Глория Жан: Американдық актриса және әншінің өмірі мен мансабы
Gloria Jean
Глория Жин (1926-2018) – американ актрисасы әнші. 26 фильмде түсті, W.C. Fields-пен «Never Give a Sucker an Even Break» фильміндегі рөлімен танымал. Актриса өмірбаяны.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық жас актриса және әнші (1926–2018)
актриса және әнші
American teen actress and singer (1926–2018)
the actress and singer
Глория Джин (туған Gloria Jean Schoonover; 14 сәуір 1926 – 31 тамыз 2018) – 1939 жылдан 1959 жылға дейін 26 көркем фильмде түскен немесе бірге ойнаған американдық актриса және әнші. Ол W. C. Fields-пен бірге түскен «Never Give a Sucker an Even Break» (1941) фильмімен танымал.
Gloria Jean (born Gloria Jean Schoonover; April 14, 1926 – August 31, 2018) was an American actress and singer who starred or co starred in 26 feature films from 1939 to 1959, and made numerous radio, television, stage, and nightclub appearances. She may be best remembered for her appearance with W. C. Fields in the film Never Give a Sucker an Even Break (1941).
Алғашқы жылдар
Глория Жан Нью-Йорк штатының Буффало қаласында Ферман мен Элеонора Шуновердің қызы, Глория Жан Шуновер болып дүниеге келді; оның түбірі Пенсильвания голландтарына жетеді. Глория Жан "Бейби Скайларк" есімімен радиода алғаш рет үш жасында ән салған.
Gloria Jean was born Gloria Jean Schoonover in Buffalo, New York, the daughter of Ferman and Eleanor Schoonover; her ancestry was Pennsylvania Dutch. Gloria Jean was three years old when she first sang on radio, under the name "Baby Skylark."
Жалпыға бірдей
Глория Джин колоратура сопраносы ретінде оқып жүргенде, оның дауыстық мұғалімі Лия Рассел оны 1938 жылы Universal Pictures кинопродюсері Джо Пастернак өткізген кастингке алып барды. Пастернак Дианна Дурбинді жұлдыздыққа жеткізген еді, ал Дурбин жаңа рөлдерге көтерілген кезде Пастернак жас әншінің осындай мюзиклдер жасауын қалады. Ол "The Under Pup" атты фильмге прослушивание өткізді. Universal компаниясымен келісімшарт бойынша оған "The Under Pup" (1939) фильмінде басты рөл берілді, онда Роберт Каммингс және "Три умных девочки растут с Дурбином" фильмінде ойнаған Нан Грей болды. Universal компаниясының жарнама бөлімі әншінің 13 емес, 11 жаста екенін мәлімдеді. Оның нақты жасы ондаған жылдар бойы белгілі болған жоқ. Ол 1940 жылы Дэвид Батлер жазған, түсірген және режиссерлік еткен "If I Had My Way" (1940) фильмінде Бинг Кросбимен бірге ойнады. Содан кейін ол жақсы қабылданған "A Little Bit of Heaven" (1940) фильмінде ойнады, ол оны "Under Pup" фильмінің актерлерінің көбісімен, соның ішінде Нэн Греймен қайтадан біріктірді; ер адам рөлінде Роберт Стак болды, ол Дурбинмен бірнеше рет түскен еді. Оның жұлдыздыққа көтерілуі кейбір қиындықтарға әкелді: 1940 жылдың желтоқсанында оны жергілікті радио жылдарында онымен бірге жұмыс істеген Пенсильваниялық оркестр жетекшісі Уильям Лустиг сотқа берді; Лустиг өзінің бұрынғы агенті екенін мәлімдеді. Оның төртінші фильмі ең танымал болды: "Never Give a Sucker an Even Break" (1941), онда ол В. С. Филдспен бірге ойнады. "Оның балаларды ұнатпайтын адам ретінде танымал екенін білем, бірақ ол маған өте мейірімді және сыпайы болды", - деді Глория кейінірек. "Мен түсірілім кезінде неге ол тамақ ішпейтінін ойладым. Тамақ ішуге келгенде: "Балаңды мектепке апарып қой", - деп