Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Су тасымалдаушы – Ұлыбритания мен оның колонияларында қала орталығындағы өзендер мен ушқануарлар арқылы және олардың бойымен жолаушыларды тасымалдайтын өзен жұмыскері. Ең танымалдары – Англиядағы Темза және Медуэй өзендерінде, бірақ Уэльстегі Тайн және Ди өзендері сияқты басқа да өзендерде ортағасырлық дәуірде өздерінің гильдияларын құрған су тасымалдаушылар болды. Су тасымалдаушы – жолаушыларды тасымалдайтын қайықты жүргізетін адам. Мұндай қайықтар көбінесе ескек қайықтар немесе желкенді қайықтар болды. Жылдар өте келе су тасымалдаушылар жергілікті шағын кемелерді бағыттап жүргізу, кемелерді тұрақтарға, пирске, теңіз белгілеріне және доктарға бекіту, сондай-ақ үлкен кемелерде бастырушы болып жұмыс істеу сияқты қосымша дағдыларды меңгерді.
A waterman is a river worker who transfers passengers across and along city centre rivers and estuaries in the United Kingdom and its colonies. Most notable are those on the River Thames and River Medway in England, but other rivers such as the River Tyne and River Dee, Wales, also had their watermen who formed guilds in medieval times. Waterman can also be a person who navigates a boat carrying passengers. These boats were often rowing boat or boats with sails. Over the years watermen acquired additional skills such as local pilotage, mooring vessels at berths, jetties, buoys, and docks, and acting as helmsman aboard large vessel.
Ұлыбританиядағы сушылар: 1197 - 1859 жылдар
Сушылар немесе кемешілер ерте Лондонның маңызды бөлігі болды. Олар жолаушыларды «уорри» немесе «скиф» деп аталатын шағын қайықпен өзен бойымен және көлденең тасымалдайтын. Жақсы емес ауылдық жолдар мен тығырыққа толы қала көшелерінің салдарынан Темза аймақтағы ең қолайлы тас жол болды. 18 ғасырдың ортасына дейін Лондон көпірі Темзадағы Кингстоннан төмендегі жалғыз көпір болды. 1197 жылы Ричард I патша Темзадағы коронаның құқықтарын Лондон қаласының корпорациясына сатты, ол өзендегі қайықтарға лицензия беруге тырысты. 1350 жылға дейін бұл корольдік құқықта болды, содан кейін Эдуард III патша өзенге кедергі келтіруге тыйым салатын Парламент актісін қабылдады. Балық аулау және ұнтақтау үшін өзенге салынған құрылыстар өзенді жүзуге қиын жағдайға түсірді және оған ретсіз қайықтардың араласуына әкелді. 1510 жылы Генрих VIII сушыларға лицензия берді (лицензияланған қоғамдық көліктің бір түрі), оларға өзенде жолаушыларды тасымалдаудың эксклюзивті құқығын берді. 1545 жылы Генрих VIII «Сент-Стивеннің ауруханасы» деп аталатын сушыларға арналған қайырханалар салды. 1555 жылы Парламент актісі тарифтерді реттеу және апаттарды азайту үшін компания құру арқылы сауданы ресмилендірді. Жаңа компанияның Виндзор (Беркшир) мен Грейвсенд (Кент) арасында жүретін барлық сушыларға билігі болды. Акт Лондон мэрі мен альдермендерге компания басшылары болу үшін жыл сайын «ең жақсы» сегіз сушыны таңдауға, сондай-ақ ережелерді жасауға және орындауға құқық берді. Сондай-ақ, Темзадағы күрделі су ағымдары мен толқындар туралы толық білім алу үшін жеті жылдық оқуға ие болу қажет болды. Сушылар енді төрттен бір бөлігін төлеуге міндетті болды, яғни төрт ай сайын жарна төлеуге міндетті болды. Бұл компания басшыларымен үнемі наразылық пен дау-дамай тудырды, олар жиі шәкірт сушыларды «босату» үшін пара алуда айыпталды. 1642 жылы Англия азаматтық соғысының қарсаңында компанияда өкілдік үкімет орнату үшін сушылардың жиырма жылдық науқаны нәтижесінде жанама демократияның бір түрі енгізілді. 55 «басты қалалар мен баспалдақтардағы» сушылар жыл сайын өкілдерді таңдауға құқылы болды, олар өз кезегінде компания басшылары болу үшін үміткерлерді ұсынды. Бұл үкімет түрі 1827 жылы Парламенттің жаңа заңы үкіметтің олигархиялық формасын қалпына келтіргенге дейін сақталды. Лондонның көпiрлерiнiң жоқтығы және оңтүстiк пен шығыстағы саздық пейзаж қайықпен қатынауға өте қолайлы болды, ал Темза барлық көлiк қозғалысының басты жолы болды. 15-16 ғасырларда Ескі Лондон көпірінің тар аралығы Темзаның баяу қозғалатын және бұралып өтетін ағысын шектеді, бұл қысқы айларда тоңазытуға мүмкіндік берді, сондықтан лондондықтар мұздай тоңазыған өзеннен өте алды. 1605 жылы Парламент актісі бойынша Джеймс I тағайындаған Оксфорд Буркот комиссиясы өзенді басқаруға тырысты. 