Джером Алан Уэст: Баскетбол тарихындағы аңыз

Кіріспе

Американдық баскетболшы және басқарушы
баскетболшы

Джером Алан Уэст (28 мамыр 1938 жылы туған) – американдық баскетбол басқарушысы және бұрынғы ойыншы. Ол Ұлттық баскетбол қауымдастығының (НБА) «Лос-Анджелес Лейкерс» командасында кәсіби баскетболшы ретінде ойнады. Оның лақап аты «Логотип» болды, себебі оның силуэті НБА логотипінің негізі болған; «Мистер Клач» – 1970 жылғы НБА финалының үшінші ойынында «Нью-Йорк Никс» командасына қарсы соңғы секундта 60 футтық сәттілі ойынмен теңестіргендігі үшін; «Мистер Сыртқы» – «Лос-Анджелес Лейкерс» командасымен шеп ойынындағы шеберлігі үшін және «Зик Кэбин Криктен» – туған жері Батыс Вирджиния штатындағы Челиан қаласының жанындағы сағаға сілтеме жасайтын лақап аты. Уэст мансабының басында шағын шабуылшы позициясында ойнады: ол «Ист-Бэнк» орта мектебінде және Батыс Вирджиния университетінде өзгеше көзге түсті, онда ол «Маунтинерс» командасын 1959 жылғы NCAA чемпионатына жетектеді. Чемпионатта жеңіліске ұшырағанына қарамастан, ол NCAA Final Four турниріндегі ең үздік ойыншы атағын жеңіп алды. Содан кейін ол «Лос-Анджелес Лейкерс» командасында 14 жылдық мансабын бастады және 1960 жылғы АҚШ Олимпиадасының алтын медалін жеңіп алған команданың бірлескен капитаны болды, бұл команда 2010 жылы Найсмит мемориалдық баскетбол даңқы залына толық құрамымен енгізілді. 2024 жылы ол спорт саласына үлкен үлес қосқан тұлға ретінде даңқ залына енгізіледі. Уэсттің НБА мансабы өте табысты болды. Ол қорғаушы позициясында ойнады, 12 рет НБА бірінші және екінші командаларының құрамына енді, 14 рет НБА All-Star ойындарына қатысты және 1972 жылы All-Star ойындарының ең үздік ойыншысы атанды, сол жылы ол мансабындағы жалғыз титулын жеңіп алды. Уэст плей-офф серияларындағы ойын орташа көрсеткіші бойынша НБА рекордын 46,3 ұпаймен ұстап тұр. Ол сондай-ақ алғашқы бес НБА барлық қорғаныс командасының мүшесі болды (бір екінші орын және содан кейін төрт бірінші орын), ол 32 жасында таныстырылды. НБА финалында тоғыз рет ойнаған ол, жеңілген командада болғанына қарамастан, финалдың ең үздік ойыншысы атанған НБА тарихындағы жалғыз ойыншы (1969). 1980 жылы Уэст Найсмит баскетбол даңқы залына енгізілді және НБА-ның 35 жылдығына арналған командасына қосылды. 1996 жылы Уэст НБА тарихындағы 50 ең үздік ойыншының бірі деп танылды, ал 2021 жылы НБА-ның 75 жылдығына арналған командаға енді. Ойыншылық мансабы аяқталғаннан кейін Уэст үш жыл бойы «Лейкерс» командасының бас бапкері болды. Ол «Лос-Анджелес» командасын жыл сайын плей-оффқа жеткізді және бір рет Батыс конференциясының финалына жолдама алды. Үш жыл бойы ойыншыларды іздеуші ретінде жұмыс істегеннен кейін Уэст 1982–1983 жылғы НБА маусымы алдында «Лейкерс» командасының бас менеджері болып тағайындалды. Оның басшылығымен «Лос-Анджелес» командасы алты чемпиондық жүлдеге ие болды. 2002 жылы Уэст «Мемфис Гризлиз» командасының бас менеджері болды және франшизаға плей-оффқа бірінші рет қатысуға көмектесті. Осы жетістіктері үшін Уэст екі рет НБА Жылдың бас менеджері сыйлығын жеңіп алды: 1995 жылы «Лейкерс» командасының бас менеджері ретінде және 2004 жылы «Гризлиз» командасының бас менеджері ретінде. Уэсттің ұлы Джонни де Батыс Вирджиния университетінде баскетбол ойнады.

