1812 жылғы Макинак аралы шайқасы және Солтүстік-Батыс аймағындағы британдық үстемдік
Battle of Mackinac Island (1814)
Макинак аралы шайқасы (1812 ж.) – британдық жеңіс. АҚШ сауда бекеті, Мичиган және Гурон көлдері арасындағы маңызды стратегиялық орын. Канадтықтар мен үндістер қатысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Макинак аралы шайқасы (Макиноу деп айтылады) – 1812 жылғы соғыста британдықтардың жеңісі болды. Соғысқа дейін Форт-Маккинак Мичиган және Гурон көлдері арасындағы бұғаздағы маңызды американдық сауда орталығы еді. Ол аймақтағы үндістер тайпаларына әсер ету және оларды бақылау тұрғысынан маңызды болды, және тарихи құжаттарда кейде «Мичилимакинак» деп аталды. Ұлыбритания, Канада және үндістерден құралған шағын күш соғыстың басында аралды басып алды. 1814 жылы аралды қайтару үшін американдық экспедиция ұйымдастырылды. Американдық әскер Гурон көлі мен Джорджиан шығанағындағы британдық бекіністеріне шабуыл жасау арқылы өздерінің бар екенін көрсетті, сондықтан олар Макинак аралына қонғанда гарнизон оларды қарсы алуға дайын болды. Американдықтар солтүстіктен фортқа шабуыл жасағанда, үндістер шабуыл жасап, оларды ауыр шығындармен кері қайтуға мәжбүр етті.
The Battle of Mackinac Island (pronounced Mackinaw) was a British victory in the War of 1812. Before the war, Fort Mackinac had been an important American trading post in the straits between Lake Michigan and Lake Huron. It was important for its influence and control over the Native American tribes in the area, which was sometimes referred to in historical documents as "Michilimackinac". A scratch British, Canadian and Native American force had captured the island in the early days of the war. An American expedition was mounted in 1814 to recover the island. The American force advertised its presence by attempting to attack British outposts elsewhere on Lake Huron and Georgian Bay, so when they eventually landed on Mackinac Island, the garrison was prepared to meet them. As the Americans advanced on the fort from the north, they were ambushed by Native Americans, and forced to re embark with heavy casualties.
Өмірбаян
Макинак аралы және Саулт-Сте. Мари маңындағы Канадалық Солтүстік-Батыс компаниясының сауда бекеті – бұл «Ескі Солтүстік-Батыс» деп аталатын аймақтағы Американың түпкілікті халықтарының экономикасы мен өмір салтына үстемдік еткен тері саудасының маңызды бекеттері болды. Американың түпкілікті тұрғындарының көпшілігі АҚШ-тың бұл аймаққа кеңеюі мен енуіне қарсы болды. 1812 жылдың 18 шілдесінде британдық әскерлердің, канадалық саяхатшылардың және Американың түпкілікті халықтарының аралас күштері Форт-Маккинакты қоршауда Макинак аралын басып алды, американдық қорғаушылар АҚШ пен Ұлыбритания арасында соғыс жарияланғанын білмей тұрып. Бұл жеңістің хабары бұған дейін бейтарап немесе шешімін қабылдамаған көптеген түпкілікті тайпаларды британдықтардың жағына біріктірді, бұл келесі жылы бірнеше британдық жеңістерге әсер етті. Осы уақытта британдықтар Сент-Джозеф аралындағы өз қорғаныстарын тастап, күштерін Макинак аралында шоғырландырды. Жылдың қалған бөлігінде және 1813 жылдың көп бөлігінде британдықтар Макинак аралын бақылауда ұстады, себебі олар Детройтті де бақылауда ұстады, американдықтар Макинакқа шабуыл жасау үшін оны қайта басып алуы керек еді. 1813 жылдың 10 қыркүйегінде американдықтар Эри көліндегі шешуші теңіз шайқасында жеңіске жетті, бұл оларға Детройтті қайтарып алуға және Темза шайқасында британдықтар мен түпкілікті халықтардан құралған әскерді жеңуге мүмкіндік берді. Макинак аралын қысқа дейін қайтаруға экспедиция ұйымдастыру үшін жылдың соңына дейін уақыт жетпесе де, олар британдықтардың осы бекетке жабдықтау жолдарын үзіп тастады. 41-ші жаяу полкінің капитаны Ричард Буллок басқарған британдық гарнизон жартылай рационға отырды, сонымен қатар жергілікті жерден балық пен жүгері сатып алды, бірақ қыс соңында ауыр тапшылыққа тап болды.