1630 жылы комиссия Темзадағы үш шлюздің біріншісін салды. Сушылардың табысының басым бөлігі жолаушыларды өзеннен театрға жеткізуден түсетін. 1630 жылы атпен тартқызылатын көлік, седандық орындықтар және Лондонның көптеген театрлары мен көңіл көтеру бақтары Банксайдтан оңтүстік жағалаудан солтүстік жағалауға көшірілуі сушылар үшін қол жетімді сауданы күрт қысқартты және «су ақыны» Джон Тейлор сипаттағандай қаржылық қиындықтарға әкелді. 1635 жылы сушылардан (содан кейін атпен тартқызылатын) хакни вагондарына қарсы шағымдар король Чарльз I-нің патшалық жариялауына әкелді: «Соңғы уақыттағы Хакни вагондарының көпшілігі оның патшалығына үлкен кедергі келтіріп қана қоймай, көшелердің өзі соншалықты мазасыз және тротуарлар бұзылған, сондықтан жалпы жол кедергіге ұшырады және қауіпті болады, ал сена мен азық-түлік бағасы өте қымбат болады, сондықтан біз нақты бұйрық береміз және тыйым саламыз. Екі жылдан кейін ол бұл тыйымды алып тастады. Англия азаматтық соғысы кезінде сушылар импрессиондықтан азат болды және теңіз флотынан жоғары жалақы алуға келісе алды. Сэмюэл Пеппс, үйінен Адмиралтействодағы жұмысына сумен жүретін, 1665 жылғы күнделіктерінде өз суының өлімі туралы айтады. Бұл Лондонның Ұлы обасы кезінде Темза суының жұқпасына ерекше бейімделгендігін көрсетеді. 1700 жылы сушылар жүк тасушы әріптестерімен бірігіп, Сушылар мен фонарьшылар компаниясын құрды. 1799 жылғы Батыс Үндістан доктар туралы заңмен енгізілген тегін су туралы ереже және 1750 жылы Вестминстер көпірінің құрылысы өзен саудасына үлкен өзгерістер әкелді. Енді жүктерді өзен және канал жүйесімен Мидлендс пен Бристольге су жолдары арқылы тасымалдауға болады. Лондонға үлкен байлық әкелген порт сушылар мен фонарьшылардың тиімді жұмысына көп көз жазды. Осы кезеңде жеңіл жүк тасушылардың ерекше қызыл жаңылған Темза қайықтарының капитандыры әйгілі болды. Соғыс кезінде Темза сушылары әрқашан бірінші болып жатаққа алынды және 1814 жылға дейін корольдік теңіз немесе сауда флотына экипажға алынды және білікті теңізшілердің қорызы болды. 1812 жылғы Америка соғысынан кейін көптеген адамдар жауынгерлік әрекеттер тоқтағаннан кейін Америка Құрама Штаттарында қоныстанды. 1819 жылы бу кемелерінің пайда болуы және бу шағын кемелері шағын «уорри» қайығын, оның шектеулі сыйымдылығымен, жаппай қоғамдық көлік үшін ескірген етті, көбінесе бу кемелерінен шыққан күшті толқындар кішкентай «уорри» қайықтарын құлатып немесе батып, әлеуетті жолаушыларды қорқытып жіберді. 1834 жылы Вулич бу кеме компаниясы құрылды және жақын арада Сушылардың бу кеме компаниясымен бірікті, нәтижесінде Лондон бу кеме компаниясы құрылды, ол жетекші тасымалдаушы болып саналды. 1870-жылдардың соңы мен 1890-жылдары теміржолдың өсуі өзенді демалыс үшін пайдалануды арттырды. Лондоннан тыс Майденахед және Пангборн сияқты ауылдар адамдар өзенде бір күндік демалыс үшін скифтер мен понтонды қайықтарды жалдауға келгенде гүлденді. Темза сушылары Ұлыбританиядағы қазіргі заманғы кәсіби одақтардың құрылуына әкелген алғашқы қозғалыстарда маңызды рөл атқарды, ең танымал памфлетші Джон Тейлордың (1580–1653) жазбаларында және кейінірек петицияларды немесе «наразылық петицияларын» пайдалануда, әсіресе 17 ғасырда хакни вагондарының өсуін шектеуді қолдаған петицияларда. 1644 жылға дейін, Коммуналар палатасы оларды жер әскерлеріне пайдаланудан тікелей босатып, сушылардың көрсеткен топтық қысымының нәтижесінде олардың биліктегілермен келісімдерін қайта қарастырды. Тиімді полиция күшінің болмауы сушылардың көбінесе тәртіпсіздікке және көтеріліске бейім қалада ерте қайтыс болуына әкелді. Кәсіби тәуекелдерден басқа, суға батып өлу сушылар бронхит ауруларына шалдығуға бейім болды. 1840 жылдары унитаздың ойлап табылуы Темзаны алып кәрізге айналдырып, тиф және холера індеттеріне және 1858 жылғы Ұлы Иіске әкелді. Бұл қаланың кәріз жүйесін қайта құруға мәжбүр етті. Сушылардың жұмыс істеуіне қолайлы болған «Эмбанкмент» аймағында. Толығымен қайта құрылған немесе жағалаумен қоршалған, ол кәрізді өзеннен шығарды, бірақ сонымен қатар баспалдақтарды және өзенге төмендейтін еңісті жолды жойды, олардың орнына пирстер салынды. Бұл су тасқынының алдын алды, бірақ көптеген үйлер мен ғимараттарды су арқылы кіруге мүмкіндік бермейтін жағдайда қалдырды.
