Анне Нортон: Американдық саяхатшы және әдебиет зерттеушісінің өмірі мен еңбектері
Anne Norton
Анне Нортон – АҚШ саясаттанушысы, Питтсбург университетінің профессоры. Саяси ғылым және әдебиет саласындағы зерттеуші, білімі Chicago университетінде алған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық саяси ғылым және салыстырмалы әдебиет профессоры, кісі өлтіруші, туған Энн Нортон.
American professor of political science and comparative literature
the murderer, nee Anne Norton
Энн Нортон (1954 жылы туған) – американдық саясаттанушы. Ол сондай-ақ Пенсильвания университетінің Стейси және Генри Джексон президентінің ерекше саясаттану профессоры.
Anne Norton (born 1954) is an American political scientist. She is also Stacey and Henry Jackson President’s Distinguished Professor of Political Science at the University of Pennsylvania.
Академиялық мансап
Нортон 1977 жылы бакалавр, ал 1982 жылы философия докторы (Ph.D.) дәрежесін алды, екеуі де Чикаго университетінен. Ол Нотр-Дам университетінде, Принстон университетінде және Остиндегі Техас университетінде академиялық қызметтер атқарды.
Norton received her B. A. in 1977 and her Ph. D in 1982, both from The University of Chicago. She has held academic positions at University of Notre Dame, Princeton University, and The University of Texas at Austin.
Жазулары мен пікірлері
Нортонның басты интеллектуалдық қызығушылығы – саяси идентичностьтің мәні мен салдары болды. Ол бұл тақырыпты американдық саясатқа арналған екі кітапта және саяси идентичность концепциясына арналған бір кітапта зерттеді, антропология және семиотика салаларындағы еңбектерге сүйене отырып (Нортон 1986, 1993, 1988). Ол сондай-ақ әлеуметтік ғылымдардың, әсіресе саясаттанудың қазіргі тәжірибесіне кең ауқымды сын жазды (Нортон, 2004). Чикаго университетінде оқып жүргенде Нортон философ Лео Штраустың көптеген ізбасарларымен танысты. 1990 жылдары неоконсерватизмнің қоғамдық санаға енуі оны Штрауссиандар туралы жартылай анекдоттық кітап жазуға итермеледі, кітаптың атауы – «Лео Штраусс және Америка империясының саясаты» (Йель университетінің баспасы, 2004). Кейбірлер бұл кітапты Джордж У. Буштың сыртқы саясатының интеллектуалдық бастаулары туралы ойлы есеп ретінде бағаласа (мысалы, Артур Шлезингер, «Нью-Йорк кітаптар шолуында», 23 қыркүйек 2004), автордың тақырыбына жеткіліксіз хабардар болуы және негізсіз әңгіме таратуы үшін оған қатал сын да айтылды (Стенли Хоффман, «Foreign Affairs», 2004 жылғы қараша/желтоқсан, және Чарльз Баттерворт, «Review», MIT Electronic Journal of Middle East Studies, 2005). Питер Миновиц Нортонның страуссианизмді анықтау және страуссиандарды сәйкестендіру әрекеттеріндегі кемшіліктерді атап көрсетіп, оның кітабы «ұятты түрде ғылыми емес» екенін айтады.
Norton's central intellectual interest has been the meaning and consequences of political identity. She has explored this theme in two books on American politics and one on the concept of political identity itself, drawing on work in the areas of anthropology and semiotics (Norton 1986, 1993, 1988). She has also written a wide ranging critique of the current practice of the social sciences, particularly political science (Norton, 2004). While a student at the University of Chicago, Norton became acquainted with many of the followers of the philosopher Leo Strauss. In the 1990s, the rise of neoconservatism into public consciousness prompted her to write a semi anecdotal book about the Straussians, titled Leo Strauss and the Politics of American Empire (Yale University Press, 2004). While some have praised the book as a thoughtful account of the intellectual origins of George W. Bush's foreign policy (including Arthur Schlesinger, Jr. in the New York Review of Books, 23 September 2004), it has also received harsh criticism for its author being uninformed about her subject and for spreading mere gossip (see Stanley Hoffman, Foreign Affairs, Nov/Dec 2004, and Charles Butterworth, Review, MIT Electronic Journal of Middle East Studies, 2005). Emphasizing the flaws in Norton’s attempts to define Straussianism and identify Straussians, Peter Minowitz argues that her book is “disgracefully unscholarly.”