сұрайтын. Әрине, мен қазір білемін, ол ішкісі келгендіктен солай істеген". Ол "What's Cookin'" (1942) фильмінде Эндрюс сестерін қолдады, содан кейін Дональд О'Коннор, Джейн Фрейзи, Роберт Пейдж және Пегги Райанмен бірге "Get Hep to Love" (1942) фильмінде пайда болды. Оны Чарльз Ламонт режиссерлік етті, сондай-ақ О'Коннор, Райан, Фрейзи және Аллан Джонспен бірге "When Johnny Comes Marching Home" (1942) фильмінде де режиссерлік етті. Ол және О'Коннор "It Comes Up Love" (1943) фильмінде ең жоғары бағаланған. 1942 жылы ол өзінің алғашқы драмалық рөлінде Жюльен Дювивьедің "Flesh and Fantasy" (1943) фильмінің төрт виньеткасының бірінде соқыр қыз ретінде ойнады. Студия оның нақты жасын мойындауға кірісті. Оның қойылымы фильмнің алдын ала көрсетілімінде үлкен ризашылыққа бөленді, ал оның сегменті төрт фильмнің ішіндегі ең жақсы қабылданды. Алайда, Universal жарты сағаттық серияны алып тастады және оны студияда үлкен бақылауға ие болған ірі акционердің талабы бойынша сақтап қалды. "Flesh and Fantasy" фильмінен кейін Universal Глория Джинді жасөспірімдер рөлінен әйгілі әйел рөліне оңай көшіруге тырысты. Ол жасөспірімдер рөлін ойнай алмай, бірақ ересектер рөліне жеткілікті ересемеген еді. 1942 жылдың желтоқсанында ол "Phantom of the Opera" фильміндегі басты әйел рөліне кастингтен өтті, бірақ ол тым жас деп саналды. Ол кезде ол Эбботт пен Костеллоның бір мезгілдегі комедиясы "It Ain't Hay" (1943 жылы жарық көрген) әнші рөліне қарастырылды, бірақ ол тым ескі деп саналды. Universal оны бюджеттік музыкалық фильмдерге қайтарды. Ол Пегги Райанмен бірге Дональд О'Коннордың құралы "Mister Big" (1943) фильмінде ойнады. Глория Джиннің келесі басты рөлді түсірген фильмі - "Moonlight in Vermont" (1943) Рей Малоун мен Бетти МакКейбпен бірге, жаңа О'Коннор Райан ән мен би командасын құруға бір рет тырысқан. 1944 жылдың қаңтар айында Universal Gloria Jean-ді ересек жұлдыз ретінде шығаруды қалайтындарын хабарлады. Ол Олсен мен Джонсонмен бірге үлкен бюджетті "Ghost Catchers" (1944) фильмінде ойнады, онда әнші актер Кирби Грант болды. Екі әнші бір-бірімен жақсы жұмыс істеді, сондықтан Universal оларды тағы екі фильмге біріктірді. 1944 жылдың сәуірінде ол он сегіз жасқа толды. Глория Джиннің Universal-мен келісімшарты 1944 жылдың соңында аяқталғанда, оның агенті Эдди Шерман (ол сонымен қатар Эбботт пен Костеллоның менеджері болды) оны жаңартуға қарсы көндірді. Бұл Universal-ті қиын жағдайға ұшыратты; студия 1945 жылғы маусымға үш Глория Джин фильмін көрмеге әкелуге уәде берген еді. Universal мәселені шешті, Глория Джиннің жартылай аяқталған үш соңғы өндірісін асықтырып жіберді. "Flesh and Fantasy" фильмінің жарты сағаттық сериясы ақыры "Destiny" (1944) атты мелодрамаға айналдырылды; ал "Fairy Tale Murder" (1945) (АҚШ-та "River Gang" ретінде жарық көрді) және "Easy to Look At" (1945) (Кирби Грантпен бірге) сценарийлері дайындалған болатын. Оның отбасының адвокаты оның табысымен қашып кетті және ол АҚШ салық органына көп қарыз болды. Жағдайды одан да нашар қылған нәрсе - бұрынғы бала жұлдызды ешбір режиссер қалаған жоқ. "Мен осы уақытқа дейін Голливудтен алыс болғаным қателік болды", - деді ол 1960 жылы. "Сіз оңай ұмытылуыңыз мүмкін". Содан кейін ол Dreifuss жасаған "An Old Fashioned Girl" (1949) фильмін Eagle Lion үшін және "There's a Girl in My Heart" (1949) фильмін Allied Artists үшін түсірді.
