Француздық Сен-Люнер ауылының тарихы

Кіріспе

Канадалық ауыл

Сент-Люнар (фр. Saint Lunaire) – Францияның солтүстік-батысындағы Бретань аймағындағы Иль және Вилен департаментіндегі коммуна. Пойнт-дю-Деколле, Ла Гарде Герин төбесі және Пойнт-дю-Ник тұсынан керемет көріністер ашылады.

Тарих

Plate Roche-да неолиттік қоныстың іздері тас жол (дольмен) (2000–5000 ж.б.э.) түрінде сақталған. Рим жаулауы фермер-балықшылардың ежелгі қонысына көп әсер етпеді. Бірнеше ғасырдан кейін, VI ғасырдың басында саксондар мен фризондардың шапқындарымен одан да маңызды өзгерістер болды. 513 жылы Армориканың жаңа патшасы Хоэль I Цезембре аралына қонды. Бір әңгіме бойынша, жергілікті епископ Сент-Лунариусқа қоңырау сыйлап, оның үні естілетін барлық елді мекендерге билік берді. Бұл аймақ шамамен Понтуалдың ескі феодалдық иелігімен, кейіннен Сент-Люнар муниципалитетімен сәйкес келеді. Аңызға сүйенсек, осы аймақтың шығыс жиегіндегі бір елді мекеннің тұрғындары қоңыраудың үнін естімегендерін жоққа шығарып, тәуелсіздіктерін сақтап қалуға тырысқан. Бұл Динар қаласының жанындағы "La Fourberie" ("Ақылға сыймас" немесе "Жақсылыққа салым") деген маңайдың атына себеп болуы мүмкін. Сент-Леонор осылайша Понтуал иелігінің орталық ауданына айналды, оның төңірегінде тәуелді елді мекендер орналасқан. Он бірінші ғасырда Понтуал әулеті Бреттаньдегі романдық стильдегі сирек шіркеулердің бірі – "Ескі шіркеуді" ("la Vieille Eglise") салды. Қаланың аты он жетінші ғасырдың соңында "Сен-Леонар де Понтуал" деп, содан кейін "Сен-Лунаре де Понтуал" деп өзгерді. 1790 жылдың ақпанында революциялық билік "Порт-Люнаре" деген атпен алғашқы заманауи муниципалитетті құрды. Бұл атау 1803 жылға дейін сақталды, содан кейін ол "Сент-Люнаре" деп өзгертілді. Қала 19 ғасырдың бірінші жартысында бірте-бірте кеңейді. Виктор Гюго Джульетта Друэмен бірге бұл аймаққа келгенде, ол жергілікті балықшылар туралы романын дайындау кезінде шағын балық аулау портына соғып кеткен болуы мүмкін, "Теңіз жұмысшылары" (1866), онда Сент-Люнардың Деколле мүйісінде кісі өлтіріледі. Сент-Люнар ХХ ғасырдың соңына қарай түбегейлі өзгерді. Жергілікті халық Сент-Малоның балық шаруашылығының дамуымен, әсіресе Ньюфаундленд суларында өсті. Жаңа шіркеудің төбесінен ілінген кеме моделі Сент-Люнардың көптеген теңізшілерін еске түсіреді. Кейіннен қаланың сәнді теңіз курорты ретінде дамуы жергілікті экономиканы жақсартты. Динардың 1860 жылдары құрылуынан кейін Деколле мүйісінде бірнеше демалыс үйлері салынды, бастапқыда итальян суретшісінің "La Trinité" үйі немесе Барон де Керпездрон салған бірнеше үйлер болды. Кейінірек, спекулянттар негізгі жағажайда жағажай және казиносы бар Гранд-отельді тұрғызды. ХХ ғасырдың басында көптеген жеке үйлер мен сәнді қонақ үйлер салынды. Бұл кезең Сент-Люнардың өркендеген кезеңі болды, онда көптеген танымал тұлғалар, суретшілер мен зиялылар демалуға келді. Сент-Люнар екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бұрынғы мәртебесін толығымен қалпына келтіре алмады, бірақ Сент-Люнар және оның көршісі Сент-Бриак-сюр-Мер әлі де Бретаньдегі ең танымал курорттардың бірі болып саналады.