Jerome Alan West (born May 28, 1938) is an American basketball executive and former player. He played professionally for the Los Angeles Lakers of the National Basketball Association (NBA). His nicknames included "the Logo", in reference to his silhouette being the basis for the NBA logo; "Mr. Clutch", for his ability to make a big play in a key situation such as his famous buzzer beating 60 foot shot that tied Game 3 of the 1970 NBA Finals against the New York Knicks; "Mr. Outside", in reference to his perimeter play with the Los Angeles Lakers and "Zeke from Cabin Creek" for the creek near his birthplace of Chelyan, West Virginia. West played the small forward position early in his career: he was a standout at East Bank High School and at West Virginia University, where he led the Mountaineers to the 1959 NCAA championship game. He earned the NCAA Final Four Most Outstanding Player honor despite the loss in the championship. He then embarked on a 14 year career with the Los Angeles Lakers and was the co captain of the 1960 U. S. Olympic gold medal team, a squad that was inducted as a unit into the Naismith Memorial Basketball Hall of Fame in 2010. In 2024, he will be inducted to the Hall of Fame as a contributor to the sport as an executive and consultant. West's NBA career was highly successful. Playing the guard position, he was voted 12 times into the All NBA First and Second Teams, was elected into the NBA All Star Team 14 times and was chosen as the All Star MVP in 1972, the same year that he won the only title of his career. West holds the NBA record for the highest points per game average in a playoff series with 46.3. He was also a member of the first five NBA All Defensive Teams (one second, followed by four firsts), which were introduced when he was 32 years old. Having played in nine NBA Finals, he is also the only player in NBA history to be named Finals MVP despite being on the losing team (1969). In 1980, West was inducted into the Naismith Basketball Hall of Fame and named to the NBA 35th Anniversary Team. West was named as one of the 50 Greatest Players in NBA history in 1996, and to the NBA 75th Anniversary Team in 2021. After his playing career ended, West took over as head coach of the Lakers for three years. He led Los Angeles into the playoffs each year and earned a Western Conference finals berth once. Working as a player scout for three years, West was named general manager of the Lakers before the 1982–83 NBA season. Under his reign, Los Angeles won six championship rings. In 2002, West became general manager of the Memphis Grizzlies and helped the franchise win their first ever playoff berths. For his contributions, West won the NBA Executive of the Year Award twice: once as a Lakers manager (1995) and then as a Grizzlies manager (2004). West's son, Jonnie, also played college basketball for West Virginia.

Ерте өмір

Вест Батыс Вирджиния штатының Челиан қаласында кедей отбасында дүниеге келді. Ол үй шаруасындағы Сесил Сью Уэст пен көмір шахтасында электрик болып жұмыс істеген Говард Стюарт Уэсттің алты баласының бесіншісі еді. Вестің әкесі оны физикалық тұрғыда зорлаған, ал Вест өзін-өзі қорғау үшін әкесін өлтіруге тура келуі мүмкін деген қорқынышпен төсегінің астында зарядталған мылтықпен ұйықтағанын айтқан. Вест жастығынан көңілді және агрессивті бала болды. Алайда, 1951 жылы оның үлкен ағасы Дэвид Корея соғысында қаза тапты, және осы оқиға Весті ұялшақ және ішке қарайтын балаға айналдырды. Ол өте кішкентай, нәжік және әлсіз болғандықтан, дәрігерден көптеген витамин инъекцияларын алуға тура келді, сондай-ақ ауыр жарақат алуына жол бермеу үшін балалар спортынан шеттетілді. Вест жақын арада жаңадан келгендер командасының капитаны болды, ал 1953 жылдың жазында ол .

Колледж мансабы

Вест окончил старшую школу Ист-Банк в 1956 году, и более 60 университетов проявили к нему интерес. В конечном итоге он решил остаться в своем штате и поступить в Западный Вирджинский университет (WVU), расположенный в Моргантауне. В первый год обучения (1956–57) Вест был членом команды WVU, которая добилась идеального результата – 17 побед без единого поражения за сезон. В своем первом году игры за основную команду под руководством главного тренера Фреда Шауса Вест набирал 17,8 очка за игру и в среднем делал 11,1 подбора; он также начал все 28 игр, реализуя 49,6% бросков с игры и 73,2% штрафных бросков. Эти результаты принесли ему множество наград, в том числе включение в третью команду All-American, первую команду All-Southern Conference, награду самому ценному игроку турнира Southern Conference и награду первой команды, награду Chuck Taylor–Converse Second team All-American, а также награды Associated Press и United Press International Third team All-America. "Горняки" выиграли 26 из 2 игр в том году, завершив сезон поражением от колледжа Манхэттена в плей-офф. В свой младший год (1958–59) Вест набирал 26,6 очка за игру и делал 12,3 подбора за игру. За свою студенческую карьеру Вест набрал в общей сложности 2309 очков и 1240 подборов. В среднем он набирал 24,8 очка за игру и делал 13,3 подбора. Вест и Оскар Робертсон были капитанами мужской баскетбольной команды США, выигравшей золотую медаль на летних Олимпийских играх 1960 года. Его университетский тренер также был нанят в качестве тренера "Лейкерс". Он использовал Веста в качестве разыгрывающего защитника, в отличие от его студенческих дней, когда он был форвардом. В этой команде всегда были сильные форварды и защитники, но постоянно не хватало центровых, что ставило их в невыгодное положение против "Бостон Селтикс" с их центровым, вошедшим в Зал славы, Биллом Расселом. Поначалу Весту было странно в новой обстановке. Он был одиночкой. Его высокий голос принес ему прозвище "Твити", и он говорил с таким сильным аппалачским акцентом, что его товарищи по команде также называли его "Зик из Кабин-Крик" (его прозвище признавало его сельские корни, и его акцент был настолько сильным, что он смущенно произносил свое прозвище – "Зик из Кабин-Крик"). Однако Вест вскоре впечатлил своих коллег своей оборонительной энергией, вертикальным прыжком – он мог подниматься на 16 дюймов выше кольца, когда прыгал – и трудолюбием, проводя бесчисленные дополнительные часы, работая над своей игрой. Во втором сезоне Веста в НБА "Лейкерс" могли лишь ограниченно использовать Бейлора, которого призвали в армейский резерв США, и он смог принять участие только в 48 играх. Вест стал известен, прежде всего, тем, что забивал важные броски в концовке игры, и комментатор "Лейкерс" Чик Хирн назвал его "Мистер Клатч" – прозвище, которое прилипло к нему на всю карьеру. "Селтикс" сравняли счет в серии в 6-й игре до трех побед, и команды отправились в Бостон на 7-ю игру. На протяжении большей части игры "Лейкерс" отставали, но Вест и Фрэнк Селви забили несколько решающих бросков и сравняли счет до 100. Затем Селви промахнулся с открытого броска с 8 футов, который мог бы принести "Лейкерс" их первый титул. Попытка Бейлора была сорвана Сэмом Джонсом. В следующем сезоне НБА 1963–64 Вест впервые стал лучшим бомбардиром "Лейкерс". Его 28,7 очка за игру превзошли 25,4 очка Бейлора, который заявил, что страдает от проблем с коленями. "Лейкерс" испытывали трудности на протяжении всего сезона, выиграв всего 42 игры, и проиграли "Хоукс" в пяти играх в первом раунде плей-офф НБА 1964 года.

