Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1827 жылғы АҚШ-тағы қақтығыс
1827 conflict in United States
Виннебаго соғысы, сондай-ақ Виннебаго көтерілісі деп аталатын бұл қақтығыс 1827 жылы АҚШ-тың Үстіңгі Миссисипи өзені аймағында, негізінен қазіргі Висконсин штатында болды. Бұл толыққанды соғыс емес, тек Винебаго (немесе Хо-Чанк) тайпасының бір бөлігінің американдық азаматтарға жасаған бірнеше шабуылдарымен шектелді. Хо-Чанк тайпасы өз жерлеріне рұхсатсыз кірген қорғасын кеншілеріне, сондай-ақ АҚШ екі Хо-Чанк тұтқынды жазалау үшін қарсылас тайпаға жіберді деген жалған хабарларға наразылық білдірді. Аймақтағы көптеген үндістер көтеріліске қосылмауды шешті, сондықтан АҚШ билігі әскери күш көрсеткеннен кейін қақтығыс аяқталды. Хо-Чанк басшылары зорлық-зомбылыққа қатысқан сегіз адамды, оның ішінде американдықтар басшы деп есептеген Қызыл Құстың өзін де ұстап берді. Қызыл Құс 1828 жылы сотталу күтіп тұрып түрмеде қайтыс болды, ал кісі өлтіргені үшін сотталған тағы екі адамды президент Джон Куинси Адамс кешіріп босатты. Соғыс салдарынан Хо-Чанк тайпасы қорғасын кенін өндіру аймағын АҚШ-қа беруге мәжбүр болды. Америкалықтар шекарадағы әскери күштерін арттырып, Виннебаго бекінісін салып, тағы екі тасталған бекіністі қайта басып алды. Бұл қақтығыс кейбір шенеуніктерді американдықтар мен үндістердің бейбіт түрде өмір сүре алмайтынына және үндістерді батысқа қарай көшіруге мәжбүрлеу керектігіне көндірді, бұл үндістерді қоныстандыру саясаты деп аталды. Виннебаго соғысы 1832 жылғы Қара Шұңқыр соғысынан бұрын болды, ол көптеген адамдарды қамтыды және ұқсас мәселелерді көтерді.
The Winnebago War, also known as the Winnebago Uprising, was a brief conflict that took place in 1827 in the Upper Mississippi River region of the United States, primarily in what is now the state of Wisconsin. Not quite a war, the hostilities were limited to a few attacks on American civilians by a portion of the Winnebago (or Ho Chunk) Native American tribe. The Ho Chunks were reacting to a wave of lead miners trespassing on their lands, and to false rumors that the United States had sent two Ho Chunk prisoners to a rival tribe for execution. Most Native Americans in the region decided against joining the uprising, and so the conflict ended after U. S. officials responded with a show of military force. Ho Chunk chiefs surrendered eight men who had participated in the violence, including Red Bird, whom American officials believed to be the ringleader. Red Bird died in prison in 1828 while awaiting trial; two other men convicted of murder were pardoned by President John Quincy Adams and released. As a result of the war, the Ho Chunk tribe was compelled to cede the lead mining region to the United States. The Americans also increased their military presence on the frontier, building Fort Winnebago and reoccupying two other abandoned forts. The conflict convinced some officials that Americans and Indians could not live peaceably together, and that the Natives should be compelled to move westward, a policy known as Indian removal. The Winnebago War preceded the larger Black Hawk War of 1832, which involved many of the same people and concerned similar issues.