Evidence of neolithic settlement remains in the form of a stone path (dolmen) (2000–5000 BC) at Plate Roche. The Roman conquest had little impact on the ancient settlement of farmer fishermen. Far greater changes occurred several centuries later, with the Saxons and Frisons invasions in the early sixth century. In 513, the new King of Armorica, Hoël I, landed on the island of Cézembre. This new regime favoured the settlement of missionaries from Cornwall, and in particular one of King Hoël's sons, Saint Lunarius (or Léonor), together with Saint Pompeius (or Coupaia), Saint Tugdual's brother, or Saint Sève and numerous monks and secular priests, who started clearing the local forest of Ponthul and erected a first chapel on the location of the present "Old Church". According to one story, the local bishop granted a bell to St Lunarius and, with it, authority over all the hamlets lying within the sound of the bell. This area roughly corresponds to the old feudal lordship of Ponthual and, later, the municipality of Saint Lunaire. The legend states that the inhabitants of a hamlet on the eastern edge of this area tried to maintain their independence by denying that they had heard the bell. This might explain the origins of the name of the suburb of "La Fourberie" ('Deceit' or 'Cunning'), next to Dinard. Saint Léonor thus became the main borough of the lordship of Ponthual, surrounded by various dependent hamlets. During the eleventh century, the family of Ponthual built the Old Church ("la Vieille Eglise"), which is one of the relatively rare romanesque churches of Brittany. The town's name changed to "Saint Léonaire de Ponthual" at the end of the seventeenth century and then to "Saint Lunaire de Ponthual". In February 1790, the revolutionary authorities established the first modern municipality with the name of "Port Lunaire". This name lasted until 1803 when it was definitively changed to "Saint Lunaire". The town slowly expanded during the first half of the 19th century. When Victor Hugo visited the area with Juliette Drouet, he might well have visited the little fishing port whilst preparing his novel on local fishermen, Toilers of the Sea(1866) in which a murder is committed at the end of Saint Lunaire's Decolle promontory. Saint Lunaire had changed radically by the end of the twentieth century. The local population grew with the development of Saint Malo's fishing industry, particularly in the waters off Newfoundland. A model ship hanging from the ceiling of the new church serves as a reminder of Saint Lunaire's many sailors. The local economy was later boosted by the development of the town as a fashionable sea resort. Following the creation of Dinard in the 1860s, a couple of holiday houses were built along the Decollé promontory, starting with "La Trinité" by an Italian artist or one of several built by Baron de Kerpezdron. Speculators later erected the sea front on the main beach and the Grand Hotel with its casino. Many private houses and luxury hotels were constructed around the turn of the century. This period was Saint Lunaire's heyday, when many celebrities, artists and intellectuals came to visit. Saint Lunaire never quite recovered its former standing after the Second World War, but Saint Lunaire and its neighbour Saint Briac sur Mer are still considered to be two of Brittany's most elegant resorts.

Халық саны

Сен-Люнаир қаласының тұрғындары француз тілінде лунариен деп аталады.

Жайық клубы

Ол 1948 жылы құрылған. Жазда немесе жыл бойы желкендесу сабақтарын (катамаран, виндсерфинг, желкенді қайық) және ескек есу сабақтарын ұсынады. Ол Гранд-Плаж жағажайында орналасқан. Ғимарат 2016 жылы жаңартылған.

Теннис клубы

Оны 1907 жылы гаитилік миллионер Силла Ларак құрды. Ол қала орталығында, теңіз жанында орналасқан 7 сазды корттан және 2 жабық сазды корттан тұрады.

Спорт кешені Pol Le Breton

Сент-Люнарда командалық және ракеткалық спорт түрлері үшін муниципалдық кешен бар. Мезонин гимнастика мен йогамен шұғылдануға мүмкіндік береді.