Mackinac Island, and the Canadian North West Company's trading post at Sault Ste. Marie nearby were vital posts in the fur trade, which dominated the economy and way of life of the Native American nations in the area known as the Old Northwest. Most of the Native Americans were opposed to United States expansion and encroachment in the area. On 18 July 1812, a mixed force of British regular soldiers, Canadian voyageurs and Native Americans captured Mackinac Island in the Siege of Fort Mackinac before the American defenders knew that war had been declared between the United States and Britain. The news of this success influenced many more Native tribes who had previously been neutral or undecided to rally to the British cause, contributing to several more British victories over the next year. The British meanwhile abandoned their own defences at St. Joseph Island and concentrated their forces at Mackinac Island. For the rest of the year and through much of 1813, the British hold on Mackinac was secure since they also held Detroit, which the Americans would have to recapture before attacking Mackinac. Then on 10 September 1813, the Americans won the decisive naval Battle of Lake Erie, which allowed them to recover Detroit and defeat the retreating British and Native force at the Battle of the Thames. Although it was too late in the year to allow the Americans to mount an expedition to recover Mackinac before the lakes froze in winter, they had nevertheless cut the British supply lines to the post. The British garrison, commanded by Captain Richard Bullock of the 41st Regiment of Foot, were placed on half rations and also procured some fish and maize locally but were suffering severe shortages by the end of the winter.
Британдық қорғаныс
1814 жылдың ақпан айында Гленгарри жеңіл жаяу әскерінің подполковнигі Роберт Макдуоллға Макинакпен байланыс қайта орнату және постқа жетекшілік ету тапсырылды. Макдуоллдың алғашқы міндеті – Йорктан Йонг көшесі және Симко көлі арқылы Джорджия шығанағына құятын Ноттавасага өзеніне дейін жаңа жабдықтау жолын ашу болды. Ноттавасага, Матчедаш шығанағындағы Пенетангуишендегі бұрынғы бекетке қарағанда артықшылық танылды, тіпті Ноттавасагадан өту кезінде тастар мен сайлар кедергі келтіргенімен. Дегенмен, Симко көлінен Пенетангуишенге дейінгі 30 мильдік (48 км) жолды жақсарту қыс айларында дерлік мүмкін емес еді, ал Ноттавасагаға дейінгі құрлықтағы тасымалдау қысқарақ және жақсарту оңайырақ болды. Макдуоллдың отряды Корольдік Ньюфаундленд жасағының тоқсан адамынан, олардың көпшілігі теңіз жаяу әскері қызметіне үйренген, және төрт далалық зеңбірекпен он бір артиллерияшыдан тұрды. Ол сондай-ақ, сол кезде Сент-Джозеф аралында жөндеуден өтіп жатқан «Нэнси» шхунасының экипажын күшейту үшін Корольдік теңіз күштерінің жиырма бір теңізшісін және отыз батаэу құрылысына көмектесу үшін отыз ағаш шеберін алып келді. Макдуолл аралдың қорғанысын күшейтуге бұйрық берді. Қазіргі бекініс аралдың оңтүстік жағындағы портына басымдық білдіретін биік тізбекте орналасқан, бірақ оның өзі аралдың ең биік нүктесі – басқа орманды тізбекпен көрінетін еді. 1812 жылы британдықтар фортты капитуляцияға мәжбүрлеу үшін артиллерияны осы тізбекке сүйреп әкелді. Макдуоллдың әскерлері жоғарғы тізбекте қоршау және блокхаус салып, жаңа бекініске Форт-Джордж деп ат қойды. «Нэнсиді» канонерлік қайық ретінде қайта құру жоспарларынан бас тартылып, «Нэнси» Макинак аралы мен Ноттавасага арасында екі рет сапар шегіп, жабдықтама тасымалдады.
