Фаррухабад тарихы: сауда және әскери орталық

Кіріспе

Бангаш Фаррухабадта өзінің "шелаларын" (жақтастарын) қоныстандырды, оларды "мемлекеттің ұлдары" деп атады. Мұхаммед ханның өмірінің соңына қарай оның шелаларының саны 4000-нан асып түскенін көрсетеді. Фаррухабад тарихының Бангаш кезеңі Фаррухабадтың сауда және қаржылық айналымның маңызды орталығы ретінде дамуымен тығыз байланысты. Бангаш науабы саудагерлер мен банкирлерді Фаррухабадқа келіп қоныстануға шақырды. Сауда-саттық белсенділігін жандандыру үшін көптеген базарлар мен махаллалар (кварталдар) салды, олардың әрқайсысы жеке қолөнершілер немесе саудагерлер тобына арналған. Басты жолдар мен жабдықтау желілерінің бойында сауданы және несиелерді Фаррухабадқа тарту үшін көптеген гандж және қасбалар салынды. Осыған байланысты Фаррухабад монетаханасының құрылуы ерекше маңызға ие болды, ол егемендіктің символы болғаннан бөлек, алтын-күміс импортын ынталандырып, көптеген банкирлерді тартты. Фаррухабадтың алтын мен күміс валютасының жоғары сапасы он сегізінші ғасырда кеңінен танымал болды, ол Солтүстік Үндістанның ең сенімді және берік валютасына айналды. Әңгіме бойынша, Ахмад Шах Дуррани Фаррухабад монетаханасында соғылған монеталарды артық көретін. Ұзақ уақыт өтпей, Фаррухабад сауда және қаржы орталығы ретінде беделін артқандықтан, Ауғанстаннан жаңа қоныс аударушылар ағыны басталды. Бангаш науабы өз елдестерін Фаррухабадқа шақыру үшін Кабулға және оған іргелес аймақтарға Лахор арқылы үлкен қаржылай көмек жіберді. Фатхгархтың әскери бекінісі 1777 жылға дейін соқталады, бірақ қала 1802 жылға дейін британдықтардың иелігіне өткен жоқ. Осы кезеңде Фаррухабад Авад уәзірлерінің билігінде болды, ал Фатхгарх Маратха әскерлеріне қарсы маңызды бекініс болды. 1777 жылы Фатхгархта Наваб Вазирге қарасты британдық бригада орналастырылды. 1802 жылы Фатхгарх генерал-губернатордың өкілінің және алынған провинциялар комиссарлары кеңесінің штаб-пәтеріне айналды. 1804 жылы Яшвантрао Холкар Фатхгарх бекінісіне шабуыл жасады, бірақ екінші ағылшын-маратха соғысының бөлігі болған Фаррухабад шайқасында Холкар жеңіліп, Лорд Лейктің уақтылы келгенімен қашып кетті. Британдық Үндістанның отарлық кезеңінде Фаррухабад Солтүстік және Солтүстік-Батыс Үндістаннан шығысқа қарай Ганг өзені жүйесі арқылы өзен саудасының маңызды торабы болды. Сепай көтерілісі кезінде Фатхгархтағы 200-ден астам еуропалықтардың көп бөлігі көтерілісшілердің қолынан қаза тапты. Аз ғана адам Фатхгархтан қашып, Канпурға жетіп үлкерді, бірақ Нана Сахиб оларды тұтқынға алып, өлтірді. Бір аптадан астам қоршаудан кейін қалғандары көтерілісшілер бұзған бекіністен кетуге мәжбүр болды және Ганг өзеніне бет бұрды. Өзенмен төмен қарай келе жатқанда, оларға өзеннің екі жағынан да көтерілісшілер мен ауыл тұрғындары шабуыл жасады. Еуропалықтардың бір қайығы Битурға жетіп, ол тұтқынға алынды, саяхатшылар Канпурға әкетілді, содан кейін қырғынға ұшырады. Тағы бір қайық Фатхгархтан шыққаннан кейін бір күн өткенде өзенде тоқтады, ал жолаушылар құрлыққа жетуге тырысқанда атып тасталды немесе суға батып кетті. Көтерілістің дауылды күндерінде болған оқиғалар туралы негізгі ақпарат көздері – британдық мемлекеттік есептер және сол жылы Үндістанның әртүрлі аймақтарында орналасқан еуропалықтардың жеке баяндамалары. 1857 жылдың 14 мамырында Мируттағы көтеріліс туралы хабар Фатхгархқа жеткенін және тағы бір аптадан кейін Әлигархқа тарағанын білеміз. Британдық императорлық газеттерінде Фатхгархта орналасқан 10-шы тума әскердің 29 мамырда көтерілісшіл көңіл-күйдің белгілерін көрсеткені жазылған. 3 маусымда ғана Авадтан келген көтерілісшілер Ганг өзенін кесіп өтіп, келесі күні көтеріліс ұйымдастырды. Еуропалық шенеуніктер мен тұрғындары сол күні кешке Фатхгархты тастап кетті, бірақ олардың бірнешеуі бірнеше күннен кейін Фатхгархқа оралды және 18-іне дейін қалды, содан кейін тағы бір көтеріліс болды және көтерілісшілер Фаррухабадтың Бангаш науабын таққа отырғызды. Еуропалықтар Фатхгарх бекінісін нығайту үшін Ситапурдан қосымша әскер сұрады. 25 маусымда көтерілісшілер еуропалықтардың позицияларына шабуыл жасап, оларды қашуға мәжбүр етті.