Watermen or wherrymen were an essential part of early London. Using a small boat called a wherry or skiff they would ferry passengers along and across the river. With bad rural roads and narrow congested city streets, the Thames was the most convenient highway in the region. Until the mid 18th century London Bridge was the only Thames bridge below Kingston upon Thames. In 1197, King Richard I sold the Crown's rights over the Thames to the Corporation of the City of London, which tried to issue licensing to boats on the river. It remained under royal prerogative until 1350 when King Edward III passed an Act of Parliament prohibiting the obstruction of the River. Structures that had been built out into the river for fishing and milling purposes made the river difficult to navigate and lent to it an unregulated chaotic mix of boats. In 1510, Henry VIII granted a licence (a form of licensed public transport) to watermen, giving exclusive rights to carry passengers on the river. In 1545 almshouses for watermen, called "The Hospital of St. Stephen" were built by Henry VIII in the Woolstaple, New Palace Yard, Westminster. An Act of Parliament in 1555 formalized the trade by setting up a company to govern tariffs and reduce accidents. The new company had jurisdiction over all watermen plying between Windsor (in Berkshire) and Gravesend (in Kent). The Act empowered the London mayor and aldermen to yearly choose eight of the "best sort" of watermen to be company rulers, and to make and enforce regulations. It also specified a seven year apprenticeship in order to gain an encyclopaedic knowledge of the complex water currents and tides on the Thames. Watermen freeman were now required to pay quarterage, or paid quarterly contributions. This was a constant source of grievance and dispute with company rulers who were frequently accused of taking bribes to "free" apprentice watermen. A twenty year campaign by the rank and file of the watermen, to introduce a more representative government in their company, resulted, on the eve of the English Civil War in 1642, in the introduction of a form of indirect democracy. The watermen at the 55 "leading towns and stairs" were empowered to each year choose representatives, who would in turn propose candidates to become company rulers. This form of government survived, with vicissitudes, until a new Act of Parliament in 1827 restored an oligarchical form of government. London's lack of bridges and rolling marshy landscape to the south and east were perfect for access by boat and the Thames was the main thoroughfare for all kinds of traffic. In the 15th and 16th centuries the narrow spans of the Old London Bridge restricted the flow of the slow moving and meandering river Thames allowing it to freeze during the winter months complete with frost fair so that Londoners were able to simply walk across the frozen river. The Oxford Burcot Commission, appointed by James I in an Act of Parliament in 1605, was an attempt to manage the river. In 1630 the commission built the first of three locks on the Thames. A large proportion of watermen's income came from the ferrying of passengers across river to the theater. The arrival of the horse drawn coach in 1630, sedan chairs, and most London theatres and pleasure gardens moving from Bankside on the south bank to the north bank, drastically reduced the trade available to watermen and caused financial hardship, as described by "water poet" John Taylor. In 1635 appeals from watermen against (then horse drawn) hackney carriages led to a royal proclamation by King Charles I that "The great number of Hackney Coaches of late are not only a great disturbance to his Majesty but the streets themselves are so pestered and the pavements so broken up that the common passage is thereby hindered and made dangerous and the price of hay and provender & thereby made exceeding dear wherefore we expressly command and forbid that no Hackney or hired coach be used or suffered in London Westminster or the suburbs thereof except they be to travel at least three miles out of the same". Two years later he cancelled this ban. During the English Civil War watermen were free from impressment and could negotiate higher rates of pay from the navy. Samuel Pepys, who commuted by water from his home to his job at the Admiralty, refers to the death of his waterman in his diaries of 1665 revealing the particular vulnerability of Thames watermen to infection during the Great Plague of London. In 1700 watermen combined with their colleagues in cargo to form the Company of Watermen and Lightermen. The free water clause, introduced by the West India Dock Act of 1799 and the gradual construction of a greater number of bridges, especially Westminster Bridge in 1750, forced great change on the river trade during this period of Industrial Revolution. Freight could now be moved along a river and canal system with waterway access to the Midlands and Bristol. The port provided London with its great wealth and relied heavily on the transshipping skills of watermen and lightermen to run smoothly. This was the boom time for lighterage and fortunes were made by the captains of the distinctive red sailed Thames sailing