1973-74 жылғы НБА маусымы: «Бостон Селтикс» чемпион атанды

Кіріспе

28-ші НБА маусымы

1973–74 жылғы НБА маусымы – Ұлттық баскетбол қауымдастығының 28-ші маусымы болды. Маусым Бостон Селтикс командасының НБА финалдық сериясында Милуоки Бакс командасын 4:3 есебімен жеңіп, НБА чемпионатында жеңіске жетуімен аяқталды.

Ерекше оқиғалар

1974 жылғы NBA All-Star ойыны Сиэтлдегі Сиэтл орталығындағы Колизейде өтті, және Батыс командасы Шығыс командасын 134–123 есебімен ұтты. «Детройт Пистонс» командасының ойыншысы Боб Ланьер ойынның ең құнды ойыншысы (MVP) атағын жеңіп алды. «Балтимор Буллетс» командасы Вашингтон, округ Колумбия, қаласының маңындағы Ландовер, Мэриленд штатындағы «Капитал Центрге» көшіп, «Капитал Буллетс» болып аталды; құрылыс жұмыстарының кешігуіне байланысты команда алғашқы он үй ойынын «Коул Филд Хаус» аренасында өткізді. «NBA CBS» телеарнасында басталды. CBS телеарнасының NBA-мен серіктестігі 17 жыл қатарынан жалғасты, және 1990 жылы «NBC» телеарнасы NBA-ның ресми теледидарына айналды. Блоктар мен ұрлаулар алғаш рет ресми статистика ретінде тіркелді. «Лос-Анджелес Лейкерс» командасының ойыншысы Эльмор Смит ойынды блоктар бойынша лигада жетекші болды, орташа көрсеткіші ойын басына 4.85 блок құрады, бұл лига тарихында үшінші ең жоғары көрсеткіш болып табылады. «Буффало Брейвз» командасының ойыншысы Боб МакАду ойынға ұпай беру және жотатын лақтырулардың пайыздық көрсеткіші бойынша лигада жетекші болды, орташа көрсеткіштері тиісінше 30.6 және .547 құрады. Ол 1965–66 маусымдары Уилт Чемберленнен кейін мұндай жетістікке қол жеткізген алғашқы ойыншы болды, және бүгінгі күнге дейін тек бір ғана ойыншы осы жетістікті қайталады: Шакил О’Нил 1999–2000 маусымдарында. Ерл Стром төрт жылдық үзілістен кейін NBA төрешілігіне қайта оралды. Стром 1969 жылы жалақы дауынан кейін NBA-дан Америка баскетбол қауымдастығына (ABA) ауысып, онда үш маусым төрешілік етті, содан кейін 1972–73 маусымдарында төрешілік етпеді. Стром 1989–90 маусымдарына дейін NBA-да төрешілік ете берді және 1995 жылы Найсмит баскетбол даңқы залына енгізілді.
Жаттықтырушылардың ауысуы
Маусымдық команда 1972–73 жылғы жаттықтырушысы 1973–74 жылғы жаттықтырушысы
«Балтимор/Капитал Буллетс» Джин Шу К. С. Джонс
«Феникс Санс» Джерри Коланжело Джон МакЛеод
«Филадельфия 76ers» Кевин Лоугери Джин Шу
«Сиэтл Суперсоникс» Бэки Баквольтер Билл Рассел
Ойын ішіндегі команда Қайтатын жаттықтырушы Келесі жаттықтырушы
«Канзас-Сити Омаха Кингс» Боб Кусси Драфф Янг Фил Джонсон

