LVN Pictures: Филиппин киностудиясының тарихы

Кіріспе

LVN Pictures, Inc. – филиппин киностудиясы, филиппин киносы тарихындағы ең ірі студиялардың бірі саналды және 2005 жылға дейін кино өндірісінен кейінгі өңдеудегі жетекші мекеме болды. Кино өндірісінің шарықталу кезеңінде LVN Pictures Голливудтың Metro Goldwyn Mayer Studios (MGM) студиясымен теңестірілді, себебі оның шартты жұмыскерлері сол дәуірдің ең танымал актерлері мен кино өнерінің шеберлері болды. 2005 жылы жабылуға дейін LVN Pictures елдегі ең көне киностудиялардың бірі ретінде танымал еді.

Құрылғы және Екінші дүниежүзілік соғыс (1938-1945 жылдар)

LVN Pictures компаниясы 1938 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін Де Леон ["L"], Виллонго ["V"] және Навоа ["N"] отбасылары тарапынан құрылды. Сол кезде американдықтар басып алған Филиппин американдық фильмдерге дайын нарық болатын, бұл Хосе Непомучено (Филиппин киносының әкесі) сияқты көптеген кино өндірушілерге тагал тілінде фильмдер шығару үшін түрлі кино өндіріс компанияларын құруға түрткі болды. LVN Pictures құрылғаннан кейін Вера Перес отбасының жаңадан құрылған Sampaguita Pictures компаниясына қарсылас болды. LVN Кубаодағы P. Tuazon бульвары, C. Benitez және St. Peter көшелеріндегі үлкен жерді өз үйі ретінде таңдады, ал келесі жеті онжылдық бойында бұл жер студияның артқы және әкімшілік орнына айналды. LVN қақпасы, студияның атамалары қызыл әріптермен жазылып, ақ сәулелермен орнатылған Paramount Pictures қақпасы сияқты танымал болды, ал LVN Studios логотипі Бас ғимаратының үстінде MGM логотипі сияқты әйгілі болды. Өндіріс құрылыстарын бақылау үшін Де Леон отбасының Донья Нарсиса де Леон компанияны президент және "атқарушы өндіруші" ретінде басқарды. Ол филиппин киносының алғашқы магнаты болды. Кейіннен, жағдайларға байланысты, 1960 жылдардан бастап Виллонго (негізін қалаушылардың бірі Кармен "Дона Маменг" Суарес Виллонгоның қайтысынан кейін) және Навоа отбасыларының қатыспауына байланысты, ол олардың акцияларының көп бөлігін сатып алып, LVN-ді Де Леон отбасының компаниясына айналдырды. Студияның алғашқы туындысы – музыкалық "Giliw Ko" (қазірге дейін сақталған соғысқа дейінгі филиппин фильмдерінің санатындағы сирек туындылардың бірі) болды, онда дәуірдің үш ең ірі жұлдызы (Эли Рамос, Фернандо По, аға және Флер де Лис [кейін Мона Лиза атанды]) және Мила дель Соль таныстырылды. 1939 жылы шыққан бұл фильм кассада сәтті болды. 1941 жылы LVN жаңа үрдіс енгізді. "Varicolor" процесін пайдаланып түсірілген алғашқы филиппин фильмi – "Ibong Adarna" LVN компаниясымен өндірілді және Висенте Салумбидес режиссерлік етті. Фильмдегі түсті сахна, құстың әні, еңбекпен қолмен боялды. Фильмде Мила дель Соль, Фред Кортес және Мануэль Конде де ойнады және ол кассада табысқа жетті. Дегенмен, студияның өсуіне Екінші дүниежүзілік соғыс және 1942 жылдың 2 қаңтарынан 1945 жылдың ақпанына дейін Манила мен Филиппиннің қалған бөлігін қиратқан жапондық оккупация кедергі келтірді. Соғыстың ауыр жағдайлары мен жапондық пропаганда орталығы ретінде пайдаланылмау үшін LVN жұмысын тоқтатты. Осы кезеңде LVN Pictures келесі жұлдыздарды ашты және дамытты: Рохелио де ла Роза, Хайме де ла Роза, Мила дель Соль, Фред Кортес, Норма Бланкафлор, Лилия Дизон, Роза Росаль және Висенте Альберто, атау үшін ғана.

