Кіріспе
Британдық комедиан Чарли Скелтон – Англияның Саффолк графтығынан шыққан комедия жазушысы, журналист, суретші және актер.
Charlie Skelton is a comedy writer, journalist, artist and actor from Suffolk, England.
Алғашқы жұмыстар
Оксфорд университетін бітірген ол журналист болып жұмысын бастады, Evening Standard және The Guardian газеттеріне материалдар жазды.
Мансап
Скелтон бірнеше теледидар бағдарламаларына, соның ішінде Have I Got News For You, 8 Out of 10 Cats, 10 O'Clock Live және Жылдың үлкен викторинасына материал жазады. Ол сондай-ақ A League of Their Own, The Eleven O'Clock Show және FAQ U үшін жазды, сонымен қатар 2004 жылғы MTV Europe Music Awards жазушыларының бірі болды. 2009 жылы ол The Guardian газеті үшін «Билдерберг» тобы туралы репортаждар жасай бастады (серия атауы: «Билдербергтегі біздің адам»), алғашқы мақаласы «Билдербергтегі біздің адам: әлемдегі ең ықпалды топты іздеу» деп аталды. Ол «Билдерберг» тобының барлық келесі конференцияларын жариялады: 2010 жылы Испанияның Ситжес қаласында өткен конференция; 2011 жылы Швейцарияның Сент-Мориц қаласында өткен конференция; 2012 жылы АҚШ-тың Вирджиния штатының Шантилли қаласында өткен конференция; 2013 жылы Уотфордтағы The Grove орнында өткен конференция; және 2014 жылы Данияның Копенгаген қаласында өткен конференция. Скелтон Чарли Брукердің комедиялық панельдік шоуы «Сіз қарап отырсыз» және Брукердің BBC Radio 4 шоуы «So Wrong It's Right» сценарий редакторы болды. Ол Пол Каррмен бірге 2001 жылы құрылған апталық электрондық бюллетень The Friday Thing-тің және 2004 жылы қысқа ғұмыр көрген апталық пікірлер газеті The London News Review-тің негізін қалады. 2005 жылы ол The Clacton фестивалін ұйымдастырды. Скелтон мен оның әріптесі Виктория Корен бір кезде Erotic Review журналы үшін порнофильмдерді рецензиялап, жұмыс істеген. Олар көп ұзамай көретін порнографияның көп бөлігі нашар сапалы екенін түсінді және өздері жақсырақ жасай алатындарына сенді, сондықтан екеуі «Нақты егіздер» атты өз порнофильмін жасауға кірісті. Олар осы процесс туралы және алған көптеген сабақтары (көбінесе жақсы) туралы «Тағы бір рет, сезіммен: ең ұлы порнофильмді жасауға тырысқан кез» (2003) кітабында жазды. Скелтон мен Корен Double Entry реалити-шоуының соңғы эпизодында төрешілер ретінде де пайда болды. 2006 жылы Скелтон BBC One арнасының Just the Two of Us реалити-шоуында қатысты.
Өнер
2000 жылдың басында Скелтон Ханна Борномен Фицровиядағы Колвилл Плейс галереясында бірлескен көрме ұйымдастырды. Скелтонның алғашқы жеке көрмесі "Art is Easy" ("Өнер оңай") 2001 жылы Колвилл Плейс галереясында өтті. 2003 жылдың 19-21 наурызында ол Лондондағы Қазіргі заманғы өнер институтында "Саффолк тұрғынының санасындағы өлімнің болмауы" атты перформанс көрмесін өткізді.
Адамдар зоопаркы
2002 жылдың мамыр айына дейін, деректі фильм жарық көргенге дейін, Скелтон "Адамдық зоопарк" деп аталатын телесериалда қатысты. Оны Лондон Weekend Television компаниясы өндірді. Үш бөлімнен тұратын сериал 2000 жылдың 11 мамырында Ұлыбританияда көрсетілді. Бұл бағдарлама кейіннен DVD форматында қолжетімді болып, әлемнің әртүрлі елдеріндегі әлеуметтану, психология және басқа да сала мамандары сатып алды. Ол АҚШ, Ұлыбритания және Австралиядағы жоғары оқу орындарында оқытылды.
