Кіріспе

Үндістанның Сиро-Малабар шіркеуіндегі әйелдер қауымы

Иммакулата Марияның Кармелиттері (Congregatio Fratrum Carmelitarum Beatae Virginis Mariae Immaculatae), қысқартылған CMI, бұрын Марияның қызметшілері деп те белгілі болған, Сиро-Малабар Католик шіркеуінің ерлерге арналған, Папалық құқығымен бекітілген Католик діни қауымы және Сиро-Малабар шіркеуіндегі ең ірі қауым болып табылады. Ол 1831 жылдың 11 мамырында Үндістанның дін қызметкерлері Томас Палаккал, Томас Порукара және Куриакосе Элиас Чаваралар құрған. Ағайын Якоб Каниантара қауымның негізін қалаушыларының көзқарасымен шабыттандырылып, қауымның құрылуына қызмет етті. Қауымның негізгі харизмасы – contemplata et aliis tradere (көңілді ойлардың жемісін басқалармен бөлісу). Қауымның өзіндік ерекшелігі мен мұрасы үш рухани тамырында көрініс табады: Үнді, Шығыс және Кармелиттік. Қауымның қызметіне барлық деңгейде оқыту, қарттар мен науқастарға күтім жасау, баспасөз апостольдығы, Үндістанда және шетелдегі бірнеше миссионерлік епархияларды басқару сияқты пастырлық жұмыстар кіреді. Негізін қалаушылардың бастапқы көзқарасы – христиандық және үнді руханилығына негізделген, көріну және қызмет, әсіресе рухани жетекшілік пен саньясик элементтерін біріктіретін дін қызметкерлері үшін "Көріну үйін" (ദർശന വീട്) құру болды. Бұл олардың "Көңілді үйдің (തപസ് ഭവനം) және Көріну үйінің (ദർശന വീട്) болмауынан көптеген жақсылықтар істелмегенін" түсінуіне негізделген. Вераполының Кармелиттік Апостольдық Викарийінің ықпалы қауымды Кармелиттік тәртіпке және руханилыққа бағыттады. 1860 жылы қауым Шығыс обрядының діни қауымы ретінде Кармелиттер орденіне қосылып, Үшінші Кармелиттер ордені деген ат алды. 1885 жылы Папалық мәртебе берілді. 1958 жылы қауымның аты Иммакулата Марияның Кармелиттері болып өзгертілді. 1967 жылы қауымға Папалық босатылым берілді. 2020 жылғы мәліметтер бойынша қауымда 2692 мүше бар, олардың ішінде 1 архиепископ, 7 епископ, 2007 дін қызметкері бар. CMI (ACMI) серіктестері қауымның миссионерлік қызметін түрлі жолдармен қолдайды.

