содан кейін қысқа мерзімге No 4 бөлімшесіне қайта оралды". (Қолданыстағы USMC командалық хронологиясы және басқа да ресми құжаттар бойынша.) 1966 жылдың желтоқсанындағы КК-нің "Қорытынды баяндамасы" Альфа (Хунг Тхью), Отель (Пху Лок) және Кхе Санхқа орналасқан 3-ші теңізшілер дивизиясының (Күшейтілген) төртінші бөлігіне қолдау көрсеткен әртүрлі бөлімшелерді атап өтеді. Оңтүстік I корпустағы Біріктірілген әрекеттер тобының бөлімшелері (соның ішінде CAC "Индия", 1-ші батальоннан, 5-ші теңізшілер полкі, сондай-ақ; Cottage Tiger Company, 1966 жылдың желтоқсанынан 1967 жылдың соңына дейін, Там-Ки өзенінің батысында, Там-Ки өзені бойында) Task Force X ray құрамына кірді (CAC "Индия", кейін 1967 жылы Task Force X ray-дің No 2 бөлімшесі ретінде танылды), 1-ші теңізшілер дивизиясының бригадалық басқаруына бағынды және 1967 жылдың сәуір/мамыр айларында Чу Лай аймағы АҚШ армиясына берілген кезде 7-ші байланыс батальонының әкімшілік бақылауына өтті. Әрбір CAC-қа ең жақын американдық батальон, теңізшілер корпусы немесе АҚШ армиясы операциялық қолдау көрсетті. 1967 жылдың қазан айында Біріктірілген әрекеттер бағдарламасы үлкен қайта ұйымдастыруға ұшырады, нәтижесінде Чу Лайда подполковник Дэй басқаратын 1-ші Біріктірілген әрекеттер тобы, Данангта 2-ші Біріктірілген әрекеттер тобы және Фу Байда 3-ші Біріктірілген әрекеттер тобы құрылды. CAG штабтарының барлығы тікелей III MAF-қа есеп берді. 1967 жылдың ақпанындағы "Қорытынды баяндамада" Кхе Санхта No 5 бөлімшесінің құрылғандығы айтылады. (Бұл шамамен Оскар компаниясының құрылуымен сәйкес келеді, ол бұрын No 5 бөлімшесімен жұмыс істеген.) Есепте КПК нысандарының құрылысы, патрульдер және басқа да оқиғалар туралы мәліметтер келтірілген, бірақ әдетте олар компаниялар немесе взводтар бойынша жіктелмейді, Альфа, Отель және Папа жеке бірліктер ретінде аталады. 1967 жылдың 15 шілдесінде КК No 4 бөлімшесінің III MAF-қа уақытша тағайындалғанын, ал 1967 жылдың 29 шілдесінде No 5 бөлімшесінің CAC қызметкерлері No 4 бөлімшесіне қайта тағайындалғанын атап өтті. 1967 жылдың қазан айында КК "3-ші Біріктірілген әрекеттер тобы (CAG) 1967 жылдың 1 қазанынан бастап III MAF құрамында жеке бірлік ретінде іске қосылды (Фу Байдан жұмыс істейді). Қалған 1 офицер және 16 сарбаз No 4 бөлімшесінде CAG мүшелері ретінде жұмыс істей берді, бірақ штаттық азаю оларды 1967 жылдың 30 қарашасына дейін нөлге дейін азайтты.