In February 1814, Lieutenant Colonel Robert McDouall of the Glengarry Light Infantry was ordered to re establish communications with Mackinac and take charge of the post. McDouall's first task was to open a new supply line from York via Yonge Street and Lake Simcoe to the Nottawasaga River, which flows into Georgian Bay. The Nottawasaga was selected in preference to the established post at Penetanguishene on Matchedash Bay, even though the navigation from the Nottwasaga was obstructed by rocks and shoals. However, the route from Lake Simcoe to Penetanguishene would need to be improved for 30 mile (48 km), which would be almost impossible in the depths of winter, while the overland portage to the Nottawasaga was shorter and much more easily improved. McDouall's party consisted of ninety men of the Royal Newfoundland Fencibles, most of whom were accustomed to serving as marines, and eleven artillerymen with four field guns. He also brought with him twenty one sailors of the Royal Navy to reinforce the crew of the schooner Nancy, which was being refitted at St. Joseph Island at the time, and thirty carpenters to assist in constructing thirty batteaux. McDouall ordered the defences of the island to be strengthened. The existing fort was situated on a ridge which dominated the harbour on the south side of the island, but was itself overlooked by another wooded ridge, the highest point on the island. In 1812, the British had dragged artillery to this ridge to compel the fort to surrender. McDouall's troops built a stockade and blockhouse on the upper ridge, naming the new fortification Fort George. Plans to rebuild the Nancy as a gunboat were abandoned, and the Nancy instead made two round trips between Mackinac Island and the Nottawasaga to carry supplies.
Америка жоспарлары
1814 жылы американдықтар солтүстік-батыс штаттар мен аумақтардағы британдықтар мен үндістер арасындағы тері саудасы одағын үзетуге бағытталған ірі әскери науқанның бөлігі ретінде аралды қайта басып алуға тырысты. Америка Құрама Штаттарының Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Уильям Джонс Маккинакқа шабуыл жасауды қолдады, себебі бұл Эри көліндегі американдық эскадрильяның кемелеріне жұмыс беретін еді, әйтпесе соғыста олардың енді пайдалы рөлі болмас еді. Маккинакқа қайтару экспедициясы Детройтте дайындалды, ал бригадир-генерал Дункан МакАртур Хьюрон көлінің оңтүстік жағында Форт Гратиотты алдыңғы база ретінде құрды. Миссури территориясының губернаторы Уильям Кларк Миссисипи өзеніндегі Прайри-дю-Шиенде форт салуға экспедицияға жетекшілік етті. 21 маусымда американдықтардың Прайри-дю-Шиенді басып алғаны туралы хабар Маккинакқа жетті. Макдуолл өз гарнизонын әлсірету үшін Уильям Маккейдің (жергілікті подполковник шені бар) басқаруымен экспедиция жіберуге мәжбүр болды. 3 шілдеде коммодор Артур Синклердің басқаруымен бес американдық бриг және канонерлік кемелерден тұратын эскадрилья Детройттен шықты, олардың ішінде подполковник Джордж Кроганның басқаруымен 700 сарбаздық қону күші бар еді. Күш майор Эндрю Холмс басқарған тұрақты жаяу әскер батальонынан (АҚШ-тың 17, 19 және 24-ші жаяу әскерлерінің бес бөлінген ротасынан құралған) және полковник Уильям Котгрейв басқарған Огайо ополчениесінен құралған еріктілер батальонынан тұрды, сонымен қатар артиллерия бөлімшелері де болды. Американдық эскадрилья тікелей Маккинакқа барудың орнына, ең алдымен Мачдаш шығанағында британдықтардың Маккинакқа жабдықтау базасы бар екенін іздеді, американдықтардың ойынша ол Пенетангуишенде орналасқан. Ауа райы тұманды болғандықтан және американдықтардың бұл аймақпен таныс пилоттары болмағандықтан, көптеген аралдар мен суға батқан тастар бар шығанақта бір апта өткізді, бірақ ештеңе таппады. Шабуылға ұшыраудан қашынған Макдуолл Форт Маккинакқа 25 сарбазды, тағы 25 адамды блокхауста қалдырды, сондай-ақ бір 6 фунттық және бір 3 фунттық далалық зеңбіректерді де қалдырды. Америкалықтар орманнан ашық жерге шыққанда, британдық зеңбіректердің оңай нысанасына айналды. Кроган екі 6 фунттық зеңбірек әкелді, бірақ сол кезде Огайо еріктілерін британдықтардың сол жағын айналып өтуге, ал тұрақты жасақты британдықтардың оң жағындағы орман арқылы жіберді. Бұл маневрлер қиын жердің салдарынан өте баяу жүрді. Олар орындалып жатқанда, форттың