Қор

Герметикалық өмірді бастау идеясы Малпан Томас Порукара мен Малпан Томас Палаккалдың ойларына келді. Олар сол кездегі Апостольдық викарий епископы Морелиус Стабилиниге діни қауым құруға рұқсат сұрап жүгінді. Епископ оларға рұқсат бермеді, себебі қауымды құрудың қиындығы, оны ұстап тұру және дамыту үшін қаржы табудың қиындығы сияқты үш себеп келтірді. Кейін епископ Морелиус Стабилини шешімін өзгертті де: «Егер сіздер, ақылды да салмақты дін қызметкерлері, үндемей, усақ-айдақ өмір сүргіңіздер, онда елге кім үйретеді? Егер қаласаңыздар, монастырь құрып аласыздар. Ол сіздерге де, басқаларға да пайдалы болады», – деді. Ол олардың өтінішін мақұлдап, монастырь өмірін бастау үшін 200 сом ақша берді. Апостольдық викарий М. Стабилини келесі мақсаттар үшін діни орын ашуға рұқсат берді: (1) білімсіздерді оқыту, (2) католик шіркеуіне кіргісі келетіндерге көмектесу, (3) бөлінген туыстардың қайта қосылуы үшін жұмыс істеу, (4) баршаның әл-ауқатын сақтау, (5) шіркеуді жаңартуға ұмтылу және (6) Құдай халқы үшін жақсы деп есептелетіннің бәрін істеуге дайын болу. CMI қауымының алғашқы монастыры 1831 жылдың 11 мамырында Керала штатының Маннанам қаласында құрылды. Іргетасын Малпан Томас Порукара, жергілікті епископ Малпан Томас Палаккал және Куриакосе Элиас Чавараның қатысуымен қалады. Қауымның негізін қалаушылар Томас Порукара, Томас Палаккал және Куриакосе Элиас Чавараға Якоб Каниатара көмектесті. Якоб Каниантара қауымдағы алғашқы «бауыр» атанды. Геваргезе Топпил жаңа діни қозғалысқа бірінші болып қосылды. Содан бері көптеген дін қызметкерлері мен жас жігіттер Маннамамда басталған діни қозғалысқа қосыла бастады. 1855 жылдың 8 желтоқсанында Маннамам қауымы Куриакосе Элиас Чавара басшылығымен он бір дін қызметкерінің уәде беруімен канондық тұрғыда мойындалды, ол қауымның алғашқы приоры болды. Қозғалыстың бастапқы атауы – Марияның Таза Көңілді Құлдары (അമലോത്ഭവ ദാസ സംഘം). 1860 жылы бұл қауым кармелиттер орденімен байланысты болды және оның мүшелері TOCD (Жарақсыз кармелиттердің үшінші ордені) деген пост-номиналдық әріптерді қолдана бастады. Жаңа мүшелерді қабылдап, он жыл ішінде тағы алты монастырь құру арқылы қауым қарқынды өсті. Куриакосе Элиас Чавара 16 жыл бойы қауымды «Жалпы приор» деген атпен басқарды. 1885 жылға дейін монастырьда тек бір ғана приор болды, ал монастырьларды оның викарийлері басқарды. Қауымның конституциясы алғаш рет 1885 жылы Киелі Тақпен бекітілді, осылайша қауым pontific (паптық құқық) мәртебесіне ие болды. 1885 жылдан 1902 жылға дейін қауымнан тыс епископтар (генерал-приорлар) және олардың өкілдері қауымды басқарды. Осыдан бастап әрбір монастырьдың басшысы приор деп аталды. Приор деген атау қауымға басшылық ететін сайланған мүшеге қолданылды. 1902 жылы епископ Бернард шақыртқан жалпы жиналыста Киелі Таққа қауымның ішіндегі адамды генерал-приор етіп сайлау тапсырылды. Осылайша Александр Каттакаям генерал-приор болып сайланды. Қауым мүшелері арасынан генерал-приор сайлау дәстүрі бүгінгі күнге дейін сақталып келеді. Конституцияның соңғы мақұлдауы 1906 жылы алынды. 1953 жылы қауым үш провинцияға бөлінді. Қазіргі Кармелиттер Мария Безупречная деген атау 1958 жылы берілді. 1967 жылы Папа Павел VI қауымды паптық құқыққа көтерді.

Томас Палаккал (1775-1841)

Үш негізін қалаушының ең үлкені Палаккал Тома болды. Ол діни қауымдастық құру туралы идеяға келісіп, көзқарасын жақын досы Томас Порукарамен және жақсы білетін шәкірті Куриакосе Чаварамен бөлісті. Томас Палаккал 1807 жылы дін қызметкеріне тоғыстырылды. Шіркеудің малпаны (қасиетті ғылымдар профессоры) ретінде ол дін қызметкерлерін оқытуға және тәрбиелеуге қатысты. Өте қанағатқа толы өмір сүрді, тәубаға келді, дұға етіп, зерттеулер жасады. Ол шәкірттерімен бірге қауымдық өмір сүріп, олардың рухани жаттығуларына қатысып, олармен бірге оқыды. Оның рухани идеалы – доминикан өмір салтының бір түрі еді. Доминикан рухы қасиетті оқудан алынған білімді үйрету және жариялау, оны терең ойлауға немесе зерттеуге, дұға етуге және оқытуға бағытталған (Contemplata praedicare) деп түсінілді. Сирия және малаялам тілдерінде теология, қасиетті кітаптар және мораль туралы кітаптар болмағандықтан, ол осы тақырыптар бойынша тамиль кітаптарын жинап, көшіріп, зерттеді және олардың бірнешеуін малаялам тіліне аударды. Палаккал 1841 жылғы 16 қаңтарда 66 жасында қайтыс болды және Паллипурамдағы шіркеуге жерленді.