According to the Command Chronology of HQ 3rd Marine Division (Reinforced) dated 10 November 1966 (provided by Larry Larsen, formerly of Sub Unit #5); "Combined Action Company (in northern I Corps) joined our rolls as Sub Unit #4, an administrative division of HQ 3rd Marine Division (Reinforced). Later, they operated under Sub Unit #5, then returned briefly to SU #4." (Per pertinent USMC Command Chronologies and other official records.) The CC's "Narrative Summary" for December 1966 mentions various branches supporting CACs Alpha (Houng Thuy), Hotel (Phu Loc), and a fourth portion of HQ 3rd MarDiv (Rein) deployed to Khe Sanh in support of the Senior Officer Present. In southern I Corps, the CAC units (including CAC "India", out of the 1st Bn., 5th Marine Reg., aka; Cottage Tiger Company, from Dec. 1966 until late 1967, west of Tam Ky, along the Tam Ky river), became part of Task Force X ray (CAC "India", was later in 1967, known as Sub Unit # 2 of Task Force X ray), a brigade command of the 1st Marine Division, were placed under the administrative control of the 7th Communications Battalion when the Chu Lai TAOR was turned over to the U. S. Army in late April/May, 1967. Each CAC was operationally supported by the nearest American battalion, whether Marine Corps or U. S. Army. In October 1967, the Combined Action Program underwent a major reorganization with the creation of the 1st Combined Action Group in Chu Lai under Lt. Col. Day, the 2nd Combined Action Group in DaNang and the 3rd Combined Action Group in Phu Bai. All three CAG headquarters reported directly to III MAF. In February 1967, the Narrative Summary notes the establishment of Sub Unit # 5 at Khe Sanh. (That corresponds roughly to the establishment of Oscar Company, then operating under SU #5.) The report mentions building CAP sites, patrols, and other events, but generally doesn't break them down by company or platoon, with references to Alpha, Hotel, and Papa as separate entities. On 15 July 1967, the CC notes that SU #4 was assigned TAD to III MAF, and on 29 July 1967 that the CAC personnel of SU #5 were reassigned to SU #4. In October 1967, the CC notes that "the 3rd Combined Action Group (CAG) was activated as a separate unit under III MAF (operating out of Phu Bai) effective 1 October 1967. The remaining 1 officer and 16 enlisted in SU #4 continued to function as CAG members until normal attrition reduced them to zero effective 30 November 1967.

1968 жылғы АӨК-нің көшпелі

1968 жылдан бастап, ШЫҰ тұжырымдамасы өзгерістерге ұшырады. Стационарлы ҚАП-тарға жасалған шабуылдар мен салдарлардың көптігіне байланысты "қозғалмалы ҚАП” енгізілді. Қозғалмалы ҚАП-тарда тұрақты ауыл болған жоқ – олар екі немесе одан көп ауылдың арасында ауысып, көбінесе түнін далада өткізетін. Олар бастапқы стационарлы тұжырымдамаға қарағанда өте жылдам қимылдайтын, жаудың оларды кез келген түні қайда күту керектігін білмейтіндей еді. "Шынында, ауылдағы ҚАП-тар бақылау деңгейінен айырылды, бірақ теңізшілер Қозғалмалы ҚАП тұжырымдамасын іске қосты және 1970 жылға қарай барлық ҚАП-тар қайта құрылды. III MAF штабының хатына сәйкес, осы өзгертудің себебі мынадай фактілерді қамтиды: PF-пен байланыс сақталды; стационарлы позицияның "қопап” психологиясы болдырмады; жауға бөлімнің нақты орналасқан жері туралы ақпарат берілмеді, соның салдарынан қазалар азайды; теңізшілерге елді мекендерден тыс жерде қолдау күштерін тиімді пайдалануға мүмкіндік берді; және бөлімді базаны күзетуге міндеттемеу арқылы күштерін шоғырландыруға мүмкіндік берді. Шамамен сол уақытта ҚАП-тардың таңбалауы да өзгертілді. Олар әріптік-сандық белгілерден (мысалы, Оскар 2) сандық белгілерге, мысалы, 2 7 4-ке ауысты. Бірінші сан топты (1–4) білдірді, екіншісі бөлімді (әріптердің орнына), ал үшіншісі взводты білдірді.

1970 жылғы қысқарту

1970 жылдың басында Біріккен әрекеттер бағдарламасындағы теңіз жауынгерлерінің саны ең жоғары деңгейге жетті. Төрт КАГ (CAG) жұмыс істеді:
1-КАГ (CAG) подполковник Дэвид Ф. Сейлер басшылығымен Куанг-Тин және Куанг-Най провинцияларында,
2-КАГ (CAG) подполковник Дон Р. Кристенсен басшылығымен Куанг-Намда,
3-КАГ (CAG) полковник Джон Б. Мишо басшылығымен Тхуа-Тхенде,
4-КАГ (CAG) подполковник Джон Дж. Кинан басшылығымен Куанг-Триде.

