Кіріспе

Джордж Оруэллдің эссесі "England Your England" – 1941 жылы нацистік Германияның бомбалаушылары ұшып өткен «Блиц» кезінде ағылшын жазушысы Джордж Оруэлл жазған эссе. Бұл оның ағылшын мәдениеті мен ағылшын халқын әлемге таныстыру әрекеті болды, өйткені ол нацистердің оны жақында жоятынынан қорқып жүрді. Эсседе ол Англия фашистік мемлекетке айналмайды және толыққанды қиратылмаса, өзгермейді деп жазды. Эссе «Арыстан мен біржан: социализм және ағылшын генийі» кітабының бірінші бөлігі болды, ол 19 қаңтар 1941 жылы Т.Р. Файвел мен Оруэлл редакциялаған серияның бірінші томы ретінде Secker & Warburg баспасында жарық көрді. Оруэлл Англияны сол кездегі ең демократиялық елдердің бірі деп сипаттады, бірақ оның нақты көзқарасы болмағанын және оны ынта-қуантты патриотизммен алмастырғанын айтты. Ол бұл пікірін ағылшын ақсүйектері мен кәсіпкерлерінің фашизмді ағылшын экономикасына үйлесімді жүйе деп есептегенімен дәлелдеді. Ақсүйектер Бенито Муссолини мен Адольф Гитлердің коммунизмге қарсы тұрғанын ескере, олардың көзқарастары «Англияға достық» деп санайтын және сондықтан Муссолинидің бомбалаушылары испан республикашыларын қолдау үшін тасымалданатын кемені батырған сайын қуанды. Франконың жеңісі Англия үшін ауыр соққы боларын олар сайлау кезінде ғана түсінді. Осылайша, фашизмнің революциялық бастауы немесе қатаң әскери тәртіпке негізделген бақылау жүйесі Англия үшін зиянды екенін түсінді. Оруэлл өзі, егер сіз еврей болмасаңыз, фашизм коммунизм немесе демократиялық социализмге қарағанда байлар үшін жақсырақ жүйе екенін мойындайды. Оруэлл Британияда шотландтар, уэльстер, ағылшындар сияқты көптеген ұлттар болғанымен, жерлерін қорғау қажеттілігі туғанда барлығы өздерін британдық деп есептейтінін айтады. Сондай-ақ, британдықтарды әлеуметтік жағдайлары бойынша бөлу орындырақ болуы мүмкін екенін, бұл екі, тіпті үш немесе төрт Британияның пайда болуына әкелуі мүмкін деп болжады.