barges at this time. Thames watermen in times of war were always the first to be enlisted, and until 1814 pressed, to crew on royal naval or merchant marine vessels and acted as a reserve of skilled mariners. After the American War of 1812 many decided to settle in the United States at the cessation of hostilities. The arrival of steamboats in 1819 and steam launches rendered the small Wherry, with its limited capacity, obsolete for mass public transport use, often heavy wash from steamers rocked or sank small wherries and frightened potential passengers away. The Woolwich Steam Packet Company was established in 1834 and soon amalgamated with the Watermen's Steam Packet Company creating the London Steamboat Company which emerged as the leading carrier. In the latter part of the 1870s 1890s the growth of railways increased the use of the river for pleasure boating. Villages outside London such as Maidenhead and Pangbourne flourished as people came to hire skiffs and punts for a day on the river. Thames watermen played an important part in the very early movements that ultimately led to the creation of modern trade unionism in the United Kingdom, most notably in the writings of pamphleteer John Taylor (1580–1653) and later with the use of petitions or "petitions of grievances" in particular the petitions supporting the curtailment of the growth of hackney coaches in the 17th century. As far back as 1644, the House of Commons had specifically exempted them from land service—the use of watermen in land armies—as a direct result of the group pressure exerted by watermen and it is clear that these spectacular early victories redefined the way they negotiated with those in power. The absence of an effective police force meant that watermen often died prematurely in a city prone to riots and mob violence. Apart from the obvious occupational risks of the trade, death by drowning, watermen were particularly susceptible to bronchial diseases caught from working and living close to waters of the Thames. The invention of the flush toilet in the 1840s quickly turned the Thames into a giant sewer causing typhoid and cholera outbreaks and the Great Stink of 1858. It forced a redesign of the city's sewage system in The Embankment area, a popular area for watermen to ply their trade. Totally redesigned or embanked, it routed sewage away from the river but also removed the stairs and sloping incline to the river, replacing the access points with piers. It prevented flooding; but it cut many waterfront houses and buildings off from boat access via their watergates.
Ұлыбританиядағы сушылар: 1859 - 1999 жылдар
1859 жылғы парламент актісі Сушылар компаниясының көптеген жеңілдіктерін жойды; сондай-ақ Темзаны басқаруды құрып, Темзаға жауапты екі орган жасады. 1871 жылы Еңбек қорғау лигасы, әсіресе жүк тасушыларға, жұмыс берушілерімен жақсы шарттарда келіссөз жүргізуге мүмкіндік берді. Чарльз Диккенс сияқты әлеуметтік реформаға қызығушылық танытқан ойшылдар өзен жұмысшыларын зерттеді, содан кейін 1865 жылы жарық көрген "Біздің ортақ достасымыз" романында және 1879 жылғы "Үнсіз қарақшылар" атты эссесінде олардың ауыр өмірін көрнекті түрде суреттеді, бұл еңбектер жаңа әлеуметтік сананы оятуға себеп болды. 1878 жылы "Принцесса Элис" кемесінің құлауы салдарынан 600 адамның қаза болуы Виктория дәуіріндегі қоғамның пікірін қатты дүрліктірді және өзгертті. 1889 жылы борттық жұмысшылардың үлгісін алған сушылар мен жүк тасушылар Ұлы Лондон доктарының ереуіліне қосылды және 1893 жылы асығыс түрде Сушылар, жүк тасушылар және баржашылар қоғамы құрылды, ол 1922 жылы Көлік және жалпы жұмысшылар одағымен бірікті. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген сушылар өз баржаларын үкіметтік қажеттіліктерге берді. Соғыс кезінде көмір мен тауарларды тасымалдау ерекше маңызды болды, алайда 1920 жылдары нашарлаған жағдайлар мен өндірістік наразылықтар Лондон доктерін тоқтатты. Британдық жүк тасушылар қауымдастығы 1934 жылы құрылды. Бұл сушыларға өздерінің біліктіліктерін және дағдыларын, әсіресе теңіз порттарындағы жақын маневрлерде пайдалануға мүмкіндік берді. Соңғы жылдары жаңа технологиялардың, әсіресе қанатты жылдамдық реттегіштерінің енгізілуіне байланысты олардың қолданылуы азайды. 1930 жылдардың соңында Темзада қаруланған жылдам қайықтардың жылдамдық сынақтары өтті, олардың кейбіреулері 1940 жылдары сушылар басқарған Әуе-теңіз құтқару флотына айналды. 400 баржа немесе Темза жүк тасушылары 1944 жылы Нормандияға қону кезінде бамботтар ретінде немесе жағаға тіреліп әскери пайдалануға берілді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі бомбалау доктарға ауыр зиян келтірді, ал 1960 жылдары жаңа контейнерлік технологиялар мен Тилбериге көшу жүк тасушылар кәсібін, жүк тасуды ескірген етті. Өзен бойындағы доктардың көпшілігі 1980 жылдары тасталып кетті. 1951 жылғы Ұлыбритания фестиваліне ынталандырылған кейбір сушылар 1940 жылдардың соңында өзендегі круиздік компанияларды құрды, ал басқалары 1980 жылдары, бірақ меншіктің мұқият консолидациясы және жолаушылардың жайлылығына назар аудару арқылы, кейбіреулері түнгі круиздер ұсына отырып, жаңа мыңжылдықта секторды табысты басып алды. Жүк тасу секторында Cory Environmental, бастапқыда сегіз компанияның бірігуі, осы дәстүрлі бөлшектенген индустрияның тенденциясына қарсы шығып, мүмкіндікті пайдаланып, бос көмір баржаларын Лондон көшелерінен қоқысты тасымалдау үшін пайдаланды, бұл оларға кішірек жүк тасу компанияларынан артық баржаларды сатып алуға жеткілікті қосымша кіріс әкелді. 