77-ші Жеке Топ: АҚШ Әскери-теңіз күштерінің тарихы

Кіріспе

АҚШ Әскери-теңіз күштерінің (USN) ұшақ тасымалдаушы шайқас тобы

Онжылдаптар бойы 77-ші жұмыс тобы – АҚШ-тың жетінші флотының ұшақ тасымалдаушы шайқас/соққы күштері болып табылды, бұл тағайындама Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы жылынан бастап 2000 жылы жұмыс тобы таратылғанға дейін сақталды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Task Force 77 – Жетінші флоттың басты шабуыл күші, Достасқан оңтүстік-батыс Тынық мұхиты аймағының негізгі теңіз күші болды. Мысалы, 77.2 операциялық тобы Жаңа Гвинеяның солтүстік жағалауындағы Биак шайқасында десант түсіруге көмектесті және оған контр-адмирал Джесси Б. Олдендорф басшылық етті. 1944 жылдың қыркүйегінде "Пенсильвания" кемесі жөндеу үшін Адмиралтейство аралдарындағы Манус аралындағы Сиэдлер портына келді. 28 қыркүйекте ол жетіп келді және 1 қазанда бір апталық жөндеу жұмыстарын жүргізу үшін құрғақ докқа кірді. "Пенсильвания" 12 қазанда "Миссисипи", "Теннесси", "Калифорния", "Мэриленд" және "Батыс Вирджиния" линкорларымен бірге контр-адмирал Джесси Олдендорфтың басқаруында қалды. Бұл кемелер 77.2 операциялық тобы деп белгіленді және Филиппиндегі жоспарланған операциялар үшін Өрттік қолдау тобын құрады. Олар 18 қазанда Лейтеге жетіп, артиллериялық позициялар алды; келесі төрт күнде олар су астындағы диверсиялық топтарды, жағажайды барлау операцияларын және десант күштеріне жол ашатын мина тазартушыларды қамтыды. 77.4 операциялық тобы 1944 жылы Самар шайқасының ортасында болды, ол Лейте шығанағындағы ірі шайқастың бір бөлігі еді.

Корей соғысы

Корея соғысы кезінде 77-ші арнайы топ бірнеше жауынгерлік операциялар жүргізді, олар БҰҰ күштерінің құрамында әуеден қолдау көрсету және қиындықтар тудыру миссияларын орындады. 77-ші арнайы топтың әскери-теңіз кемелері Жапон теңізінде (Шығыс жағалауы арнайы тобы) және Сары теңізде (Батыс жағалауы арнайы тобы, 95-ші арнайы топ деп аталды) орналасқан. Соңғысы Қытай Халық Республикасына жақындығына байланысты Ұлыбритания Корольдік теңіз флоты (RN), Австралия Корольдік теңіз флоты (RAN) және АҚШ әскери-теңіз флотының эскорттық әскери-теңіз кемелерінен тұрды. Корея соғысы кезінде 17 АҚШ әскери-теңіз флоты, 1 RAN және 5 RN әскери-теңіз кемесі Біріккен Ұлттар Ұйымының әскери-теңіз операцияларында белгілі бір уақытта қызмет етті. Корея соғысы кезінде контр-адмирал Г. Р. Хендерсон (USN) 5-ші әскери-теңіз кемелер дивизиясына (CARDIV FIVE) қолбасшылық етті және «Принстон» кемесінде 70-ші арнайы топтың (CTF 70) және 77-ші арнайы топтың (CTF 77) командирі болды. CARDIV FIVE-тің келесі командирлері Йокосука, Жапония мен Корея театры арасында CTF 70 немесе CTF 77 ретінде бірнеше рет қызмет етті.

Салқын соғыс (Вьетнамға дейінгі)

Қақтығыстар арасында 77-ші арнайы жұмыс тобы 1954 жылы Дьен-Бьен-Фу қоршауы кезінде француз операцияларын қолдауға және бірнеше Квемой-Мацу дағдарысы кезінде Формоза (қазіргі Тайвань) жағалауында күшін сақтап тұрды. Вьетнам соғысына дейін АҚШ әскери күштері жұмылдырылар алдында, 1961, 1962 және 1964 жылдары Лаоста шектеулі операциялар жүргізді. Вьетнам соғысына дейін COMCARDIV FIVE орналасқан жері бірнеше Тынық мұхиты портары арасында ауысып тұрды және АҚШ-тың батыс жағалауынан Тынық мұхиты флотының кезекпен алмасатын ұшақ тасымалдағыштарын өз флагманы ретінде пайдаланды.