Цитаталар

Мен осыны жазып жатқанда, жоғары мәдениетті адамдар мені өлтіруге тырысып, үстімнен ұшып өтіп жатыр. Олар маған жеке адам ретінде ешқандай дұшмандық сезімталдық танытпайды, мен де оларға ешқандай дұшмандық сезімталдық танытпаймын. Олар, мәтелдегендей, "өздерінің міндетін орындап жатыр". Олардың көпшілігі жеке өмірінде кісі өлтіруді ешқашан армандамайды. Бірақ егер олардың біреуі дұрыс орналастырылған бомбамен мені жарып жіберсе, ол осыдан кейін де жақсы ұйықтамайды. Ол өз еліне қызмет етеді, ал ол ел оны жамандықтан босатуға құдіретті. "Бұл мәселені қарастырғанда, ең кішкентай тұсынан бастаған абзал. Британияның дегендегі ұлттары бір-бірінен өте әртүрлі екенін сезінетіні рас. Мысалы, шотландтық адамды ағылшын деп атасаң, ол сізге риза болмайды. Біздің аралдарымызды кем дегенде алты түрлі атпен атауымыздан осы мәселеде біздің тартыншақтығымызды көруге болады: Англия, Британия, Ұлыбритания, Британ аралдары, Біріккен Корольдік және ең жоғары сәттерде Альбион. Тіпті Англияның солтүстігі мен оңтүстігі арасындағы айырмашылықтар да біздің көзімізге үлкен болып көрінеді. Бірақ қандай да бір жолмен бұл айырмашылықтар кез келген екі британдық еуропалықпен бетпе-бет келгенде жоғалады. Англиялық пен шотландтықты, тіпті ағылшын мен ирландты ажырата алатын шетелдікке, американдықтардан басқа, кездесу өте сирек. Француз үшін бретондық пен оверньдік өте әртүрлі жандар болып көрінеді, ал Марсель акценті Парижде әзілдің нысаны. Дегенмен біз "Франция" және "француздар" деп айтамыз, Францияны бірлік ретінде, жалғыз өркениет ретінде танимыз, ол шындығында солай. Біз де солаймыз. Сырттан қарағанда, тіпті кокни мен йоркширлік те туысқандық байланысқа ие. "Елге сырттан қарағанда, бай мен кедейдің арасындағы айырмашылық та біршама азаяды. Англиядағы байлықтың теңсіздігі туралы ешқандай күмәндік жоқ. Бұл кез келген еуропалық елдегіден де қатыгез, оны көру үшін жақын жердегі көшеге қарау жеткілікті. Экономикалық тұрғыдан алғанда, Англия әлбетте екі ұлт, тіпті үш немесе төрт ұлт. Бірақ сонымен бірге, халықтың басым көпшілігі өзін бір ұлт ретінде сезінеді және шетелдіктерге қарағанда бір-біріне көбірек ұқсайтынын біледі. Отансүйгіштік әдетте сыныптық жеккөрушіліктен күшті, және әрқашан интернационализмнің кез келген түрінен күшті. 1920 жылғы "Ресейден қолды артқа тартыңыз" қозғалысынан басқа, британдық жұмысшы класы ешқашан халықаралық деңгейде ойламаған және әрекет етпеген. Олар екі жарым жыл бойы Испаниядағы жолдастарын баяу-ақ құшақтап жатқандарын көрді, ал оларға бірде-бір ереуілмен көмектеспеді. Бірақ олардың өз еліне (Лорд Нюфилд пен Монтегю Норманның елі) қауіп төнгенде, олардың көзқарасы мүлдем басқаша болды. Англияға шабуыл жасалуы мүмкін деп саналған сәтте Энтони Иден радио арқылы жергілікті қорғаныс еріктілерін шақырды. Ол алғашқы жиырма төрт сағатта ширек миллион адамды, ал келесі айда тағы бір миллион адамды жинады. Бұл сандарды, мысалы, дінге қарсылық білдіргендердің санымен салыстырып, жаңалармен салыстырғанда дәстүрлі адалдықтың қаншалықты күшті екенін көруге болады". "Зиялы қауым Англияны орыстандыруды немесе германдыруды үміттенеді, бірақ олар көңілінен шығады. Жұмсақтық, екіжүзділік, ойсыздық, заңға құрмет және формаға деген жеккөрушілік, сондай-ақ, көк көк пен тұманды аспан да сақталады. Ұлттық мәдениетті жою үшін оған үлкен апат қажет, мысалы, ұзақ уақыт бойы шетелдік жаудың қолына түсуі. Қор биржасы құлады, ат арауы тракторға жол береді, ауыл үйлері балалардың демалыс лагерьлеріне айналады, Итон мен Харроу арасындағы жекпе-жек ұмытылады, бірақ Англия әлі де Англия болып қала береді, болашаққа және өткенге созылатын мәңгілік жануар, және барлық тірі заттар сияқты, танымауынан өзгеру және әлі де сол күйінде қалу күші бар". "Ең болмағанда, ниеті бойынша, ағылшын зиялылары еуропалықтар. Олар тамақ дайындауды Парижден, ал пікірлерін Мәскеуден алады. Елдің жалпы отансүйгіштігінде олар диссиденттік ойдың бір түріне айналады. Англия, мүмкін, өз ұлтынан ұялатын жалғыз ұлы ел. Солшыл ортада әрқашан ағылшын болудың ұятқа қалдыратын бір нәрсе бар деп санайды және жылқы жарысынан бастап, сует пудингіне дейін әрбір ағылшын институтын күлдіру міндеті деп санайды. Бұл таңғаларлық факт, бірақ бұл шындық екені сөзсіз, кез келген ағылшын зиялысы "Құдай патшаны сақтасын" кезінде назар аударуды, кедей қорабынан ұрлаудан гөрі ұялатын болады". "Британдық билеуші сыныбы фашизм өз жағында деп ойлауда мүлдем қателік жасаған жоқ. Бұл факт, еврей болмаса, кез келген бай адам коммунизмнен немесе демократиялық социализмнен гөрі фашизмнен аз қорқады. Мұны ешқашан ұмытпау керек, өйткені неміс және итальяндық пропаганданың барлығы осыны жасыруға бағытталған".