District of Uttar Pradesh in India

Bangash also settled in Farrukhabad his chelas (followers), the 'sons of the state' whom he recruited in great numbers from almost every social source—fellow Pathans, local rajas, Rajputs, Brahmins, Bamtela Thakurs. By the end of Muhammad Khan's life, the number of his chelas seems to have been above 4,000. The Bangash period of Farrukhabad's history is synonymous with the growth of Farrukhabad as an important centre of commerce and fiscal exchange. The Bangash Nawabs encouraged merchants and bankers to come and settle in Farrukhabad. For the promotion of commercial activities, they constructed many bazaars and mahallas (quarters), each devoted to a separate group of artisans or merchants. Along the main route and supply lines numerous ganjes and qasbas were erected to attract trade and credit to Farrukhabad. Very important in this respect was the establishment of the Farrukhabad mint which, apart from being an emblem of sovereignty, stimulated bullion imports and attracted numerous bankers. The superior quality of Farrukhabad currency, both gold and silver, was very well known in the eighteenth century, as it became the most trustworthy and hardest currency of northern India. An anecdote relates that Ahmad Shah Durrani preferred coins made at the Farrukhabad mint. Soon enough, because of its growing reputation as a centre of commerce and finance, Farrukhabad began to attract new immigrants from Afghanistan. The Bangash Nawab sent large sums of money to Kabul and adjoining areas via Lahore in order to invite his countrymen to come to Farrukhabad. The military station of Fatehgarh dates from 1777, although the town did not pass into the possession of the British until 1802. In this period Farrukhabad had fallen under the power of the Wazirs of Awadh and Fatehgarh formed an important outpost against the Maratha war bands. The British brigade lent to the Nawab Wazir was stationed in Fatehgarh in 1777. At the cession of 1802, Fatehgarh became the headquarters of a Governor General's Agent and of the Board of Commissioners for the Ceded Provinces. Yashwantrao Holkar attacked the fort of Fatehgarh in 1804 but in the famous Battle of Farrukhabad, part of the ongoing Second Anglo Maratha War, Holkar was defeated and put to flight by the timely arrival of Lord Lake. Under the colonial state of British India, Farrukhabad was a nodal centre of the riverine trade through the Ganges river system from North and North West India towards the East. During the days of the Sepoy Mutiny, nearly the entire population of Europeans in Fatehgarh, upwards of 200 in number, were killed by the rebels. A few succeeded in escaping from Fatehgarh and managed to reach Kanpur, only to be seized by Nana Sahib and massacred. Those who remained behind, after sustaining a siege of upwards of a week, were forced to abandon the fort, which had been undermined by the rebels, and to betake themselves to the Ganges. On their way down the river, they were attacked by the rebels and villagers on both sides of the river. One of the boats with the Europeans managed to reach Bithur where it was captured, the travellers were taken to Kanpur, and subsequently massacred. Another boat grounded in the river the day after leaving Fatehgarh, and the passengers were shot down or drowned in their attempt to reach land. The main sources of information for the events that unfolded during the stormy days of the Mutiny are the British state accounts and first person reports by Europeans who were posted in different parts of India in that year. We find that the news of the outbreak of Mutiny in Meerut reached Fatehgarh on 14 May 1857; and another week brought tidings of its spread to Aligarh. British imperial gazetteer records that the 10th Native Infantry posted at Fatehgarh showed symptoms of a mutinous spirit on 29 May. It was not until 3 June that a body of insurgents from Awadh crossed the Ganges, and arranged for a rising on the following day. The European officials and residents abandoned Fatehgarh the same evening; but several of them returned to Fatehgarh a few days later, and remained till the 18th, when another outbreak occurred and the rebels placed the Bangash Nawab of Farrukhabad on the throne. The Europeans had called for additional troops from Sitapur to reinforce their control of the fort of Fatehgarh. On 25 June, the rebels attacked the European positions, forcing them to flee.