Маусымның қорытындысы

НБА жаңа жылды Нью-Йорк Никс командасының бір жыл бұрынғы екінші НБА титулына байланысты әлі де үлкен қызығушылықпен бастады. Көп талқыланған команда осы жылы жеңіске жетуді тойлау сияқты ойнады, әсіресе маусымның ортасында негізгі ойыншысы Дейв ДеБусшер зейнетке шығуын жариялағаннан кейін. Соңғы төрт НБА финалдарының үшеуінде қарсылас болған Лос-Анджелес Лейкерс командасы да маңызды өзгерістерге ұшырады. Уилт Чемберлен АБА-ның Сан-Диего Конквистадорларында ойыншы-бапкер болу ұсынысын қабылдады. Бірақ Лейкерс Чемберленге АБА-да ойнауға жол бермеу үшін сотқа берді, өйткені ол оларға келісімшартының бірінші жылын өтеуі керек еді. Чемберлен енді кәсіби баскетбол ойнаған жоқ және АБА-дағы бапкерлік міндеттерінің көп бөлігін ассистенті Стэн Альбекке тапсырды, ол кейін НБА-да бас бапкер болды. Джерри Уэст жарақаттанғандықтан 31 ойынға ғана қатысты, бұл оның теңдесі жоқ қорғаушы карьерасының аяқталуына әкелді. Екі үлкен қаладан лиганы бастап, НБА-ны жаңа медиа биіктіктеріне көтерген бұл екі команда енді құлдырауға дайын тұрды, бұл бір жыл бұрынғы күшті командаларға көтерілу мүмкіндігін берді. Маусымда 60 жеңіске жеткен командалар болмады, бірақ төрт команда 50 ойыннан астам жеңіске жетті. Олардың екеуі, Милуоки мен Бостон, бүкіл маусым бойы күшті әсер етті, әрқайсысы жеңуге бейілді күшті жеке тұлғалармен басқарылды. Милуоки 82 ойынның 59-ын жеңіп, лигадағы ең көп жеңіске жеткен команда атанды, оны қайтадан супержұлдыз Карим Абдул-Жаббар басқарды. Карим атын өзгерткеннен бері НБА финалдарын көрмеген, бірақ енді оның оралуына кедергі келтіретін Уилт Чемберлен жоқ еді. Ол ойынға 27 ұпай жинап, лигадағы кез келген ойыншыдан артық 948 гол соқты. Бакс тағы да НБА-дағы ең үздік атушы команда болды және қарсыластарынан орташа ұпай айырмашылығы бойынша да көш бастады. Ойын уақыты бойынша екінші орында және жаңа блоктар санатында Абдул-Жаббар бүкіл маусым бойы теңдесі жоқ болды. Бір ойыншы, Атлантаның жоғары ұпай жинаған Пит Маравич, көбірек ұпай жинады, бірақ Карим өзінің әрекеттерінің 53,9 пайызын дәлдікпен орындады, бұл НБА-дағы екінші ең жақсы көрсеткіш. Бакс командасының қалған бөлігі Абдул-Жаббарға жақсы қолдау көрсетті, бірақ жасы мен жарақаттары плей-оффқа қатысты алаңдаушылық тудырды. Бостон Селтикс командасы шығыста 56 жеңіспен, 33 жастағы команда капитаны Джон Хавличектің ықпалымен күшті әсер етті. Свингмен жұлдызы