Томас Порукара (1799-1846)

Порукара 1823 жылғы 22 қыркүйекте дін қызметкері болып тағайындалды. Пастырлық қызметінде ол қауымдағы халықтың өмірін жаңартпаққа тырысты. Ол сенбі күндерін мұқтаждар мен үйсіз кедейлерге арнап, оларға материалдық көмек көрсету, рухани басшылық беру және қасиетті дұғалар оқу арқылы көмектесті. 1831 жылғы 11 мамырда Мананамдағы монастырьдің негізін салған Порукара болды. Порукара Әйгілі Жозефтің атын ұсынды, барлығы оның ұсынысына келісті, бірақ Епископ пен Палаккалдың өз пікірлері болды. Порукара 1843 жылы Мананамда Әйгілі Жозефке деген арнайы құрметін дамытты және наурыз айының сәрсенбі күндері кедей отбасынан шыққан ата-аналар мен балаға тамақ және киім беру дәстүрін кеңінен таратуға ықпал етті. 1831 жылы Мананамдағы монастырь ашылғаннан бастап, Порукара көп уақыт Палаккал Паллипурамда семинаршыларымен бірге болғандықтан, қауымның басшысы болды. Порукара 1846 жылғы 8 қаңтарда дүниеден озды.

Куриакосе Элиас Чавара (1805-1871)