1970 жылдың қаңтарында төрт КАГ (CAG) құрамында барлығы 42 теңіз офицері, 2050 қатардағы жауынгер, екі әскери-теңіз офицері және 126 госпитальдық фельдшер болды. 20 КАКО (CACO) және 114 КАП (CAP) құрамында ұйымдастырылған бұл американдықтар шамамен 3000 РФ (RF) және ФФ (PF) әскерімен бірге жұмыс істеді. Куанг-Намдағы 2-ші КАГ (CAG), төртіншісінің ішіндегі ең ірісі, сегіз КАКО (CACO) және 36 КАП (CAP) құрамында, сондай-ақ шамамен 700 теңіз және әскери-теңіз офицерлері мен қатардағы жауынгерлерінен тұрды, ал ең кішісі, Куанг-Тридегі 4-ші КАГ (CAG), үш КАКО (CACO) және 18 КАП (CAP) құрамында болды. АҚШ-тың соғысқа қатысуы төмендеген кезде, III MAF өз әскерін қайта орналастырғанда КАП (CAP) взводтарын қысқартты. 1970 жылдың 21 қыркүйегінде теңізшілер III MAF-тің құрамындағы жеке команда ретінде КАП (CAP) бағдарламасын ресми түрде тоқтатты. 5 жыл бойы жұмыс істеген КАП (CAP) I корпус аймағындағы шамамен 500 000 вьетнамдық азамат тұратын 800-ден астам ауылда жұмыс істеді.

Теңізге қатысы жоқ бағдарламалармен салыстыру

CAP Вьетнам соғысы кезінде АҚШ қызметкерлерінің жергілікті қорғаныс тобымен бірге команда ретінде жұмыс істеген бірнеше бағдарламаның бірі болды. "Теңіз жаяу әскерлері мен Вьетнамдағы АҚШ Әскери көмек басқармасы соғыс стратегиялары бойынша келіспеді. АҚШ армиясының басшылары (арнайы күштерінен басқа) Оңтүстік Вьетнамның ауылдық және сирек қоныстанған аймақтарында коммунистерді іздеп табу және жоюды қалаған, ал теңіз жаяу әскерлері халық шоғырланған аймақтарды тазалап, бақылауда ұстауды көздеді. CAP – теңіз жаяу әскерлерінің Вьетнамдағы жағдайға ең қолайлы стратегиясының көрінісі болды. "АҚШ теңіз жаяу әскерлері вьетнамдықтармен бірге өмір сүріп, бірге соғысқандықтан, CAP вьетнамдық коммунистерге қарсы күресте тиімді, ұзақ мерзімді, тәулік бойы үздіксіз міндеттеме ретінде көрінді. CAP кейбір аймақтарда жақсы нәтиже берді, ал басқаларында нәтижелері уақытша болды – ауыл тұрғындары қауіпсіздік үшін теңіз жаяу әскерлеріне тым көп сеніп, тәуелді болып қалды. CAP-тың атқаратын жұмысы мен АҚШ Армиясының Арнайы күштерінің (әлде "Жасыл береттер") атқаратын жұмысы арасында ұқсастықтар болды. Алайда, теңіз жаяу әскерлерінің көп бөлігі Вьетнамның RF/PF бөлімшелерімен төменгі жатқан аймақтарда жұмыс істесе, Арнайы күштер әртүрлі әскерлерді пайдалана отырып, көбінесе шалқары аймақтарда жұмыс істеді, соның ішінде жергілікті аз ұлт өкілдері, мысалы, Сино-Вьетнамдық Нунг және Дега ("Монтаньяр") тайпалары. (Бұл үлгіден ерекшелік ретінде Кхе Саньдағы Кванг Тридің таулы аймақтарында орналасқан Оскар ротасы болды. Теңіз жаяу әскерлері жақын маңдағы FOB 3 Арнайы күштері сияқты жергілікті Дега тайпасының Бру өкілдерін тартты, бірақ Арнайы күштер, олар жақсырақ жалақы төлей алатындықтан, әдетте тайпадан өздеріне қажеттілерді таңдап алды.) Теңіз жаяу әскерлерінің CAP және Армия бағдарламаларының басты айырмашылығы – теңіз жаяу әскерлерінің бағдарламасы "жүректерді жеңу және сананы өзгерту" мақсатын көздеген азаматтық шаралар бағдарламасы болды, олармен бірге өмір сүрген және жұмыс істеген вьетнамдықтардың сенімі мен достығын әскери оқыту мен азаматтық жобаларды үйлестіру арқылы жеңіп алуға тырысты, ал Арнайы күштердің Азаматтық Тұрақсыз Қорғаныс тобы (CIDG) ауылдық қорғаныс бөлімшелерін жалдамалы жеңіл жаяу әскердің жылдам соққы тобымен біріктірді. Арнайы күштермен алғашқы CIDG бағдарламаларын Орталық барлау агенттігі демеушілік етті, және олар негізінен жалдамалы әскерлерді ұйымдастыру бағдарламасы болды. Алайда, CIDG бөлімшелерінің көп бөлігі Вьетнам Республикасы Армиясының (ARVN) Рейнджерлік бөлімшелеріне айналды. Тағы бір біріктірілген операцияға MACV SOG – Әскери көмек басқармасының Вьетнам зерттеулері мен бақылау тобы қатысты. (Зерттеулер мен бақылау тобы шындығында Арнайы операциялар тобының кодовое атауы болды.) Бұл жергілікті қорғаныс емес, өте құпия, шекарадан тыс жүргізілетін операциялар ("қара операциялар") болды, АҚШ соғыстың сол кезеңінде ресми түрде жұмыс істемеген аймақтарда, мысалы, Лаос, Камбоджа және Солтүстік Вьетнамда. Көп жағдайда екі бөлімше де өздерінің жергілікті серіктестерімен тығыз байланыс орнатты – жау территориясында жеке жұмыс істейтін шағын бөлімшелер үшін бұл қажеттілік болды. Соңында, тұрақты армия да CAP-тың өзіндік түрін енгізді – АҚШ Армиясының Азаматтық шаралар патрульдік тобы, ол теңіз жаяу әскерлерінің CAP-ына ұқсас, бірақ кішкентайрақ масштабта болды. Алайда, олар теңіз жаяу әскерлері сияқты ауылдарда тұрмады. Әдетте, олар үш адамнан тұратын команда болды: офицер, әскери нұсқаушы және радиотелефон операторы. Штаб номиналды түрде қауіпсіз аймақта орналасқан, ал олар қару-жарақ күтімі және т.б. бойынша нұсқаулық беру үшін алдын ала белгіленген кездесу орындарына шығатын. Мұндай бір элемент 1/502d Inf, 101st Airborne Division-ның бөлімшесі болды және 1970 жылдың маусымында Игл Бичте орналасты. (Армияның бұрынғы CAPT мүшесі "M 60" Майк Келлидің мәліметтері, CAP теңіз жаяу әскеріне жіберілген электрондық хаттан алынған. Өкінішке орай, түпнұсқа электрондық хат қазір жоқ.)