Өмірбаян
1812 жылғы соғыстан кейін АҚШ Миссисипи өзенінің жоғарғы ағысындағы үндістер арасындағы соғыстарды болдырмау саясатын ұстанды. Бұл қатаң түрде гуманитарлық ниетпен болған жоқ: тайпалар арасындағы соғыс АҚШ-тың үнді жерлерін сатып алуын және тайпаларды батысқа жылжытуын қиындатты, бұл саясат «үндістерді көшіру» деп аталды және 1820-жылдардың соңына қарай басты мақсатқа айналды. 1825 жылдың 19 тамызында АҚШ шенеуніктері Прайри-ду-Шиенде көп тайпалық шартты бекітті, ол аймақтың тайпаларының шекараларын анықтады. Алайда, сол кезде американдықтар Хо-Чанк (немесе Виннебаго) жерлеріне көптеп еніп бастады, себебі оларды Февер (кейін Галена) өзені бойында жеңіл қорғасын өндіру мүмкіндігі қызықтырды. Үндістер бұл аймақты мыңдаған жылдар бойы өндіріп келді, ал қорғасынды экспорттау Хо-Чанк экономикасының маңызды бөлігіне айналды. Хо-Чанктар бұзылғандарды қууға тырысты, бірақ олар көбінесе агрессивті кеншілердің зорлық-зомбылығына ұшырады. Кейбір АҚШ шенеуніктері Хо-Чанктардың кен өндіруі АҚШ-тың кен аймағын иеленуін кешіктіретініне алаңдады, сондықтан «үндістерді олардың кен өндіру жоспарларынан бас тартуға» тырысты.
Following the War of 1812, the United States pursued a policy of trying to prevent wars among Native Americans in the Upper Mississippi River region. This was not strictly for humanitarian reasons: intertribal warfare made it more difficult for the United States to acquire Indian land and move the tribes to the West, a policy known as Indian removal, which had become the primary goal by the late 1820s. On August 19, 1825, U. S. officials finalized a multi tribal treaty at Prairie du Chien, which defined the boundaries of the region's tribes. By that time, however, Americans had begun to trespass on Ho Chunk (or Winnebago) lands in large numbers, drawn by the promise of easy lead mining along the Fever (later Galena) River. Native Americans had mined this region for thousands of years, and exporting lead had become an important part of the Ho Chunk economy. Ho Chunks tried to drive away the trespassers, but they often suffered abuse at the hands of aggressive miners. Some U. S. officials, concerned that Ho Chunk mining would delay what they saw as the inevitable American possession of the mining region, worked "to dissuade the Indians from their mining plans".
Отбасылық өлтіру әдісі
1826 жылдың наурыз айында француз-канадтық Метдо, оның туаған американдық әйелі және балалары қазіргі Айова штатында, Прайри-ду-Шиеннен шамамен он екі шақырым солтүстікке қарай, кеспе ағашының шырынын жинап жатқанда, Хо-Чанк тайпасының шабуыл жасаған тобы оларды өлтірді. Қаза тапқандарға ешқандай жеке наразылық болмаған, олар кездейсоқ құрбандар болды. Прайри-ду-Шиен жасағы Хо-Чанк тайпасынан күдікті екі адамды ұстап, Форт Кроуфордқа жеткізді. Олар қашып кеткен соң, АҚШ армиясының подполковнигі Уиллоуби Морган Хо-Чанк тайпасынан екі адамды кепілге алып, қылмыскерлерді ұстап беруді талап етті. 1826 жылдың 4 шілдесінде Хо-Чанк тайпасы Морганға Форт Кроуфордта алты адамды тапсырды. Тарихшы Мартин Зангердің мәлімдемесінше, Хо-Чанк әдет-ғұрыптарына сәйкес, бұл алты адамның барлығы да кісі өлтіруге қатысқан жоқ; олар американдықтардың ашуын басу және тайпаның бәріне жаза тағайындалмайын деп берілді. Бірақ американдықтар осы қылмысқа тікелей кінәлілерді жазалауды қалады. Полковник Морган кінәлілерді анықтай алмағандықтан, барлығын ұстап алып, Хо-Чанк басшыларынан кісі өлтірушілерді көрсетуді талап етті. 5-ші жаяу әскер полкінің командирі полковник Джозиа Снелинг Хо-Чанк тайпасының тұтқындарды босатуға тырысады деген қауесеттердің арасында фортты нығайтты.
In March 1826, a French Canadian man named Methode, his Native American wife, and their children were gathering maple syrup in present day Iowa, about twelve miles north of Prairie du Chien, when they were murdered, apparently by a Ho Chunk raiding party that had been passing through. The murderers evidently had no specific grievance with the victims, who were targets of opportunity. Two Ho Chunk suspects were arrested by Prairie du Chien militiamen and taken to Fort Crawford. After they escaped, U. S. Army Lieutenant Colonel Willoughby Morgan seized two Ho Chunk hostages and demanded that the Ho Chunk tribe turn over the murderers. On July 4, 1826, the Ho Chunks delivered six men to Morgan at Fort Crawford. In accordance with Ho Chunk custom, writes historian Martin Zanger, the six men were not all involved in the murders; they were surrendered to appease American anger and deflect punishment away from the tribe as a whole. The Americans, however, wanted to punish those personally responsible for the killings. Colonel Morgan was unable to determine who was guilty, and so he detained all six and demanded that the Ho Chunk chiefs identify the killers. Colonel Josiah Snelling, commander of the 5th Infantry Regiment, reinforced the fort amid rumors that the Ho Chunks were going to attempt to free the prisoners.