West graduated from East Bank High School in 1956, and more than 60 universities showed interest in him. He eventually chose to stay in his home state and attend West Virginia University (WVU), located in Morgantown. In his freshman year (1956–57), West was a member of the WVU freshman squad that achieved a perfect record of 17 wins without a loss over the course of the season; In his first varsity year under head coach Fred Schaus, West scored 17.8 points per game and averaged 11.1 rebounds; he also started in all 28 games while shooting 49.6% from the field and 73.2% from the free throw line. These performances earned him a multitude of honors, among them an All American Third Team call up, First Team All Southern Conference, Southern Conference Tournament Most Valuable Player Award and First Team honors, Chuck Taylor–Converse Second team All American honors, and Associated Press and United Press International Third team All America honors. The Mountaineers went 26–2 that year, ending the season with a loss to Manhattan College in postseason tournament play. During his junior year (1958–59), West scored 26.6 points per game and grabbed 12.3 rebounds per game. In his collegiate career, West totaled 2,309 points and 1,240 rebounds. He averaged 24.8 points per game and 13.3 rebounds. West and Oscar Robertson co captained the U. S. men's basketball team that won the gold medal at the 1960 Summer Olympics. His college coach was also hired to coach the Lakers. He played West as a guard, in contrast to West's college days as a forward. This team perennially had strong forwards and guards, but was constantly weak at center, giving them a disadvantage against the Boston Celtics with their Hall of Fame center, Bill Russell. Initially, West felt odd in his new environment. He was a loner. His high pitched voice earned him the nickname "Tweety Bird", and he spoke with such a thick Appalachian accent that his teammates also referred to him as "Zeke from Cabin Creek" (his nickname acknowledged his country roots, and his accent was so thick that he squeaked his nickname sheepishly – "Zeek from Cab'n Creek"). However, West soon impressed his colleagues with his defensive hustle, with his vertical jump—he could reach up 16 inches above the rim when he went up—and with his work ethic, spending countless extra hours working on his game. In West's second NBA season, the Lakers could only make limited use of Baylor, who was called up by the U. S. Army Reserves and could play only 48 games. West became known especially for hitting important late game shots, and Lakers' announcer Chick Hearn named him "Mr. Clutch" a handle which stuck with West for his entire career. The Celtics tied the series in Game 6 at three games apiece, and the teams headed to Boston for Game 7. For most of the game, the Lakers trailed, but West and Frank Selvy hit several clutch baskets and tied the game at 100. Selvy then missed an open 8 foot shot which would have won the Lakers their first title. Baylor's tip in attempt was thwarted by Sam Jones. In the following 1963–64 NBA season, West became the Lakers' scoring leader for the first time. His 28.7 points per game eclipsed the 25.4 by Baylor, who stated that he suffered from knee problems. The Lakers struggled during the entire season, winning only 42 games, and were beaten by the Hawks in five games during the first round of the 1964 NBA Playoffs.