1967-1976 жылдар аралығында 40-тан астам жүк тасу фирмасы жабылды. Экономикалық төмендеу кезінде Темза сушылары үшін тұрақты және жақсы төленген жұмыс "Боврил қайықтарында" болды, олар 1887 жылдан бері Лондонның канализациясын Кроснес пен Бектоннан Темза сағасына, Black Deep-ке тасып келді, онда шлам шығарылды. Бұл практика 1990 жылға дейін жалғасты, содан кейін Еуропалық Одақтың жаңа заңнамасы теңізге ағынды суды төгуге тыйым салды және осы процесті тоқтатуға мәжбүр етті. Бұл сонымен қатар қоршаған ортаны қорғау және теңіз ресурстарын пайдалану мәселелері бойынша қоғамдық пікірдің түбегейлі өзгеруімен сәйкес келді. 1999 жылы Thames Clippers шығыс және орталық Лондон арасында су автобусы қызметін бастады. 2003 жылы жергілікті билік су жолдарын қайта пайдаланудың экологиялық тиімділігін іздеу үшін субсидия берді. Кемемен немесе өзен автобустарымен саяхаттайтын жолаушылар және жүк тасу арқылы Лондонның қоқыстарын шығару Лондон көшелеріндегі қозғалысты азайтады және жүк қозғалысынан туындайтын дірілді жоққа шығарады.
An 1859 Act of Parliament abolished many privileges held by the Watermen's Company; further, it set up the Thames Conservancy creating two bodies with responsibilities for the Thames. In 1871 the Labour Protection League gave lightermen in particular the ability to negotiate better terms from their employers. Early thinkers interested in social reform, such as Charles Dickens, chose to study river workers, before vividly describing their grim lives in the novel Our Mutual Friend in 1865 and watermen in a short essay entitled Silent Highwaymen in 1879, both works that sparked a new social conscience. In 1878 the sinking of the Princess Alice with loss of 600 lives profoundly shocked and changed public opinion within Victorian era society. In 1889 following the lead taken by stevedores, watermen and lightermen joined the successful The Great London Dock Strike and the Amalgamated Society of Watermen, Lightermen and Bargemen was hastily formed in 1893 eventually merging with the Transport and General Workers' Union in 1922. Many watermen patriotically turned their barges over to government use during World War I. The transport of coal and goods was of particular importance during wartime, however, during the 1920s worsening conditions and industrial action again brought London's docks to a halt. The British Tugowners Association was founded in 1934. It allowed watermen to use their qualifications and skills, particularly in close quarter maneuvers, in ports overseas; skills that in recent years with the use of newer technology especially the introduction of bow thrusters have seen a decline in use. In the late 1930s speed trials took place on the Thames for Armed high speed launches some of which would latter form the fleet of boats used in Air Sea Rescue piloted by watermen during the 1940s. 400 barges or Thames lighters were turned over to military use as bumboats or simply beached during the Normandy landings of 1944. Bombing during the Blitz of World War II severely damaged the docks, and by the 1960s, newer container technology and relocation to Tilbury had made the lightermen's trade, lighterage, obsolete. In terminal decline most up river docks had been abandoned by the 1980s. Some watermen encouraged by Festival of Britain 1951 set up river cruise companies in the late 1940s others in the 1980s but by careful consolidation of ownership and concentrating on passenger comfort, some offering night cruises, have successfully dominated the sector on into the new millennium. In the lighterage sector Cory Environmental, originally an amalgamation of eight companies, bucked the trend of this traditionally fragmented industry by capitalizing on an opportunity and used its empty coal barges, on return trips, to transport rubbish from London's streets generating enough extra revenue to buy up surplus barges from smaller lighterage companies as they sold up. Between 1967 and 1976 over 40 lighterage firms closed down. Regular and fairly well paid work for Thames watermen in times of economic downturn was on the so called Bovril Boats, which continued as they had done since 1887, to take London's sewage from Crossness and Beckton to the Thames Estuary at Black Deep, where the sludge was discharged. This practice continued until the 1990s when new EU legislation prevented the dumping of sewage at sea and forced this process to stop. It also corresponded with a fundamental change in public opinion on environmental issues and the use of marine resources. In 1999 Thames Clippers began operating a water bus commuter service between eastern and central London. In 2003 a subsidy was made available by local government looking for the greener solution that reusing waterways provide. Passengers traveling by boat or river buses and the removal of London's rubbish by Lighter mean less traffic on London's streets and almost zero vibration from the movement of cargo.
