Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ричмонд декларациясын 95 квакер (барлық православиелік Гурнейттік достар жыл сайынғы жиналыстарының өкілдері) 1887 жылдың қыркүйек айында Индиана штатының Ричмонд қаласында өткен конференцияда қабылдады. Бұл сенім туралы мәлімдеме болды, және квакерлердің догмасы немесе кредосы болмаса да, Ричмонд декларациясы квакерлердің белгілі бір топтары, негізінен православиелік (қазір Friends United Meeting) және евангелистік (Евангелистік Friends International) үшін стандарт ретінде пайдаланылып келеді. Декларацияны Индиана, Батыс, Жаңа Англия, Нью-Йорк, Балтимор, Солтүстік Каролина, Айова және Канаданың Православ Жыл сайынғы жиналыстары "мақұлдады", "қабылдады" немесе "қолдады". Солтүстік Америкадағы православиелік достар арасында тек Огайо және Филадельфия жылдық жиналыстары осылай әрекет етпеді. 2007 жылдың ақпан айында "Достар" бірлестігінің Бас кеңесі бұл декларацияны сенім білдіру ретінде қайта бекітті. Декларация Евангелистік және Достар Біріккен Жиналысының жыл сайынғы жиналыстарының көптеген тәртіп кітаптарында кездеседі.
The Richmond Declaration was made by 95 Quakers (representatives of all Orthodox Gurneyite Friends Yearly Meetings) in September 1887, at a conference in Richmond, Indiana. It was a declaration of faith, and although Quakers do not have a dogma or creed, the Richmond Declaration has been used as a standard by certain groups of Quakers, mainly Orthodox (now represented by Friends United Meeting) and Evangelical (represented by Evangelical Friends International), ever since. The Declaration was "approved," "accepted," or "adopted" by the Orthodox Yearly Meetings of Indiana, Western, New England, New York, Baltimore, North Carolina, Iowa, and Canada. Among Orthodox Friends in North America, only Ohio and Philadelphia yearly meetings did not so act. The Friends United Meeting General Board reaffirmed the declaration as a statement of faith in February 2007. The Declaration appears in most books of discipline of Evangelical and Friends United Meeting yearly meetings.
Декларацияны сынға алу
Декларацияда, басқа нәрселермен қатар, ішкі жарық ешқашан адамдарды Киелі кітапқа қайшы келетін бағытқа жетелемейді делінген. Бұл басымдық көптеген жылдық жиналыстарда, әсіресе, Достардың Бас конференциясымен байланысты либералды квакерлерде кездеспейді. Православ квакерлер болса, бұл ілімді адамның ынтақтары мен қателіктерін, Киелі Рухтың басшылығымен жасыруды болдырмау үшін бағалайды. "Достар қоғамы Киелі жазбалардың Ескі және Жаңа Ұсыныстары Құдайдың шабытымен жазылғандығына сеніп келді және әлі де солай сенеді; сондықтан, олардан кез келген басқа билікке жүгіну мүмкін емес; олар Иса Мәсіхтегі иман арқылы құтқаруға жетелеуге қабілетті. [К]ез келген адамның айтқаны немесе жасағаны, Киелі жазбаларға қайшы болса, тіпті Киелі Рухтың тікелей басшылығымен болса да, жалғандық деп есептелуі керек." Декларацияны сынға алғандар, мысалы Чак Фейгер, Ричмонд декларациясы ешқашан Достардың көпшілігін көрсетпегенін және тарихи араздықтардың қалдығы ғана екенін айтады. Фейгердің басқа сын-пікірлерінің арасында, жоғарыда келтірілген мәлімдеме фактілік тұрғыдан дұрыс емес, себебі ол Роберт Барклейдің "Нағыз христиан дінтануына қатысты кешірім" (әдетте Барклейдің кешірімі деп аталады) еңбектеріндегі мәлімдемелерге тікелей қайшы келеді. Бұл еңбек Декларациядан екі ғасыр бұрын жазылған. Оны негізінен британдық дос Джозеф Беван Брейтуайт жазғанмен, Британияның жылдық жиналысы (сол кезде Лондонның жылдық жиналысы деп аталған) оны қабылдау туралы ұсынысты қабылдамады. Ричмонд декларациясы 1895 жылы Лондонның жылдық жиналысындағы діни доктринаға қатысты үлкен өзгеріске әкелді. Декларация Достардың Бас конференциясы, Солтүстік Америкадағы Бейнит квакерлігі немесе квакерлердің көптеген "бағдарламаланбаған" жиналыстары тарапынан сенім білдірілімі ретінде қабылданбайды.
The declaration states, among other things, that the inner light will never guide people in a direction that contradicts the Bible. This emphasis is something that many yearly meetings do not share especially Liberal Quakers, such as those associated with Friends General Conference. Orthodox Quakers, however, value this teaching as a check on human enthusiasm and error masquerading as leadings of the Spirit. "It has ever been, and still is, the belief of the Society of Friends that the Holy Scriptures of the Old and New Testament were given by inspiration of God; that, therefore, there can be no appeal from them to any other authority whatsoever; that they are able to make wise unto salvation, through faith which is in Jesus Christ. [W]hatsoever anyone says or does, contrary to the Scriptures, though under profession of the immediate guidance of the Holy Spirit, must be reckoned and accounted a mere delusion. " Critics of the Declaration, such as Chuck Fager, have argued that the Richmond Declaration has never represented the majority of Friends and is a mere remnant of a historical schism. Among other criticisms, Fager argues that the statement quoted above is factually inaccurate, as it directly contradicts statements from Robert Barclay's Apology for the True Christian Divinity (commonly known as Barclay's Apology), which predates the Declaration by over two centuries. Though it was primarily written by a British Friend, Joseph Bevan Braithwaite, Britain Yearly Meeting (then called London Yearly Meeting) rejected the proposal that it be adopted. The Richmond Declaration was one factor leading to a sharp doctrinal turn for London Yearly Meeting in 1895. The Declaration is not accepted as a statement of faith by Friends General Conference or Beanite Quakerism in North America, or by most "unprogrammed" Quaker meetings.