1964-68: Лейкерс командасының жетекшісі

Келесі 1964–65 жылғы НБА маусымында Уэст 31,0 ұпай жинады (сол кезде мансабындағы ең жоғары көрсеткіш), тек ғана көпжылдық ұпай жинаған чемпион Уилт Чемберленнен ғана асып түсті. Бұл ойында Уэст 44 және 48 ұпай жинады, бірақ Л.А.-дағы 5-ші ойында күзетші 42 ұпаймен «Bullets» командасын 117–115 есебімен жеңуге көмектесті. Уэст ойын сайын 46,3 ұпай жинады, бұл көрсеткіш әлі күнге дейін НБА рекорды болып табылады. Алайда, 1965 жылғы НБА финалында «Celtics» командасы 4–1 есебімен «Lakers» командасын оңай жеңді. 1-ші ойында, «Бостон» жеңіске жетті, «Celtics» командасының қорғаушысы К.С. Джонс Уэстті 26 ұпайға дейін шектеді, ал 2-ші ойында Уэст 45 ұпай жинады, бірақ «Бостон» әлі де 129–123 есебімен жеңіске жетті. 3-ші ойында Уэст 49 ұпай жинады, ал Л.А. соңғы рет ойын жеңді, бірақ 4-ші және 5-ші ойындарда «Lakers» екі сандық айырмамен ұтылды; 5-ші ойынның соңғы тоқсанында Уэст 15 лақтырудың 14-ін сұрыптап жіберді және тағы да «Celtics» командасының жеңісіне кедергі келтіре алмады. Екі ұзақ жылдар бойы созылған қарсыластар алғашқы алты ойынды бөлісті, Уэсттің әдеттегі ұпай жинау үстемдігіне «Celtics» командасының шабуылшысы Джон Хавличек қарсы тұрды, оның дене бітімі мен жылдамдығы «Lakers» командасына үлкен қиындықтар тудырды. Тәжірибелі жаттықтырушы Фред Шаус зейнеткерлікке шықты, ал Буч Ван Бреда Кольф оның орнына келді; оның басшылығымен «Lakers» командасы 1967–68 жылдардағы НБА маусымында 52 ойын жеңіп алды, «The Forum» аренасындағы алғашқы маусымында. 52 жеңіс Уэсттің жарақаттануына байланысты 51 тұрақты маусым ойынында ғана ойнағанына қарамастан жиналды. 1-ші ойында Уэст 24 лақтырудың тек жетісін соқты, ал «Lakers» 107–101 есебімен ұтылды, бірақ Л.А. серияны екі ойынға теңестірді. Бірақ 4-ші ойында 38 ұпай жинаған Уэст білезігін ауыртып алды және серияның қалған бөлігінде толық күшпен ойнамады. Бас жаттықтырушы Ван Бреда Кольф Кларкты жоғалтқаннан кейін және әсіресе Гудричті кеңейту жобасында «Phoenix Suns» командасына өткізіп алғаннан кейін күзетшілердің позициясындағы құлдырау туралы алаңдады. Оның жанында тек әлсіз, қорғаныс жағынан нашар Джонни Иган ғана қалды. Ал орталық ойыншы Ван Бреда Кольфты «ең ақымақ және нашар жаттықтырушы» деп атады. Уэст киім ауыстыратын бөлмедегі шиеленістен мазасыз болды; жақсы қарым-қатынасы бар командаларда ойнауға дағдыланған, оның ойын сапасы өзгеріске ұшырады, ал 25,9 ұпайдың орташа көрсеткіші оның жаңадан бастаған маусымынан бері ең төменгі көрсеткіш болды. Алайда, ол алғашқы All Defensive командасының екінші құрамына енді. Л.А. сондай-ақ 2-ші ойынды жеңіп алды, Уэст 41 ұпай жинады. 3-ші ойында Рассел Уэстті екі еселеп қорғауға шешім қабылдады, ал күзетшінің шаршағаны байқалды: Уэст екі рет ұзақ уақытқа алмастыруды сұрады, ал екі рет те «Lakers» екі сандық айырмамен артқа қалып, ақырында алты ұпаймен ұтылды. Бейлордың жарақат алған жылдарындағыдай, Уэст бос орынды толтырып, НБА-дағы ұпайлар бойынша орташа есеппен 31,2 ұпай жинады, сонымен қатар ойынға орташа есеппен 4,6 допты қайтарып алды және 7,5 нәтижелі пас берді, осылайша ол төртінші All Defensive First Team дауысының біріншісін және екі екінші командадан кейін тағы бір All NBA First Team құрамына енді. Л.А. және Н.Й. алғашқы екі ойынды бөлісті, екі ойынды да орталық ойыншылар Рид және әлі де қиындықпен ойнап жатқан Чемберлен шешті. Үш ұпайлық сызық әлі енгізілмегендіктен, лақтыру тек ойынды теңестірді. Алайда, қосымша уақытта Уэст сол қолын ауыртып, бес лақтырудың барлығын сұрыптап жіберді, ал «Knicks» командасы 111–108 есебімен жеңіске жетті. Алайда, 5-ші ойында Уэстті көбірек ашуландырды, Рид тізесінен жарақат алып, сериядан шығып кетті; екі сандық жетекшілікті пайдаланып, оңай жеңіске жетудің орнына, «Lakers» командасы екінші жартысында 19 рет допты жіберіп алды, ал екі негізгі гол соққан Чемберлен мен Уэст екінші жартысында тек үш және екі рет ғана соқты, нәтижесінде 107–100 есебімен ұтылды, бұл НБА финалы тарихындағы ең ұлы қайта оянулардың бірі деп аталды. Жарақат алған қолымен Уэст 19 лақтырудың тоғызын соқты, бірақ 36 ұпай жинап, 19 нәтижелі пас берген және «Lakers» командасының күзетшісі Дик Гарретке бірнеше маңызды доптарды ұрлаған Уолт Фрейзердің ойынынан нашар ойнады.

