Исла Камерон: Шотландия туған, Англияда өскен фольклор әншісінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Исла Камерон (5 наурыз 1927 – 3 сәуір 1980) – Шотландияда туған, Англияда өскен актриса және әнші. AllMusic «Камерон Англияның соғыстан кейінгі халық әндерінің қайта жаңғыруындағы негізгі тұлғалардың бірі болды – және оның маңыздылығын бағалау үшін, қалған үшеуі Эван Макколл, А. Л. Ллойд және Алан Ломакс еді» деп атап көрсеткен. Бірақ ол балалық шағы мен жасөспірім кезеңін Ньюкасл-апон-Тайнда өткізді. Тайнсайдта өскен ол бірнеше дәстүрлі балалар әндері мен өлеңдерді үйренді, бірақ өзін дәстүрлі әнші емес, қайта жаңғыртушы деп санады, өзіне ұнаған әндерді кез келген жерден таңдап алып өнер көрсетті. 1945 жыл шамасында күйеуі Эван Макколлмен бірге «Театр шеберханасын» құрған Джоан Литтлвуд Ньюкаслдағы шеберханада өнер көрсетіп, Камеронның «абсолютті таза дауысына» тәнті болды. Ол кезде ол жасөспірім шақта болды. Камерон қосылып, төрт жыл бойы шеберханада өнер көрсетті, соның ішінде Англия, Германия, Швеция және Чехословакиядағы әртүрлі қойылымдармен гастрольдік сапарлар жасады. Сол кезде жарық көрген қосымша орындаулар «The Turtle Dove» («Lay The Bent to the Bonnie Broom» әнімен бірге) және «Died for Love» («The Queen’s Maries» әнімен бірге) болды. Ол 1951 жылы Макколлмен бірлесіп Topic 78 лейблінде екі ән жинағында өзінің тректерімен қатысты, бірінде «Cannily, Cannily» және екіншісінде «The Firman [Fireman]'s Not For Me» әнін орындады. Камерон сондай-ақ Макколлдың «Балладалар мен блюз» радио сериясында жиі пайда болды. 1951 жылы американдық фольклоршы Алан Ломакс Ұлыбританияға сапар шегіп, «Дүниежүзілік халық және примитивті музыка кітапханасы» атты Колумбияның монументалды LP сериясының 2 томын жинады. Камерон 1955 жылы жарық көрген серияның 3-томына «My Bonny Lad», «Brigg Fair» және «Died For Love» әндерін, ал сол жылы шыққан 6-томына «O Can Ye Sew Cushions?» әнін қосты, ол Шотландия музыкасына арналған еді. Камеронды қамтитын Ломакс жазбалары, жарық көрген және жарияланбаған, қазіргі уақытта Конгресс кітапханасындағы Алан Ломакс мұрағатында сақталады. Питер Кеннеди 1953 және 1954 жылдары BBC радиосында «Мен қалай саяхаттадым» атты жексенбілік бағдарламалар сериясын шығарды. Олардың екеуі кейіннен Folktrax лейблінде жарық көрді, Камерон үш халық әнін орындады, Сеймус Эннис уиллеан сыбызғысымен және қалайы сыбызғымен ойнады, Эван Макколл бірнеше ән шырқады, ал Рон мен Боб Коппер де ән айтты. 1956 жылы ол тағы бір радио бағдарламасында, «Балладалар мен блюз: Теңіз музыкасында» өнер көрсетті. Сондай-ақ 1956 жылы Камерон британдық халық әндерінен «Through Bushes and Briars» атты жеке альбомын шығарды. Ол 1958 жылы «Folksong Jubilee» альбомында Рори мен Алекс МакЭуэнмен бірге 7 тректе (2-і жеке орындау) және Эван Макколлмен бірге 1958 жылы «Riverside» (АҚШ) альбомында «English and Scottish Love Songs» альбомында өнер көрсетті. Ол 8 тректе американдық орындаушы Ральф Ринзлермен бірге банджо мен гитарада орындалды; сол тректердің бірнешеуі (бір сеанстан бірнеше қосымшалары бар) 1958 жылы «Still I Love Him» (Ұлыбритания) альбомымен бөлісті. Осы арада, 1957 жылы Ұлыбританияның Data Film Productions