Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фотоиндуцированный зарядтың бөлінуі – атом немесе молекуладағы электронның фотонды сіңіру арқылы жоғарырақ энергия деңгейіне өтуі, содан кейін атом немесе молекуладан бос кеңістікке немесе жақын орналасқан электрон қабылдағышқа кетуі.
Photoinduced charge separation is the process of an electron in an atom or molecule, being excited to a higher energy level by the absorption of a photon and then leaving the atom or molecule to free space, or to a nearby electron acceptor.
Рутерфорд үлгісі
Атом – байланысқан электрондармен қоршалған оң зарядталған ядродан тұрады. Ядро зарядталмаған нейтрондар мен оң зарядталған протондардан құралған. Электронның заряды теріс. ХХ ғасырдың басында Эрнест Резерфорд электрондардың тығыз орталық ядроны Күнді айналатын планеталар сияқты айналып жүретінін ұсынды. Электрондарды орбитада ұстауға қажетті центростремителдік күш ядродағы протондардың электрондарға әсер ететін Кулон күшімен қамтамасыз етілді; дәл планетаға Күннің гравитациялық күші әсер етіп, оны орбитада ұстау үшін қажетті центростремителдік күшті қамтамасыз ететіні сияқты. Бұл модель тартымды болғанымен, нақты әлемде қолданылмайды. Синхротрон сәулеленуі айналып жүрген электронның орбиталық энергиясын жоғалтып, спираль тәрізді ішке қарай қозғалуына себеп болар еді, себебі бөлшектің үдеуінің векторлық шамасы оның массасына көбейтілгенде (электронды дөңгелек қозғалыста ұстауға қажетті күштің мәні) протонның электронға әсер ететін электр күшінен кем болады. Электрон ядроға спираль бойынша енгеннен кейін протонмен бірігіп нейтронға айналады, ал атомның өмір сүруі тоқтатылады. Бұл модель әрине дұрыс емес.
An atom consists of a positively charged nucleus surrounded by bound electrons. The nucleus consists of uncharged neutrons and positively charged protons. Electrons are negatively charged. In the early part of the twentieth century Ernest Rutherford suggested that the electrons orbited the dense central nucleus in a manner analogous to planets orbiting the Sun. The centripetal force required to keep the electrons in orbit was provided by the Coulomb force of the protons in the nucleus acting upon the electrons; just like the gravitational force of the Sun acting on a planet provides the centripetal force necessary to keep the planet in orbit. This model, although appealing, doesn't hold true in the real world. Synchrotron radiation would cause the orbiting electron to lose orbital energy and spiral inward since the vector quantity of acceleration of the particle multiplied by its mass (the value of the force required to keep the electron in circular motion) would be less than the electrical force the proton applied to the electron. Once the electron spiralled into the nucleus the electron would combine with a proton to form a neutron, and the atom would cease to exist. This model is clearly wrong.
Бор моделі
1913 жылы Нильс Бор Ратерфорд моделін электрондар энергия деңгейлері деп аталатын дискретті квантталған күйлерде болатынын айта отырып жетілдірді. Бұл электрондардың тек белгілі бір энергиядағы орбиталарды ғана иеленуі мүмкін дегенді білдіреді. Мұнда кванттық физика заңдары қолданылады, және олар классикалық Ньютон механикасы заңдарына бағынбайды. Атомнан толығымен бөлініп, тұрақты күйдегі электронның энергиясы 0 джоуль (немесе 0 электронвольт) тең. "Негізгі күйде" деп сипатталатын электронның (теріс) энергиясы атомның иондалу энергиясына тең болады. Электрон қалыпты жағдайда осы энергия деңгейінде болады, егер негізгі күй толық болмаса, онда қосымша электрондар жоғары энергиялы күйлерде орналасады. Егер жарық фотоны атомға тисе, ол ғана емес, сондай-ақ фотонның энергиясы атомның негізгі күйі мен басқа энергия деңгейі арасындағы айырмашылыққа тең болған жағдайда ғана сіңіріледі. Бұл электронды жоғары энергия деңгейіне көтереді. Егер атомға түскен жарық фотонының энергиясы иондалу энергиясынан жоғары болса, ол сіңіріледі және энергияны сіңірген электрон фотон энергиясы мен иондалу энергиясының айырмасына тең энергиямен атомнан шығарылады.
In 1913, Niels Bohr refined the Rutherford model by stating that the electrons existed in discrete quantized states called energy levels. This meant that the electrons could only occupy orbits at certain energies. The laws of quantum physics apply here, and they don't comply with the laws of classical newtonian mechanics. An electron which is stationary and completely free from the atom has an energy of 0 joules (or 0 electronvolts). An electron which is described as being at the "ground state" has a (negative) energy which is equal to the ionization energy of the atom. The electron will reside in this energy level under normal circumstances, unless the ground state is full, in which case additional electrons will reside in higher energy states. If a photon of light hits the atom it will be absorbed if, and only if, energy of that photon is equal to the difference between the ground state and another energy level in that atom. This raises the electron to a higher energy level. If a photon of light hitting the atom has energy greater than the ionization energy, it will be absorbed and the electron absorbing the energy will be ejected from the atom with an energy equal to the photon energy minus the ionization energy.