In the following 1964–65 NBA season, West averaged 31.0 points (at the time, a career high), only surpassed by perennial scoring champion Wilt Chamberlain. The Bullets took their two home games, despite West scoring 44 and 48 points respectively, but in the decisive Game 5 in L. A., the guard helped beat the Bullets with 42 points in a close 117–115 win. West averaged 46.3 points per game, a figure that is still an NBA record. However, in the 1965 NBA Finals, the Celtics easily beat the short handed Lakers, 4–1. In Game 1, which Boston easily won, defensive Celtics guard K. C. Jones kept West to only 26 points, and in Game 2, West scored 45 points, but Boston still won 129–123. In Game 3, West scored 49 points, and L. A. finally won a game, but in Games 4 and 5, the Lakers were beaten by double digits; in the last quarter of Game 5, West missed 14 of 15 shots and could not prevent yet another Celtics win. The two long standing rivals split the first six games, with West's usual scoring dominance countered by Celtics forward John Havlicek, whose size and speed created serious mismatch problems for the Lakers. Veteran coach Fred Schaus retired, and Butch Van Breda Kolff took over; under his reign, the Lakers won 52 games in the 1967–68 NBA season in their first season in The Forum. The 52 wins were accumulated despite West playing only 51 regular season games due to injury In Game 1, West only hit seven of 24 shots, and the Lakers lost 107–101, but L. A. evened out the series at two games each. But West, who had scored 38 points in a Game 4 win, had sprained his ankle and did not play at full strength the rest of the series. Coach Van Breda Kolff was concerned about the drain at the guard positions after losing Clark, and especially after losing Goodrich in the expansion draft to the Phoenix Suns. He only had diminutive, defensively weak Johnny Egan left next to West. In return, the center blasted Van Breda Kolff as "the dumbest and worst coach ever". West was disturbed by locker room tension; used to playing on teams with good chemistry, his quality of play became erratic, and his scoring average of 25.9 points was his lowest since his rookie season. However, he made the Second Team of the inaugural All Defensive Team. L. A. also took Game 2, with West scoring 41 points. In Game 3, Russell opted to double team West, and the guard's exhaustion began to show: West twice asked to be subbed for longer periods, and both times the Lakers fell back by double digits and finally lost by six points. As after Baylor's injury years before, West stepped into the void, leading the NBA in scoring average with 31.2 points per game, and averaging 4.6 rebounds and 7.5 assists per game, earning him his first of four All Defensive First Team votes and another All NBA First Team berth after two Second Team years. L. A. and N. Y. split the first two games, with both games respectively decided by centers Reed and the still hobbling Chamberlain. As the three point line had not been introduced yet, the shot just tied the game. In overtime, West, however, sprained his left hand and missed all five of his shots, and the Knicks won 111–108. However, more frustration awaited West in Game 5, when Reed pulled his thigh muscle and seemed out for the series; instead of capitalizing on a double digit lead and reeling off an easy win, the Lakers committed 19 second half turnovers, and the two main scorers Chamberlain and West shot the ball only three and two times, respectively, in the entire second half and lost 107–100 in what was called one of the greatest comebacks in NBA Finals history. With his injured hands, West still hit nine of his 19 shots, but was outplayed by Walt Frazier, who scored 36 points and 19 assists and was credited with several crucial steals on Lakers guard Dick Garrett.

1971-74: сәттілік пен түнек жылдары

1971–72 жылғы НБА маусымы басталар алдында Уэст жиі жарақаттануы мен жеңілістерінен кейін зейнетке кетуді ойластырды. Ол өзі 25,8 ұпай жинап, лига бойынша ең көп – 9,7 нәтижелі пас (ассист) берді. Уэст All-Star, All NBA және All-Defense First Team құрамаларына ілікті, сондай-ақ 1972 жылғы All-Star ойынының ең құнды ойыншысы (MVP) атанды. Содан кейін «Милвоки Бакс» командасымен кездесіп, алты ойынның нәтижесінде жеңіске жетті. 1972 жылғы НБА финалдық сериясында «Лейкерс» тағы да «Нью-Йорк Никс» командасымен шешуші күреске түсті. Вест 1-ші және 2-ші ойындарда нашар ойнағанына қарамастан, «Лейкерс» есепті теңестіріп, 1:1 болды. Ал 3-ші ойында ол 21 ұпай жинап, «L.A.» командасының жеңіске кенелуіне көмектесті. Осы ойында ол плей-оффта барлығы 4002 ұпай жинады, бұл НБА-ның жаңа рекорды болды. Уилт Чемберленнің керемет ойынының арқасында 4-ші ойында жеңіске жеткеннен кейін, Вест 5-ші ойында 23 ұпай жинап, 9 нәтижелі пас берді, бұл «Лейкерс» командасына ойынды және НБА чемпионатының титулын жеңіп беруге көмектесті. Бұл Весттің НБА тарихындағы тұңғыш жеңісі болды. Вест өзінің нашар ойнағанын мойындап, команданың жетістігі үшін оларға алғыс айтты. Көп жылдар өткен соң ол: «Финалда мен өте нашар баскетбол ойнадым, бірақ біз жеңдік. Мен нашар ойнағаным үшін команда мені басып өтті. Бәлкім, команданың мәні де осында» деді. Дегенмен, «Никс» командасы 2-ші және 3-ші ойындарды жеңіп алды, ал Вест екі жамбас бұлшығын да жарақаттады. 4-ші ойында құрамы толық емес «Лейкерс» командасы «Нью-Йоркке» қарсы тұра алмады, ал 5-ші ойында батыл, бірақ жарақат алған Вест пен Хейрстон нашар ойнады. Чемберлен 23 ұпай жинап, 21 допты қайтарып алғанына қарамастан, «Лейкерс» 102:93 есебімен жеңіліп, сериядан шықты. 1973–74 жылғы НБА маусымы Вест үшін ойыншы ретінде соңғы маусым болды. 36 жастағы тәжірибелі қорғаушы ойын сайын 20,3 ұпай, 3,7 допты қайтару және 6,6 нәтижелі пас берді. Вест келісімшартын қайта жаңартып, ойнауын жалғастырғысы келді, бірақ Кук «агентіме тозаққа баруын айтты. Мен алданып қалғанымды сезіндім. Алданып қалғаныңды сезінгенде, сені алдаған ұйымның бір бөлігі болғың келмейді. Мен тағы бір жақсы жыл ойнай алатын едім. Кез келген спортшы солай дейді. Бірақ мен оны ойнай алатынмын, мен оны ойнай алатынымды білдім. Бірақ мен енді ешқашан «Лейкерс» үшін ойнамаймын, басқа командада ойнамаймын» деді. Ол командадан кеткен кезде, Вест франшиза тарихындағы барлық «Лейкерс» ойыншыларынан көп ұпай жинаған ойыншы болды. Сондай-ақ, оған бапкерлік қызмет атқару және ойыншыларды іріктеу мәселелеріне қатысу ұсынылды. 1976–77 жылғы маусымда Вест «Лос-Анджелес Лейкерс» командасының бапкері болды. Үш жыл ішінде ол «Лейкерс» және жұлдызды орталық Карим Абдул-Жаббарды 145–101 есебімен жеңіске жеткізді, үш маусымда плей-оффқа қатысты және 1977 жылы Батыс конференциясының финалына өтті.