тағы да "Барлық қорғаныс" құрамасына енді, ол ойын сайын 22,8 ұпай жинады. Сонымен қатар, Хондо ойын сайын орташа есеппен алты ассистпен НБА-ның үздік ассисттер санатына кірді. Алайда, Хавличекке қарағанда, 6'9 245 фунт салмақты орталық Дейв Коуэнстің қарқындылығы мен ерекше ойыны көбірек көзге түсті. Коуэнс ойынға 19 ұпай қосып, лигадағы ең жақсы команданы бастап, ребоундтар бойынша НБА-да екінші орын алды. Милуокидің Абдул-Жаббар сияқты, ол да көп уақыт бойы алаңда болды. Бірақ ол өзінің айналасында мықты командасы бар жұлдыз еді, оның ішінде қорғаушы Джо Джо Уайт та бар. Милуокидің 59 жеңісі Орта Батыс дивизионында жеңіске жетті, бірақ көп айырмашылық болған жоқ. Чикаго Буллс пен Детройт Пистонс командалары екінші және үшінші орындарды иеленді, бұл командалар бүкіл лигада үшінші және төртінші орындарға ие болды. Дик Мотта басқарған Чикаго командасы шабуылшылардан ұпай жинап, жалпы қорғанысты мықты етіп құрды. Алдыңғы қатардағы Боб Лав команданы ойын сайын 21,8 ұпаймен жеңіп алды. "Буллс" қарсыластарына оңай ұпай алуға мүмкіндік бермей, күшті және таза қорғаныспен бүкіл маусым бойы әсер етті. Клиф Рей жарақат алған Том Боервинклдің орнына келіп, жақсы өнер көрсетті. Джерри Слоан мен Норм Ван Лиер жаңа ұрлау санатында бірінші ондыққа кірді, Слоан НБА-да төртінші орынды иеленді. Детройт командасы биылғы жылы өздерінің әлеуетін көрсетті. Бұрынғы ойыншы Рей Скотт Буч Ван Бреда Колфтың даулы бағыт-бағдарсын алмастырды және қазір жеңімпазды бастап отырды. Боб Ланьер ойынға 22,5 ұпаймен 50% атумен және ойынға 13,3 ребоундпен төрт ассистпен мықты орталық ретінде танылды. Боб ойын сайын орта есеппен үш блок жасады. Бұрынғы ұпай жинау чемпионы Дэйв Бинг қайта оралды, ол ойынға жеті ассист жіберіп, ұпай жинауда ойынға 18,8 есе қосады. Көру қабілеті бұзылған ол бір кездегі "Құрметтілер залы" карьерасына кедергі келтірді. Детройт командасының 52 жеңісі Тынық мұхит дивизионында жеңіске жетер еді. Орта батыста үшінші орынды иеленгендер плей-оффқа жолдама алуды үміттенді. NBA-ның басқа бес командасы ойынның жартысын жеңіп, 17 команданың тоғызын құрады; бір жыл бұрынғыдай апат болған жоқ. Плей-офф форматы осы жылы рекордтарға мұқият қарады, бұл соңғы жылдардағы сынға жауап беру үшін жасалған, бұл плей-оффқа іріктеуді лиганың төрт дивизионымен байланыстырды. Бұл кейбір лайықты командалардың қатысуына мүмкіндік берді, бұл көптеген адамдарды қуантты.