CAP was one of several programs, during the Vietnam War, where US personnel worked as a team with a local defense group. "The Marines and the U. S. Military Assistance Command, Vietnam, disagreed on war strategies. U. S. Army leaders [other than Special Forces] wanted to search and destroy the communists in the rural and less populated areas of South Vietnam; the Marines wanted to clear and hold the populated areas. CAP was a manifestation of the strategy the Marines felt best suited the conditions in Vietnam. "With U. S. Marines living and fighting side by side with the Vietnamese people, CAP seemed to represent an effective, long term, around the clock commitment to combating the Vietnamese communists at the grassroots level. CAP worked well in some locations; elsewhere, its results were transitory at best—with villagers becoming over reliant on the Marines for security. " There were some similarities between what CAP did and what was done by the United States Army Special Forces (aka Green Berets). However, most Marine units worked in the lower lying areas with Vietnamese RF / PF units, while Special Forces tended to work in more remote areas using a variety of troops, including indigenous minorities such as the Sino Vietnamese Nung and Dega (aka "Montagnard") tribesmen. (An exception to this pattern was Oscar Company, which was stationed at Khe Sanh in the mountainous regions of Quang Tri. The Marines drew from the same local Dega tribe, the Bru, as the Special Forces of nearby FOB 3, though the Special Forces, since they could offer a better rate of pay, usually got their pick of the tribe.) The main difference between the Marine CAP and the Army programs was that the Marine program was a "hearts and minds" civic action program seeking to gain the trust and friendship of the Vietnamese they lived and worked with through a combination of military training and civic action projects, while the Special Forces Civilian Irregular Defense Group (CIDG) combined village defense units with mobile strike forces of mercenary light infantry. The original CIDG programs with Special Forces were sponsored by the Central Intelligence Agency, and were essentially a mercenary unit program. However, most of the CIDG units eventually became Army of the Republic of Vietnam (ARVN) Ranger units. An additional combined operation involved MACV SOG Military Assistance Command Vietnam Studies and Observations Group. (Studies and Observations Group was actually a code for Special Operations Group.) These were not local defense, but highly secret covert cross border operations (aka "black ops"), in areas the US was not officially operating in at that point in the war, such as Laos, Cambodia, and North Vietnam. In many cases, both units formed a strong bond with their indigenous counterparts – a necessity for small units operating alone deep in enemy held terrain. Eventually, the regular Army also initiated a form of CAP – US Army Civil Action Patrol Team – similar to the Marine CAP on a smaller scale. However, they didn't live in the villages as the Marines did. Typically they were a 3 man team including an officer, enlisted instructor and radiotelephone operator. The HQ was in a nominally secure area, and they ventured out to arranged meeting places to provide instructional support in weapons maintenance, etc. One such element was an adjunct of the 1st/502d Inf, 101st Airborne Division and was sited at Eagle Beach in June 1970. (Information per former Army CAPT member, "M 60" Mike Kelley, in an E mail to a CAP Marine. Unfortunately, the original E is no longer extant.)

