Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Корольдік теңіз флотының бұрынғы флоты.
Former naval fleet of the Royal Navy
Канал флоты, бастапқыда Канал эскадрильясы деп аталған, 1854 жылдан 1909 жылға дейін және 1914 жылдан 1915 жылға дейін Англия бұғазының суларын қорғаған Корольдік теңіз флотының кемелер тобы болды.
The Channel Fleet and originally known as the Channel Squadron was the Royal Navy formation of warships that defended the waters of the English Channel from 1854 to 1909 and 1914 to 1915.
Тарих
Корольдік теңіз флоты тарихында әр түрлі эскадрильялар болған. Плимут портында орналасқан ең алғашқы теңіз құралымдарының бірі Батыс эскадрильясы деп аталды, ол кейіннен Канал флоты ретінде белгілі болған Канал эскадрильясының алдағысы болды. 1650 жылы бас қолбасшы капитан Уильям Пеннге алты кемемен Бичи-Хедтен Лэндс-Эндке дейінгі Каналды күзетуді тапсырды. Бұл жүйе Реставрациядан кейін де жалғасты. Осылайша Батыс эскадрильясы құрылды. 1690 жылдан бастап эскадрилья 18-шы және 19-шы ғасырлардың басындағы соғыс кезеңдерінде Плимут кемежайынан жұмыс істеді. 1854 жылы Канал эскадрильясы, кейде Ерекше қызмет эскадрильясы деп те аталады, құрылды. Канал эскадрильясы тек 1858 жылы тұрақты құралымға айналды. 19-шы ғасырда француздар Шербургты бу кемелері үшін база ретінде дамытқанда, Корольдік теңіз флоты Портленд портын флот базасы ретінде дамытты. Порт 1849 және 1872 жылдар аралығында салынды, ол кезде Корольдік теңіз флоты Портленд аралындағы жергілікті карьерлерден алынған блоктардан жасалған жартасты құрылыс салды. Англо-француз қарым-қатынасының жақсаруымен және 1900 жылға қарай неміс күшінің артуымен Канал құрамының қажеттілігі азайды және негізгі еуропалық теңіз аренасы Солтүстік теңізге көшті. Адмирал сэр Артур Уилсон 1901 жылдан 1903 жылға дейін ресми түрде "Канал эскадрильясының аға офицері" болды. Оның сол эскадрильядағы бағынышты офицері - екінші командир, ол жауынгерлік кемелер дивизиясына басшылық етті. 1858 жылдан 1903 жылға дейін Канал эскадрильясы жиі дұрыс емес Канал флоты деп аталатын. 1903 жылдың 17 сәуірінде Құрметті Лорд Чарльз Бересфорд Канал эскадрильясының вице-адмиралы болып тағайындалды. 1903 жылдың 6 мамырында адмирал Бересфордқа Адмиралтейство "болашақта Канал эскадрильясы Канал флоты деп аталатын болады" деп хабарлады. 1904 жылдың 14 желтоқсанында Канал флоты "Атлантикалық флот" деп қайта аталды, ал Отандық флот "Канал флоты" болды. 1909 жылдың 24 наурызында флотты қайта ұйымдастыру барысында Канал флоты Отандық флоттың 2-ші дивизиясы болды.
Throughout the course of Royal Navy's history there had been different squadrons stationed in home waters. One of the earliest known naval formations to be based at Plymouth was called the Western Squadron which was the forerunner of the Channel Squadron that was later known as the Channel Fleet. In 1650 Captain William Penn, Commander in Chief, was charged with guarding the Channel from Beachy Head to Lands End with six ships. This system continued following the Restoration. It was the start of what was to become a Western Squadron. From 1690 the squadron operated out of Plymouth Dockyard during wartime periods, which was for most of the 18th century and early 19th century. In 1854 The Channel Squadron, sometimes known as the Particular Service Squadron, was established. The Channel Squadron only became a permanent formation in 1858. During the 19th century, as the French developed Cherbourg as a base for steam powered ships, the Royal Navy developed Portland Harbour as a base for the fleet. The harbour was built between 1849 and 1872 when the Royal Navy created a breakwater made of blocks from local quarries on the Isle of Portland. With the amelioration of Anglo French relations, and the German challenge towards 1900, the need for a Channel Formation diminished and the main European naval arena shifted to the North Sea. Admiral Sir Arthur Wilson was officially "Senior Officer in Command of the Channel Squadron" from 1901 to 1903. His subordinate flag officer in that squadron was the Second in Command, who commanded a division of battleships. For the period 1858 to 1903 the Channel squadron was often incorrectly referred to as the Channel Fleet. On 17 April 1903 The Right Hon. Lord Charles Beresford was appointed Vice Admiral Commanding, Channel Squadron. On 6 May 1903 Admiral Beresford was informed by the Admiralty "that for the future the Channel Squadron shall be known as the Channel Fleet." On 14 December 1904 the Channel Fleet was re styled the 'Atlantic Fleet' and the Home Fleet became the 'Channel Fleet'. On 24 March 1909, under a fleet re organisation, the Channel Fleet became the 2nd Division of the Home Fleet.
Әдебиетте
Канал флоты Корольдік теңіз күштері туралы бірнеше тарихи романда, әсіресе К.С. Форестердің "Хорнблауэр және Хотспур" романында кездеседі, онда Форестердің ойдан шығарылған кейіпкері нақты Канал флотының қолбасшысы адмирал Уильям Корнуоллистің ізбасарына айналады. Бұл флот Патрик О'Брайанның бірнеше "Обри-Матурин" романдарында да маңызды рөлде ойнайды. Герман Мелвиллдің "Билли Бадд" романы 1797 жылғы Спитхед және Нор көтерілістерінен кейін Канал флотының кемелерінде өрбуімен байланысты. "Әлемдер соғысы" романында Канал флоты Марс шабуылынан Эссекс жағалауынан қашып бара жатқан босқындар кемелерінің көптеген санын қорғайды. Бастапқы батыл шайқасы және одан кейінгі жалпы қақтығыс "Жұлдызша бала" атты тарауда толыққанды сипатталған.
The Channel Fleet features in several historical novels about the Royal Navy, notably Hornblower and the Hotspur by C. S. Forester, in which Forester's fictional hero becomes a favourite of the real Channel Fleet commander, Admiral William Cornwallis. The fleet also features in several of the Aubrey–Maturin novels by Patrick O'Brian. The novel Billy Budd by Herman Melville is set on board ships of the Channel Fleet, in the immediate aftermath of the Spithead and Nore mutinies of 1797. In the novel The War of the Worlds, the Channel Fleet protects the huge mass of refugee shipping escaping from the Essex coast in the face of the Martian onslaught. The initial heroic fight of and the subsequent general engagement, is detailed in the chapter entitled "The Thunderchild".