Демография

2011 жылғы халық санауы бойынша Фаррухабад ауданының халқы 1 885 204 адамды құрайды, бұл шамамен Лесото мемлекетінің немесе АҚШ-тың Батыс Вирджиния штатының халқымен тең. Бұл көрсеткіш Үндістандағы 707 ауданның арасында 250-ші орынға сәйкес келеді.

Аудандық әкімшілік

2023 жылдан бастап Санжай Кумар Сингх аудан әкімі. Миригендра Сингх полиция басқармасының бастығы. Мохд. Хусейн аудандық сот судьясы.

Егіз қалалар: Фарухабад және Фатегарх

Аудан Фаррухабад деп аталады, ал оның бас кеңсесі Фатехгархта орналасқан. Фатехгарх өзінің атын Ганг өзенінің жағасындағы ежелгі бекіністен алған. Бүгінгі таңда бұл бекініс Фатехгарх гарнизонының аумағына кіреді және Фатехгарх гарнизонында орналасқан Раджпут полкінің бас штабы болып табылады. Екі қала арасында 5 шақырым қашықтық бар, және қазіргі кезде халық санының өсуіне байланысты, олар біртұтас қалалық кеңістікке бірігіп кеткен. Жалпы ауданы гектардан тұратын ауданда үш аудан (тахсил), жеті даму блогы, 512 ауылдық кеңес (грам панчайат), 1020 ауыл, 14 полиция бөлімі, 2 қалалық әкімшілік (муниципалдық комитет) және төрт қалалық кеңес (қалалық аймақ комитеті) және бір гарнизондық кеңес бар.

Экономика

2006 жылы Панчаяти Радж министрлігі Фаррухабадты елдің ең артта қалған 250 ауданының бірі деп атады (барлығы 640 ауданның ішінде). Фаррухабад ауданындағы өнеркәсіптік даму жайпақ. Бұл, Фаррухабадтың мата басу және зәрдози кестесімен танымал болғанына қарамастан осылай. Зәрдози – қала және оның айналасындағы ауылдық жерлерде кең таралған Фаррухабадтың басты өнеркәсібі. Бұл салада шамамен 175 мың білікті қолөнер шебері жұмыс істейді, ал ауданда 360-қа жуық зәрдози бірлігі тіркелген. Фаррухабадтан шыққан зәрдози кестелері Еуропа, Солтүстік Америка және Таяу Шығыс елдерінің көптеген халықаралық нарықтарына экспортталады. Соңғы жылдары Үндістанның Тоқыма министрлігі Уттар-Прадеш штатының үкіметімен бірлесіп, жергілікті тоқыма өнеркәсібін дамыту және жергілікті жастар үшін жұмыс орындарын құру мақсатында Фаррухабадта "тоқыма паркі" құруды ұсынды. Фаррухабад өзінің әйгілі "Фаррухабад принттерімен" географиялық көрсеткіштер тізілімінің (GI белгілері) қолөнер санатында тіркелген. Көздің көзі.