Тиімділігі

Вьетнамдағы барлық инновацияларымыздың ешқайсысы Біріктірілген әрекеттер бағдарламасы [БАӘБ] сияқты табысты, ұзақ мерзімді әсерлі немесе болашақ үшін пайдалы болған жоқ. Біріктірілген әрекеттер кем дегенде кейбір салаларда әскери және азаматтық іс-қимыл тұрғысынан сәтті бағдарлама болды – мүмкін, сол соғыстың ең табысты бағдарламаларының бірі. Жұмыс істеуге салыстырмалы түрде арзан, БАӘБ сирек қымбатты қолдау оқ-дәрілерін қолданды және бөлімше өлшеміне қатысты жоғары "жою" көрсеткішіне ие болды. Марқұм лейтенант-полковник Джеймс Х. Чемпионның (USMC, отставкада) айтуынша: «1969 жылдың сәуір және мамыр айларында 1-ЖҚБ 440 Вьетконг немесе Солтүстік Вьетнам армиясының салдатын жойды, ал 1-ЖҚБ бүкіл 101-ші әуе десанттық дивизиясынан көп Солтүстік Вьетнам армиясының салдарын жойды. Сол кезде 1-ЖҚБ құрамында 400-ге жуық теңізші және матростар болды». Ол мақаласының басқа бөлігінде былай деп мәлімдейді: «1966 жылдан 1969 жылдың 30 маусымына дейін олар (БАӘБ сержанттары) 4400-ден астам Вьетконг/Солтүстік Вьетнам армиясының салдарын жойған шағын бөлімшелерге жетекшілік етті». Олар жұмыс істеген ауылдарда көбінесе құрметтелді және Вьетконгқа оларды беруге қанағаттандыра алмады. БАӘБ бөлімшелері қорғаған 209 ауылдың ешқайсысы Вьетконгтың бақылауына қайта өткен жоқ. Жиналған барлық деректердің ішінде, субъективті немесе объективті, бұл бірден-бір нақты жетістік соғыстағы теңдесі жоқ табыстың мысалы болып қалады. Тек олардың болуымен БАӘБ бөлімшелері RVN үстемдігін орнатуға мүмкіндік берді және Вьетконгтың пропагандасы түсіндіре алмайтын факт ретінде қызмет етті. БАӘБ теңізшілері көбінесе жылы естелікпен еске алынады және Вьетнамға қайта келгенде бұрынғы ауылдарынан жақсы қарсы алынды. Шындығында, кейбіреулері сол елге қайта оралып, бастапқыда олардың достығын жеңіп алғандай азаматтық іс-қимылмен айналысты. Ұлттық барлау кеңесінде де, Операциялар дирекциясында да жоғары лауазымдарды атқарған Гарольд П. Форд қорғаныс министрі Роберт Макнамараның Вьетнамдағы жағдайды бағалауы туралы бірнеше ой-пікірлер ұсынады: «Біз ең жақсы қалай күресуді білетін және табыстарымызды қайда тапқанымызды білетін ірі бөлімшелердегі соғыс, бізде болмайынша, бейбіттендіруге қатысы жоқ. Бейбіттендірудегі табыс физикалық қауіпсіздікті қамтамасыз ету, Вьетконг аппаратын жою, адамдарды ынтымақтастыққа ынталандыру және жауапты жергілікті билікті құру сияқты өзара байланысты функцияларға байланысты». Вьетнамға әскери көмек көрсету бас қолбасшысы генерал Уильям К. Вестморленд бейбіттендіру бағдарламаларын жақтаған жоқ. Ол ірі бөлімшелердегі құрлықтық соғысқа сенді және Солтүстік Вьетнам армиясын біржола жеңіп алуға бағытталған толыққанды құрлықтық шайқасты ұйымдастыруға тырысты. Дегенмен, ол өзінің естеліктерінде Біріктірілген әрекеттер бағдарламасы Оңтүстік Вьетнамды дамытудағы «ең тапқыр инновациялардың» бірі болғанын жазды. Питер Бруштің айтуынша, «Азаматтық іс-қимыл перспективалы болды. Егер ол кең ауқымда қабылданған болса, соғыс басқаша болар еді, бірақ соғыстың нәтижесіне әсер ететініне қатысты болжамдар жасау қиын». Басқа авторлар, соның ішінде бір кезде БАӘБ теңізшісі болған майор Эдвард Палм, басқаша ойлады. «Мен кейбіреулермен бірге Біріктірілген әрекеттер біз жасаған ең жақсы нәрсе деп сенгім келеді. Бірақ менің тәжірибемде Біріктірілген әрекеттер сенімнің тағы бір негізсіз қағидасы болды. Менің ойымша, шындық мынада: ол жұмыс істеген жерде Біріктірілген әрекеттер қажет емес еді, ал қажет болған жерде Біріктірілген әрекеттер ешқашан жұмыс істей алмады».