LVN Pictures was formed by the De Leon ["L"], Villongco ["V"], and Navoa ["N"] families before the onset of World War II in 1938. At that time, the American occupied Philippines was a ready market for American films, which further influenced various filmmakers like Jose Nepomuceno (the Father of Philippine Movies) to set up various film production companies to produce Tagalog movies. With its creation, LVN Pictures offered a rival to then newly established Sampaguita Pictures of the Vera Perez family. LVN chose the big piece of land in P. Tuazon Boulevard, C. Benitez and St. Peter Street in Cubao, Quezon City as its home, and for the next seven decades, the lot would become the backlot and administration location of the studio. The LVN Gate, with the initials of the studio emblazoned in red letters and set in white beams, became as famous as the Paramount Pictures gate, and the big LVN Studios logo atop the Main Building became as famous as the MGM logo atop its main building. To oversee its production facilities, Doña Narcisa de Leon of the De Leon family took over the company as its president and "Executive Producer". She was the first Filipina film mogul. Eventually due to circumstances, the uninvolvement of the Villongco (which was preceded by the demise of one of the founders Carmen "Doña Mameng" Suarez Villongco) and Navoa families in the 1960s onwards, she bought a majority of their shares, which made LVN a De Leon family company. The studio's first offering was the musical Giliw Ko (one of the very few Pre War Filipino Films still extant today), which starred the three biggest stars of the era (Ely Ramos, Fernando Poe, Sr. and Fleur de Lis [who subsequently became Mona Lisa]) and introduced Mila del Sol. The movie, released in 1939, was a box office success. In 1941, LVN introduced another trend. The first Filipino film in color (utilizing the "Varicolor" process), Ibong Adarna, was produced by LVN and was directed by Vicente Salumbides. The color sequence of the film, which was the singing of the bird, was painstakingly hand colored. The film also starred Mila del Sol, Fred Cortes and Manuel Conde and was a box office success. Nevertheless, the growth of the studio was hampered due to World War II and the Japanese Occupation, which ravaged Manila and the rest of the Philippines from January 2, 1942, to February 1945. Due to the hardships of the war and to avoid being used as a Japanese propaganda center, LVN closed shop. During this period, LVN Pictures has discovered and developed the following stars: Rogelio de la Rosa, Jaime de la Rosa, Mila del Sol, Fred Cortes, Norma Blancaflor, Lilia Dizon, Rosa Rosal, and Vicente Alberto to name a few.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдар

1945 жылы Манила азат етілгеннен кейін LVN Pictures дереу фильм түсіруді қайта бастады. LVN, өз тарапынан, Голливудтың «эпикалық» фильмдеріне балама болатын «суперөндірістерімен» танымал болды, олар LVN жұлдыздарының қатысуымен толықтырылды. LVN-нің әртүрлі суперөндірістері: «Ибонг Адарна» (1955), «Лапу Лапу» (1955) және классикалық фильмдер «Баджао» (1956), «Анак Далита» (1957) және «Бияя нг Лупа» (1959). Осы кезде LVN Pictures Филиппиндегі ең ірі киностудияға айналып, 1955-1956 жылдары айына екі-үш фильм шығарды. Шын мәнінде, сол кезде LVN Pictures кезеңнің ең ірі және ең танымал жұлдыздарын біріктірді. Нарсиса де Леон әлі де LVN Pictures-ті басқарып тұрғанда, студия өзінің тұрақты әйел антагонисі (контравида) FAMAS жүлдесінің иегері Роза Розальді, сол кездегі филиппин киносының сөзсіз королі және FAMAS жүлдесінің иегері Рохелио де ла Розаны, FAMAS номинациясын алған Лилия Дизонды, FAMAS жүлдесінің иегері Жозе Падилланы, Джейме де ла Розаны, Селия Флорт, Мила дель Сольді, Коразон Нобельді, Норма Бланкафлорды және тағы бірнеше жұлдыздарды сақтап қалды. Сонымен қатар, LVN өзінің FAMAS жүлдесінің иегерлері Шарито Солис (1955 жылы «Niña Bonita» фильмінде таныстырылды), Нида Бланка, Лерой Сальвадор, Армандо Гойена, Тони Сантос, аға, Оскар Киси, Гил де Леон, Эдди Родригес және тағы бірнеше жұлдыздарды қатарына қосты. Делия Разон, Дейзи Ромуальдес, Нестор де Вилла, Марио Монтенегро, Норма Валес, Лу Сальвадор, кіші, Марита Зобель және Сильвия Ла Торре – осы кезеңде LVN-ге қосылған басқа жұлдыздар. Жұлдыздардан басқа, LVN келісімшарт бойынша жұмыс істейтін кино шеберлерімен де мақтанды. Макияж шебері Манахан сестері, режиссерлер Ламберто Авельяна мен Герардо де Леон (олар FAMAS жүлдесінің иегерлері болды), музыкант Тито Аревало және монтажшы Айк Джарлего – студиямен келісімшарт жасасқан көптеген талантты кино шеберлерінің бір бөлігі ғана. LVN Pictures барлық уақыттағы ең танымал махаббат жұбы болған Нида Бланка – Нестор де Вилла жұбын жасаумен мақтанды. Би және ән саласында да дарынды екі жұлдыз «Waray Waray» (1954), «Kalyehera» (1957) және «Talusaling» (1958) фильмдері арқылы LVN-нің кассалық табысын арттырды. Бұл жұп Sampaguita Pictures-ке бәсекелес болды, нәтижесінде олар өзінің бірінші жұлдызы Глория Ромероны, әсем Луис Гонзалеспен бірге дамытуға итермеледі. Дегенмен, Нида – Нестор жұбында Глория – Луиске жетпеген бір нәрсе болды: билеу өнері. Нида мен Нестор би арқылы кассаға, ал кейінірек өз шоуларымен теледидарға жол таба алды. Сонымен қатар, LVN-нің Sampaguita Pictures-тің драмалық шеберлігіне теңесу ниеті де орындалды. 1950 жылдары Sampaguita драмалық императорлары Лолита Родригес, Марлен Дауден және Рита Гомес LVN-нің драмалық императорлары Шарито Солиспен теңестірілді. Шарито Солис «Malvarosa» (1958), «Kundiman ng Lahi» (1959) және «Emily» (1960) фильмдерінде ойнады. Premiere Productions және Lebran International компанияларының өте танымал әрекет фильмдеріне жауап беру үшін LVN сонымен қатар өзінің тұрақты актерлері Марио Монтенегро, Хайме де ла Роза және Жозе Падилланы, кіші, «Huk sa Bagong Pamumuhay» (1953) және «Lapu Lapu» (1955) сияқты әрекет фильмдерін түсіруге дайындады. LVN сонымен қатар филиппин экрандарына «тозақ» әкелген антагонистердің немесе контравидалардың өз тізімін ұсынды, мысалы Эусебио Гомес, Оскар Киси, кіші, Роза Розаль, Гил де Леон, Ребекка дель Рио және Роза Агирре. LVN сонымен қатар кезеңнің ең жарқын әнші жұлдыздарымен келісімшарт жасасты, мысалы Диомед Матуран, Сильвия Ла Торре және Марита Зобель. Ла Торре кейіннен Эдди Сан Хосемен бірге Пуго мен Бенто жұбының комедиялық сериясында ойнады. 