Эвакуация және аңыздар
Хо Чанк тайпасының Крауфорд фортына шабуыл жасайтыны туралы әңгімелер расталмады, сондықтан 1826 жылдың қазан айында полковник Снеллинг гарнизонды Снеллинг фортына көшірді, ол Дакота (Сиу) және Оджибу (Чиппева) тайпалары арасындағы жағдайды шиеленіссіз етуді үміттенеді. Екі Хо Чанк тұтқыны да Снеллинг фортына ауыстырылды. 1827 жылдың мамыр айында Дакота тайпасы Снеллинг фортының жанында Оджибу тайпасының тобына шабуыл жасағаннан кейін, полковник Снеллинг төрт Дакотаны тұтқындап, оларды Оджибу тайпасына тапсырды, олар тұтқындарды өлтірді. Бұл оқиға кейбір Дакота тайпалықтарын ашуландырып, Хо Чанк тайпасын американдықтарға қарсы шабуыл жасауға көмектесуге шақырды, оларға Хо Чанк тұтқындары да жазалау үшін Оджибу тайпасына берілді деп жалған мәлімдеді. Хо Чанк тұтқындарының өлім жазасына кесілгені туралы жалған ақпарат, сондай-ақ американдықтардың үнемі жерге енуі, кейбір Хо Чанк тайпалықтарын Америка Құрама Штаттарына қарсы қару көтеруге итермеледі. Форт-Кроуфордтың эвакуациясы американдықтардың әлсіздігінің белгісі болып көрінді, сондықтан бұл соғыс бастауға қолайлы уақыт сияқты болды. Тағы бір наразылық – Миссисипи өзені бойында американдық кемешілердің Хо Чанк әйелдеріне зорлық көрсеткені туралы хабарлар, бірақ бұл оқиға, өлім жазасы туралы әңгіме сияқты, жалған болуы мүмкін еді. Хо Чанк тайпасы жоспарланған келісім шартына қатыспау арқылы Америка Құрама Штаттарымен дипломатиялық қарым-қатынасты тоқтатты және соғысқа дайындалды.
The rumored Ho Chunk attack on Fort Crawford never came, and so in October 1826, Colonel Snelling moved the garrison to Fort Snelling, where he hoped to reduce hostilities between the Dakotas (Sioux) and the Ojibwes (Chippewas). The two Ho Chunk prisoners were also moved to Fort Snelling. In May 1827, after Dakotas attacked an Ojibwe party near Fort Snelling, Colonel Snelling arrested four of the Dakotas and turned them over to the Ojibwes, who killed them. This angered some Dakotas, who encouraged the Ho Chunks to help them strike at the Americans, falsely telling them that the Ho Chunk prisoners had also been turned over to the Ojibwes for execution. The false story of the execution of the Ho Chunk prisoners, along with the incessant American trespassing, convinced some Ho Chunks to take up arms against the United States. The timing seemed right, since the evacuation of Fort Crawford appeared to be a sign of American weakness. Another grievance was the news that some Ho Chunk women had been sexually assaulted by American riverboat crews along the Mississippi River, although this story, like the one about the executions, may have been a false rumor. The Ho Chunks broke off diplomatic relations with the United States by not showing up for a scheduled treaty conference, and prepared for war.