The NBA opened the year still very impressed with the New York Knicks' second ever NBA title from a year ago. Much publicized, the team largely played this year as a victory lap, particularly after cornerstone Dave DeBusschere announced his pending retirement halfway through the season. Their opponent in three of the last four NBA Finals, the Los Angeles Lakers, also went through some key changes. Wilt Chamberlain had accepted an offer to be playing coach of the San Diego Conquistadors of the ABA. The Lakers, however, sued Chamberlain to prevent his playing in the ABA while still owing Los Angeles the option year of his contract. Chamberlain never played professional basketball again, and left most of his coaching duties in the ABA to assistant Stan Albeck, who went on to be a head coach in the NBA. Jerry West played just 31 games due to injury, and that likewise spelled the end to his nearly peerless career at guard. These two teams, which had led the league from two huge cities and carried the NBA to new media heights, were now poised to decline, which now gave strong runners up from a year ago their chance to ascend. There were no 60 win teams that season, but four teams did win over 50 games. Two of them, Milwaukee and Boston cast strong shadows all season long, each led by powerful individual forces determined to win. Milwaukee won a league most 59 of 82 NBA games, led again by superstar Kareem Abdul Jabbar. Kareem had not seen the NBA Finals since the controversial changing of his name, but now had no Wilt Chamberlain to prevent his return. He averaged 27 points per game, making more field goals, 948, than any player in the league. The Bucks were again the top shooting team in the NBA and led in average margin of points over opponents as well. Second in minutes played and in the new blocked shots category, Abdul Jabbar was a peerless presence all season long. One player, Atlanta's high scoring Pete Maravich, had more shots, but Kareem sank his tries at a 53.9% clip, the second best in the NBA. The rest of the Bucks lineup provided good support for Abdul Jabbar, but age and injuries remained a concern into the playoffs. The Boston Celtics cast a very determined shadow across the East with 56 wins, willed by 33 year old team captain John Havlicek. The swingman star was again All Defense while scoring 22.8 points per game. Hondo also leaked into the NBA's top assists category with six per game on average. However, more impressive than Havlicek was the intensity and standout play of 6' 9 245 pound center Dave Cowens. Cowens added 19 points per game and was second in the NBA in rebounds, leading the best board team in the league. Like Milwaukee's Abdul Jabbar, he was a fixture in minutes played. But he was a star with a solid team around him, including guard Jo Jo White. Milwaukee's 59 wins won the Midwest Division, but not by much. The Chicago Bulls and Detroit Pistons each again posted strong campaigns to finish second and third in the division, with the third and fourth best records in the entire league. Chicago, led by coach Dick Motta, followed the same formula of scoring from the forwards and strong defense overall. Forward Bob Love carried the team with an average of 21.8 points per game. The Bulls impressed all season long in being able to deny opponents easy shots with strong, clean defense that did not often foul. Cliff Ray stepped in for an injured Tom Boerwinkle and performed solidly. Jerry Sloan and Norm Van Lier were each in the top ten in the new steals category, Sloan ranking fourth in the NBA. Detroit's hard luck team showed some of its potential this year. Former player Ray Scott had taken over for Butch Van Breda Kolff's controversial mentorship and was now leading a winner. Bob Lanier emerged as the solid center with 22.5 points per game on 50% shooting and 13.3 rebounds with four assists per game. Bob also averaged three blocks a game. Former scoring champion Dave Bing was back, carrying his club with seven assists per game and adding 18.8 per game in scoring. Vision problems still dogged him, hampering what had once looked like a sure Hall Of Fame career. Detroit's 52 wins would have won the Pacific Division. Third in the Midwest, they simply hoped to be allowed into the playoffs. Five other NBA teams won half their games to make a total of nine out of 17 total teams; there were no disasters like there had been a year ago. The playoff format took a closer look at records this year to answer criticisms of recent years past that had strongly tied playoff selections to the league's four divisions. It allowed some deserving teams to participate, which many were glad to see.

