Кіріспе

Германиядағы байланысты мемлекеттер жиынтығы. Эрнестиндік герцогтіктер (Ernestinische Herzogtümer), сондай-ақ Саксондық герцогтіктер (Sächsische Herzogtümer, бірақ Альбертиндық еншіктік герцогтіктер Вейсенфельс, Мерсбург және Зейц те "Саксондық герцогтіктер" деп аталды және бірнеше Эрнестиндік герцогтіктермен көршілес болды), негізінен қазіргі Германияның Тюрингия жерінде орналасқан және Веттин әулетінің Эрнестиндік тармағының герцогтары басқарған шағын мемлекеттер тобы еді.

Шолу

Саксон герцогтігі 15 ғасырда ескі неміс мұрагерлік заңының салдарынан бөліне бастады, бұл заң мұраны барлық ұлдарға тең бөлуді қарастырды. Сонымен қатар, саксон герцогінің әрбір ұлы герцог титулын мұраға алды. Аға-інілер кейде әкесінен мұраға алған жерді бірлесіп басқарды, ал кейде оны бөлісіп алды. Эрнестин герцогтіктерінің кейбіреулері 1918 жылға дейін дербес сақталды. Реусс және Шварцбург үйлеріндегі ұқсас практикалар 15 ғасырдың соңынан 20 ғасырдың басына дейін Тюрингияның кішкентай мемлекеттердің араласып, түйін түйілген аймаққа айналуына себеп болды.

Эрнестин филиалының алдында

Ангальт графы Бернард, Альберт "Айғырдың" (1106–1170) кіші ұлы, 1180 жылы ескі Саксония герцогтығының бөліктерін, негізінен Лауэнбург және Виттенберг аймақтарын мұра етті. Оның екі ұлы болды: Альберт және Генрих. Альберт Саксония герцогтығын мұралады. 1260 жылы Альберт герцогтықты ұлдары Иоанн I және Альберт II-ге мұра етті, олар 1296 жылы Саксонияны Саксония-Лауэнбург және Саксония-Виттенберг герцогтықтарына біртіндеп бөлді. Саксония-Виттенберг 1356 жылғы Алтын бұйрада Саксонияның сайлаушылық танылды. 1422 жылы Саксония-Виттенберг герцогы мұрагерсіз қайтыс болғанда, император Сигизмунд герцогтықты Веттин үйінен Фридрих IV-ке, Мейсен маргравы және Тюрингия ландгравына берді, осылайша ол Саксония сайлаушысы Фридрих I аталды. Саксония атауы кейін Веттиннің барлық иеліктеріне, соның ішінде Тюрингияға да қолданыла бастады, себебі Саксония – герцогтық атағы болды, олардың иеленген ең жоғары атағы, және үйдің барлық мүшелері оны қолданды, бірақ олардың көпшілігі тек Тюрингияда жер иеленді. Фридрих I-нің орнына ұлы Фридрих II келді. Фридрих II 1464 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның үлкен ұлы Эрнест сайлаушы болды, ал Эрнест пен кіші ұлы герцог Альберт Веттин жерлерін басқаруды бөлісті. 1485 жылы Лейпциг бөлісі арқылы ағайындылар Веттин иеліктерін бөлісті: Эрнест солтүстік Мейсенді, оңтүстік Тюрингияны және Виттенбергті алды, ал Альберт солтүстік Тюрингияны және оңтүстік Мейсенді алды. Веттин әулетінің мүшелерінің тізімін зерттеу герцогтық әулеттің әр түрлі тармақтары мен олардың иеліктерін ашады.

1918 жылдан бері Эрнестин герцогтіктері

Саксония-Веймар-Эйзенах, Саксония-Кобург-Гота, Саксония-Майнинген және Саксония-Альтенбург – 1918 жылғы Германия революциясы кезінде қалған жалғыз герцогтықтар (Веймар-Эйзенах – 1809 жылдан бастап Веймар мен Эйзенахтың жеке одағының бірігуі, 1815 жылы Ұлы герцогтыққа дейін көтерілді және 1903 жылдан бастап ресми түрде Саксония Ұлы герцогтығы аталды). Олардың заңдық артықшылықтары мен герцогтар мәртебесі жаңа республикалық режимде жойылды және осы күйінде сақталды. Төрт герцогтық Готха мен Кобургты бөліп, Веймар Республикасының бес құраушы штатына айналды. 1920 жылдың 1 шілдесінде Кобург еркін штаты Бавария еркін штатына қосылды. Қалған төрт штат 1920 жылдың 1 мамырында Шварцбург-Рудольштадт және Шварцбург-Зондерсхаузенмен бірге Тюрингия еркін штатына біріктірілді. Бұл қайта ұйымдастыру қазіргі күнге дейін сақталып келеді, бірақ нацистік билік кезінде ол іс жүзінде болмады, оның орнына Рейхсгау жүйесі қолданылды, Гау Тюрингия еркін штатты, ал Гау Байройт Солтүстік Баварияны басқарды. 1945 және 1990 жылдар аралығында Тюрингия Совет оккупациялық аймағында, содан кейін Шығыс Германияда, ал Бавария Американ оккупациялық аймағында, содан кейін Батыс Германияда болды.