Before the 1971–72 NBA season, West was smarting from his frequent injuries and losses and considered retirement. West himself contributed with 25.8 points and led the league with a career high 9.7 assists per game. He was named All Star, All NBA and All Defense First Teamer and voted 1972 All Star Game MVP. then went on to face the Milwaukee Bucks, and defeated them in six games. In the 1972 NBA Finals, the Lakers again met the New York Knicks. Although West suffered a terrible shooting slump during Games 1 and 2, the Lakers tied the series at one win each, and in Game 3, he scored 21 points and helped L. A. win Game 3. In this game, he now had scored 4,002 playoff points, which set an all time NBA record. After winning Game 4 due to a superb outing from Wilt Chamberlain, West scored 23 points and dished out 9 assists in Game 5, helping the Lakers to win the game and the NBA championship. The championship was West's first ever NBA title. West conceded that he had played a terrible series, and credited the team for the success. Years later he said "I played terrible basketball in the Finals, and we won It was particularly frustrating because I was playing so poorly that the team overcame me. Maybe that's what a team is all about." However, the Knicks took Games 2 and 3, and West strained both of his hamstrings: in Game 4, the shorthanded Lakers were no match for New York, and in Game 5, the valiant, but injured West and Hairston had miserable games, and despite Chamberlain scoring 23 points and grabbing 21 rebounds, the Lakers lost 102–93 and the series. The 1973–74 NBA season was to be West's last as a player. Now 36 years old, the veteran guard averaged 20.3 points, 3.7 rebounds and 6.6 assists per game. West wanted to re negotiate his contract and keep playing, however, he said Cooke "basically told my agent to go to hell. I felt I was deceived. When you feel that you're deceived you don't want any part of the organization that deceived you. I could've played another very good year. Every athlete says that. But I could've, and I knew I could've. But I could never have played for the Lakers again, and I wasn't going to play for anybody else." At the time of his departure, West had scored more points than any other Laker in franchise history. and asked West to coach and participate in player personnel decisions. In the 1976–77 season, West became coach of the Los Angeles Lakers. In three years, he led the Lakers and star center Kareem Abdul Jabbar to a 145–101 record, making the playoffs all three seasons and reaching the Western Conference finals in 1977.

Лос-Анджелес Лейкерс (1979-2000)

Машықтырушылық қызметтен кейін Уэст үш жыл бойы скаут болып жұмыс істеді, содан кейін 1982–1983 маусымы басталар алдында «Лейкерс» командасының бас менеджері болды. Уэст Лос-Анджелеске бес чемпионат жүлдесін (1980, 1982, 1985, 1987 және 1988) әкелген 1980-ші жылдардағы «Лейкерс» командасының құрылуына көмектесті, бұл команда «Шоутайм» деп те белгілі болды. Осы чемпионатты жеңген «Лейкерс» командасын Пат Райли жаттықтырды, ал құрамында Меджик Джонсон, Карим Абдул-Жаббар және Джеймс Ворти сияқты жұлдыз ойыншылар бар еді. 1990-шы жылдардың басындағы сәл кемсітуден кейін Уэст жаттықтырушы Дель Харрис басқаратын команданы орталық Владе Дивац, шабуылшы Седрик Себалос және қорғаушы Ник Ван Экселдің қатысуымен қайта құрды. Олар 48 ойын жеңіп, Батыс конференциясының жартылай финалына өтті. 1995 жылы Уэст «Лейкерс» командасын жаңарудағы рөлі үшін алғашқы «Жылдың үздік атқарушы директоры» сыйлығын алды. Уэст «Лейкерс» командасын чемпиондыққа үміткер ретінде алға жылжытуды жалғастырды, Дивацты Коби Брайантты таңдау құқығымен (1996) алмастырды, бос агент Шакил О’Нилге (1996) қол қойды және алты дүркін НБА чемпионы Фил Джексонды жаттықтырушы ретінде шақырды (1999). Уэст 1999–2000 маусымының соңында «Лейкерс» командасынан кетіп қалды. Дегенмен, ол «Лейкерс» командасының үш рет қатарынан жеңіске жеткенінің (2000–2002) негізін қалады, осы жылдары Лос-Анджелес үш НБА титулын жеңіп алды.