Куриакосе Элиас Чавара 1805 жылдың 10 ақпанында Кайнакарь қаласында дүниеге келді. 1818 жылы 13 жасында ол Паллипурамдағы семинарияға Мэлпан Томас Палаккальдың басшылығымен оқуға түсті. Оқудың алғашқы жылдары Чавара ата-анасынан және жалғыз ағасынан айырылып, әкесінің отбасы дәстүрін сақтау үшін үйіне оралуға мәжбүр болды. Бірақ ол отбасылық және шақыру дағдарысын шешіп, діни оқуын жалғастырды және 1829 жылдың 29 қарашасында 24 жасында М. Артункалдағы Маурелиус Стабилини арқылы дін қызметкеріне тоғыстырылды. Хроникада жазылғандай, алғашқы қасиетті әуежайда Чавараның басты жеке ниеті діни қызметкерлерге арналған діни үйді мүмкіндігінше ертерек құру болды. Оның 40 жылдық діни қызметі шіркеуді безендіретін күшті рухани күшті көрсетеді. Ол Томас Палаккал және Порукарамен бірге 1831 жылы Маннанамда ерлерге арналған алғашқы жергілікті діни үйді құруға қатысты. 1841 жылы Томас Палаккал және 1846 жылы Томас Порукара қайтыс болғаннан кейін ол қауымды жетекшілік етті. 1855 жылдың 8 желтоқсанында, Ұлы Ананың Таза тұжырымының ресми жариялануының бірінші жылдығында Куриакосе діни уәде берді, Куриакосе Элиас қасиетті отбасы деген есімді қабылдады. Содан кейін оның он серігі оның алдында діни уәде берді, ал ол жаңа діни қауымның басшысы болып тағайындалды. Жаңа діни қауым сол кезде Таза Марияның қызметшілері деп аталды. Куриакосе қауымның атына «Таза Мария» терминін енгізді. Кейін 1858 жылдан бастап кармелиттер миссионерлерінің ықпалымен қауым Кармелдің Таза Марияның қызметшілері деп атала бастады. Куриакосе Элиас Чавара 1833 жылы Маннанамда алғашқы Сиро-Малабар ортақ семинариясын құрды, ол 1894 жылға дейін жалғасты, содан кейін Путхенпалли семинариясына біріктірілді. 1861 жылы архидиакондықтан кейін Сирия шіркеуінің алғашқы Бас викарийі болды. Ол 1864 жылы Бас викарий болған кезде Сирия шіркеулерінде «шіркеу үшін мектеп» идеясын жүзеге асырды. Ол Сирия тіліндегі құдайлық рәсімдерді, литургиялық ережелерді, Малабар шіркеуіндегі күнтізбелерді біріктіруге және жүйелеуге күш салды. 2008 жылы Сиро-Малабар архиепископ шіркеуінің бұрынғы бас архиепискобы кардинал Варки Витаятхил былай деп жазды: «Сиро-Малабар шіркеуінің бүгінгі күйіне жетуіне, негізінен, Баталды Чавараның қажырлы және адал еңбегі себеп болды. Ол литургия, діни қызметкерлерді даярлау және пасторлық қызмет салаларында реформа енгізген практикалық даналық пен салауатты ой бізге дәл осы сияқты іс-әрекеттерде бүгінгі күні де дұрыс бағыт-бағдар береді. Сондай-ақ ол шіркеудің дербестігін және өзіндік ерекшелігін қалпына келтіру және сақтау туралы жақсы ойланған ұсынысын ұсынды, бұл тіпті бөлінген бауырластардың қайта қосылуын жеңілдетеді». Ол 40 сағаттық құлшылық етуді, крест жолын және Марияға бағышталудың әртүрлі рәсімдерін бастау арқылы рухани реформаларды бастады. Әртүрлі және көп түрлі іс-әрекеттердің арасында ол «Атманутапам» (Өкініп күнә жасаған жанның зар-сықағы), «Марана Веттил Падунатинулла Пана» (Азалы үйінде ән айту өлеңі), «Анастасияюде Рактасакшям» (Анастасияның шейіт болуы), «Дхиана Саллапангал» (Орталықта сөйлесу) және «Налагамангал» (Тарихи жазбалар хроника ретінде) сияқты бірнеше кітап жазуға уақыт тапты. Ол діни кітаптарды, діни қызметкерлерге арналған каноникалық дұғаларды және «Тхуккша» деп аталатын литургиялық ережелерді, литургиялық күнтізбе, салтанатты әндермен өткізілетін мессаны, Қасиетті Мария Бағыштауының кішігірім қызметі мен өлгендер үшін қызмет көрсетуді дайындады. Оның «Эклогтары» - Иса Мәсіхтің тууына байланысты 10 шопандық пьеса. Оның 1868 жылы «Мұқтаж Әкенің өсиеттері» атты кітапта мәсіхші отбасыларға берген кеңесі бүкіл әлемге қатысты және тіпті 150 жылдан кейін де бүгінгі күні де өзекті. Отбасыларға арналған нұсқаулық ретінде 32 нұсқада миллиондаған данасы христиан отбасыларына таратылды. Ол Маннанам мен басқа да монастырларда катехуменаттарды құрды, олардың көбісі сенімге келіп, католик шіркеуіне қосылды. Ол өзінің қасиеттілігімен танымал болды және халық арасында адалдықтың нағыз айнасы ретінде танылды. «Құдайдың еркі әрқашан және барлық жерде» деген мантрасы болды және оның Аббамен болған зор тәжірибесі оған Құдайдың қамқорлығына сенім артуға мүмкіндік берді. Чавара көп уақыт бойы Евхаристиялық Иеге құлшылық етуге және Евхаристиялық және Мариялық ғибадаттарды насихаттауға белсенділік танытты. 1870 жылдың қазан айында ол қатты ауырып, үш ай бойы мүлдем көрмеді. Құрылтайшы мүшелерінің өлімінің жақындап қалғанын сезінген қауым 1871 жылдың 2 қаңтарында оның өлім төсегінде көз жасымен жиналды. Содан кейін ол оларға әлсіз дауыспен былай деді: «Неге соншалықты қайғырып, жылап тұрсыздар? Кез келген адам, қанша биік болса да, бір күні өлуге тиіс. Енді менің кезегім келді. Мен әрқашан Қасиетті Отбасының қорғауында болғандықтан, мен баптизмдік жарылқауды ешқашан жоғалтқан емеспін» және содан кейін ол қауымды және барлық мүшелерін Қасиетті Отбасының қорғауына тапсырды. Ол 1871 жылдың 3 қаңтарында мәңгілік сыйлыққа кетті. Оның қанонизация процесі 1955 жылы басталды және процесс 1957 жылы ресми жарияланды. 1984 жылдың 7 сәуірінде Чавара ғибраткер деп жарияланды және 1986 жылдың 8 ақпанында Иоанн Павел II Папа оны бақытты деп жариялады. Франциск Папа оны 2014 жылдың 24 қарашасында қасиетті деп жариялады. Торжество 3 қаңтарда тойланады.

