Филиппиндегі американдықтар: тарих, қоныстану, демография. 1898-1946 жж. аралығындағы американдық отарлау және қазіргі кездегі азаматтар мен туристер саны.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Филиппиндегі этникалық топтар
Ethnic group in the Philippines
Америкалықтардың Филиппинге қоныстануы испан отаршылдық кезеңінде басталды. Американың Филиппин отарлау кезеңі 48 жылға созылды. Ол 1898 жылы Испанияның Филиппин аралдарын АҚШ-қа беруімен басталып, 1946 жылы АҚШ Филиппиннің тәуелсіздігін мойындауымен аяқталды. 2015 жылы АҚШ Мемлекеттік департаментінің 2016 жылғы бағалауынша, Филиппинде 220 000-нан астам АҚШ азаматы тұрды және жылына 650 000-нан астам адам сапарлады. Олар соғыстан бері осы жерде дүниеге келген америкалық-азиялық араласып туғандардың, сондай-ақ отаршылдық дәуірдегі американдықтардың ұрпақтарының көп екенін атап өтті. Испания-Америка соғысы кезінде АҚШ Филиппинге басып кірді, ол кезде Испания оны Испандық Шығыс Үндістан деп басқарды. Филиппин революционерлері Испанияға қарсы тәуелсіздік күресін жаңартты. Испанияны жеңгеннен кейін АҚШ Филиппинге өз билігін орнатуға тырысқанда филиппин-американ соғысы басталды. АҚШ революционерлерді жеңіп, Филиппинге толық тәуелсіздік берген 1946 жылдың 4 шілдесіне дейін билік етті.
American settlement in the Philippines began during the Spanish colonial period. The period of American colonialization of the Philippines was 48 years. It began with the cession of the Philippines to the U. S. by Spain in 1898 and lasted until the U. S. recognition of Philippine independence in 1946. In 2015, the U. S. State Department estimated in 2016 that more than 220,000 U. S. citizens lived in the Philippines and more than 650,000 visited per year. They noted there was a significant mixed population of Amerasians born here since World War II, as well as descendants of Americans from the colonial era. During the Spanish–American War the United States had invaded the Philippines, then governed by Spain as the Spanish East Indies. Philippine revolutionaries that had been seeking independence renewed their fighting against Spain. The Philippine American war followed when the U. S. imposed its own control in the Philippines after defeating Spain. The U. S. defeated the revolutionaries and held the Philippines until granting full independence on July 4, 1946.
Американы отарлау
Америкалық отаршылдық билік кезінде Филиппинде американдық иммиграцияның өсуі байқалды. Отставкаға шыққан әскерилер және басқа да әскери қызметкерлер Филиппинде ұзақ мерзімге қоныстанған және тұрақты түрде қоныстанған алғашқы американдықтардың қатарында болды; оларға негізінен Батыс штаттарынан келген «Буффало солдаттары» мен бұрынғы еріктілер кірді. 1901 жылғы Білім беру туралы заң колониялық үкіметке испан тілін алмастыратын ағылшын тіліндегі білім беру жүйесін құруға көмектесу үшін американдық мұғалімдерді жұмысқа алуға рұқсат берді. Шамамен 80 бұрынғы әскери қызметкер мұғалім болды. Оларға көп ұзамай АҚШ-та таңдалған 48 мұғалім қосылды, олар 1901 жылғы маусымда АҚШ армиясының «Шеридан» көлігімен (Азамат соғысы кезінде және одан кейін көрнекті әскери шенеунік болған генерал Филип Шериданның құрметіне аталған) келді. 1901 жылғы 1 тамызда тағы 523 адам «Томас» кемесімен келді. Бұл мұғалімдер жиынтығы «Томастықтар» деп аталды. 1913 жылға қарай Филиппинде тұратын 8000-ге жуық американдықтардың балалары, американдық ата-анасы бар 1400-ден астам метистер болды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін американдықтар Филиппинде көп емес еді; көпшілігі, әсіресе Сантьяго форты төңірегіндегі шектеулі аумақтарда тұрды; Филиппинде қоныстанғандарды «Манилалық американдықтар» деп атады. 1939 жылға қарай Филиппинде, негізінен Манила қаласында 8709 американдық болды. Олардың 4022-сі еңбекке жарамды және жұмыс істеді.