Ғарыш кадеттері
2005 жылы Скелтон Channel 4 телеарнасының «Space Cadets» пародиалық реалити-шоуында қатысушы рөлінде сомдаған үш актердің бірі болды. Көп апталық жаттығулардан кейін Скелтон мен үш нағыз қатысушы жалған ғарыш миссиясына қатысуға таңдалды. Содан кейін Скелтон The Guardian газеті үшін алдамшылыққа қатысқаны туралы эссе жазды, оның бір бөлігі былай деді:
So, that was the oddest three and a half weeks of my life. My poor brain is a scramble of half truths, astronomical lies and unbridled lunacy. I've just scribbled a list of what I know for sure: I've been a mole on a fake reality show called Space Cadets; I have a Russian doll in my hand luggage; I've just spent the past five days in a flight simulator in a hangar on the Suffolk coast; and – last but by no means least – I've just spent the past five days in space. My default brain position aboard Earth Orbiter One was that we were 200 kilometres up, travelling at about seven kilometres per second. Too many things were telling me that for me to think otherwise. The simulator was too damned convincing. The Earth looked too serenely real whenever the pilots ushered us forward to the cockpit to view it. "This is truly humbling," I muttered, humbly, the first time I saw the planet spinning below us. I shuffled humbly back into the mid deck and wrote a poem
Referring to their book Once More, With Feeling, Victoria Coren said, "Shooting a highbrow erotic movie in a room full of naked Dutch people is good practice for keeping a straight face in Space Cadets. I know it isn't the most honourable job, but I'm very proud of him."
«Осылайша, өмірімдегі ең ерекше үш жарым апта өтті. Кедей миым – жартылай шындықтар, астрономиялық жалғандықтар мен шексіз ақылсыздықтардың араласуы. Мен қазір нақты білетінімнің тізімін жасап алдым: мен «Space Cadets» деп аталатын жалған реалити-шоуда тыңшы болдым; менің қол жүгімде орыс қуыршағы бар; мен соңғы бес күнді Суффолк жағалауындағы ангардағы ұшу симуляторында өткіздім; және, ең бастысы, соңғы бес күнді ғарышта өткіздім. «Earth Orbiter One» бортындағы миымнің әдепкі жағдайы – біз 200 километр биіктікте, секундына 7 километр жылдамдықпен ұшып бара жатқанбыз. Басқаша ойлауға маған жеткілікті себептер болды. Симулятор тым сенімді болды. Жер, пилоттар бізді кабинаға шақырып, қарауға мүмкіндік бергенде, өте керемет көрінді. «Бұл шынымен де соққы беруші», – планета төменде айналып тұрғанын алғаш көргенде, мен тартымдылықпен айттым. Мен тартымдылықпен ортаңғы палубаға қайтып, өлең жаздым. Виктория Корен олардың «Once More, With Feeling» кітабына сілтеме жасап: «Жылаңаш голландтарға толы бөлмеде жоғары сапалы эротикалық фильм түсіру – «Space Cadets» бағдарламасында бетіңді тік ұстауға керемет жаттығу. Бұл ең артықшылықты жұмыс емес екенін білемін, бірақ мен онымен қатты мақтанамын», – деді.»
So, that was the oddest three and a half weeks of my life. My poor brain is a scramble of half truths, astronomical lies and unbridled lunacy. I've just scribbled a list of what I know for sure: I've been a mole on a fake reality show called Space Cadets; I have a Russian doll in my hand luggage; I've just spent the past five days in a flight simulator in a hangar on the Suffolk coast; and – last but by no means least – I've just spent the past five days in space. My default brain position aboard Earth Orbiter One was that we were 200 kilometres up, travelling at about seven kilometres per second. Too many things were telling me that for me to think otherwise. The simulator was too damned convincing. The Earth looked too serenely real whenever the pilots ushered us forward to the cockpit to view it. "This is truly humbling," I muttered, humbly, the first time I saw the planet spinning below us. I shuffled humbly back into the mid deck and wrote a poem
Referring to their book Once More, With Feeling, Victoria Coren said, "Shooting a highbrow erotic movie in a room full of naked Dutch people is good practice for keeping a straight face in Space Cadets. I know it isn't the most honourable job, but I'm very proud of him."