батысында тағы бір американдық қону туралы жалған хабар Макдуоллды Ньюфаундленд және Мичиган жасақтарын кері қайтаруға мәжбүр етті, бірақ американдық тұрақты жасақ үндістердің шабуылына ұшырады. Он үш американдық қаза тапты, оның ішінде майор Холмс, капитан Исаак Ван Хорн және тағы бір офицер, ал елу бірі жараланды (оның ішінде тұрақты жасақтың екінші командирі капитан Бенджамин Деша), американдықтар шатасты. Осы уақытта Макдуолл өзінің артында қону болмағанын анықтады және қызыл киімді жаяу әскерін өз позицияларына қайтарды. АҚШ-тың тұрақты жасақтары арасындағы ауыр шығын мен шатасу, сондай-ақ Макдуоллдың жаяу әскерінің оралуы Кроганды өз әскерін орман арқылы жағажайға шегінуге бұйрық беруге мәжбүр етті. Екі жараланған американдық тұтқынға алынды. Америкалықтар кемелеріне қайтып, фортты соғыс аяқталғанға дейін британдықтардың қолында қалдырды.
In 1814, the Americans attempted to retake the island as part of a larger campaign designed to sever the fur trading alliance between the British and the Natives in the northwestern states and territories. The United States Secretary of the Navy, William Jones, supported an attack on Mackinac as this would provide employment for the vessels of the American squadron on Lake Erie, which otherwise would have little further useful part to play in the war. The expedition to recover Mackinac was prepared at Detroit, and Brigadier General Duncan McArthur established Fort Gratiot at the southern end of Lake Huron as an advanced base. William Clark, Governor of the Missouri Territory, meanwhile led an expedition to establish a fort at Prairie du Chien on the Mississippi River. News that the Americans had occupied Prairie du Chien arrived at Mackinac on 21 June. McDouall was compelled to weaken his garrison by despatching an expedition under William McKay (who held the local rank of Lieutenant Colonel) to recover the post. On 3 July, a squadron of five American brigs and gunboats under Commodore Arthur Sinclair sailed from Detroit, carrying an embarked landing force of 700 soldiers under the command of Lieutenant Colonel George Croghan. The force consisted of an ad hoc battalion of regular infantry (made up of five detached companies of the 17th, 19th and 24th U. S. Infantry) under Major Andrew Holmes and a battalion of volunteers from the Ohio militia under Colonel William Cotgreave, with detachments of artillery. Rather than make directly for Mackinac, the American squadron first searched Matchedash Bay for the base from which the British at Mackinac were supplied, which the Americans thought was at Penetanguishene. As the weather was foggy and the Americans had no pilots familiar with the area, which abounded with islets and sunken rocks, they spent a week in the bay but found nothing. Rather than wait to be attacked, McDouall left only 25 militiamen in Fort Mackinac and another 25 in the blockhouse and one 6 pounder and one 3 pounder field guns. When the Americans emerged from the woods into the clearing, they were easy targets for the British guns. Croghan brought up two 6 pounder guns, but meanwhile he sent his Ohio Volunteers, leading the advance, to outflank the British left, and sent the detachment of regulars through the woods around the British right. These manoeuvres proceeded very slowly, because of the difficult terrain. While they were in progress, a false report of another American landing west of the fort caused McDouall to withdraw the Newfoundland and Michigan Fencibles, but the American regulars were ambushed by the Natives. Thirteen Americans were killed, including Major Holmes, Captain Isaac Van Horne and another officer, fifty one were wounded (including Captain Benjamin Desha, second in command of the regulars) and the Americans were thrown into confusion. McDouall meanwhile discovered that there was no landing behind him, and moved his redcoated infantry back into their positions. The heavy losses and confusion among the United States regulars, and the return of McDouall's infantry, forced Croghan to order his men to retreat through the woods to the beach. Two wounded Americans were left to be taken prisoner. The Americans rowed back to their ships, leaving the fort in the British hands until the end of the war.