Жаулық әрекеттер
1827 жылдың маусым айының соңында Хо Чунк тайпасының басшысы Қызыл құс, Уэкау (немесе Ва ни га, Күн) және Чикхонсик (немесе Чик хонг сик, Кішкентай Буффало) Хо Чунк тұтқындарының жазаланғаны үшін кек алу мақсатымен Прери-дю-Шиен қаласына барды. Олар іздеген адамды таба алмағандықтан, оның орнына Режистр Ганьедің үйіне шабуыл жасады. Ганье – белгілі афроамерикандық медбике және акушер Мэри Эннның ұлы. Ганье үш Хо Чункты үйіне шақырып, тамақтандырды. Осы оқиғаның мән-жайы әртүрлі дереккөздерде әрқалай баяндалған. Бір дерек бойынша, Қызыл құс Ганьеді атып өлтірді, ал Чикхонсик отбасының жалдамалы жұмыскері немесе досы Соломон Липкапты атып өлтірді. Уэкау Ганьедің әйеліне оқ атуға тырысты, бірақ ол ұлымен бірге қашып кетуге үлкермес бұрын қаруын тартып алды. Уэкау Ганьедің сәби қызын пышақтап, бас сүйегін кесті, бірақ сәби шабуылдан аман қалды. Тағы бір дерек бойынша, кісі өлтірген – тек Қызыл құс ғана. 1827 жылдың 30 маусымында Прери Ла Крос Хо Чунк тайпасы тағы да шабуыл жасады. Шамамен 150 Хо Чунк, бірнеше Дакота одақтастарымен бірге Миссисипи өзенінде, Бад-Экс өзенінің құйылысына жақын жерде екі американдық кемені шабуылдады. Нәтижесінде екі америкалық қаза тапты, төртеуі жараланды, ал шабуыл кезінде немесе кейіннен жараларынан шамамен жеті Хо Чунк қаза болды. Тарихшы Патрик Юнгтің сөзіне сәйкес, "Шабуыл салыстырмалы түрде шағын болғанымен, маңызды болды, себебі ол 1812 жылғы соғыстан бері аймақтағы үндістердің АҚШ-қа қарсы жасаған алғашқы соғыс әрекеті еді". Көптеген Хо Чунк тайпасының өкілдері де Қызыл құс пен Прери Ла Крос Хо Чунк тайпасының іс-әрекеттерінен алшақтады. Одақтастары болмағандықтан, кең ауқымды соғыс тудыруға жасалған тырашақтар сәтсіз аяқталды. Тарихшы Мартин Зангердің жазуынша, шілде айының ортасында "іс жүзінде "Қызыл құс көтерілісі" аяқталды".
In late June 1827, a Ho Chunk leader named Red Bird, along with Wekau (or Wa ni ga, The Sun) and Chickhonsic (or Chic hong sic, Little Buffalo), went to Prairie du Chien to seek revenge for what they believed were the executions of the Ho Chunk prisoners. Unable to locate their intended victim, they instead targeted the cabin of Registre Gagnier, the son of an esteemed African American nurse and midwife named Aunt Mary Ann. Gagnier welcomed the three Ho Chunks into his home for a meal. What happened inside varies according to sources. According to one account, Red Bird shot and killed Gagnier, while Chickhonsic shot and killed Solomon Lipcap, a hired man or friend of the family. Wekau tried to shoot Gagnier's wife, but she wrestled his gun away before escaping with her young son. Wekau had to settle for stabbing and scalping Gagnier's infant daughter, who survived the attack. Another account says that only Red Bird committed the murders. On June 30, 1827, the Prairie La Crosse Ho Chunks struck again. About 150 Ho Chunks, with a few Dakota allies, attacked two American keelboats on the Mississippi, near the mouth of the Bad Axe River. Two Americans were killed and four were wounded in the skirmish; about seven Ho Chunks died in the attack or later from their wounds. According to historian Patrick Jung, "The attack, while relatively small, was significant because it was the first act of war committed against the United States by Indians in the region since the War of 1812." Many Ho Chunks also distanced themselves from the actions of Red Bird and the Prairie La Crosse Ho Chunks. Without allies, the effort to ignite a widespread war was doomed. By mid July, writes historian Martin Zanger, "for all practical purposes the 'Red Bird Uprising' was over".