During American colonial rule in the Philippines, there was an increase in American immigration to the Philippines. Retiring soldiers and other military men were among the first Americans to become long term Philippine residents and settlers; these included Buffalo Soldiers and former Volunteers, primarily from the Western states. The Education Act of 1901 authorized the colonial government to recruit American teachers to help establish an English language educational system to replace the Spanish one. Some 80 former soldiers became teachers. They were soon joined by 48 teachers recruited in the United States who arrived in June 1901 on the US Army Transport ship Sheridan (named after General Philip Sheridan, a prominent military officer during and after the Civil War.) Some 523 others arrived on August 1, 1901, on the USAT Thomas. Collectively, these teachers became known as the Thomasites. By 1913, there were more than 1,400 mestizos with American parentage, the children of the nearly 8,000 Americans living in the Philippines. Prior to World War I, Americans were not prevalent in the Philippines; most lived in restricted enclaves, particularly around Fort Santiago; one term for those who settled in the Philippines was Manila Americans. By 1939, 8,709 Americans were in the Philippines, primarily in Manila. Of these 4,022 were working age and employed.
Британдық одақтастық дәуірі
Комонвелл кезеңінде (1935-1946 жж.) Филиппинде американдықтардың саны күрт өсті. 1941 жылы Жапония Филиппинге басып кірген кезде, 20 000-нан астам АҚШ әскери қызметкері Қиыр Шығыстағы АҚШ әскерлерінің Филиппин бөлімшесіне бекітілді. Көптеген американдықтар жапон әскерлерімен тұтқындалып, түрмеге қамалды. Филиппинді азат ету мақсатымен АҚШ армиясының жүргізген әрекеттері кезінде АҚШ-тың әскери қатысуы едәуір күшейді.
The Commonwealth period (1935 1946) saw significant increases of American presence in the Philippines. By 1941, more than 20,000 U. S. military personnel were assigned to the Philippine Department of the United States Army Forces in the Far East when the Japanese invaded the Philippines. Many Americans were captured and imprisoned by Japanese forces. This U. S. military presence increased substantially during the U. S. Army actions to liberate the Philippines.
Тәуелсіздік алғаннан кейінгі кезең
1946 жылы Филиппин АҚШ-тан тәуелсіздік алғаннан кейін көптеген американдықтар онда тұрақты қоныстануға шешім қабылдады. 1990 жылдардың ортасына дейін американдықтар Метро Маниланың солтүстік-батысында орналасқан Анжелес және Олонгапо қалаларында шоғырландырылды, себебі сол жерде ірі АҚШ әскери базалары болды. Америкалық отарлау кезеңінде (1898–1946 жж.) Филиппинде 800 000-нан астам американдық бала дүниеге келгені тіркелді. Метро Маниладан тыс, американдық тегі бар филиппиндіктердің ірі шоғырлары бұрынғы АҚШ базаларының аумақтарында, мысалы, Замбалес облысындағы Субик шығанағы және Анжелес қаласындағы Кларк алаңында орналасқан.
When the Philippines gained independence from the United States in 1946, many Americans chose to permanently settle there. Until the mid 1990s, Americans were concentrated in the cities of Angeles and Olongapo, northwest of Metro Manila, because of the large US military bases there. During the American colonial period (1898–1946), a recorded number of more than 800,000 Americans were born in the Philippines. Unreliable source: sure=y Other large concentrations of Filipinos with American ancestry outside Metro Manila are located in the areas of former US bases, such as the Subic Bay area in Zambales and Clark Field in Angeles City.