Вьетнам соғысы

Вьетнам соғысы кезінде он екі түрлі командир CARDIV FIVE және CTF 77 құрамаларын Вьетнам соғысы аймағына көптеген жауынгерлік операцияларға жетектеді. 1964 жылдан бастап COMCARDIV FIVE Батыс Тынық мұхитында тұрақты түрде орналастырылды және CTF 70/CTF 77 екі қызметін атқарды, штаб-пәтері Филиппиндегі Куби-Пойнт әскери-әуе базасында орналасқан. Вьетнам соғысы кезінде 77-ші жедел топ 1964 жылдан 1973 жылға дейін Тоңқын шығанағы мен Оңтүстік Қытай теңізінен тоғыз жыл бойы авианосецтік соққы операцияларын жүргізді. Әскери-теңіз күштерінің 23 операциялық авианосецінің 21-і кем дегенде бір рет жедел топпен бірге теңізге шықты және 9100 күннен астам уақытты желіде өткізді. «Тонкин шығанағының яхта клубы» деген лақап аты Вьетнам жағалауындағы АҚШ авианосецтерінің операцияларымен байланысты болды. Солтүстік Вьетнамдағы таңдалған нысаналар мен коммуникация желілеріне (LOC) қарсы «Rolling Thunder» әуе шабуылдары, қарулы барлау және фотобарлау миссиялары жүргізілді, ал операциялық процедуралар 7-ші әуе күштері мен 77-ші жедел топ сияқты операциялық бөлімшелермен әзірленді, бұл «Rolling Thunder» бағдарламасының барлық әуе операцияларын толық үйлестіруге мүмкіндік берді. АҚШ Әскери-теңіз күштері 1965-1968 жылдар аралығында Оңтүстік-Шығыс Азиядағы қатаң шайқастарға қатысқанда, соғыстың күрделі сипатын көрсететін басқару тізбегі қалыптасты. Теория бойынша, Тынық мұхитындағы Бас қолбасшы Азиядағы барлық американдық күштердің, соның ішінде Вьетнамдағы АҚШ Әскери көмек командасының (COMUSMACV) қолбасшысы болды. АҚШ Тынық мұхиты флоты Тынық мұхиты командалығының теңіз құрамы болып табылды және сол мұхиттағы Әскери-теңіз күштерінің қызметін басқарды. Тынық мұхиты флотының Бас қолбасшысына (CINCPACFLT) бағынышты АҚШ-тың 7-ші флотының қолбасшысы Оңтүстік-Шығыс Азиядағы теңіз операцияларын жүргізді, негізінен Оңтүстік Вьетнамнан тыс. Флоттің шабуылдаушы авианосецтер тобы (77-ші жедел топ) Оңтүстік Қытай теңізінен Лаос пен Солтүстік Вьетнамдағы әуе шабуылдарын жүргізді, ал 7-ші флоттың крейсерлік және эсминецтік кемелері Солтүстік Вьетнам жағалауындағы жаудың логистикалық кемелерін іздеді, жағалаудағы нысаналарды бомбалады және Оңтүстік Вьетнамдағы одақтас күштерге теңіз артиллериялық қолдау көрсетті. Оңтүстік Қытай теңізінен 7-ші флоттың шабуылдаушы авианосецтер тобы Солтүстік Вьетнамдағы «Rolling Thunder» және «Blue Tree» операцияларына, Лаостағы «Barrel Roll», «Steel Tiger» және «Tiger Hound» бомбалау операцияларына, сондай-ақ «Yankee Team» барлау миссияларына және Оңтүстік Вьетнамдағы жердегі қолдау миссиясына қатысты. 1965 және 1966 жылдар аралығында, Оңтүстік операцияларын қолдаған авианосец «Dixie Station» орнында болған кезде, авианосецтер тобы «Yankee Station» орнында орналастырылды (1966 жылдың сәуірінен кейін 17°30'N 108°30'E). Әдетте, 1966 жылдың тамызына дейін 77-ші жедел топта екі немесе үш авианосец жұмыс істеді, ал кейін олардың саны көбінесе үш немесе төртке жетті. 1972 жылғы Пасхалық шабуыл кезінде 77-ші жедел топта бес және алты авианосец жұмыс істеді. Әрбір кемеде 70-ден 100-ге дейін ұшақтарды басқаратын авианосецтік әуе тобы болды, олар әдетте екі истребитель және үш шабуыл жасағы, барлау-шабуыл жасағы, ерте ескерту жасағы және кішігірім бөлімшелерге біріктірілді. Алайда, олардың саны авианосецтердің көлемі мен класына байланысты болды, олар үлкен палубалы 65 000 тонналық және 70 000 тонналық, сондай-ақ «Enterprise» класындағы кемелерден бастап, 27 000 тонналық, Екінші дүниежүзілік соғыс кемелерінен өзгертілген кемелерге дейін ауысатын.