1955 жылы LVN Pictures тағы да бір маңызды оқиғаға қол жеткізді, ол 1955 жылы «Ibong Adarna» фильмін қайта жасады, онда сол кездегі танымал махаббат жұбы Нида Бланка мен Нестор де Вилла ойнады. Фильм бір миллион песо түсім тапқан алғашқы филиппин фильміне айналды және Бланка мен де Вилла жұбын қатты насихаттады. 1956 жылы LVN өзінің суперөндірісі «Badjao» (1956) арқылы Филиппинге халықаралық атақ әкелді, онда Роза Розаль Азия-Тынық мұхит кинофестивалінде «Алтын орақ» (үздік фильм) жүлдесін жеңіп алды. Осы кезден бастап LVN-нің суперөндірістері әлемнің әртүрлі кинофестивальдері мен байқауларында көрініс тапты, нәтижесінде үздік фильмге және актерлік өнерге арналған жүлделерді жеңіп алды. Жергілікті сахнада LVN Pictures сонымен қатар Филиппин кино өнері мен ғылым академиясының сыйлықтарына (FAMAS Awards) ие болды, жалпы алғанда, 4 үздік фильм, 1 үздік қысқа фильм және 1 үздік көркем фильм сыйлығын жеңіп алды. Сонымен қатар, LVN Pictures FAMAS International Prestige Awards of Merit сыйлығының рекордтық көрсеткішін иеленді, бұл FAMAS халықаралық деңгейде танылған өндірістерге танылуды береді. Киностудиялар он жылда бір-екі рет ғана осындай фильмдерді түсіретін кезде, LVN олардың төртін ала алды.

After the Liberation of Manila in 1945, LVN Pictures immediately resumed film productions. LVN, on the other hand, became known for its "superproductions," the Hollywood equivalent of "epic" films that was complemented by the LVN superstars that starred in these films. The various superproductions of LVN were Ibong Adarna (1955), Lapu Lapu (1955) and the movie classics Badjao (1956), Anak Dalita (1957) and Biyaya ng Lupa (1959). At this time, LVN Pictures emerged as the biggest film studio in the Philippines, releasing two to three films a month from 1955–1956. Indeed, during this time, LVN Pictures housed the biggest and most popular stars of the period. With Narcisa de Leon still helming LVN Pictures, the studio managed to maintain its resident female contravida (antagonist) FAMAS winner Rosa Rosal, the then undisputed King of Philippine Movies and FAMAS winner Rogelio de la Rosa, FAMAS nominee Lilia Dizon, FAMAS winner Jose Padilla, Jr., Jaime de la Rosa, Celia Flor, Mila del Sol, Corazon Noble, Norma Blancaflor and a handful of other stars. In addition, LVN added to its roster FAMAS winners Charito Solis (introduced in Niña Bonita in 1955), Nida Blanca, Leroy Salvador, Armando Goyena, Tony Santos, Sr., Oscar Keesee, Gil de Leon, Eddie Rodriguez and a handful of other stars. Delia Razon, Daisy Romualdez, Nestor de Villa, Mario Montenegro, Norma Vales, Lou Salvador, Jr., Marita Zobel and Sylvia La Torre are the other stars added to LVN during this period. In addition to stars, LVN also prided itself in the film artisans that it had on contract. The make up legend Manahan Sisters, directors Lamberto Avellana and Gerardo de Leon (who became FAMAS winners), musician Tito Arevalo and editor Ike Jarlego were few of the many talented film artisans that were, one year or another, in contract with the studio. LVN Pictures prided itself on the creation of what was perhaps the most popular love team of all time, the Nida Blanca Nestor de Villa love team. The