Американың жауабы
Шабуылдар аймақтағы американдықтардың арасында үрей тудырды. Индей соғысының кеңеюінен сескенген оралымдар Галена және Чикаго сияқты қалаларға қашып кетті немесе тастап кетілген Крауфорд фортында пана тапты. Мичиган аймағының губернаторы Льюис Касс және Үндістер ісі жөніндегі бастығы Томас МакКенни Грин-Бей маңында келісім шарты бойынша конференция өткізіп жатқанда, шабуыл туралы хабар алды. Көтерілістің таралуын тоқтату үшін Касс аймақтағы үндістерді келісім орнына шақырып, сыйлықтар мен азық-түлік беруге ұсынды; нәтижесінде 2000-нан астам адам келді. МакКенни Хо-Чанк басшыларын егер олардың жеріне американдық әскери шабуыл жасалмауы үшін, шабуылға кінәлілерді тапсыру керектігін ескертті. Басқа американдық шенеуніктер де Кёкук және Вабокишиек сияқты басқа үнді басшыларымен кездесіп, соғыстан қалың қалғандарына кеңес берді. Осы уақытта американдық шенеуніктер әскерді жинақтауға асықты. Касс Прери-дю-Шенге асығып барып, жергілікті милицияны ұйымдастырды. Полковник Снеллинг 10 шілдеде Прери-дю-Шенге келді, Форт-Кроуфордты қайта басып алу үшін Форт-Снеллингтен 200-ге жуық әскер әкелді. 29 шілдеде оған бригадалық генерал Генри Аткинсон қосылды, ол Джефферсон казармасынан кемемен 500 сарбазды өзен бойымен жеткізіп келді. Бірнеше күннен кейін Генри Додж 130 атты милициямен, олардың көп бөлігі кеншілерден тұратын, Форт-Кроуфордқа келді. Иллинойс штатының губернаторы Ниниан Эдвардс 600 атты милицияны Висконсин штатына жіберді. Шығыс жағында МакКенни және майор Уильям Уистлер тағы бір күш ұйымдастырды. Уистлердің Форт-Ховардтан 100 сарбазы, Грин-Бейден 50, көбінесе метистерден тұратын милиция, 60 Нью-Йорк үндісі және 120 Меномини болды. 29 тамызда Аткинсоннің күштері Висконсин өзенімен Портжге (Висконсин штаты) қарай жылжыды, онда жауынгер Хо-Чанктар жиналған еді, ал Уистлердің күштері солтүстіктен сол жерге жетті. 1 қыркүйекте 1827 жылы МакКенни мен Уистлердің күштері Портжге келді. 3 қыркүйекте Хо-Чанк басшылары Ваукон Декора және Каримуни, Ред Бёрд пен Уэкауды американдықтарға тапсырды. Каримуни американдықтардан Ред Бёрд пен Уэкауды тізгінге салуды өтінді, бұл өтініш қабылданды. Ол тұтқындарды босату үшін американдықтарға жиырма жылқы беруді ұсынды, бірақ бұл ұсыныстан бас тартты. Хо-Чанктар келесі апталарда көтеріліске қатысқан тағы төрт адамды тапсырды.
The attacks created panic among the American population of the area. Settlers, fearing the outbreak of a wider Indian war, fled to towns such as Galena and Chicago, or sought sanctuary in the abandoned Fort Crawford. Lewis Cass, the governor of Michigan Territory, and Thomas McKenney, the Superintendent of Indian Affairs, were hosting a treaty conference near Green Bay when they learned of the attacks. To discourage the spread of the uprising, Cass promptly invited Native Americans in the region to come to the treaty grounds to receive gifts and food; more than 2,000 people eventually arrived. McKenney warned the Ho Chunk chiefs in attendance that the only way to avoid an American military invasion of their homeland was to surrender those responsible for the attacks. Other American officials met with other native leaders, including Keokuk and Wabokieshiek, and urged them to stay out of the war. Meanwhile, American officials scrambled to mobilize troops. Cass hurried to Prairie du Chien, where he organized the local militia. Colonel Snelling arrived at Prairie du Chien on July 10, bringing about 200 regulars from Fort Snelling to reoccupy Fort Crawford. He was joined there on July 29 by Brigadier General Henry Atkinson, who brought 500 men upriver by steamboat from Jefferson Barracks. Several days later, Henry Dodge arrived at Fort Crawford with 130 mounted militiamen, mostly miners. Governor Ninian Edwards of Illinois sent 600 mounted militiamen north to Wisconsin. To the east, McKenney and Major William Whistler organized another force. Whistler had about 100 regulars from Fort Howard, along with 50 mostly métis militiamen from Green Bay, 60 New York Indians, and 120 Menominees. On August 29, Atkinson's force began moving up the Wisconsin River towards Portage, Wisconsin, where the hostile Ho Chunks had concentrated, while Whistler's force converged on the same location from the north. On September 1, 1827, McKenney and Whistler's force arrived at the Portage. On September 3, two Ho Chunk leaders, Waukon Decorah and Carymaunee, surrendered Red Bird and Wekau to the Americans. Carymaunee asked the Americans not to put irons on Red Bird and Wekau; this request was granted. He then offered to give the Americans twenty horses in exchange for the prisoners, but this was declined. The Ho Chunks turned in four more men involved in the uprising in the following weeks.