кинокомпаниясы Эван Макколлдың, Камеронның және басқалардың көмегімен Ұлттық көмір кеңесі үшін көмір өндіру туралы бірнеше әндерді жаздырып, оларды «қатысушы өңірлердегі жергілікті халықты бейнелейтін шағын прото-поп промо-роликтермен» көрнектендірді (Камеронның қаншасы бар екені белгісіз). «Көмір кен орындарының әндері» деген атпен олар «Mining Review» (көмір өнеркәсібі мен тау-кен қауымдастықтарына арналған ай сайынғы «журнал») эпизодтарында алты бөлек оқиға ретінде жарық көрді және кейіннен (1964) Британдық кино институтының архивінде сақталатын бір 16 мм фильм ретінде біріктірілді. Ол сондай-ақ, Юан Макколл мен Пегги Сигердің «Радио балладаларының» үш жаздыруына қатысты. Бұл «Джон Эксонның балладасы» (1959), «Жолдың әндері» (1959) және «Үлкен шымшы» (1961) деп аталады. 1960 жылы «The Singers Club» Лондондағы Холборндағы Принцесса Луиза пабында ашылды. Оны Макколл мен оның жаңа әйелі Пегги Сигер басқарды. Камерон осы фольклорлық клубтың тұрақты мүшесі болды және әнші ретінде жоғары деңгейде танымал болды, сонымен бірге оның кинодағы мансабы да дами бастады. Тайнсайдтық суретші Луис Килленмен бірге Камерон 1961 жылы «Тайн сулары: Нортумбриан әндері мен балладалары» атты альбомын шығарды, ал 1962 жылы Тони Бриттонмен «Сүйіспеншілік, құмарлық және бос өмір» атты альбомын шығарды. Сондай-ақ 1962 жылы Камерон Folkways (АҚШ) шығарған «The Jupiter Book of Ballads» атты 6 әнін орындады, «Лорд Рэндалл», «The Dowie Dens of Yarrow», «Мэри Гамильтон» (Джон Лоримен), «Блэкватерсайд», «High Barbaree» және «The House of the Rising Sun» әндерін орындады. Сол жылы оның толық көлемді альбомы АҚШ-та Prestige International компаниясында шықты, оның атауы «The Best of Isla Cameron» болды, гитара, банджо және автогарппен Пегги Сигер сүйемелдеді. Келесі жылы Питер Кеннеди оны Джек Армстронгтың Нортумбриан сыбызғысымен сүйемелдеп, «Northumbrian Minstrelsy» (Боб Давенпорт пен Rakes-пен бірге) альбомына жазды, онда ол 6 ән орындады. 1963–1964 жылдары ол Рори МакЭуэннің ABC аймақтық телеарнасындағы «Hullabaloo» атты блюз және фольклорлық музыка бағдарламасында жиі пайда болды. 1965 жылы Камерон «Hallelujah!» атты жексенбі кешкі телешоуда қатысушылардың бірі болды, оны Сидней Картер ойлап тапқан және Картердің өзі, Камерон, Надя Каттус, Джонни Скотт триосы және Мартин Карти қатысқан. Шоудан таңдап алынған әндері Fontana лейблінде 1966 жылы жарық көрді, Камерон алты әнге жетекші вокалмен қатысты және қалған актерлермен бірге тағы екі ән орындады. 1966 жылы ол тағы бір толық көлемді альбомын шығарды, оның атауы жай ғана «Isla Cameron» болды, бұл жолы Мартин Карти гитарамен 12 тректің 6-сын сүйемелдеді, ал қалғаны жеке орындалды. Осы жазбада ол дәстүрлі әндермен қатар Боб Дилан мен Бертольд Брехттің әндерін орындады. Осы кезде Камерон, 30 жасқа жуық, Ұлыбританияның фольклорлық музыка сахнасында белгілі және құрметті орындаушы болды, оның танымал әндерінің бірі «Blackwaterside» кейінгі жас орындаушылар, мысалы, Энн Бриггс, Берт Янш және Сэнди Денниге үлкен әсер етті, олардың барлығы оның әндерін жазды. Бірақ 1966 жылы шыққан жеке альбомынан кейін Камерон актерлік мансабына көбірек назар аударуға және кино рөлдеріне де ұмтылуға шешім қабылдады.