two stars, who were also gifted in the field of dancing and singing, gave LVN a boost on the box office with their films Waray Waray (1954), Kalyehera (1957), and Talusaling (1958). The love team gave Sampaguita Pictures a competition, which led them to build up their number one star, Gloria Romero, with the dashing Luis Gonzales. Nevertheless, the Nida Nestor love team had one thing that the Gloria Luis lacked: the gift of dance. Nida Nestor danced their way to the box office, and even later to television with their own show. In addition, LVN's desire to equal Sampaguita Pictures' drama excellence was also answered. By the 1950s, Sampaguita drama empresses Lolita Rodriguez, Marlene Dauden and Rita Gomez were already held in check by LVN's very own drama empress Charito Solis. Charito Solis starred in the blockbuster films Malvarosa (1958), Kundiman ng Lahi (1959) and Emily (1960). To answer for the hugely popular action films of Premiere Productions and Lebran International, LVN also developed its resident hunk Mario Montenegro, Jaime de la Rosa and Jose Padilla, Jr., to do action films like Huk sa Bagong Pamumuhay (1953) and Lapu Lapu (1955). LVN also featured its own roster of antagonists or contravidas which brought "hell" to Filipino screens like Eusebio Gomez, Oscar Keesee, Jr., Rosa Rosal, Gil de Leon, Rebecca del Rio and Rosa Aguirre to name a few. LVN also had under contract the brightest singing stars of the period like Diomedes Maturan, Sylvia La Torre and Marita Zobel. La Torre later teamed up with Eddie San Jose in LVN's series of comedies starring the team of Pugo and Bentot. In 1955, LVN Pictures again set another landmark by remaking Ibong Adarna in 1955, starring the then popular love team of Nida Blanca and Nestor de Villa. The movie became the first Filipino film to ever grossed one million pesos and hugely promoted the love team of Blanca and de Villa. In 1956, LVN brought international fame to the Philippines when its superproduction Badjao (1956) starring Rosa Rosal won the Golden Harvest Award (Best Picture) at the Asia Pacific Film Festival. From this point on, LVN's superproductions figured in various film festivals and competitions all over the world, winning Best Picture Awards and acting awards in the process. In the local scene, LVN Pictures also dominated the Awards of the Filipino Academy of Movie Arts and Sciences (FAMAS Awards) by amassing a total of 11 nominations for Best Picture. In total, it won 4 Best Picture awards, 1 Best Short Film Award, and 1 Best Featurette Award. In addition, LVN Pictures holds the record for the most FAMAS International Prestige Awards of Merit, the award of the FAMAS that gives recognition to productions that were recognized internationally. At a time when movie studios were only receiving one or two of these in a decade, LVN managed to collect four of them for the films Anak Dalita (1957), Malvarosa (1958), Bayanihan and My Serenade (both 1961). Nevertheless, due to the heavy competition that LVN Pictures experienced from Hollywood films and even local television, the Golden Age of Philippine cinema was the only boost it needed to survive as a corporation.