"Of all our innovations in Vietnam none was as successful, as lasting in effect, or as useful for the future as the Combined Action Program [CAP]. " Combined Action was at least in some areas a successful program in both military and civic action terms – perhaps one of the few successful programs of that war. Relatively cheap to operate, CAPs seldom used costly supporting arms fire, had a high "kill" ratio relative to the size of the unit. According to the late LtCol James H. Champion, USMC (Ret. ); "In April and May 1969, 1st CAG killed 440 VC or NVA, and 1st CAG was killing more NVA than the entire 101st Airborne Division. 1st CAG had about 400 Marines and sailors at the time. Elsewhere in his article he states: "From 1966 until 30 June 1969 they {CAP NCOs} lead small units which killed over 4400 VC/ NVA." They were often popular in the villages they worked in, and succeeded in denying them to the VC. "Of the 209 villages protected by CAP units, not one ever reverted to VC control. Of all the data compiled, subjective or objective, this one undeniable achievement remains as an example of success unparalleled in the war. Just by their presence CAP units were able to establish RVN primacy and served as one fact that VC propaganda could not explain away. CAP Marines are often fondly remembered and have been well received by their former villages when they re visited Vietnam. Indeed, some have gone back there to work, doing much the same civic action that won their friendship originally. Harold P. Ford, who held senior positions in both the National Intelligence Council and the Directorate of Operations, offers some insights on Secretary of Defense Robert McNamara's evaluation of the situation in Vietnam; "The large unit operations war, which we know best how to fight and where we have had our successes, is largely irrelevant to pacification as long as we do not have it. Success in pacification depends on the interrelated functions of providing physical security, destroying the VC apparatus, motivating the people to cooperate and establishing responsive local government." GEN William C. Westmoreland, commanding general, Military Assistance Command Vietnam was not an advocate of pacification programs. He believed in large unit land warfare, and was trying to stage a full scale land battle with the NVA that would ostensibly break them for once and all. Nonetheless, he wrote in his memoirs that the Combined Action Program was one of the more "ingenious innovations developed in South Vietnam". According to Peter Brush, "Civic action had promise. Had it been adopted on a wide scale the war would have been different, but it is a matter of speculation as to whether it would have ultimately affected the outcome." Other writers including Maj Edward Palm, who was once a CAP Marine, thought otherwise. "I would like to believe, with some, that combined action was the best thing we did In my experience, combined action was merely one more untenable article of faith. The truth, I suspect, is that where it seemed to work, combined action wasn't really needed, and where it was, combined action could never work."

Белгілі бұрынғы мүшелері

Бинг Уэст 1966 жылдың маусымында «Лима 1» бірлескен әрекет тобында қызмет етті.