Вулмер Грин – шағын ағылшын ауылы, 661 тұрғыны бар. 1937-де келген ағаш шебері Гарри Макдональд елге танымал болды. Тарихы мен ескерткіші туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вулмер Грин – Англияның Гертфордшир графтығындағы шағын ауыл және азаматтық приход. Ұлттық статистика кеңсесінің мәліметі бойынша, 2011 жылғы халық санағында халық саны 661 адамды құрады.
Woolmer Green is a small village and civil parish in Hertfordshire, England. The 2011 census figure for the population (from the Office for National Statistics) is 661
Гарри Макдональд 1937 жылы жұмыс іздеп, Йоркширдегі Брэдфорд қаласынан жаяу келгеннен кейін Вулмер Гринге келді. Ол «Вулмер Гриннің ағаш өңдеушісі» деп танылды. 1955 жылы ол Эмонн Эндрюстің баяндамасымен британдық Pathe киножурналындағы қысқаметражды фильмнің нысаны болды. Оның үйі, кейін «Ағаш өңдеушінің үйі» деп аталған, 1971 жылы қайтыс болғаннан кейін бұзылды, бірақ 2010 жылы ескерткіш тақта орнатылды. 1982 жылы «Ат және Бамбук» театрының «Ағаш өңдеушінің тарихы» атты атты қойылымы ауылға келді. Олар шатыр тігіп, бірнеше күн бойы Гарри Макдональдтың өмірінен қойылым қойды. Соңғы түні актерлер мен көрермендер шіркеу маңындағы Макдональдтың қабіріне шеру жасады. Гарри Макдональд жақын жердегі Сент-Михаил және барлық періштелер шіркеуіне жерленген.
Harry McDonald arrived in Woolmer Green in 1937, having walked from his home town of Bradford in Yorkshire, seeking work. He became known as the Woodcarver of Woolmer Green. It was subject of a short British Pathe feature in 1955 narrated by Eamonn Andrews. The Woodcarvers Cottage, as it came to be known, was demolished after his death in 1971, although a commemorative plaque was erected in 2010. In 1982 a horse drawn theatre production 'The Woodcarver Story' by Horse and Bamboo Theatre arrived in the village. They erected a marquee and over several nights performed a production about Harry McDonald's life. On the final night the entire cast and audience made a procession to McDonald's grave in the churchyard. Harry McDonald is buried at the nearby church of St Michael and All Angels.
Вулмер Гриннің тәуелсіздігі
Мыңжылдыққа дейін, 2000 жылы, Вулмер Грин жергілікті басқару үшін Уэлвин приходының құрамында болды. Бірақ сол жылы қауым көршісінен тәуелсіздік алып, 2000 жылдың мамырында алғашқы қауымдық кеңес отырысы өтті. Жаңа Вулмер Грин қауымдық кеңесінің алғашқы төрағасы Джудит Уотсон, бөлінуге қол жеткізуде шешуші рөл атқарды.
Prior to the millennium year, 2000, Woolmer Green was part of the parish of Welwyn for local government purposes. In that year, however, the parish gained its independence from its neighbour, and the inaugural meeting of the Parish Council was held in May 2000. The first chairman of the new Woolmer Green Parish Council, Judith Watson, was instrumental in achieving the separation.
Вулмер Грин арқылы өтетін темір жол
Вулмер Грин және Уэлвин приходтарының арасындағы шекараны Шығыс жағалаудың негізгі темір жол желісі құрайды. Приходтың оңтүстігіндегі Robbery Bottom Lane соңындағы кішкентай виадук, ұзын Digswell виадугімен бірдей негізгі жобаға ие. Оны Уильям Кубитт жобалап, Томас Брасси 1848 және 1850 жылдар аралығында 4,643 фунт стерлинг сомасына салған. Виадукта жол үстінен 17 метр биіктікте және 60 метр ұзындықта жеті арка бар. Лондон жолы мен Хит жолындағы виадук және көпiрлердiң барлығы бастапқыда салынған, темір жол тұңғыш рет салынған кезден бері сақталған, бірақ нығайтылып, парапеттері көтерілген. Виадуктың оңтүстігінде темір жол Woolmer Green және Welwyn North станциясы арасындағы екі туннельдің біріншісіне (ортасында өте қысқа ашық учаскесі бар) кіреді. Оңтүстікке қарай бағытталған алғашқы туннельде 1866 жылы танымал апат орын алған. Соғыс жылдары Woolmer Green-де уақытша темір жол аялдамасы болды, оны әскерлер пайдаланды, бірақ қазіргі уақытта ең жақын станция Кнебвортта, жолдың бойында орналасқан, ол 1884 жылы Виконт Кнебворттың өтініші бойынша салынған. Осыған дейін темір жол Лондонның барлық аңғарларынан алынған тыңайтқыштарды елдің ыңғайлы жерлеріне тасымалдау үшін қолданылды. Тыңайтқыштарды жолға құюға арналған құрылғылар орнатылды, содан кейін жергілікті шаруалар оларды жинап, тыңайтқыш ретінде пайдаланды.