Су мен отты адамдар тобы
Су және шағын кемешілер компаниясы – Ливері құқығы берілмеген және лицензиясы жоқ қалалық гильдия, Темза сушыларын лицензиялайды. Оның ежелгі шәкірттер тізімі генеалогиялық зерттеулер үшін ерекше ресурс болып табылады, алайда ортағасырлық гильдия тамырларына қарамастан, бүгінде ол белсенді лоббилік күш есебінде саналады. «The Passenger Boat Association» бірлестігімен бірлесе жұмыс істей отырып, мүшелерінің мүддесі үшін ұлттық және жергілікті үкіметпен, сондай-ақ олардың агенттіктерімен кеңеседі және келіссөздер жүргізеді. 2003 жылы CWL арқылы, үкіметтік гранттар есебінен, шығыс Лондондағы Тауэр-Хамлетс және Ньюэм аудандарының шәкірттеріне көмек көрсету үшін қаражат бөлінді. 1715 жылы тұңғыш рет өткізілген Доггеттің пальтосы мен белгісі – үздіксіз өткізіліп келе жатқан ең көне өзен жарысы және қазір әлемдегі ең көне жылдық спорттық іс-шара деп саналады. 1975 жылы сумен және шағын кемелермен айналысатын адамдар мен қоғамдық өмірдегі белгілі тұлғалар «Судағы көлік» (TOW) атты қайырымдылық қорын құрды. Оның мақсаты – Темза және басқа да су жолдары, соның ішінде Медвей өзенін, жұмыс істейтін өзендер ретінде сақтап қалу. TOW 1974 жылдан бері маусым айында жыл сайын өткізілетін Темза баржалары жарысын ұйымдастырып келеді.
The Company of Watermen and Lightermen is a City Guild without Grant of Livery and licenses Thames Watermen. Its ancient apprenticeship index is a unique resource to genealogical research however despite its mediæval guild roots it is an active lobbying force today. Working alongside The Passenger Boat Association, it consults and negotiates with national and local government and its agencies on behalf of its members. In 2003 funds were made available via CWL using government grants, to assist apprentices from the riverside east London boroughs of Tower Hamlets and Newham. The Doggett's Coat and Badge, which was first raced in 1715, is the oldest continuously run river race and is now claimed to be the oldest continually staged annual sporting event in the world. In 1975 a charity called Transport On Water (TOW) was founded by watermen and lightermen and people in public life. It aims to maintain the Thames and other waterways, including the river Medway, as working rivers. TOW has organised The Thames Barge Driving Race which has taken place annually in June, since 1974.
Лондонның көлік стратегиясы
Күнделікті 2000-нан астам жолаушы өзен арқылы саяхаттайды. Лондон көлігі енді Темза өзенін қоғамдық көлік қызметі ретінде реттеу және дамыту үшін «Лондон өзендік қызметтері» деген өзен көлігі бөліміне ие.
More than 2,000 commuters a day now travel by river Transport for London now has a river transport arm, London River Services, to regulate and promote travel on the Thames as a public transport service.
