Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бангладеш саясаткері (1900–1990)
Мони Сингх (28 маусым 1901 – 31 желтоқсан 1990) – көрнекті бенгалдық коммунист саясаткер, халыққа «Мони Сингх жолдасы» деген атпен танымал. Ол Шығыс Пәкістан Коммунистік партиясын құрған. Сингх 1971 жылғы Бангладеш азаттық соғысында Мукти Бахини партизандық бөлімін басқарды және Бангладештің Уақытша үкіметінің кеңесшісі болды.
Bangladeshi politician (1900 1990)
Moni Singh (; 28 June 1901 – 31 December 1990) was a preeminent Bengali Communist politician popularly known as Comrade Moni Singh. He was the founder of the Communist Party of East Pakistan. Singh operated a guerrilla wing of the Mukti Bahini during the Bangladesh Liberation War in 1971 and was an advisor to the Provisional Government of Bangladesh.
Ерте өмір
Сингх 1901 жылғы 28 маусымда Британдық Үндістанның Бенгал президенті, Мименсинг ауданындағы Сусанг Дургапур қаласында (қазіргі Дургапур Упазила, Нетрокона) дүниеге келген. Орта білімін Калькуттада аяқтаған. 1914 жылы Анушилан Самитіне қосылған. 1925 жылы Самитінен шығып, Үндістан Коммунистік партиясына мүше болған. Оның әкесі Қали Кумар Сингх, ал әкесінің әкесі заминдар болған. Оның анасы Сусанг Дургапурдың патшалық отбасының мүшесі болған.
Singh was born on 28 June 1901 in Susang Durgapur, Mymensingh district, Bengal Presidency, British India (now Durgapur Upazila, Netrokona). He completed his secondary schooling in Kolkata. He joined Anushilan Samiti in 1914. He left the Samiti and joined the Communist Party of India in 1925. His father was Kali Kumar Singh and grandfather was a zamindar. His mother was a member of the royal family of Susang Durgapur.
Мансап
1928 жылы С. Сингх басшылығымен Калькуттадағы Кешарам мақта зауытының жұмысшылары ереуілге шықты. 1930 жылдан 1937 жылдың қарашасына дейін түрмеде отырды. Бостандыққа шыққаннан кейін Сусанг Дургапурға қайтып оралды, онда ол шаруаларды Танкаға қарсы наразылыққа бастады, ол – өндірілген өнімнің басым бөлігі жер иесіне тиесілі болатын жалға алу жүйесі еді. 1945 жылы Нетрокона ауданында «Бүкіл Үндістан Шаруалар Конгресінің» ұйымдастырушысы болып жұмыс істеді. Ол Танка жүйесіне қарсы Хаджонг тайпасының наразылығын ұйымдастырды, ол зорлыққа ұласты. Оған қатысты тұтқындау ордері шығарылды және мүлкі тәркіленді. 1947 жылдың тамызында Үндістанның бөлінуіне дейін Сингх табысты жұмысшылар қозғалысының жетекшісі болды және еңбек құқығын қорғау мақсатындағы қозғалыстарды ұйымдастырды. Ол үш рет ұзақ мерзімге түрмеге қамалды: 1930–1937, 1967–1969 және 1969–1971 жылдары. 1951 жылы, Бангладеш Пәкістанның бір бөлігі болған кезде, ол Шығыс Пәкістан Коммунистік партиясының төрағасы болып сайланды және өліміне дейін, қысқа ғана үзіліспен, партияны басқарды. Қытай-Кеңес дауының нәтижесінде Сингх кеңестік жаққа шықты. Осы себепті 1966 жылы партия бөлінді. 1969 жылғы халық көтерілісінен кейін босатылды. Сингх Бангладеш Азаттық соғысында қатысты және Муджибнагар үкіметінің кеңесші кеңесінің мүшесі болды. 1973 жылы Бангладеш Коммунистік партиясының президенті болып сайланды. 1975 жылы Бангладеш Шаруалар және жұмысшылар Авами Лигасы үкіметінде қызмет етті. Шейх Мүжибур Рахманның қазасынан және Бангладеш Шаруалар және жұмысшылар Авами Лигасы үкіметінің таратылуынан кейін, 1976 жылы Бангладеш Коммунистік партиясын қайта жаңғыртты. 1978 жылы Демократиялық Альянстың құрамында Бангладештің екінші жалпы сайлауына қатысты. 1980 жылы Бангладеш Коммунистік партиясының президенті болып сайланды және өліміне дейін осы лауазымды сақтап қалды. Оның өмірбаяны «Жибан Санграм» (1983) алғаш рет бенгал тілінде жарық көрді, кейін 1988 жылы «Өмір – күрес» деген атпен ағылшын тіліне аударылды.
Singh led of strike of workers of Kesharam Cotton Mills in Kolkata in 1928. He was imprisoned from 1930 to November 1937. After being released he moved back to Susang Durgapur where he led peasants in protests against Tanka, a sharecropping in which the majority of the produced goods went to the landowner. In 1945, he worked as an organizer of All India Kisan Sabha in Netrokona District. He led a protests of Hajong tribesmen against the Tanka system which became violent. An arrest warrant was issued against him and his properties were confiscated. Prior to the partition of India in August 1947, Singh was a successful workers' leader who led movements to abolish exploitative labour practices. He was imprisoned for long stretches on three occasions: 1930–37, 1967–69, and 1969–71. He was first elected Communist Party of East Pakistan head in 1951, when Bangladesh was part of Pakistan, and led it with one short interruption until his death. After the Sino Soviet split, Singh took the side of the Soviets. Because of this, the party split in 1966. He was released after the 1969 Mass uprising. Singh fought in the Bangladesh Liberation war and was a member of the advisory council of the Mujibnagar government. He was elected President of the Communist Party of Bangladesh in 1973. In 1975, he joined the Bangladesh Krishak Sramik Awami League government. After the assassination of Sheikh Mujibur Rahman and the dissolution of Bangladesh Krishak Sramik Awami League government, he revived the Communist Party of Bangladesh in 1976. He participated in the 2nd general election of Bangladesh in 1978 as part of the Democratic Alliance. He was elected President of the Communist Party of Bangladesh in 1980 and retained that post till his death. His autobiography, Jiban Sangram (1983), was first published in Bengali before it was translated into English with the title Life is a Struggle (1988).