1960 жылдардан бастап

1961 жылдың 31 мамырында LVN кинофильмдерді өндіруді тоқтатты және кенеттен пост-өндіріске көшуді шешті. Бұл шешім таңқаларлық емес еді; LVN табысты фильмдер шығарса да, олардан түскен табыс түрлі филиппин банктерінен алынған несиелер мен қарыздарды төлеуге жұмсалды. 1961 жылға қарай LVN Pictures «өз бақылауынан тыс жағдайларға» байланысты практикалық банкроттыққа жақындады. 1961 жылы LVN Pictures қызметкерлерінің жалақысын 5-20%-ға төмендетті, ал жылдық шығындары 333 000 песодан асты. Бірақ LVN жалғыз емес; «Үлкен Төрттік» арасында тек Sampaguita Pictures 1970-ші жылдарға дейін сақталды, тіпті бұл танымал студия да 1980-ші жылдары жабылды. LVN Pictures жұлдыздары LVN фильмдерді өндіруді тоқтатқаннан кейін бос жұмыс істейтін актерлерге айналды, олардың көпшілігі оның серіктес компаниясы Dalisay Pictures-ке кетті. LVN-нің қалған кино түсіру жабдықтары, мысалы, камералар, жарықтар және т.б. Cirio Santiago, Larry Santiago Productions, Dalisay Pictures, People's Pictures және басқаларға фильм үшін 13 000 песоға жалға берілді. Ал LVN Pictures филиппин киносы мен жарнамасы үшін түсірілген фильмдерді өңдеуге және монтаждауға маманданған пост-өндіріске көшті. Келесі 40 жыл бойы LVN Азиядағы ең жақсы пост-өндіріс компаниясы деп есептелді. 1977 және 1980 жылдары LVN Pictures романтикалық драма «Kung Mangarap Ka't Magising» және өте сәтті комедия «Kakabakaba Ka Ba?» (1980) фильмдерін шығарды, оларда Кристофер де Леон, Шаро Сантос, Джей Илаган және Сэнди Андолон түсті. Бұл фильм LVN Pictures-ке FAMAS сыйлығының «Ең үздік фильм» номинациясын соңғы рет әкелді. Цифрлық дәуірдің келуімен ABS-CBN телеканалының Sagip Pelikula жобасы 4K сандық сканерлеу және ішінара қалпына келтіру арқылы «Ibong Adarna» (1941), «Anak Dalita» (1956), «Badjao» (1957), «Malvarosa» (1958) және «Biyaya ng Lupa» (1959) сияқты LVN-нің бірнеше қара-ақ классикалық фильмдерін жаңартып, қалпына келтірді. Майк де Леон режиссерлік еткен LVN фильмдері «Kung Mangarap Ka't Magising» және «Kakabakaba Ka Ba?» Макати қаласындағы Central Digital Lab және Италияның Болонья қаласындағы L'Immagine Ritrovata компанияларының көмегімен ABS-CBN арқылы қалпына келтіріліп, жаңа сапамен шығарылды.

On May 31, 1961, LVN stopped producing motion pictures and suddenly decided to switch to post production. The decision was not surprising; even though LVN was releasing box office successes, the earnings from these films were used to pay off existing loans and debts from various Philippine banks. By 1961, LVN Pictures was already nearing practical bankruptcy due to "causes beyond its control." In 1961, LVN Pictures had already cut back the salaries of its workers by 5 20% while its losses for the year were already more than P333,000. But LVN is not alone; among the rest of the Big Four, only Sampaguita Pictures survived to the seventies, and even this famed studio later closed shop in the eighties. The stars of LVN Pictures became freelancers when LVN stopped its production of films, many of whom went to its sister company, Dalisay Pictures. The remaining moviemaking equipment of LVN such as cameras, lights, and others were loaned to various movie outfits and independent producers such as Cirio Santiago, Larry Santiago Productions, Dalisay Pictures, People's Pictures, and others at P13,000 per picture. In the meantime, LVN Pictures moved to post production, which specialized in color processing and editing of films for Philippine cinema and advertising. For the next forty years, LVN engaged in post production, which was said to be the best in Asia. In 1977 and 1980, LVN Pictures made two attempts at movie production with the releases of the romantic drama Kung Mangarap Ka't Magising and the hugely successful comedy Kakabakaba Ka Ba? (1980) starring Christopher de Leon, Charo Santos, Jay Ilagan and Sandy Andolong. The movie earned LVN Pictures its last nomination for Best Picture at the FAMAS Awards. With the advent of the digital age, ABS CBN's Sagip Pelikula campaign restored some of the black and white LVN classics including Ibong Adarna (1941), Anak Dalita (1956), Badjao (1957), Malvarosa (1958), and Biyaya ng Lupa (1959) through 4K digital scans and partial restorations. The LVN films directed by Mike de Leon, Kung Mangarap Ka't Magising and Kakabakaba Ka Ba?, were respectively restored and remastered by ABS CBN with the help of Central Digital Lab in Makati City and L'Immagine Ritrovata in Bologna, Italy.