Қорытынды

Бостон биринші раундта 42–40 есебімен Буффаломен кездесті, «Брейвз» Атлантика дивизионында үшінші орынды иеленді. «Брейвз» командасын өзін-өзі жарнамалайтын жұлдыз Боб МакАду басқарды, ол НБА-ның ең қауіпті ойыншысы болды – ойынға 30.6 ұпай алып, 54.7% дәлдікпен ойнады, екеуі де НБА-да бірінші орында тұрды. «Биг Мак» сонымен қатар НБА-ның ең үздік бес ребоундері мен соққы блокерлерінің қатарында болды, бұл керемет жетістік. Джек Рамзидің командасы жақсы теңдестірілген және терең болды, Эрни ДиГрегорио таза плеймейкер ретінде шабуылды басқарды. Алты ойындық серия тығыз өтті, соңғы үш ойын үш ұпайдан кем айырмамен шешілді. Бірақ Бостонның қорғанысы оларға 4–2 есебімен жеңіс сыйлады. Ескірген «Никс» 49 жеңіске жетіп, Атлантика дивизионында екінші орынды иеленді және тағы да плей-оффтың бірінші қарсыласы ретінде «Буллетс» командасымен кездесті – «Капитал Сити Буллетс». Вашингтон, округ Колумбия, Балтимор командасын ақырындап басып алды. Бірақ 47 жеңіске жеткен «Буллетс» командасының құрамы көбінесе сол қалыпты. Эльвин Хейс пен Фил Ченир команданың жұлдыздары болды, ал Вес Унселд тізе жарақатымен күресіп жатты. Хейс ребоунд бойынша НБА-да көшбасшы болды. 6’10”, 240 фунт салмақты ойыншы соққы блокерлерінің қатарында да алда болды, ал Ченир екі жақтан да лиганың ең жақсы ойыншыларының бірі екенін дәлелдеді. Бұрынғы «Селтик» ойыншысы К.С. Джонс жаттықтырған команда «Никс» командасына жеті ойындық қызықты серия ұйымдастырды, бірақ нәтиже сол болды. Төртінші ойын қосымша уақытқа созылды, ал бесінші ойын 106–105 есебімен аяқталды, екеуі де «Никс» командасының жеңісімен бітті. Бостон мен Нью-Йорк тағы бір маңызды конференция финалдық ойынына дайындалды. Милуоки бірінші раундта 47 жеңіске жеткен Тынық мұхитының жеңімпазы «Лос-Анджелес Лейкерс» командасымен кездесті, бірақ бұл енді басқа «Лейкерс» еді. Эльмор Смит Буффалодан келді және лигада соққы блоктары бойынша көшбасшы атанды. Конни Хокинс Финикстен келді, ал Хэппи Хэйрстон тақтаға оралды. Гейл Гудрич 25.3 ұпай жинап, сыншыларды таң қалдырды, 86% дәлдікпен НБА-дағы кез келген ойыншыдан көбірек айып тастады. «Никс» сияқты «Лейкерс» командасы да терең және ақылды болды. Сонымен қатар, олар ескірген. «Бакс» оларды 4–1 есебімен жеңіп, екі команданың арасындағы бәсекелестіктегі маңызды өзгерісті көрсетті. Чикаго Детройтпен жеті ойындық соғысқа қатысты, төртінші үйдегі ойында Пистонс командасынан асығыс жеңіске жетті. Жеті ойынның бесеуі бес ұпайдан кем айырмамен шешілді, барлығы да қызу бәсекелестікке толы болды. Боб Ланьер шабуылшыларын құтқаруға тырысты, бірақ жұлдызды ойыншы жетіспеді. Милуоки мен Чикаго батыс конференциясының екінші турында орта батыстың тақырыбын сақтады. Бостон осы жылы Нью-Йоркпен ойнамайтынын көрсетті, серияны бастау үшін екі үлкен екі таңбалы жеңіске жетті. «Никс» командасы Уолт Фрейзер мен Эрл Монроның арқасында үшінші ойында Бостонды жеңіп, үлкен жетістікке жетті. Бірақ бұл Нью-Йорк үшін соңғы қоштасу болды, олар соңғы төрт НБА финалдарының үшеуіне қатысқан. Хавличек осы жеңіске дерлік жеке қол жеткізді, 4–1 есебімен жеңіске жетті. Чикагоның шабуылшылары мен қорғаушылары Милуокиден төрт ойынға артық ойнады. Бірақ Рей орталықтағы Абдул Джаббарға тең келмеді, ал жаттықтырушы Ларри Костеллоның командасы «Буллс» командасын төрт ойын қатарынан жеңіп, жақсы нәтиже көрсетті. Тек Чикагодағы екінші ойын ғана жақын болды. Карим де Хавличек сияқты қажырлы еді. Милуоки НБА финалдарында фаворит болды, Коуэнс 7’2” Абдул Джаббарға қарады. Бірақ Бостонның орталық ойыншысы ештеңеден тайсалмай, батыл ойын көрсетіп, 20 ұпай мен 13 ребаунд жинады. Бұл серия классикалық серияға айналды, жеті ойынға созылды. Карим Бобби Дэндридждің атуында және 35 жастағы Оскар Робертсонның пастарында көмек алды. Бірақ «Селтикс» командасы 102–101 есебімен жеңіліп, «Бостон Гардендегі» екі еселенген қосымша уақыттағы тарихи оқиғадан кейін де, Абдул Джаббардың ойынды жеңіп алу үшін 15 футтық иісті тастауына қарамастан, қарсылық көрсетті. Милуокидегі жетінші ойында «Бакс» командасы төрт жылда екінші рет чемпиондық атақты жеңуге дайын болды. Бірақ Коуэнс 28 ұпай жинап, агрессивті қорғанысымен «Селтикс» командасын 102–87 есебімен жеңіске жеткізді. Хавличек 18 плей-офф ойындарында 27 ұпай және 6 нәтижелі пас беріп, Билл Расселлсіз алғашқы НБА титулын жеңіп алды. Бірақ ең жақсы ойынды соңғы ойынға сақтаған Коуэнс лиганың биік алыптарынан асырып өтуге жеткілікті орталық екенін дәлелдеуде ерекше көзге түсті.