Ауыл шаруашылығы

Фаррухабадтың егіс алқабының 145%-ы егіспен қамтылған, ал таза егіс алқабының 86%-ы суарылады. Фаррухабад – Үндістанда картоптың жетекші өндірушісі және бидай, күріш, қыша, күнбағыс, жүгері, қант қамысы, темекі, көкөніс және жеміс-жидектердің маңызды өндірушісі. Хариф маусымында әртүрлі дақылдардың таза егілген жерге құрайтын үлесі: күріш (11%), жүгері (27%), бидай (4%), бұршақ (4%), темекі (5%) және көкөніс (10%). Раби маусымында әртүрлі дақылдардың таза егілген жерге құрайтын үлесі: бидай (48%), картоп (20%), көкөніс (12%) және басқа дақылдар (20%). Фаррухабад ауданында картоп сақтау қажеттіліктерін қамтамасыз ететін 61 салқын қойма бар. Фаррухабад құнарлы Ганг өзені жазығында орналасқан және өзен ауданның суару жүйесінде маңызды рөл атқарады. Ауданның көп бөлігі жылына үш дақыл өндіруге қабілетті, өте жоғары өнімділікпен. Фаррухабадтан 25 шақырым қашықтықта орналасқан Каимгандж әкімшілік бөлімі (тахсил) манго, гуава және көптеген басқа жемістердің белгілі өндірушісі болып табылады. Темекі өсіру – аймақтың тағы бір маңызды ауыл шаруашылығы саласы. Каимгандж – шайнамалы темекі өнеркәсібінің орталығы. Каимгандж қаласында сондай-ақ бір қант зауыты бар. Соңғы жылдары ауданда күріш және май өңдеу сияқты шағын агроөнеркәсіп кәсіпорындары құрылды.

Инвестициялық мүмкіндіктер

2014 жылдың маусым айында IBRD/Дүниежүзілік банк ұсынған есепте Фаррухабад ауданы Уттар-Прадеш штаттарының жоғары экономикалық әлеует индексінде 18-ші орынды иеленді (70 ауданның ішінде), ал 2013 жылғы EPI көрсеткіші 2013 болды (орташа EPI көрсеткіші 1858-ге тең). Бұл көрсеткіш Варанаси (2001.8), Аллахабад (1996.9), Матура (1978.9), Агра (1943), Горакхпур (1770.6), Джанси (1506.8) және т.б. аудандардың көрсеткіштерінен жоғары болды. Бұл есеп мынадай параметрлерге негізделген: нарыққа қолжетімділік, өнеркәсіптің әртүрлілігі, тауар ағыны, жан басына шаққандағы өнеркәсіптік инвестициялар, ауыл шаруашылығындағы мамандану және әлеуметтік жағдайлар. + Қоңсы аудандармен салыстыру Аудан EPI көрсеткіші Лакхнау (Уттар-Прадеш штатының астанасы) 2338.04 Каннаудж 2209.97 Эта 2017.15 Майнпури 2016.00 Фаррухабад 2013.65 Этава 1965.51 Бадаун 1960.76 Барелли 1909.74 Хардой 1855.84 Шахжаханпур 1811.67

Фатегарх кенті

Фаттахгарх казармасы 1777 жылдан бері бар және Ганг өзенінің жанында орналасқан. Онда үш полк тұрады, атап айтқанда, Раджпут полкі, Сикх жеңіл жаяу әскері және Аумақтық армия. Британдық отаршылдық дәуірінен бастап Фаттахгарх маңызды әскери бекет болып табылады.

Шамсабад

Шамсабад – Уттар-Прадеш штатының Фаррухабад ауданындағы тарихи қалалық аудан. Маджхана ауылында бір теміржол стансасы бар. 1212 жылы Дели сұлтандығының Шамс әл-Дин [Илтутмиш] әскері оны басып алды. Одан кейін қала Делиде билік еткен сұлтанның атымен аталып, Шамсабад деп аталды.

Қайымғанж

Қайымғанж – Фаррухабад ауданындағы қала. Қайымғанж – 1967 жылдың 13 мамырынан 1969 жылдың 3 мамырында қайтыс болғанға дейін Үндістанның үшінші президенті болған, сондай-ақ Джамия Милия Исламияның негізін қалаушы Закир Хусейннің туған жері. Бұл қалада сонымен қатар көрнекті тіл білгірі, профессор-эмиритус Масуд Хусейн Хан, Пакистан армиясының генералы Рахимуддин Хан, Белуджистанның ең ұзақ қызмет еткен губернаторы, Гүлам Раббани Хан Табан, белгілі ақын және Үндістан Ұлттық Конгресіне (ҮҰК) жататын үнді саясаткері, сондай-ақ белгілі азаттық күрескері Сайед Абдул Салам Шах туған. Пандит Путту Лал Дубей Каимгандж қаласындағы Киндар Нагла Тёр Кхаста дүниеге келген. Ол Тайор Кхас ауылдық кеңесінің басшысы болды. Ол сонымен қатар азаттық күресіне де қатысқан. Оның отбасы Киндар Нагла Каимгандж қаласында тұрады. Бұған қоса, сол жерде Наваб Рашид ханның мазары орналасқан.