Isla Cameron (5 March 1927 – 3 April 1980) was a Scottish born, English raised actress and singer. AllMusic noted that "Cameron was one of a quartet of key figures in England's postwar folk song revival – and to give a measure of her importance, the other three were Ewan MacColl, A. L. Lloyd, and Alan Lomax". but spent her childhood and teens in Newcastle upon Tyne. Growing up on Tyneside, she learned some traditional children's songs and rhymes but always considered herself a revivalist rather than a traditional singer, selecting a range of songs to sing from wherever she found them to her liking. In around 1945 Joan Littlewood, who had co founded the Theatre Workshop with husband Ewan MacColl, was performing with the Workshop in Newcastle and, impressed by the "absolutely pure voice" of Cameron, then in her late teens, invited her to join as lead singer narrator for a production of a MacColl authored ballad opera entitled "Johnny Noble", since the person previously in this role was leaving to get married. Cameron joined, and went on to perform with the Workshop for four years, including tours with different productions in England, Germany, Sweden, and Czechoslovakia. Additional unaccompanied performances released at that time comprise "The Turtle Dove" backed with "Lay The Bent to the Bonnie Broom", and "Died for Love" plus "The Queen's Maries" backed with "Queen Jane". She also appeared on tracks of her own on two joint Topic 78 releases in 1951 with MacColl, singing "Cannily, Cannily" on one release, and "The Firman [Fireman]'s Not For Me" on the other. Cameron was also featured frequently on MacColl's radio series "Ballads and Blues". In 1951, the American folklorist Alan Lomax visited Britain to compile 2 volumes in a monumental Columbia LP series entitled "A World Library of Folk and Primitive Music", Cameron contributed three songs, "My Bonny Lad", "Brigg Fair" and "Died For Love" to Volume 3 of the series, released in 1955, and a fourth, "O Can Ye Sew Cushions? ", to Volume 6, released the same year, which dealt with the music of Scotland. Lomax's recordings that include Cameron, both released and unreleased, are presently held in the Alan Lomax Archive at the Library of Congress. Peter Kennedy produced a series of Sunday morning BBC Radio programs in 1953 and 1954, called As I Roved Out. Two of these were later issued on the Folktrax label, with Cameron singing three folk songs, Seamus Ennis playing uilleann pipes and tin whistle, Ewan MacColl singing some songs and Ron and Bob Copper also singing. In 1956, she appeared in another radio program, Ballads and Blues: Sea Music. Also in 1956, Cameron released a solo album of British folk songs, Through Bushes and Briars, on the U. S. Tradition label run by Patrick Clancy of The Clancy Brothers. She appeared on the 1958 album Folksong Jubilee with Rory & Alex McEwen singing on 7 tracks (2 of them solo), and with Ewan MacColl on the 1958 Riverside (U. S.) album English and Scottish Love Songs, performing on 8 tracks accompanied by the American performer Ralph Rinzler on banjo and guitar; a number of the same tracks (with some additional ones from the same session) were shared with a 1958 Topic (U. K.) album entitled Still I Love Him. Meanwhile, in 1957, a U. K. film company, Data Film Productions, had filmed Ewan MacColl, assisted by Cameron and others, singing a number of songs about coal mining for the National Coal Board, illustrating them with "little proto pop promos featuring local people in the relevant regions as their casts" (it is not clear how many feature Cameron). Under the name "Songs of the Coalfields", these were released as six separate stories in episodes of "Mining Review" (a monthly newsreel "magazine" for the coal industry and mining communities) and later (1964) combined as a single 16mm film, available in the British Film Institute archive. She also participated in the recording of three of Ewan MacColl & Peggy Seeger's "Radio Ballads", entitled The Ballad of John Axon (1959), Song of a Road (1959) and The Big Hewer (1961), later released on LP in 1965 and 1967 although Song of a Road was not issued until 1999. In 1960, "The Singers Club" opened in The Princess Louise public house in Holborn, London. It was run by MacColl and his new wife, Peggy Seeger. Cameron became a resident at this folk club and continued to have a high profile as a singer, while at the same time, her film career was also taking off. With fellow Tyneside artist Louis Killen, Cameron released a 1961 album entitled The Waters of Tyne: Northumbrian Songs and Ballads, and in 1962, an album with Tony Britton entitled Songs of Love, Lust and Loose Living. Also in 1962, Cameron contributed 6 songs to a Folkways (U. S.) release entitled The Jupiter Book of Ballads, performing "Lord Randall", "The Dowie Dens of Yarrow", "Mary Hamilton" (with John Laurie), "Blackwaterside", "High Barbaree", and "The House of the Rising Sun". That same year, her own full length album was released in the U. S. on Prestige International, entitled The Best of Isla Cameron, with guitar, banjo and autoharp accompaniment provided by Peggy Seeger. The following year Peter Kennedy recorded her singing with accompaniment by Jack Armstrong on Northumbrian pipes, for an album Northumbrian Minstrelsy (shared with Bob Davenport and the Rakes) on which she performed 6 songs. In 1963–1964, she was regularly featured in Rory McEwen's Blues and Folk music programme on ABC regional television entitled "Hullabaloo". In 1965, Cameron was one of several performers who took part in "Hallelujah! ", a Sunday evening TV series devised by Sydney Carter and featuring Carter himself, Cameron, Nadia Cattouse, the Johnny Scott Trio and Martin Carthy; an album featuring selections from the series was issued on Fontana in 1966, featuring Cameron on lead vocal on six selections and joining with the remaining cast on two more. In 1966 she released another full length album, entitled simply Isla Cameron, on XTRA records, this time accompanied by Martin Carthy on guitar on 6 of the 12 tracks, the others being performed unaccompanied. On this record she sang songs by Bob Dylan and Bertold Brecht, in addition to traditional numbers. By this time, Cameron, now in her late 30s, was an established and well regarded performer on the U. K. folk music scene, one of her featured songs "Blackwaterside" being influential on the emerging next generation of younger performers such as Anne Briggs, Bert Jansch and Sandy Denny, all of whom subsequently recorded versions of it. However following the release of her 1966 self titled album, Cameron decided to concentrate more on her acting career, and also film roles.