Мемфис Гризлиздер (2002-2007)

2002 жылы Уэст «Мемфис Гризлиз» клубының бас директоры болды. Ол шешімін жаңа мүмкіндіктерді зерттеуге деген құлшынысымен түсіндірді: «Көп жылдар бойы «Лейкерс» клубының табысының бір бөлігі болғаннан кейін, бұрын көп жетістікке ие болмаған жеңімпаз франшизаны қалай құруға болатынын жиі ойлайтынмын. Мен өз үлесімді қосып, жақсы өзгеріс жасағым келеді». Уэсттің «Мемфис» клубындағы жұмысы «Лос-Анджелес» клубындағыдай есімді болмады, бірақ ол сатылуға жақын тұрған франшизаны тұрақты плей-офф командасына айналдырды, аз ауыстырулар жасады, бірақ бар ойыншыларынан (мысалы, Пау Гасол, Джеймс Пози және Джейсон Уильямс) барынша тиімді пайдаланды және 2004 жылы «Жылдың жаттықтырушысы» атанған Хьюби Браунды командаға шақырды. Сонымен қатар, Уэст сол жылы екінші рет НБА «Жылдың үздік атқарушы директоры» сыйлығын жеңіп алды. Бұл лауазыммен бірге командадағы ақшалай үлесі де болды. 2015 жылы «Уорриорз» клубы 40 жылдан кейін алғашқы чемпиондығын жеңіп алды; бұл чемпионат Уэсттің команданың бас директоры ретінде жеңіп алған жетінші чемпиондығы болды. 2016–17 маусымында ол сегізінші чемпиондығын жеңіп алды.

Лос-Анджелес Клиперс (2017 жылдан қазіргі уақытқа дейін)

2017 жылы 14 маусымда «Голден Стэйт Уорриорс» командасының «Кливленд Кавальерс» командасына қарсы чемпионатты жеңуіне көмектескеннен кейін Уэст «Лос-Анджелес Клиперс» командасына атқарушы кеңес мүшесі және кеңесші ретінде өтетінін хабарлады. «Клиперс» командасының жаттықтырушысы Док Риверс 2016 жылғы маусымда Уэсттің ұйымға қосылу мүмкіндігін айтқан болатын. Уэст «Голден Стэйттен» кетуді «өміріндегі ең қасіретті күндердің бірі» деп сипаттады, бірақ жаңа сынақтар табуға қуанды.

Кауи Леонардтың қарсыластарын тартуы

2020 жылдың 17 желтоқсанында Джон Уилкс Кауи Леонардты командаға шақыру мәселесі бойынша ЛА Клипперске қарсы сотқа жүгінгеннен кейін, Уэст пен ЛА Клипперс командасы НБА-ның тергеуіне алынғаны хабарланды.

Ойыншы профилі

Вест – әмбебап комбо-қорғаншы болды, ол плеймейкерлік рөлдерді атқарып, бір қатарлы қорғаушы сияқты ұпай жинай алатын, сонымен қатар шабуылда да, қорғаныста да бірдей күшті болатын. Дегенмен, замандастары Вестің еңбекқорлығына қатты таң қалды, ол талмай жаттығып, доп тастауды үйренді және өзіне сирек қанағаттанды. 1979 жылы Вест Найсмит еске алу баскетбол залына сайланды, ал «Лейкерс» клубы 1983 жылы оның 44-нөмірі бар жейдесін зейнеткерлікке шығарды. 2022 жылы НБА-ның 75 жылдығына арналған шарада The Athletic барлық уақыттағы ең үздік 75 ойыншыны анықтады және Весті НБА тарихындағы 14-ші ең ұлы ойыншы деп атады. Бапкер ретінде Вест «Лейкерс» клубын үш қатарынан плей-офф науқандарына жетеледі, содан кейін бас менеджер ретінде жеті НБА чемпионатын жеңіп, 1980-ші жылдардағы «Лейкерс» әулетін жаттықтырушы Пэт Райли және ойыншылар Мэджик Джонсон, Карим Абдул-Жаббар және Джеймс Уорти, ал 2000-ші жылдарда жаттықтырушы Фил Джексон және ойыншылар Шакил О’Нил мен Коби Брайант арқылы құрды. Сонымен қатар, 2005 жылдың 26 қарашасында оның 44-нөмірі Батыс Вирджиния университетінің зейнеткерлікке шығарған алғашқы баскетбол нөмірі болды. 2007 жылдың 17 ақпанында мүсінші Джейми Лестер жасаған қола мүсін WVU Колизейінің сыртына орнатылды. 2011 жылдың 17 ақпанында Вестің мүсіні Лос-Анджелестегі Star Plaza-дағы Staples Center-дің сыртында ашылды. Соңында, НБА логотипі Вестің силуэті бойынша жасалған. 2019 жылдың 1 маусымында президент Дональд Трамп Веске «Еркіндік медалін» табыс ететінін жариялады.