Кампил

Кампил қаласы Фарухабад ауданында, Каимгандж тахсилінде, Фатехгардтан солтүстік-батысқа қарай 45 шақырым жерде орналасқан. Кампил – Ганга және Ямуна өзендері арасындағы Доабтың құнарлы аймағындағы Ганга жазығының әдеттегі ауылшаруашылықты елді мекені. Кампилдің қазіргі бейнесі өзінің тарихындағы құпияларды жасырады. Үндістан археологиялық зерттеулер басқармасын құрған Александр Каннингэм 1860 және 70-жылдары британдық отарлық үкіметтің бас археологы ретінде 1878 жылғы наурыз айында Кампилге алғаш рет келді және оны ежелгі Оңтүстік Панчала патшалығының астанасы Кампилиямен теңестірді. Сапары туралы жазбасында Каннингэм, сол жердегі ең шығысқа орналасқан төбешік патша Друпадтың сарайының орны ретінде көрсетілгенін жазды. Сегіз жүз жыл өткен соң Кампил қайтадан археологтардың назарына ілікті. Ол Б.Б. Лалдың 1954-1955 жылдары жасаған боялған сұр керамика (PGW) және солтүстік қара жылтыратылған керамика (NBPW) табылған жерлер тізіміне енді. Кампилге алғашқы ресми зерттеу 1961 жылы жүргізілді. Оны Пуна Декан колледжінің аспирантуралық және зерттеу институтының В.Н. Мишра жүргізді. Ол қазіргі ауылдың Кампилиямен сәйкес екенін растады. Алайда, зерттеулер мен ресми қазбалардан алынған мәліметтерге негізделген бұл байқаулар өте беткей, ал жер бетіндегі археологиялық қалдықтардың сипаттамалары жеткілікті түрде құжатталмаған. С.Б. Сингх пен Мину Гуптадан біз сол кезде табылған терракота бұйымдарын б.з.б. 2-ші ғасыр мен б.з. 1-ші ғасыры аралығына жатқызуға болатынын білеміз. Кампилда есік бағаналары, атриумдар және т.б. сияқты көптеген сәулеттік тас қалдықтарын кездестіруге болады, олар өрнектелген және әшекейленген немесе жай ғана тікбұрышты болып келеді, оларды б.з. 8-10 ғасырларына жатқызуға болады. Лакхнау мемлекеттік мұражайында Кампил жерінен табылған ең маңызды тас мүсіндері мен терракота бұйымдарының бір бөлігі сақтаулы. Қазірге дейін Кампил тарихы бойынша жиналған мәліметтер, әсіресе 1976 жылы жүргізілген қазбалардың нәтижелері, бұл жердегі елді мекеннің б.з.б. 7-ші ғасырдан бұрын пайда болмағанын көрсетеді. Бұл жайт Александр Каннингхемнің болжамын жоққа шығарады. Ежелгі әдебиеттер Кампилияны одан да ертерек мерзімге жатқызып, оған 1976 жылғы қазбалардың нәтижелерімен күрт қайшы келетін маңыздылық пен патшалық мәртебе береді. Қазірге дейін Кампилда жүргізілген археологиялық зерттеулер шектеулі болғандықтан, Кампил = Кампилия теңдігі әлі де дәлелденбеді. Кампилия гүлденген қала болғанмен, ол жайна және будда діндерінің де маңызды орталығы болды. Дәстүр бойынша, бұл қала он үшінші тиртханкара Вималанатханың туған жері ретінде танылады. Кампилияның діни маңызы оның сауда және коммерция орталығы ретіндегі беделінен де кем емес еді. Кампилия Ганг өзенінен өту үшін стратегиялық өткел болған болуы мүмкін деген пікір бар.