Boston met 42–40 Buffalo in Round One, the Braves finishing as a third place team in the Atlantic Division. The Braves were led by self promoting superstar Bob McAdoo, the NBA's most dangerous shooter at 30.6 points per game and 54.7% accuracy, both tops in the NBA. The Big Mac was also among the NBA's top five rebounders and shot blockers, an impressive feat. Jack Ramsay's club was well balanced and deep, with Ernie DiGregorio as the pure point guard to lead his offense. The six game series was very close, with the last three games decided by three points or less. But Boston's defense gave them a series win four games to two. The aging Knicks had dropped to 49 wins to finish second in the Atlantic, and again drew the Bullets as their first playoff opponents the Capital City Bullets. Washington, D. C. was slyly and slowly taking over Baltimore's team. But the 47 win Bullets were still largely the same bunch. Elvin Hayes and Phil Chenier were the team stars this year, with Wes Unseld battling knee injuries. Hayes had stepped up to lead the NBA in rebounds. The 6'10 240 pounder was also a leading shot blocker, while Chenier proved to be one of the league's best all around guards at both ends of the floor. Now coached by former Celtic K. C. Jones, the team gave the Knicks a tough full seven game series, but the outcome was the same. Game Four went to overtime and Game Five ended 106–105, both Knick wins. Boston and New York were now set for another huge East final. Milwaukee met the 47 win Los Angeles Lakers, winners of the Pacific, in the first round, but these were now different Lakers. Elmore Smith had come over from Buffalo to lead the league in blocks. Connie Hawkins had come over from Phoenix, and Happy Hairston was back on the boards. Gail Goodrich continued to bewilder critics with a 25.3 scoring average, trying and making more free throws than any other NBA player at an 86% clip. Like the Knicks, the Lakers were deep and smart. And old. The Bucks blew them out for a 4–1 series win which signaled a clear change between the two teams in their rich rivalry. Chicago got to meet Detroit in a seven game war, using their fourth home game to barely survive the Pistons. Five of the seven games were decided by five points or less, all hotly competitive. Bob Lanier tried mightily to make up for his forwards, but the all star fell just short. Milwaukee and Chicago kept that Midwest theme alive in the second round for the West final. Boston made it plain they would not play around with New York this year, with two big double digit romps to start the series. The Knicks, clearly now led by their stellar backcourt of Walt Frazier and Earl Monroe, showed some heart by beating Boston in Boston in Game Three. But that proved a final parting shot for the New Yorkers who had been in three of the last four NBA Finals. Havlicek made sure of that almost single handedly, leading a 4–1 series win. Chicago's forwards and guards appeared to outplay Milwaukee for four games. But Ray was no match for Abdul Jabbar at center, and coach Larry Costello's team got a good bench boost as well to pound the Bulls in four straight. Only Game Two in Chicago had been close. Kareem was just as determined as Havlicek. Milwaukee was favored in the NBA Finals, with Cowens looking up at the 7' 2 Abdul Jabbar. But the Boston center conceded nothing, averaging 20 points and 13 rebounds in courageous play. The series would be a classic, going the full seven games. Kareem got some solid help in the shooting of Bobby Dandridge and the passing of 35 year old Oscar Robertson. But the Celtics hung tough, even after losing 102–101 in a legendary double overtime affair at Boston Garden that saw Abdul Jabbar throw in a 15 foot hook shot to win the game at the buzzer. Game Seven in Milwaukee saw the Bucks poised to win their second title in four years. But Cowens turned in a huge 28 point game with aggressive defense to push the Celtics to a 102–87 upset. Havlicek had averaged 27 points and six assists in 18 playoff games to win his first NBA title ring without Bill Russell. But it was Cowens, who had saved his best game for last, who stood out most in proving he was in fact center enough to lead an NBA champion past the taller giants of the league.

Статистика жетекшілері

+ Категория Ойыншы Команда Статистикасы Ойын сайын ұпайлар Боб МакАду Буффало Брейз 30.6 Ойын сайын добыс Элвин Хейс Капитал Баллез 18.1 Ойын сайын нәтижелі пас Эрни ДиГрегорио Буффало Брейз 8.2 Ойын сайын ұрлау Ларри Стил Портленд Трейл Блейзерс 2.68 Ойын сайын блок Элмор Смит Лос-Анджелес Лейкерс 4.85 FG% Боб МакАду Буффало Брейз .547 FT% Эрни ДиГрегорио Буффало Брейз .902