Кеннелтон мақта фабрикасы: Американдық тарих ескерткіші
Cannelton Cotton Mill
Каннелтон мақта фабрикасы – АҚШ тарихындағы маңызды орын. 1849 ж. салынған, бұл фабрика батыстағы ең ірі өнеркәсіптік ғимарат, қазірде тұрғын үйлер орналасқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Каннелтон мақта зауыты, сондай-ақ Индиана мақта зауыты деп белгілі, АҚШ-тың Каннелтон қаласында орналасқан АҚШ-тың ұлттық тарихи ескерткіші. 1849 жылы Жаңа Англиядан тоқыма өндірісін кеңейту үшін салынған бұл ғимарат, Аллегей тауларының батысындағы ең ірі өнеркәсіптік құрылыс болып табылады және оны алғашқы өнеркәсіптік сәулетші Томас Александр Теффт жобалаған. 1991 жылы ол ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Қазір ғимаратта тұрғын үйлер орналасқан.
Cannelton Cotton Mill, also known as Indiana Cotton Mill, is a National Historic Landmark of the United States located in Cannelton, Indiana, United States. Built in 1849 as an effort to expand textile milling out of New England, it was the largest industrial building west of the Allegheny Mountains, designed by Thomas Alexander Tefft, an early industrial architect. It was declared a National Historic Landmark in 1991. The building now houses residences.
Тарих
Каннелтон мақта зауытының құрылысы 1849 жылы басталып, 1851 жылы аяқталды. Род-Айленд штатының архитекторы Томас Александр Теффт жобалаған және құмтастан салынған бұл зауыт, бір кезде Аллегень тауларының батысындағы АҚШ-тағы ең ірі өнеркәсіптік ғимарат болды. Бастапқыда 400-ге жуық жұмысшы, олардың көп бөлігі әйелдер мен қыздар еді, және жыл сайын 200 000 фунттан астам мақта жіптері мен төрт миллион метр мақта матасы өндірілді. 1890 жылы зауытта жұмыс істеген 309 жұмысшының ішінде тек 78-і ғана ер адамдар болды. 1900 жылға дейін зауытта 18 жасқа толмаған 35 қыз және 19 ұл жұмыс істеді. Зауытты салуға ықпал еткен тұлға – Кентукки штатының Луисвилл қаласынан шыққан белгілі адвокат Хамильтон Смит (1804–1875). Смиттың мақсаты – Лоуэлл, Массачусетс қаласына бақталатын батыс аймағындағы мақта өңдеу орталығын құру еді, бірақ Лоуэлл зауыттарын қоздырған су электр энергиясының орнына, жергілікті өндірілген көмірмен жұмыс істейтін бу машиналарын пайдалану жолымен. Бірақ бұл міндет Смит пен оның серіктестері үшін тым қиын болды, олардың бірі – Салмон П. Чейс, кейін АҚШ-тың қазынашылық хатшысы және АҚШ Жоғарғы Сотының төрағасы болды. Олар екеуі Дартмут колледжінде оқыған кезде дос болып қалыптасқан. Тағы бірі – Индиана штатының федералды судьясы Элиша Миллс Хантингтон. 1851 жылы зауытты басқару құқығы Дуайт Ньюкомб (1820–1892) және Хорацио Далтон Ньюкомб (1809–1874) ағайындыларға берілді, олар оны табысты басқарды. Зауыт 1954 жылы жабылды. 1975 жылы ол Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді және 1991 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш мәртебесін алды. Зауытты 70 пәтерлік, төмен кірісті тұрғын үй кешеніне қайта жаңарту жұмысы 2003 жылы аяқталды.
Construction of the Cannelton Cotton Mill began in 1849 and was completed in 1851. Designed by Rhode Island architect Thomas Alexander Tefft and built of sandstone, the mill was once the largest industrial building in the United States west of the Allegheny Mountains. It initially employed about 400 workers, mostly women and girls, and annually produced more than 200,000 pounds of cotton batting and four million yards of cotton sheeting. Of 309 workers employed there in 1890, only 78 were men. As late as 1900, the mill employed 35 girls and 19 boys under the age of 18. The driving force behind the mill's construction was Hamilton Smith (1804–1875), a prominent attorney from Louisville, Kentucky. Smith's vision was to create a western milling center to rival Lowell, Massachusetts, but using steam powered machinery fired by locally produced coal instead of the hydropower that ran the Lowell mills. The task proved too difficult for Smith and his associates, one of whom was Salmon P. Chase, later United States Secretary of the Treasury and Chief Justice of the United States, who became Smith's friend when both were students at Dartmouth College. Another was Indiana federal judge Elisha Mills Huntington. In 1851, control of the mill passed to brothers Dwight Newcomb (1820–1892) and Horatio Dalton Newcomb (1809–1874) who operated it successfully. The mill closed in 1954. It was listed on the National Register of Historic Places in 1975 and became a National Historic Landmark in 1991. The adaptive restoration of the mill to a 70 unit, low income apartment complex was completed in 2003.
Орналасуы мен құрылысы
Огайо өзеніне қарап орналасқан бұл диірменнің ұзындығы 85 метр, ені 18 метрді құрайды. Оның ең айқын ерекшеліктері – 30 метрлік (100 фут) екі мұнара. Біреуі өрттен қашуға арналған, ал екіншісі су сақтау және өрттен қорғану үшін пайдаланылды. Диірменнің стилі романдық, бірақ ол Теффттің бастапқы жобасымен салынбаған. Теффттің суреттерінде әр қабаттың терезелері әртүрлі болуы және шатырда люктер болуы көзделген. Оның жоспарында баспалдақ тәрізді іргетас та қарастырылған. Бірақ, салынғанда люктер алынып тасталды, мұнаралардағы терезелерден басқа барлық терезелер тікбұрышты жақтаулармен жабылды. Баспалдақ тәрізді іргетастың орнына шаршы терезелері бар жартылай жертөле салынды. Нәтижесінде, диірмен Теффттің көздегенінен гөрі әлдеқайда қатаң көрінеді.
Located facing the Ohio River, the mill is 280 feet (85 m) long and 60 feet (18 m) wide. Its most striking features are 100 feet (30 m) twin towers, one housed a fire escape and the other was used for water storage and fire protection. The mill's style is Romanesque, but it was not built as Tefft originally designed it. Tefft's drawings called for each story to have different window heads and for dormer windows in the roof. His plan also called for a stepped foundation. As built, the dormers were eliminated and the remaining windows, except for those in the towers, were all capped with square lintels. A half basement with square windows replaced the stepped foundation. The overall effect is much more severe than Tefft had intended.