During the Vietnam War, twelve different commanders led CARDIV FIVE and CTF 77 in numerous combat deployments to the Vietnam War zone. Beginning in 1964, COMCARDIV FIVE was permanently deployed to the Western Pacific and dual hatted CTF 70/CTF 77, homeported at Naval Air Station Cubi Point in the Philippines. During the Vietnam War, Task Force 77 conducted carrier strike operations from the Gulf of Tonkin and South China Sea for nine years, from 1964 to 1973. Twenty one of the Navy's 23 operational carriers made at least one cruise with the Task Force and served over 9,100 days on the line. The nickname Tonkin Gulf Yacht Club came to be associated with US carrier operations off Vietnam. Rolling Thunder air strikes, armed reconnaissance, and photo reconnaissance missions were conducted against selected targets and lines of communication (LOC) in North Vietnam, while operational procedures were developed by the operating units, 7th Air Force and Carrier Task Force 77, that permitted the full range of coordination for all air operations in the Rolling Thunder program. As the U. S. Navy entered heavy combat in Southeast Asia between 1965 and 1968, a chain of command evolved which reflected the complex character of the war. In theory, Commander in Chief, Pacific was the commander of all American forces in Asia, including those assigned to Commander, U. S. Military Assistance Command, Vietnam (COMUSMACV). The U. S. Pacific Fleet was the naval component of the Pacific Command and as such directed the Navy's activities in that ocean. Subordinate to Commander in Chief, U. S. Pacific Fleet (CINCPACFLT) was Commander, U. S. Seventh Fleet, who conducted those naval operations in Southeast Asia primarily external to South Vietnam. The fleet's Attack Carrier Striking Force (Task Force 77) mounted from the South China Sea the aerial interdiction campaign in Laos and North Vietnam, while Seventh Fleet's cruiser and destroyer units hunted the enemy's logistic craft along the North Vietnamese coast, bombarded targets ashore, and provided naval gunfire support to allied forces in South Vietnam. From the South China Sea, the Seventh Fleet's Attack Carrier Strike Force participated in Operations Rolling Thunder and Blue Tree in North Vietnam; the Barrel Roll, Steel Tiger, and Tiger Hound bombing and Yankee Team reconnaissance efforts in Laos; and the ground support mission in South Vietnam. Except during the period in 1965 and 1966, when the aircraft carrier supporting operations in the South sailed at Dixie Station, the carrier task force was deployed at Yankee Station (after April 1966 at 17°30'N 108°30'E). Generally, before August 1966, two or three carriers operated in Task Force 77, and after that date the number was often three or four. During the Easter Offensive 1972 Five and Six carriers operated in Task Force 77. On each ship, a carrier air wing controlled 70 to 100 aircraft, usually grouped in two fighter and three attack squadrons, a reconnaissance attack squadron, an airborne early warning squadron, and smaller detachments. However, the number depended on the size and class of the carriers, which varied from the large deck 65,000 ton and 70,000 ton and Enterprise class ships, to the modified 27,000 ton, World War II vintage ships.

Салқын соғыс (Вьетнамнан кейінгі)

Вьетнам соғысынан кейін, Бесінші авиатасымалдау дивизиясы 1973 жылдың 30 маусымында Бесінші авиатасымалдау тобына (CARGRU FIVE) қайта құрылды, ал CTF 77 Батыс Тынық мұхитындағы 7-ші флоттың авиатасымалдау күштерінің командирі ретінде Суық соғыс кезеңіндегі қорқыту функцияларын қайтадан атқара бастады. Ол сонымен қатар Бесінші авиатасымалдау тобының (COMCARGRU FIVE) және 70-ші жедел міндет тобының (CTF 70) командирі болып тағайындалды, соңғысы 7-ші флоттың шайқас күштері ретінде де белгілі болды.