Ұзақ мерзімді әсерлері
Американың Филиппин отарлауы бірыңғай ресми білім беру жүйесін енгізді, ол бизнес, білім беру және мемлекеттік секторларда жұмыс істейтін филиппиндіктердің санын арттыруға көмектесті. Бұл жүйе көбінесе ағылшын тілінде оқытылды және мұғалімдері америкалықтар болды. Тағы бір ұзаққа созылған әсері – санитария саласына тиді. Уорвик Андерсонның сөзіне сәйкес, үкімет шенеуніктері американдық әскерилер мен денсаулық сақтау мамандарын халықтың жалпы санитарлық жағдайын қадағалауға тартты, тіпті әскерилер "санитарлық инспектор" рөлін атқарды. Филиппиннің отарлау кезеңі 1946 жылы ресми түрде аяқталды, бірақ ғалымдар американдық қоныстанудың ұзақ мерзімді әсерлері туралы пікірталас жүргізуде. Алғашқы суық соғыс кезеңіндегі сыншы-интернационалистер АҚШ пен Филиппин арасындағы қарым-қатынастар мен еуропалық империализм арасындағы ұқсастықтарды байқады. АҚШ-тың Филиппинмен қарым-қатынасын сипаттау үшін неоколониализм тұжырымдамасы қолданылды. Американың сыртқы саясатын зерттейтін кейбір тарихшылар 1946 жылы Филиппиннің ресми тәуелсіздігі толыққанды да, теңдікті де қамтамағандығын, екі ел арасында "тәуелді" одақ бар екенін айтады. Сондай-ақ, көбінесе өткен оқиғаларды талдап қорытынды шығаратын тарихшылар, заманауи көзқарастарға көбірек назар аударуы керек деген пікір бар.
The American colonization of the Philippines imposed a universal formal education system, which helped increase the number of Filipinos working in business, educational, and governmental sectors. This system was mostly taught in English, and often had Americans as teachers. Another lasting impact was on sanitation. Government officials enlisted the American military and health officers to monitor the overall sanitary conditions of the people, to the extent that soldiers took on the role of "Sanitary inspector", according to Warwick Anderson. The colonization period of the Philippines formally ended in 1946, yet scholars continue to debate about the lasting effects of American settlement there. Critical internationalists of the early Cold War saw similarities between US Philippines relations and European imperialism. Notions of neocolonialism have been attached in describing the United States' relations with the Philippines. Some historians of American foreign relations have argued that Philippine formal independence in 1946 was incomplete and unequal, and that there exists a 'dependent' alliance between the two countries. It has also been argued that historians who have drawn conclusions mainly from hindsight should pay closer attention to contemporary views.
Америкалықтар
Филиппин Оңтүстік-Шығыс Азияда орналасқандықтан, филиппиндік азамат пен американдық қызметшінің немесе мердігердің ұрпағы «америкалық» деп аталады. Бұл адамдар Американың қайта оралу заңына жатпады. 1939 жылы аралас нәсілді американдық метистердің саны шамамен 50 000 болды деп есептелді. 1939 жылғы халық санағы 170-шы заңға сәйкес жүргізілді. Филиппин халқының саны 16 000 303 адамды құрады. 2012 жылы американдық метистердің саны 52 000-ға жуық деп бағаланды. Көпшілігі ағылшын, тагалог және/немесе басқа филиппин тілдерінде сөйлейді. Олардың көп бөлігі Филиппинде америкалықтардың үлесі ең жоғары Анжелес қаласында кездеседі. Филиппинде туған америкалықтар басқа америкалықтармен және филиппиндіктермен неке қиып, 50%-дан кем америкалық қаны бар америкалықтардың көп санын құрады. 2012 жылы Анжелес, Пампанга, Филиппин, Америка-Азия колледжінің зерттеу тобы жариялаған мақала бойынша, әскери қызметтен туған, екі нәсілді филиппиндік америкалықтардың саны 200 000 мен 250 000 аралығында, тіпті одан да көп болуы мүмкін. Мақалада АҚШ әскери қызметшілерінің, жеке корпоративтік мердігерлердің және филиппинде жылдар бойы орналасқан мемлекеттік қызметкерлердің ұрпақтарының саны соншалықты көп болғандықтан, аралас текті англо, африкалық және латын америкалықтары нағыз диаспора саналады делінген. Зерттеу Кларк әуе базасы орналасқан Анжелес қаласындағы африкалық және англоамерикалықтар арасындағы стигматизация, кемсітушілік, психоәлеуметтік тәуекелдер мен психикалық ауруларға назар аударды. Мақалада Анжелес-Манила-Олонгапо үшбұрышы (AMO) әлемдегі екі нәсілді англо, африкалық және латын америкалықтарының ең көп шоғырланған аймағы екені айтылады. 