The town Kampil is situated in the district of Farrukhabad, tahsil of Kaimganj, about 45 km north west of Fatehgarh. Kampil is a typical agricultural village of the Gangetic plains, in the fertile territory of the Doab between the Ganges and Yamuna rivers. The present of Kampil conceals a deep interest in its past. Alexander Cunningham, the founder of the Archaeological Survey of India, in his capacity as the chief archaeological surveyor of the British colonial state in the 1860s and 70s, visited Kampil for the first time in March 1878 and identified it with Kampilya, the capital of the ancient kingdom of South Panchala. In his record of the visit, Cunningham writes that the most eastward mound at the site was shown to him as corresponding to the site of King Drupad's palace. Eighty years later Kampil was once again the object of archaeologists' attention. It appeared both in the list of sites with Painted Grey Ware (PGW) and in the one with Northern Black Polished Ware (NBPW) drawn up by B. B. Lal in 1954–55. The first official survey of Kampil dates back to 1961. It was carried out by V. N. Mishra of the Poona Deccan College Post Graduate and Research Institute. He confirmed the identity of the present village with Kampilya. These observations made on the basis of the data obtained from investigations and official excavations are very sketchy, however, and the description of the archaeological remains visible on the surface are lacking in documentation. From S. B. Singh and Meenu Gupta we learn that the terracotta figurines found at the time may be ascribed to a period between the 2nd century BC and 1st century AD. At Kampil, numerous architectonic stone remains can also be seen such as door posts, architraves, etc., either engraved and decorated or simply squared, which can be attributed to the 8th–10th century AD. The state museum of Lucknow preserves some of the most significant stone sculptures, damaged to varying degrees, and terracotta figurines found at the site of Kampil. Data gathered up to now on the history of Kampil, and, in particular, the results of the excavation carried out in 1976, indicate the beginning of a settlement in the place no earlier than the 7th century BC. These findings deny the hypothesis put forward by Alexander Cunningham. Ancient literature dates Kampilya farther back in time and gives it an importance and a royal dignity which clearly contrasts with the results of the excavation of 1976. Limited archaeological research carried out at Kampil up to now cannot be considered definitive, therefore the identity of Kampil = Kampilya has still to be proved. Besides being a prosperous town, Kampilya was also an important Jaina and Buddhist religious centre. Tradition recognises the town as the birthplace of the thirteenth tirthankara Vimalanatha. The religious importance of Kampilya was no less a measure of its reputation as a centre of trade and commerce. It has been suggested that Kampilya could have been the site of a strategic ford to go across the river Ganges.

Санкасса / Санкиса

Санкиса Фарухабадтан шамамен 47 км қашықтықта орналасқан. Әр жыл сайын Вайсаха (мамыр) айында Будданың туған күнін тойлауға орай Санкиссада ірі жәрмеңке өткізіледі. Санкисаға әлемнің түкпір-түкпірінен, әсіресе Шри-Ланка, Вьетнам, Мьянма, Корея және Жапониядан туристер келеді. Кали өзенінің жанында орналасқан Санкиса, терең тарихи маңызы бар дөңгелек пішіндес, бекінілген қонысқа ұқсайды. Буддистік діни қағидаларында Санкиса Будданың Буддистік аңыздағы «отыз үшінші аспаннан» Индра мен Брахманың сүйемелдеуімен баспалдақпен түскен жері деп есептеледі. Санкисаның тарихи маңызын Ашоканың бас қаптамасының табылуы одан әрі нығайтады, ол әлі күнге дейін жергілікті жерде Бисай немесе Бисари Деви деп аталатын ең биік үйіндінің жанында сақталған. Александр Каннингем бұл жерді зерттеу кезінде Санкисадан бірнеше шақырым шығысқа қарай орналасқан Пакна Бихар деген жақын маңдағы ауылдан табылған буддалық артефакттарды да тіркеген. Ол Кушан дәуірінен қалған жазуды, лотос медальондары бар қоршау фрагменттерін және буддалық және Ведалық мәдениеттерге тән бірнеше бейнелерді тапты. Сонымен қатар, Гупта және Гуптадан кейінгі кезеңдерге тән көптеген буддалық мөрлер де табылды. Осы материалдық тұжырымдарға сүйене отырып, Каннингем бұл жерде монастырь мен ступа болған деген қорытындыға келді. Ганг жазығының ежелгі тарихи географиясы туралы мақалада авторлар Санкиса туралы былай деп жазады: «Біздің болжамымызша, Санкиса б.з.д. бірінші мыңжылдықтың екінші жартысында және одан кейін Орталық Доабтың ең маңызды әкімшілік орталығы болды. Ол байланыс тұрғысынан да тиімді орналасқан. Санкиса тұрғындары Кали-Нади арқылы өтетін паромды көрсетеді, одан әрі Майнпуриге, ал одан Агра және Матхура аймақтарына жол салады. Сондай-ақ, Қанауж және одан әрі қарай да оңай саяхаттауға болады. Санкиса Чакранагар орналасқан Этава арқылы Орталық Үндістанның Чамбал аймағына ыңғайлы қол жеткізуді ұсынады. Санкисаның маңыздылығы оның осы бағыттардың қиылысындағы стратегиялық орналасуымен байланысты. Санкиса – Уттар-Прадеш штатының туризмді дамытуға бағытталған амбициозды Буддалық айналымының бір бөлігі. Бұл айналым С3 және К3 (Сарнат, Санкиса, Шравасти, Капилвасту, Каушамби және Кушинагар) қалаларын байланыстырады.