Gloria Jean was being trained as a coloratura soprano when her voice teacher, Leah Russel, took her to an audition held by Universal Pictures movie producer Joe Pasternak in 1938. Pasternak had guided Deanna Durbin to stardom, and with Durbin advancing to ingénue roles, Pasternak wanted a younger singer to make the same kind of musicals. He held auditions for a film called The Under Pup. Under contract to Universal, she was given the leading role in the feature The Under Pup (1939), which starred Robert Cummings and Nan Grey who had been in Three Smart Girls Grow Up with Durbin. Universal's publicity department initially claimed the singer was 11 years old instead of 13; her actual age was not well known for many decades. She co starred with Bing Crosby in If I Had My Way (1940) which was written, produced and directed by David Butler. She then starred in the well received A Little Bit of Heaven (1940), which reunited her with many from the Under Pup cast, including Nan Grey; the male lead was Robert Stack who appeared opposite Durbin several times. Her rise to stardom caused some problems: in December 1940 she was sued by William Lustig, a Pennsylvania bandleader who had appeared with her during her local radio years; Lustig claimed to be her former agent. Her fourth picture became her best known: Never Give a Sucker an Even Break (1941), in which she co starred with W. C. Fields. "He had a reputation, I know, for not liking children, but he was very kind and considerate to me," said Gloria later. "I used to wonder, though, why he didn't eat on the set. When we broke for a meal he'd say, 'Get that kid off to school.' Of course, I know now, it was because he wanted to drink." She supported The Andrews Sisters in What's Cookin' (1942) then appeared with Donald O'Connor, Jane Frazee, Robert Paige and Peggy Ryan in Get Hep to Love (1942). It was directed by Charles Lamont, as was When Johnny Comes Marching Home (1942) with O'Connor, Ryan, Frazee, and Allan Jones. She and O'Connor were top billed in It Comes Up Love (released 1943). In 1942 she was cast, in her first dramatic performance, as a blind girl in one of four vignettes for Julien Duvivier's Flesh and Fantasy (1943). The studio started admitting her real age. Her performance won raves at the film's advance preview, and her segment was the best received of the four. However, Universal removed the half hour sequence and shelved it, at the insistence of a major stockholder who exerted a great deal of control at the studio. In the wake of Flesh and Fantasy, Universal tried to give Gloria Jean a smooth transition from adolescent roles to leading lady status. She was outgrowing juvenile roles but was not yet mature enough for adult leads. In December 1942 she was tested for the female lead in Phantom of the Opera, but was considered too young. She was then considered as the singing ingenue in a concurrent Abbott and Costello comedy, It Ain't Hay (released 1943) but was considered too old. Universal returned her to the budget musical ranks. She and Peggy Ryan co starred in Mister Big (1943), a vehicle for Donald O'Connor. Gloria Jean's next starring film was Moonlight in Vermont (1943) with Ray Malone and Betty McCabe, a one shot attempt to create a new O'Connor Ryan song and dance team. In January 1944 Universal announced they wanted to launch Gloria Jean as a more adult star. She co starred with Olsen and Johnson in the big budget Ghost Catchers (1944), which featured singer actor Kirby Grant. The two vocalists worked so well together that Universal teamed them for two more features. In April 1944 she turned eighteen. When Gloria Jean's Universal contract expired at the end of 1944, her agent Eddie Sherman (who was also Abbott and Costello's manager) persuaded her against renewing it, This left Universal in a bind; the studio had already promised exhibitors three Gloria Jean pictures for the 1945 season. Universal solved the problem by rushing Gloria Jean through three final productions that had already been partially completed. The half hour sequence from Flesh and Fantasy was finally expanded into a feature length melodrama, Destiny (1944); and scripts had already been prepared for Fairy Tale Murder (1945) (released in the United States as River Gang) and Easy to Look At (1945) (co starring Kirby Grant). Her family lawyer had vanished with her earnings and she was heavily in debt to the US tax authorities. To make matters worse, no directors wanted the former child star. "It was a mistake for me to stay away from Hollywood that long," she admitted in 1960. "You can easily be forgotten." then the Dreifuss produced An Old Fashioned Girl (1949) for Eagle Lion and There's a Girl in My Heart (1949) for Allied Artists.
Теледидар
Глория Джин «Голливуд театры уақыты», «Ребоунд», «Өлім аңғарының күндері», «Hallmark Hall of Fame», «Колгейт комедия сағаты», «Сіздің сүйікті әңгімеңіз», «Энни Оукли» және «Lux видео театры» сияқты телешоуларда көріне бастады. 1950 жылдардың басындағы ең танымал өнерлері – алты «Snader Telescriptions» (теледидар үшін синдикатталған үш минуттық музыкалық фильмдер), кейіннен «Showtime» телесериалына жинақталды. Ол төмен бюджетті фильмдерде де эпизодтық түрде түсе берді. Арканзаста түсірілген «Ғажайып аңғар» (1952) Глория Джиннің алғашқы түсті фильмі болды, бірақ кейіннен жоғалып кетті. Ол қонақтарды қарсы алып, отырғызып, кешкі ас дайындауға көмектесетін. Ол бұл тәжірибені ұнатып, жұмыс берушісі болмағанда мейрамхананы басқаратын. Шоу-бизнес өкілдері киножұлдызының мейрамханада жұмыс істегеніне таң қалды, нәтижесінде ұлттық баспасөзде оған қатысты жағымды мақалалар жарияланды. Голливудтың тәжірибелі продюсері Эдвард Финни, Глория Джиннің жанкүйері, осы хабарламалардың бірін көріп, оны «Лаффинг Тайм» (1959 жылы түсірілген, 1964 жылы «The Madcaps» деп қайта шығарылған) комедиясында ойнауға шақырды. Льюис аяқталған фильмнен оның түсірілген барлық кадрларын алып тастады; ол тек эпизодтық рөлде пайда болады және диалогтары жоқ. Бұл оның соңғы кинофильмі болды. Ол соңғы рет «Дик Пауэлл театры», «Lockup» және «Сенттер мен күнәкарлар» жобаларында өнер көрсетті.