2013 жылғы мәліметтерге сәйкес, Филиппинде көптеген америкалықтар мен американдық тамыры бар адамдар бар, оның ішінде үлкен америкалық-азиялық халық. Бұл америкалықтарға АҚШ-қа көшіп, кейін туған жеріне оралған, АҚШ азаматтығын алған көптеген филиппиндік америкалықтар қосылды. Сонымен қатар, АҚШ-та туып, Филиппинде көшіп келе жатқан филиппиндік америкалықтар да бар, олар «баликтад» деп аталады, яғни «кері» деген мағынаны білдіреді. 2016 жылы Филиппинде тұратын АҚШ азаматтарының саны ресми түрде 220 000-нан асып кеткені бағаланды.
As the Philippines lies in Southeast Asia, the offspring of a Filipino national and an American service member or contractor is termed an Amerasian. These individuals were not covered under the American Homecoming Act. In 1939, there were an estimated 50,000 mixed race American mestizos. The 1939 census was undertaken in conformity with Section 1 of Commonwealth Act 170. The Philippine population figure was 16,000,303. In 2012, the number of American mestizos is estimated to be 52,000. Most speak English, Tagalog and/or other Philippine languages. The majority are to be found in Angeles City, which has the largest proportion of Amerasians in the Philippines. Amerasians born in the Philippines have intermarried with other Amerasian and Filipino natives, creating a large number of Amerasian people with less than 50% Amerasian heritages. A 2012 paper by an Angeles, Pampanga, Philippines Amerasian college research study unit suggests that the number of military origin, biracial Filipino Amerasians probably lies between 200,000 and 250,000, and possibly substantially more. The paper said that the number of Filipino Amerasians, the progeny of U. S. servicemen, private corporate contractor and government employees stationed over the years in the Philippines, is so significant that mixed heritage Anglo, African and Latino Amerasians qualify as a genuine human diaspora. It focused on stigmatization, discrimination, psychosocial risks, and mental disorders among a sample of African and Anglo Amerasians residing in Angeles, site of the Clark Air Force Base. The paper asserts that the Angeles Manila Olongapo Triangle (AMO) contains the highest concentration of biracial Anglo, African and Latino Amerasians in the world. as of 2013, the Philippines has a large population of Americans and people with American roots, including a significant Amerasian population; These Americans have been joined by a number of Filipino Americans with U. S. citizenship who had immigrated to the United States, then returned to their country of birth. In addition, there is a population of Filipino Americans, who were born in the United States, who are immigrating to the Philippines, known as "baliktad", meaning backwards In 2016, the total number of US citizens living in the Philippines was estimated officially as more than 220,000,
Америка Құрама Штаттарынан келген жаңа америкалықтар Филиппин испан билігінде болған Американың басқа елдерінен келген халықтардың бұрынғы қонысына қосылады, себебі Филиппин испандықтар басқарған Панама, Перу және Мексикадан көшіп келгендерді қабылдаған.
The newer Amerasians from the United States would add to the already older settlement of peoples from other countries in the Americas that happened when the Philippines was under Spanish rule, as the Philippines once received immigrants from Spanish occupied Panama, Peru, and Mexico.