Кіріспе
Генри Эрл Сикамп (1829 – 19 қаңтар 1864) – Австралияның Виктория штатында 1854 жылғы Эврика көтерілісі кезінде «Балларат Таймс» газетінің журналисі, иесі және редакторы. Газет шахтерлерді жақтады, ал ол Балларат реформа лигасын қолдайтын, сонымен бірге үкімет пен полицияның шахтерлерді мазалауын айыптайтын бірнеше мақала мен редакциялық мақалалардың авторы болды. Көтеріліс басылғаннан кейін, оған қылмыстық айып тағылып, бүлік тудыруға қатысқандық үшін кінәлі деп танылып, түрмеге қамалды. Осыдан кейін келген актриса Лола Монтезбен болған жария даудан және одан туындаған сот ісінен кейін, ол «Таймс» газетін сатып, Балларатты тастап кетті. Ол сегіз жылдан соң, небәрі 35 жасында қайтыс болды.
Жазбалар
Бастапқыда Сейкамп жаңа Виктория губернаторы сэр Чарльз Хотемнен өзгерістер күтті, ол кеншілерге олардың мүдделерін ескермейтінін айтқан еді, және губернатордың алтын кендерін аралағаннан кейін мақұлдаған редакциялық мақала жазды. Бірақ 1854 жылдың қыркүйегінде ол наразылықтарға қарамастан, Хотем полицияға лицензиясыз кеншілерді іздеуді күшейтуді құпия түрде бұйырды деп болжады. (Балларат Таймс, 30 қыркүйек 1854) Төрт беттік апталық газеттегі редакциялық үн күшейе түсіп, үкіметті сынап, қазушылар қозғалысын қолдады. Баллараттағы реформа қозғалысы туралы Сейкамп былай деп жазды:
In increasingly strident editorial tone the four page weekly broadsheet newspaper criticised the Government and supported the diggers movement. On the Ballarat reform movement Seekamp wrote:
"This league is nothing more or less than the germ of Australian independence. The die is cast, and fate has cast upon the movement its indelible signature. No power on earth can now restrain the united might and headlong strides for freedom of the people of this country The League has undertaken a mighty task, fit only for a great people – that of changing the dynasty of the country." (Ballarat Times 18 November 1854). His writing has been described as "flowery", to the point of causing some courtroom amusement at police difficulty in translating what they actually considered "sedition" from the somewhat florid language, but Geoffrey Blainey considers that while "extravagant at times many of his sentences were compelling, eloquent and even pithy."
"Бұл лига – Австралия тәуелсіздігінің бастамасы ғана. Қойылған шешім қабылданды, және тағдыр осы қозғалысқа өзінің өшпес мөр басыпты. Ешбір күш осы ел халқының біріккен күшін және азаттыққа жасаған табанды қадамдарын тоқтата алмайды. Лига үлкен міндетті алды, ол тек ұлы халыққа ғана лайық – елдің билеуші династиясын өзгерту". (Балларат Таймс 18 қараша 1854). Оның жазу стилі "әсем" деп сипатталды, тіпті полицияның "қозбырлылық" деп санайтын нәрселерді осы әсем тілден аударудағы қиындықтары сот залында күлкі оянтуға себеп болды, бірақ Джеффри Блейни оның кейбір сөйлемдері "кейде шамадан тыс болғанымен, әсерлі, көркем және тіпті нақты" болды деп санайды.
In increasingly strident editorial tone the four page weekly broadsheet newspaper criticised the Government and supported the diggers movement. On the Ballarat reform movement Seekamp wrote:
"This league is nothing more or less than the germ of Australian independence. The die is cast, and fate has cast upon the movement its indelible signature. No power on earth can now restrain the united might and headlong strides for freedom of the people of this country The League has undertaken a mighty task, fit only for a great people – that of changing the dynasty of the country." (Ballarat Times 18 November 1854). His writing has been described as "flowery", to the point of causing some courtroom amusement at police difficulty in translating what they actually considered "sedition" from the somewhat florid language, but Geoffrey Blainey considers that while "extravagant at times many of his sentences were compelling, eloquent and even pithy."
Тұтқындау және сотталу
1854 жылғы 4 желтоқсанда Эврикадағы қырғыннан кейін губернатор Хотэм Балларатта әскери жағдай енгізді. Сейкамп кеңсесінде тұтқындалды, газеттің барлық нөмірі тәркіленді, тарихшы Клэр Райт оның әйелі Клара жазған болуы мүмкін деп болжайды. Сейкамп өзі жазбағанын және олар басылған кезде іс сапармен Баллараттан кетіп, осыны қорғаныс ретінде келтірді. Ол 1855 жылғы 23 қаңтарда бүлік тудырды деген айыппен сотталды. Бірнеше шағымнан кейін 1855 жылғы 23 наурызда бас судья сэр Уильям Беккет оны алты айға бас бостандығынан айырды. Одан кейін сотқа тартылған он үш адамның ешқайсысы кінәлі деп табылған жоқ немесе оларға тағылған айыптар алынып тасталды. Ол 1855 жылғы 28 маусымда, үш ай ертерек, халықтың наразылығы мен Клара Сейкамп ұйымдастырған 3000 қол қойған петициядан кейін түрмеден босатылды. Ол бүлік кезіндегі әрекеттері үшін түрмеге түскен жалғыз адам болды. Ол түрмеде отырған кезде әйелі газеттің редакторлық жұмысын өз мойнына алып, сондай ашық пікір білдірді. Ол босатылғаннан кейін Балларатқа оралып, "Балларат Таймс" газетін редакциялауын жалғастырды.
Кейінгі өмірі
1856 жылы Сикамп Балларат Таймс газетіне келген актриса Лола Монтестің және оның эротикалық Өрмек биі туралы өткір сын-пікір жазды, оны әдепсіздік үшін сынады. Монтез оны сахнада қысымға алғаннан кейін, ол жергілікті қонақ үйде ішіп отырғанда, оны қуалап, атқа мінген қамшысымен ұрып, шабуыл жасады; Сикамп да солай жауап берді, және оларды көрермендер бөліп таратты. Монтез оны қорлау үшін сотқа берді, ал ол онымен күрес үшін сотқа жүгінді. Екі талап та қабылданбады, бірақ Монтездің адвокаты Льюис мырза жеке өзі оны қаралағаны үшін сотқа берді және 100 фунт өндіріп алды. Бұл кеңінен таралған, ұятты оқиға және оның нәтижесінде танымалдылығының төмендеуі, Сикамптың денсаулығының нашарлауымен бірге, 1856 жылдың қазан айында Балларат Таймс газетінің сатылуына әкелді. Сикамп ақырында Брисбенге көшіп, онда 1862 жылы "Монс" деген атпен жарнама жасады. Генри Сикамп, бұрын Париждегі Шателен институтының профессоры" деп француз тілінің мұғалімі ретінде таныстырды.