Салдары
Соғыс аяқталғанда Хо Чунк тайпасымен дипломатиялық келіссөздер жүргізген генерал Аткинсон, АҚШ үкіметінің қорғасын кенін өндіру аймағындағы олардың шағымдарын қарастыратынын уәделеді. Томас Маккенни Хо Чунк жеріне еңіп кірген американдық кеншілерді қуу үшін әскери көмек сұрады, бірақ соғыс біткен соң, аймаққа бұрын-соңды көрілмеген мөлшерде қоныс аударушылар ағылып келді, ал АҚШ шенеуніктері бұл процесті тоқтатуға күш жеткізбеді немесе ниет білдірмеді. 1828 жылдың қаңтарына қарай Хо Чунк жерінде 10 000-ға жуық заңсыз қоныс аударушы болды, олардың ішінде соғыстан кейін кен лагерін құрған және АҚШ армиясы оны кетіруге мәжбүрлей алмайтынын мақтан тұтқан әскери генерал Генри Додж та болды. Басқа амалдары қалмағандықтан, 1828 жылдың 25 тамызында Хо Чунк тайпасы АҚШ-пен алдын ала келісімге қол қойып, кеншілер басып алған жерді кейінірек жасалатын ресми келісімде сатуға келісті. Соғыстан кейін сегіз Хо Чунк АҚШ үкіметі тарапынан Форт Кроуфордта сотқа тартылу үшін ұсталды. Америкалық шенеуніктер көтерілістің жетекшісі деп санайтын Ред Бердті соттауға ең қызығушылық танытты. Тарихшы Мартин Зангердің сөзіне сүйенсек, бұл сенім американдықтардың Хо Чунк қоғамының децентрализацияланған еместігін түсінбеуіне байланысты болды. Зангер: «Ред Берд ақ шекаралықтарға жақсы таныс болғандықтан, олар оған деген наразылықтарын бағыттап, оған лайық емес көшбасшылық рөл берді», - деп жазады. Куәгерлерді, прокурорларды, қорғаушы адвокаттарды және аудармашыларды жинаудағы қиындықтарға байланысты сот процестері кешіктірілді. Сот процесі 1828 жылдың тамызында судья Джеймс Дюэн Доти төрағалығымен басталды. 1826 жылы Метод отбасын өлтіргені үшін тұтқындалған екі жауынгер – Вау-ку-ку және Ман-не-тах-пех-ке куәгерлердің жетіспеуіне байланысты босатылды, сондай-ақ кильдік кемелерге шабуыл жасағаны үшін ұсталған үш Хо Чунк та босатылды. Тек екі адам – Вэкау және Чикхонсик сотталды. Тарихшы Патрик Юнгтың айтуынша, сот барысында Ред Берд Гагнье шатырындағы кісі өлтіруге кінәлі екені және Вэкау мен Чикхонсикті айыптау үшін жеткілікті дәлелдер жоқ екені анықталды. Дегенмен, ақ және метис қазылар алқасы оларды кінәлі деп тапты. Судья Доти заң бойынша талап етілгендей, оларды дарға асуға үкім шығарды. Олардың адвокаты сотқа қайта қарау туралы өтініш берді, қазылар алқасы дәлелдерді елемегенін айтты, сондықтан Доти өлім жазасын тоқтатты және жерді беру шартымен тұтқындарға кешірім берді. 1829 жылдың шілде және тамыз айларында Прайри-ду-Шиенде қол қойылған келісімшарттар бойынша Үш Отыстық конфедерациясы және Хо Чунк тайпасы қорғасын кенін өндіру аймағын АҚШ-қа жыл сайынғы 16 000 және 18 000 доллар төлемдері үшін ресми түрде берді. Басқа көтерілістердің алдын алу мақсатында АҚШ Виннебаго соғысынан кейін аймақтағы әскери күштерін күшейтуге шешім қабылдады. Форт Кроуфорд қайтадан басып алынды, сондай-ақ 1823 жылы тасталған Чикагодағы Форт Дирборн да қайтадан басып алынды. 1828 жылдың қазан айында Фокс және Висконсин өзендері арасындағы портта жаңа бекініс – Форт Виннебаго салынды. Бұл қақтығыс АҚШ-тың үндістерге қатысты саясатын өзгертуге де ықпал етті. Бұрын көптеген американдықтар үндістерді «мәдениеттендіруге» және ақ американдық қоғамға ассимиляциялауға шақырып келген. Бірақ кейбір адамдар үшін Виннебаго соғысы үндістер мен американдықтартың бейбіт түрде бірге өмір сүруі мүмкін емес екенін көрсетті. 1828 жылдың 2 желтоқсанындағы одақтық үндеуінде кетіп бара жатқан президент Адамс «мәдениеттендіру» саясатының сәтсіз аяқталғанын және үндістерді көшіру, яғни тайпаларды Батысқа жылжыту болашақтың саясаты екенін жариялады. Бұл саясатты Адамстың ізбасары Эндрю Джексон қолға алды.