Салдары
Американдық экспедиция кейіннен Ноттавасага өзеніндегі бекініні тапты және 15 тамызда Детройтке қайтар алдында оны басып алды. Британдықтар американдықтардың қолына тимеуі үшін Ноттавасага өзенінде паналаған "Нэнси" шхунасын суға батырды. Коммодор Синклер "Тигр" және "Скорпион" канонерлік кемелерін Макинақты блокадалау үшін қалдырды, келесі көктемге дейін гарнизонды қарсылықсыз бағынуға мәжбүрлеуді үміттенеді. Хьюрон көліндегі шайқаста екі кеме де британдықтардың қолға түсіп, бүкіл аймақ бойынша британдықтардың бақылауын нығайтты.
The American expedition subsequently located the post at the Nottawasaga River and on 15 August, they captured it before returning to Detroit. The British scuttled the schooner Nancy, which had taken refuge in the Nottawasaga River, so that it would not fall into American hands. Commodore Sinclair left the gunboats USS Tigress and USS Scorpion to blockade Mackinac, hoping to starve the garrison into surrender before the following spring. In the Engagement on Lake Huron, both vessels fell into British hands, securing the British hold on the entire region.
Мұра
АҚШ армиясының бес белсенді тұрақты батальоны (1-3 Inf, 2-3 Inf, 4-3 Inf, 2-7 Inf және 3-7 Inf) бұрынғы 17-ші, 19-шы және 24-ші АҚШ жаяу әскер полктерінің тарихын жалғастырады, олардың бөлімдері шайқасқа қатысқан. Канада армиясы ішінде Корольдік Ньюфаундленд Фенсиблінің тарихы мен мұрасы Корольдік Ньюфаундленд полкі (RNR) арқылы сақталған. 1812 жылғы соғыс үшін RNR-ға берілген үш шайқас құрметінің ішінде, полк 1812-1815 жылдардағы Канаданы қорғау театрлық құрметін алады, ол соғыс барысында, оның ішінде Маккинак аралы шайқасында көрсеткен қызметі үшін берілген. Маккинак аралы шайқасының көп бөлігі қазір 1898 жылы салынған Вавашкамо гольф клубы болып табылады.
Five active regular battalions of the United States Army (1 3 Inf, 2 3 Inf, 4 3 Inf, 2 7 Inf and 3 7 Inf) perpetuate the lineages of the former 17th, 19th and 24th United States Infantry Regiments, elements of which participated in the battle. Within the Canadian Army, the history and heritage of the Royal Newfoundland Fencibles is carried on by the Royal Newfoundland Regiment (RNR). Among three Battle Honours awarded to the RNR for the War of 1812, it carries the Theatre Honour, Defence of Canada 1812 1815, for services rendered by the Regiment in engagements throughout the War, including the Battle of Mackinac Island. Most of the site of the Battle of Mackinac Island is now the Wawashkamo Golf Links, laid out in 1898.