Австралиядағы сушылар
Британияның өзінде де "сушылар" термині британдық колониялардағы жағалау су жолдарында шамамен бірдей міндеттерді атқаратын қайықшыларды сипаттау үшін қолданылған. Бұл әсіресе Сидней портында және Ван Дименс жерінде, Хобарт маңындағы Дервент өзенінде және Лансестон маңындағы Тамар өзенінде кең таралған. 1810 жылға қарай Дервент арқылы жүйретін тұрақты паромдар болды, ал алғашқы лицензия алған паромшылар 1816 жылы Уриас Альлендер мен Джон Ноуленд болды. 1830 жылдарға қарай бұл паромшылар ресми құжаттарда "сушылар" деп аталды, және бұл термин 1940 жылдары соңғы лицензияланған сушы зейнетке шыққанға дейін қолданылып келді. Хобарт қаласының сушыларының өркендеген кезеңі 1840 жылдардан 1850 жылдардың ортасына дейін болды, осы кезеңде әртүрлі адамдарға 200-ден астам лицензия берілді, бірақ бумен жүретін паромдардың жақсаруымен олардың саны азайды және 1896 жылы тек 21 адамға ғана лицензия берілді. Олар осы кезде көбінесе порт маңында су такси және экскурсиялық қызметтер ұсынды. Ресми құжаттарда олар "кемешілер", "шеберлер" немесе өзен саудасында желкенді кемелерді жүргізетін "баржагерлер", сондай-ақ порттан шығатын бумен жүретін паромдар мен өзен кемелерінде жұмыс істейтін адамдар сияқты теңізшілердің басқа санаттарынан ерекшеленді. Тасманиялық сушылардың қайықтары көлемі мен стилі жағынан әртүрлі болды, жалға берілетін шағын қайықтардан бастап, шамамен 28 фут ұзындығы бар үлкен желкенді-ескірмелі қайықтарға дейін. Олардың ішіндегі ең ірісі – 8 ескекпен, 28 футтық "Адмирал", 1865 жылы Томас Морланд жасаған. Ол 2006-2009 жылдары "Адмирал" қайта жаңарту тобы тарапынан қалпына келтірілді және 2011, 2017 жылдары Австралиялық ағаш қайық көрмесінде 19 ғасырдың Тасманиялық сушысының соңғы сақталған қайығы ретінде көрсетілді. 20 ғасырдың басында 15 метрге дейінгі ұзындығы бар моторлы қайықтар сушы қайықтары ретінде лицензияланды, бірақ бұл термин қазір "экскурсиялық қайықтар" немесе, дұрыс емес, "паромдар" деген атаулардың пайдасына жиі қолданылмайды. 2018 жылы шамамен он кеме Хобарт портынан экскурсия ұсынады, бірақ олардың ешқайсысы сушылардың "жалдамалы қайық" дәстүріне сәйкес келмейді. 1830-1940 жылдары Хобарттағы сушылардың негізгі орны Парламент үйінің алдындағы Мюррей көшесінің соңындағы Уотерман догы болды. Сушыларға лицензия Тасманияның оңтүстік-шығысындағы басқа жерлерде, соның ішінде Порт-Артур және Д'Энтрекасто каналында жұмыс істейтін қайықшыларға да берілді.
As well as in Britain itself, the term "watermen" was used to describe boatmen performing essentially similar duties on coastal waterways in the British colonies. This was especially the case on Sydney Harbour and in Van Diemens Land, on the River Derwent around Hobart and the River Tamar around Launceston. Regular ferry services across the Derwent existed by 1810, and the first known licensed ferryman were Urias Allender and John Nowland in 1816. By the 1830s these ferrymen were known as "watermen" in official records and the term continued to be used until the last licensed watermen retired in the 1940s. The heyday of Hobart Town's watermen was from the 1840s to the mid 1850s, when over 200 licences were issued to different individuals, but with improved steam ferry services the numbers declined and in 1896 only 21 were licensed. By this stage they mostly operated water taxi and excursion services around the port. They were held to be distinct in official records from other categories of maritime workers such as the "boatmen", "craftsmen" or "bargemen" who operated sailing vessels in the river trade, and those men operating on the steam ferries and river steamers that also operated out of the port. Tasmanian watermen's boats varied widely in size and style, from small dinghies for hire up to large sailing rowing excursion boats around 28 feet in length. The largest of these, the 8 oared, 28 foot Admiral built in 1865 by Thomas Morland, was restored by the Admiral Restoration Group in 2006 09 and has been rowed at the Australian Wooden Boat 2011 2017 as the last known surviving 19th century Tasmanian waterman's boat. During the 20th century motor launches up to 15 meters in length were licensed as waterman's boats, although the term has now slipped from common usage in favour of "excursion boats" or, incorrectly, "ferries." In 2018 about ten vessels offer excursions out of the Port of Hobart, but none in the "hire boat" tradition of the watermen. The main base for watermen in Hobart from the 1830s to the 1940s was at Waterman's Dock at the end of Murray Street in front of Parliament House. Watermen's licences were also issued for boatmen operating elsewhere in south eastern Tasmania including Port Arthur and the D'Entrecasteaux Channel.