In diplomatic talks with the Ho Chunks at the close of the war, General Atkinson promised that the U. S. government would look into their grievances in the lead mining region. Thomas McKenney requested military aid to evict American miners who were trespassing on Ho Chunk land, but after the war, settlers poured into the region in unprecedented numbers, and U. S. officials proved to be unable or unwilling to stem the tide. By January 1828, there were as many as 10,000 illegal settlers on Ho Chunk land, including militia general Henry Dodge, who established a mining camp after the war and boasted that the U. S. Army could not make him leave. Having no other options, on August 25, 1828, the Ho Chunks signed a provisional treaty with the United States, agreeing to sell the land occupied by the miners in a more formal treaty to be held later. Eight Ho Chunks were detained by the U. S. government at Fort Crawford for trial after the war. American officials most wanted to convict Red Bird, believing that he had been the leader of the uprising. This belief, according to historian Martin Zanger, was based on an American failure to understand the decentralized nature of Ho Chunk society. "Because Red Bird was well known to the white frontiersmen," writes Zanger, "they focused their resentment on him, mistakenly attributing to him a leadership role he did not deserve." The trials were delayed due to the difficulties in bringing together witnesses, prosecutors, defense attorneys, and interpreters. The proceedings finally began in August 1828, with Judge James Duane Doty presiding. Wau koo kau and Man ne tah peh keh, the two warriors imprisoned for the 1826 murders of the Methode family, were released due to a lack of witnesses, as were three Ho Chunks held for the attack on the keelboats. Only two men, Wekau and Chickhonsic, were prosecuted. According to historian Patrick Jung, it became clear during the trial that Red Bird had committed the murders at the Gagnier cabin, and that there was not enough evidence to convict Wekau and Chickhonsic. Despite this, the white and métis jury found them guilty. Judge Doty sentenced them to hang, as he was required to do by law. Their lawyer filed a motion for a new trial, arguing that the jury had ignored the evidence, and so Doty suspended the death sentences. pardoned the prisoners in exchange for a land cession. In July and August 1829, in treaties signed at Prairie du Chien, the Three Fires Confederacy and the Ho Chunks formally ceded the lead mining region to the United States for annual payments of $16,000 and $18,000 respectively. Hoping to prevent further uprisings, the United States decided to strengthen its military presence in the region after the Winnebago War. Fort Crawford was reoccupied, as was Fort Dearborn in Chicago, which had been abandoned in 1823. A new outpost, Fort Winnebago, was built in October 1828 at the portage between the Fox and Wisconsin Rivers. The conflict also helped to promote a change in U. S. policy regarding Native Americans. Previously, many Americans had argued that Indians should be "civilized" and assimilated into white American society. But for some, the Winnebago War discredited the idea that Indians and Americans could live peaceably together. In his State of the Union Address of December 2, 1828, outgoing President Adams announced that the "civilization" policy had been a failure, and that Indian removal—moving the tribes to the West—was the policy of the future. That policy would be taken up by Adams's successor, Andrew Jackson.