Sankisa is located about 47 km from Farrukhabad. Every year in the month of Vaisakha (May), on the occasion of Buddha's birth anniversary, a large fair is held at Sankissa. Tourists from all over the world, particularly from Sri Lanka, Vietnam, Myanmar, Korea and Japan visit Sankisa. Situated close to the river Kali, Sankisa appears to be a circular, fortified site with deep historical significance. In Buddhist religious canon, Sankisa is regarded as the site where the Buddha came down a ladder from the 'thirty third heavens' of Buddhist legends, accompanied by Indra and Brahma. The historical significance of Sankisa is bolstered by the find of an Ashokan capital, still found at the site near the highest still existing mound locally known as Bisai or Bisari Devi. In his study of the site Alexander Cunningham had also recorded the Buddhist artefacts found in a nearby village called Pakna Bihar, a few kilometres east of Sankisa. He found an inscription from the Kushan period, a few railing fragments with lotus medallions, and some period images of Buddhist and Vedic culture. Many Buddhist sealings of the Gupta and post Gupta period were also found. On the basis of these material findings, Cunningham concluded that a monastery and stupa must have existed at the site. In an essay on the ancient historical geography of the Ganga plain, its authors make the following observation about Sankisa: "Our assumption is that Sankisa was the most important administrative centre of the Central Doab in the second half of the first millennium B. C. and later. In terms of communication, it was advantageously located. The villagers of Sankisa point to the ferry crossing on the kali Nadi, with the road beyond it leading to Mainpuri and from there to the Agra and Mathura region. It is also easy to move in the other direction towards Kanauj and beyond. Sankisa offers an easy access, through Etawah where Chakranagar is located, to the trans Chambal region of central India. The importance of Sankisa seems to be related to its strategic location at this intersection of routes. Sankisa is part of the Uttar Pradesh state government's ambitious Buddhist Circuit to promote tourism in the state. Source This connects S3 & K3 (Sarnath, Sankisa, Sravasti, Kapilvastu, Kaushambi, and Kushinagar).

Тағам

Картоп Фаррухабади халқының негізгі тағамы болып табылады және осыған лайық. Фаррухабад 50-ден астам картоп сорттарын өндіреді және елдегі картоптың ең ірі жеткізушісі болып есептеледі. Фаррухабадтың ең танымал көше тағамы – папади немесе пападия, бұл аймақтың жергілікті тұрғындары қатты ұнататын, әдемі әрі ауызды сулайтын тағам. Тағы бір танымал дәмділік – «бхундже алоу» немесе қуырылған картоп. Бұл қысқы көше тағамы, онда жаңа қазылған картоптар үлкен қазанның ішінде ағаш немесе сиыр тынысымен қыздырылған құм төсегінде қуырылады. Қуырылған картоптар кинза және жасыл бұрыш соусымен, сондай-ақ жергілікті дәмдеуіштер қосылып беріледі. Бұдан басқа, жергілікті халық «алу тики чаат» пен «голгаппе» тағамдарын қуана жейді. Соңғы трендтерге сәйкес, Христиан колледжінің жанындағы чаат сату орны қаладағы ең танымал алоо чаат пен дахи гуджия сататын орындардың бірі ретінде танылды.