Америка Құрама Штаттарындағы сушылар
Кейбір деректерге сәйкес, 1812 жылғы Америка соғысына қатысқан бірнеше ағылшын теңізшілері АҚШ-тағы Чесапик шығанағы аймағына қоныстанды және Вирджиниядағы Танжер және Смит аралдарында, сондай-ақ Мэрилендтегі Тилгман аралындағы шағын жағалау қауымдастықтарында сушылар болып жұмыс істеді. Олар осы күнге дейін ерекше ерекшеліктері мен диалекттерін сақтап келеді. Алғашқы африкалықтар 1619 жылы голландиялық кемемен Чесапик шығанағы аймағындағы Олд-Пойнт-Комфортқа келді; олар және олардың ұрпақтары содан бері Чесапик шығанағының тарихы мен экономикасында маңызды рөл атқарып келеді. Құлдыққа түскен африкалықтар өздерінің туған жерлерінде устрица, краб аулау, балық аулау, қайық жүргізу, қайық жасау және тор тоқумен айналысты, ал көптегендері Чесапик шығанағында да осы кәсіптерге кірісті. Келесі ғасырларда олардың ұрпақтары шығанақтың айналасында қалыптасқан қауымдастықтар мен мәдениетті құруға көмектесті, ал олардың еңбегі аймақтың экономикалық тұрғыдан басым теңіз өнеркәсібінің және теңіз күштерінің дамуына үлкен үлес қосты. Шығанақтың су жолдары плантациялық жүйенің дамуына қажетті құл саудасын қамтамасыз етті, бірақ сонымен қатар оларға бостандыққа қашуға мүмкіндік берді. Африкалық американдық сушылар Чесапик шығанағы аймағында және Мэриленд штатының Шығыс жағалауындағы шекаралық аймақта шебер балықшыларға айналды, бірақ 19 ғасырда бу кемелерінің пайда болуымен олардың көптегені өзен жұмысшылары болып жұмыс істеді. Традициялық ақ сушылар ерте бу кемелерінде жиі болатын қазандықтың жарылуы немесе өрт сияқты елеулі тәуекелдерден қашып жүрді. Африкалық американдық сушылар 1840 жылдардағы Миссисипи өзенінің бу кемелері экономикасында осы кемелердің экипажында жұмыс істеу арқылы қаржылық табысқа және бостандыққа қол жеткізді. Американдық метеорологиялық қоғамның "Ауа райы, климат және қоғам" журналында жарияланған мақаласында былай делінген: "Беллвью ауылы 20 ғасырдың басында теңіз өнімдері өнеркәсібінде жұмыс істейтін африкалық американдықтармен құрылды – устрицаны қабықтан шығарушылар, крабтарды таңдаушылар немесе "суды жұмыс істеуші" сушылар". Теңіз өнімдерін өңдеуші зауыт африкалық американдықтарды жұмысқа алып, қоныстандырды және жақын жердегі жердің бір бөлігін африкалық американдықтарға сатты. 1930 жылдары Bellevue Seafood Company африкалық американдықтарға тиесілі болды және 1970 жылға дейін көптеген африкалық американдық сушылар ақ сушылармен бірдей аймақтарда жұмыс істеді, көбінесе бірдей кемелерде, ал өз ауларын бірдей өңдеушілерге сатты, көрінетін нәсілдік кемсітушілік аз болды".
Some evidence suggests that a number of English sailors who had participated in the American War of 1812 settled in the Chesapeake Bay area, in the United States and became watermen in the small waterside communities on Tangier Island and Smith Island in Virginia and Tilghman Island, Maryland that have retained a unique character and dialect to this day. The first Africans arrived in the Chesapeake Bay area on a Dutch ship at Old Point Comfort in 1619; they and their descendants have had roles in the history and economy of the Chesapeake Bay ever since. The enslaved Africans had engaged in oystering, crabbing, fishing, sailing, boat building and net making in their homeland, and many of them took up the same occupations in the Chesapeake Bay. In the following centuries, their descendants helped build the communities and the culture that formed around the Bay, and their labor contributed greatly to the development of the region's economically dominant marine industries and naval presence. The Bay's waterways provided transportation for the slave trade that fed the plantation system, but also provided the means for them to escape to freedom. African American watermen became expert fishermen in the Chesapeake Bay area and border state of Maryland's Eastern Shore, but with the arrival of steamboats in the 19th century many of them found work as river workers. Traditional white watermen shied away from the considerable risks such as boiler explosions or fires that often occurred on early steamboats. African American watermen went on to gain financial success and freedom by specialising in the crewing of these boats within the Mississippi River Steamboat economy of the 1840s. An article published by the American Meteorological Society in Weather, Climate, and Society says, "The village of Bellevue was founded in the early twentieth century by African Americans working in the seafood industry as shuckers of oysters, pickers of crabs, or as watermen "working the water." A seafood processing factory that employed and housed African Americans sold part of the adjoining land to African Americans. By the 1930s, the Bellevue Seafood Company was African American owned and operated, and up until the 1970s there were many African American watermen who worked the same areas as white watermen, often on the same boats, and sold their catch to the same processors, with apparently little racial discrimination present."