Gloria Jean began appearing on TV shows like Hollywood Theatre Time, Rebound, Death Valley Days, Hallmark Hall of Fame, The Colgate Comedy Hour, Your Favorite Story, Annie Oakley, and Lux Video Theatre. Her best known performances of the early 1950s were six Snader Telescriptions (three minute musicals syndicated for television), later compiled into the TV series Showtime. She continued to appear sporadically in feature films, albeit low budget ones. Wonder Valley (1952), produced on location in Arkansas, was Gloria Jean's first color movie but was later lost. greeting and seating dinner guests. She enjoyed the experience and occasionally ran the restaurant in her employer's absence. Show business patrons were surprised that a film star had resorted to restaurant work, resulting in sympathetic feature stories in the national press. Veteran Hollywood producer Edward Finney, himself a Gloria Jean fan, saw one of these reports and hired her to star in the lightweight comedy Laffing Time (filmed in 1959, re released as The Madcaps in 1964). Lewis removed almost all of her footage from the finished film; she appears only as an extra and has no dialogue. It was her last theatrical motion picture. Her final appearances were in The Dick Powell Theatre, Lockup, and Saints and Sinners.
Жеке өмір
Газеттің тілшісі Боб Томас Глорияның Корея соғысында қаза болған ұшқышқа күйеуге келісіп, келісім шарттарын жасасқандығын хабарлады. Оның Салық комитетімен мәселелері болды. "Ескі табыс салығы туралы есептерде көптеген қателіктер болған сияқты", - дейді ол. "Сондықтан Салық комитеті келіп, менің барлық мүліктігімді тәркіледі. Сонда мен, көптеген балалар жұлдыздарынан өзгеше, актерлік саласында жұмыс күтіп отырудың орнына, өзімді жинап алып, жұмыс іздеп шығамын деп шештім".
Newspaper columnist Bob Thomas reported that Gloria was engaged to a pilot who was killed in the Korean War. She had problems with the IRS. "Seems there had been a lot of mistakes in old income tax returns," she says. "So the Internal Revenue Service came along and seized all my assets. Everything I decided, unlike so many other child stars, that instead of just sitting around waiting for work in the acting business, I'd pick myself up and go out and get a job."
Оның өмірі мен фильмдеріне қызығушылық оянады
1991 жылдың желтоқсанында Глория Джин "Жас суретшілер қоры" тарапынан бұрынғы бала жұлдызы "Өмірлік жетістіктері" сыйлығымен марапатталды, бұл оның киноиндустриясындағы жас өнерпаз ретіндегі жетістіктерін мойындады. Глория Джин түрлі ностальгиялық және автограф беру шоуларына қатысып, жанкүйерлерімен кездесіп, естелік заттарды көрсетті. Ол өмірінің соңына дейін жанкүйерлерін сақтап, достарымен және оны құрметтеушілермен үнемі хат алмасып тұрды. Глория Джиннің фильмдері жаңаша танылуда: "If I Had My Way" фильмі бастапқы ұзындығына қайта келтіріліп, DVD форматында жарық көрді, одан кейін "Never Give a Sucker an Even Break" DVD-де шықты. (В.С. Филдс туралы жаңа деректі фильмдерде Глория Джинмен бірге жұмыс істеген кездерін еске түсіретін видеофрагменттер бар.) "Universal Pictures" кинотеатрларда көрсету үшін "Мистер Биг" және "Get Hep to Love" фильмдерінің жаңа 35 мм нұсқаларын жасады. Оның 1947 жылғы "Копакабана" фильмі үй видеосы арқылы қолжетімді.
In December 1991, Gloria Jean was honored by the Young Artist Foundation with its Former Child Star "Lifetime Achievement" Award, recognizing her achievements within the film industry as a juvenile performer. Gloria Jean also participated in various nostalgia and autograph shows, meeting fans and displaying memorabilia. She had always retained her fan following, and corresponded steadily with friends and admirers for the rest of her life. Gloria Jean's films are beginning to receive new exposure: If I Had My Way has been restored to its original length and issued on DVD, followed by the DVD release of Never Give a Sucker an Even Break. (Latter day documentaries about W. C. Fields include recent clips of Gloria Jean, reminiscing about working with him.) Universal Pictures has struck new 35mm prints of Mister Big and Get Hep to Love for theatrical use. Her 1947 film Copacabana is available on home video.