The boundary between Woolmer Green and Welwyn parishes is formed by the path of the East Coast Main Line railway. The small viaduct to the south of the Parish, at the end of Robbery Bottom Lane, follows the same basic design as the long Digswell Viaduct. It was designed by William Cubitt and built by Thomas Brassey between 1848 and 1850 for the sum of £4,643. There are seven arches with a height above the roadway of 17m and a length of 60m. The viaduct and the bridges over London Road and Heath Road are all original, dating from when the railway was first built, although they have been strengthened and the parapets raised. Immediately to the south of the viaduct the railway enters the first of two tunnels (with a very short open section in the middle) between Woolmer Green and the station at Welwyn North. The first tunnel heading south was the site of a notorious accident in 1866. There was a temporary railway halt at Woolmer Green during the war which was used by soldiers, but nowadays the nearest station is just down the road at Knebworth, built in 1884 at the request of Viscount Knebworth. Until then the railway was used as a means of transferring manure from all the stables in London to a convenient place in the country. Chutes were constructed so that the manure could be shovelled down on to the roads and the local farmers then picked it up to use as fertiliser.
Вулмер Грин ауылының залы
Қауымда өте жақсы, заманауи ауылдық үй және оған іргелес спорт алаңы бар, олар қоғамдық өмірде өте белсенді пайдаланылады. Бұл үй 1990 жылғы қарашада жергілікті даңқты адам Барри Норманмен ашылды және неке салтанаттарын өткізуге лицензиясы бар. Ауылдық үй кейде қайырымдылық шаралары үшін қолданылады.
The parish has an excellent modern Village Hall and adjoining sports field which are very actively used by the community. The hall was opened in November 1990 by local celebrity Barry Norman and is licensed for wedding ceremonies. The Village Hall is sometimes used for Fundraising Events.
Сент-Михаил және барлық періштелер шіркеуі
1878 жылдан бері мектепте жексенбілік құлшылықтар өткізіліп келсе де, Вулмер-Грин тұрғындарының көпшілігі ауылдың өз шіркеуі болсын деп тіледі. Бұл тілек, әсіресе Велвинде дін қызметкері болған преподобный Эдвин Хоскинстің жүрегіне жақын болды, себебі мектептің бір бөлігі шіркеу ретінде қасиетті деп жарияланғанда ол қатысты. Жаңа шіркеуді, атауы Әулие Михаил және Барлық Періштелер шіркеуі болып берілетін, орналастыру мәселесі тез шешілді, өйткені Лорд Литтон шіркеу басшыларына Лондондық және Мардлибери жолдарының қиылысындағы жерді сыйға берді. Бұл жер ауыл тұрғындарының көпшілігі үшін ыңғайлы қол жетімді болатын, өте қолайлы орын болды. Шіркеуді Роберт Вейр Шульц (1860–1951) жобалады, ол кешкі өнер және қолөнер стилінің қарапайым мысалы. Құны шамамен 2500 фунт стерлинг болды және келісім-шарт Датчворттан Е. Лоуренс мырзаға тапсырылды. 1899 жылдың қыркүйегінде леди Литтон негізгі тасты күміс арамен қалады. Бастапқыда шіркеуде мұнара болуы керек деп ойланған, бірақ қажетті қаражатты жинау мүмкін болмады. 1899 жылдың қазанына дейін 1500 фунт стерлинг ғана уәделенді, сондықтан тек қана шіркеудің қабырғалары мен шатыры салынып, ішкі жабдықтар қаражат түскен сайын аяқталуы шешілді. Қауымдық журналда шіркеудің балалары қасиетті суға арналған шүмектің құнына үлес қосу керектігі ұсынылды: «Әрқайсысы аз ғана сома бере алады, бірақ 350 баланың бір пенни мен жарты пеннилері тез жиналады, және барлығы жаңа ғимаратқа өз үлесін салғанын сезінеді».
Though Sunday services had been held in the school since 1878, many people in Woolmer Green wanted the village to have its own church. This was a wish particularly dear to the heart of the Revd Edwin Hoskyns, who was a curate at Welwyn when part of the school was consecrated as a church. The problem of finding a suitable site for the new church, which was to be dedicated to St Michael and All Angels, was soon solved when Lord Lytton presented the Church authorities with the plot of land at the junction of London Road and Mardleybury Road, which was to prove an ideal site with easy access for the majority of the villagers. The church was designed by Robert Weir Schultz (1860–1951), a modest example of late Arts and Crafts. The estimated cost was £2500 and the contract was given to Mr E Lawrence of Datchworth. The foundation stone was laid in September 1899 by Lady Lytton who used a silver trowel for the task. It was originally felt that the church should have a tower but it proved impossible to raise the necessary funds. By October 1899 only £1500 had been promised so the decision was taken that only the walls and the roof of the church should be built, and the internal fittings left to be proceeded with as the money came in. It was suggested in the Parish Magazine that the children of the parish should contribute towards the cost of the font: ‘Each can give very little, but the pennies and halfpennies of 350 children will quickly mount up, and all alike will feel they have a share in the new building.’
Шіркеу Әулие Михаил және Барлық Періштелер деп аталуға тиіс болды және 29 қыркүйек 1900 жылғы Михаэль күні қасиетті деп жариялануы үміті болды. Алайда, шіркеу мен зираттың қасиетті жариялануы 3 қараша 1900 жылға дейін болмады. Енді ауыл тұрғындары Датчвортта немесе Велвинде «үйленуге және жерлеуге» қажеттілік сезінбеді. Шіркеу экраны – кешкі өнер және қолөнер дизайны мен ою-өрнегінің маңызды мысалы. 1931 жылы мектептің қоңырауы шіркеу үшін 10 фунт стерлингке сатып алынған деген әңгіме бар.
The church was to be named St Michael and All Angels in the hope that it would be consecrated at Michaelmas, 29 September 1900. However, it was not until 3 November 1900 that the consecration of the church and burial ground took place. The people of the village no longer needed to ‘marry and bury’ at Datchworth or Welwyn. The church screen is a significant example of late Arts and Crafts design and carving. It is said that the school bell was bought for the church in 1931 at a cost of £10.