Музыка

Фаррухабад гхаранасы – Хиндустани классикалық музыкасындағы Солтүстік Үндістанның табла барабандарының алты белгілі ойнау стилінің бірі. Фаррухабад гхаранасы аспаптың толық лексикасын кеңінен пайдалануымен және жоғары дыбыстық сапасымен танымал. Бұл қасиеттер «хула бадж» немесе ашық/қоңыр (резонанстық) стиль деп аталатын Фаррухабади стилінің ерекше белгісіне айналды. Бұл мектептің негізін ұстаз Хажи Вилаят Али Хан қалаған. Осы мектепте ұстаз Ахмет Жан Тираква, ұстаз Хабибуддин Хансахеб және ұстаз Әмір Хусейн Хансахеб сияқты заманамыздың ең ұлы табла шеберлері тәрбиеленді. Фаррухабад гхаранасының табла шеберлерінің әртүрлі стильдерді үйлестіргенін тыңдаңыз: https://scroll.in/article/822465/listen Фаррухабад гхаранасының табла шеберлері стильдерді біліктілікпен үйлестіреді.

1857 жылғы көтеріліске дейін Фаррухабад гхаранасының табла шеберлері Лакхнаудағы Ауадх навабтарының сарайымен байланысты болған. 1857 жылғы сепой бүлігінен кейін өнер мен мәдениет орталығы Лакхнаудан Рампурға көшті, ол Солтүстік Үндістанның классикалық музыкасының жетекші орталығына айналды. Рампур 1949 жылға дейін бұл ерекшелігін сақтап келді, ол біріккен Үндістанның құрамына кірген кезде сарайлар таратылды. Наваб Хамид Әли Ханның (1899–1930) Рампур сарайы музыканттар мен суретшілерге демеушілік жасауымен белгілі болды. Хамид Әли Ханның тұсында Фаррухабадтың табла ойнаушылары Рампурда тұрақты орналасты. Наваб Хамид Әли Ханнан кейін таққа отырған Наваб Раза Әли Хан өнерпаздар мен музыканттарға бұрынғыдай демеушілік жасай алмады. Осының салдарынан көптеген сарай музыканттары мен бишілер Рампурды тастап кетті. Фаррухабадтың табла ойнаушылары да олардың арасында болды. 1936 жылы гхарана басшысы Масит Хан бүкіл отбасымен Калькуттаға көшіп, осы қала Фаррухабад дәстүрінің орталығы болып қала берді. 2015 жылы Нитин Махадар режиссерлік еткен және Том Альтер жүргізген «Фаррухабадтың дояны» атты деректі фильм жарық көрді. Бұл деректі фильм Фаррухабад гхаранасының көрнекті табла шебері Устад Әмір Хусейн Хан туралы.

Темір жолдар

Фаррухабад ауданында екі теміржол станциясы бар: Фаррухабад түйісі және Фатехгарх. Бұл станциялар Солтүстік-Шығыс теміржолының Иззатнагар бөлімшесіне қарасты, оның бас кеңсесі Шығыс Уттар-Прадеш штатының [Горахпур] қаласында орналасқан. Екі станция да Канпур-Матура кең табанды учаскесінде жатыр. 1906 жылы ашылған тармақ желісі Фаррухабадты Хаурах-Дели басты магистраліндегі Шикохабадқа қосып тұр.

Ауа

Фаррухабадта Мохаммадабадта орналасқан, Үндістанның Әуежайлар Басқармасының бақылауындағы ұшу-қону жолағы бар, ол кейде шағын ұшақтар мен тікұшақтар үшін пайдаланылады.

Білім

Фаррухабад Моғол дәуірінде Үнді-Ислам білімінің маңызды орталығы болды. Иран, Орталық Азия және Арабия сияқты алыс елдерден келген ислам әлемінің ғалымдары Фаррухабадқа қаланың белгілі ұстаздарынан парсы, урду және араб тілдерін үйрену үшін сапар шекті. 19 ғасырға қарай Фаррухабад хинди әдебиетінің ірі орталығына айналып, Махадеви Верма сияқты көрнекті тұлғалар аймақтың мәдени және әлеуметтік құндылықтарын бейнеледі.