Тірі қалған талапкерлер

1991 жылғы 13 ақпанда Саксен-Альтенбургтың мұрагерлік князі Георг Мориц қайтыс болды, сонымен бірге Саксен-Хилдбургхаузен және Саксен-Альтенбург герцогы Эрнесттің әулеті тоқтап қалды. Оның құқығы Саксонияның князі Майкл Веймар-Эйзенахқа (15 қараша 1946 ж.т.) өтті. Бұл әулет те жақын арада жойылуы мүмкін, өйткені Михаилдың тек бір қызы бар, ал басқа жалғыз еркек мүшесі – оның інісі, князь Вильгельм Эрнст (10 тамыз 1946 ж.т.), 2018 жылы баласыз қайтыс болды. Бұл екеуі Саксен герцогы Вильгельмнің соңғы морганаттық емес ұрпақтарын құрайды. Бұл әулетте қалған төрт еркек – Хейгендорф барондары. Саксен-Мейнинген князі Конрадтың (14 сәуір 1952 ж.т.) жағдайы одан да қиын, ол Саксен-Мейнингендердің жалғыз еркек мүшесі және үйленбеген. Оның жүбайндары, барон фон Саальфельд сияқты, морганаттық жағдайда. Олар Саксен герцогы Бернард I-нің жалғыз қалған ұрпақтары. Егер осы екі үлкен тармақ тоқтаса, Эрнестин Веттиндердің жалғыз өкілі Саксен-Кобург және Гота герцогы Франциск Саальфельдтің ұрпақтарына өтеді, олар қазіргі Саксен-Кобург-Гота әулеті, князь Андреас Саксен-Кобург-Гота (21 наурыз 1943 ж.т.) бастаған, сондай-ақ Виндзорлар үйі, Бельгия патшалық отбасы және Болгария патшалық отбасы. Франциск және оның інісі Людвиг Фредерик Эмиль фон Кобург та морганаттық әулеттердің ата-бабалары болып табылады. Князь Андреастың екі ұлы мен немересі бар. Мұрагерлік желісі әдетте Болгарияның бұрынғы патшасы Симеон II-ге (16 маусым 1937 ж.т.) өтеді, оның үш ұлы және жеті немересі бар, бірақ оның маркиз қызымен некесі морганаттық болуы мүмкін. Саксен-Кобург және Гота герцогы Эрнест II баласыз қайтыс болады деген болжам болғанда, Эдуард VII Саксен-Кобург және Готаға (бірақ тек сол герцогтыққа) құқықтарынан бас тартты, жеке одақтың қажетсіздігін болдырмау үшін. Виндзорлар әулеті (олардың еркек желісі тек Эдуардтың ұлы Георг V-нің ұрпақтарын қамтиды, 1943 жылғы 26 сәуірден бастап) және Бельгия патшалық отбасы 1917 және 1920 жылдары неміс титулдарынан бас тартты. Бұл оларды Эрнестин мұрагерлігінен шығарды ма, жоқ па, бұл мәселе талқыланып жүр. Дегенмен, барлық сақталған агнатикалық желілерде (кем дегенде, өте ықтимал) морганаттық некелер бар. Егер барлық бас тартулар ескерілмесе, бұл Болгария әулетінен кейін Симеон II және Альберт II-нің алдында князь Рихард, князь Эдуард және князь Майклды қосады. Егер некедегі теңдік те ескерілмесе, Веттиндер тізіміне болгарлардан бұрын тағы тоғыз британдық және олардан кейін алты бельгиялық қосылады. Ең қолайлы түсіндірулер Саксен-Кобург-Гота әулетіне 33 тірі морганаттық емес агнатты көрсетеді, ал ең шектеулісі оларды тек бес, 1937, 1943, 1975, 1977 және 2015 жылдары туғандарды көрсетеді. Маунтбеттен-Виндзорлар туысқандық және Елизавета II-нің анасы графтың қызы болғандықтан, морганаттық қызы болуы мүмкін болғандықтан, Эрнестин Веттиндеріне жатпайды.