Жеке өмір

Вест 1960 жылы сәуір айында Моргантаунда колледж кезіндегі сүйіктісі Марта Джейн Кейнге үйленді; олар 1976 жылы ажырасты. Олардың екі ұлы бар: Райан мен Джонни. Адам ретінде Вест көбінесе жабық және жүйкелі мінезді адам ретінде сипатталды, бірақ оның өте адал және еңбекқор болуы да жоғары бағаланды. Ұялшақтығы туралы WVU-дағы бөлмедесі Джоди Гарднер Вестің бірінші курста ешқашан қызбен кездеспегенін айтты, ал «Лейкерс» командасының жаттықтырушысы Фред Шаус бірде оның қорғаушысы екі апта бойы тіс шығармағанын еске алды. Ұялшақтығынан бөлек, Вест әрқашан тыныш отырмайтын: Шаус оны «жүйке торы» деп сипаттады, «Селтикс» командасынан оның замандасы Боб Кузи оны «әрқашан қозғалыста» десе, ал «Лейкерс» және «Таушы» командаларының ойыншысы Род Хандли барға барғанда Вестің тез қимылдап, басқалар орналасқанға дейін басқа жерге кеткісі келетінін айтты. Оның бірінші әйелі Марта Кейн күйеуінің оған жаны ашуын ашуы қиын болғанын еске алды. Үлкен жеңіліске ұшырағаннан кейін Вестерлер үйге келіп, ол оны жұбатуға тырысса, Вест үйдің алдында «кетіңдер» деп айтып, кетіп қалатын – бұл оны әйел ретінде «өлтірді». Карьерасының басында Вестің Батыс Виргиниядағы тамырлары оны жеңіл қалжыңдаудың нысанына айналдырды. Ол жоғары үндермен сөйлейтін, қатты эмоцияға келгенде оның даусы тіпті де қаттырақ болатын, сондықтан «Лейкерс» командасының капитаны Элгин Бейлор Весті «Твити құсы» деп атады. 2011 жылы Вест және бестселлер автор Джонатан Коулман «Батыстың Батысы: Менің шабыттанған, мазаланған өмірім» атты естеліктерді жазды. Кітап сыншылардың жоғары бағасын алды және бірден New York Times бестселлеріне енді. HBO телеарнасының «Real Sports with Bryant Gumbel» бағдарламасына берген сұхбатында Вест бала кезінде әкесінен физикалық зорлық-зомбылық көргенін және содан бері депрессиядан зардап шегіп жүргенін айтты. 2022 жылы HBO-ның «Winning Time: The Rise of the Lakers Dynasty» сериалында Вест мінезді, қатыгез сөздерге бейім, ашуға оңай берілетін және көңіл-күйі жиі өзгеретін атқарушы ретінде бейнеленген. 2022 жылдың 19 сәуірінде Вест актер Джейсон Кларк ойнаған «қатыгез» және «қасақана жалған» бейнелеу үшін екі апта ішінде телеарнадан ресми түсіндіру талап етті.

West married his college sweetheart Martha Jane Kane in April 1960 in Morgantown; they divorced in 1976. They have two sons, Ryan and Jonnie. As a person, West was often described as an introverted and nervous character, but who also drew the highest praise for his uncompromising work ethic. Regarding his shyness, WVU roommate Jody Gardner testified that West never dated in his entire freshman year, and Lakers coach Fred Schaus once recalled two weeks when his guard never said a word. Apart from being shy, West was always restless: Schaus described him as a "bundle of nerves", Celtics contemporary Bob Cousy as "always on the move", and fellow Laker and Mountaineer Rod Hundley testified that during bar visits, West would quickly squirm and demand to go elsewhere before everybody else had settled. His first wife Martha Kane recalled that her husband often had difficulties opening up to her. After a big loss, the Wests would drive home and she would try to console him, but West would say "get out" at the home porch and drive away—an experience that "killed" her as a wife. Early in his career, West's West Virginian roots made him a target for some mild jeering. He spoke with a high pitched voice that became even shriller when he became excited so that Lakers captain Elgin Baylor dubbed West "Tweety Bird". In 2011, West and bestselling author Jonathan Coleman wrote a memoir entitled West by West: My Charmed, Tormented Life. The book has had tremendous critical acclaim and became an instant New York Times bestseller. During an interview on HBO's Real Sports with Bryant Gumbel, West revealed that as a child he was the victim of physical abuse from his father and has suffered from depression ever since. West is portrayed in the 2022 HBO docudrama series Winning Time: The Rise of the Lakers Dynasty as a temperamental, foul mouthed executive prone to angry outbursts and mood swings. On April 19, 2022, West demanded a retraction from the network within two weeks for the "cruel" and "deliberately false" depiction, as played by actor Jason Clarke.