Жақып Қаниянтхара (1800-1898)

Якоб Каниянтара қауымды негіздеушілермен бірлесіп жұмыс істеді. Қауым оны қауымның харизмасы мен шақырылуын негіздеушілермен бірге бастаған, бөліскен және қалыптастырған адам ретінде құрметтейді. Ол 1865 жылы тәжірибеге қабылданды. Қауымның бастапқыда тек дін қызметкерлері үшін құрылғандығына байланысты, ол діни қауымға ресми түрде қабылдану үшін ұзақ күтуге мәжбүр болды. Жақып бауырлас қауым болашақ мүшелерінің үлгісі мен құрметіне лайық, сенім нұрын үміт майымен әрдайым шыдамдылықпен жанарған таза жанның жарқын мысалын табады. Ол 1898 жылы 98 жасында қайтыс болып, Мананнамда жерленді.

Алғашқы монастырлар

Алты жаңа монастырь құрылды: Әйелі Филомена монастыры, Куонаммаву (1857), Әйелі Мария монастыры, Тричур қаласының жанындағы Эльтурут (1858), Кармель монастыры, Муваттупужа қаласының жанындағы Важакалам (1859), Әйелі Себастьян монастыры, Пуликуну (1861), Әйелі Тереза монастыры, Амбаджакад (1868) және Әйелі Иоанн Кресті монастыры, Мутоли (1870).

Шалғайдағы уағыз

Бастапқыда, уағыз айту КМИ қауымының маңызды апостолдық қызметтерінің бірі болды. Ол Сиро-Малабар католик шіркеуінде дін қызметкерлері мен мирян үшін жылдық рухани жаттығулар енгізілуіне зор үлес қосты. Қауым мүшелері екі-үш адамнан топтасып, Кераланың әртүрлі приходтарына рухани жаттығулар өткізуге барып тұратын. Монастырлық ережелер олардың түрлі приходтарда уағыз айтқаннан кейін бірнеше айдан соң монастырға оралуына мүмкіндік беру үшін икемделіп бекітілді. Рухани жаттығулар уағыздау миссиясын епископ Людевикос қолдады, ол викариаттың барлық приходтарына айналыс хат жіберіп, оларды Маннанамнан келген діни қызметкерлерді өз приходтарында уағыз айтуға шақыруды бұйырды. Дін қызметкерлері үшін жылдық рухани жаттығулар Маннанам және Эльтурт монастырьларында өткізілді.

Литургияны жүйелеу және құлшылықты енгізу

CMI қауымы литургияны жүйеге келтіру және рухани амалдарды енгізу арқылы Шіркеудің радикалды жаңаруына атсалысты. Литургияны жүйеге келтірудің өзі литургиялық тойларды жүйеге келтіруден тұрады. Осы мәселеде Куриакосе Элиас Чавараның үлкен рөлі болды. Ол литургияны реформалауда маңызды рөл атқарған бірнеше литургиялық мәтіндерді жазды. Оларға дін қызметкерлеріне арналған Құдай қызметі, қайтыс болғандарға арналған Құдай қызметі, Ұлы Мариямның қызметі, түрлі баталар туралы дұғалар, Тукаса қасиетті әуежайының реті, литургиялық күнтізбе, қырық сағаттық құлшылық және мирянға арналған дұға кітаптары кіреді. Қауым мүшелері миряндарға үйге барып, отбасыларын аралап, жексенбілік уағыздар арқылы, балаларды алғашқы қасиетті тағлымға дайындау және, ең бастысы, бүкіл әлемдік шіркеуде қолданылатын рухани амалдарды насихаттау арқылы оларды нұсқау берді. Мұндай күш-жігердің рухани нәтижесі Сиро-Малабар Шіркеуінде көрінеді, ол үш қасиетті, үш бақытты, төрт құрметті және он Құдайдың қызметшісімен құрметті.

Паптық құрмет

Александр Каттакаямды Рим папасы Лев XIII 1892 жылы «МИССИОНЕРЛІК АПОСТОЛЫҚ» атағымен құрметтеді. 1903 жылы осы папа оған тағы бір атақ – «КРОЧЕ ДИ БЕНЕМЕРЕНЦА» – сыйлады. Александр керемет уағызшы болды және ол приходтардың рухани қажеттіліктеріне ден қойды. Ол Сиро-Малабар католик шіркеуінде алғашқы қасиетті тағдыр құрметін енгізген адам деп есептеледі. Б. Чарльз Левинью бірде: «Әке Шанди уағыз айтып жүргенде қайтыс болады» деп болжам жасаған. Осы сөздер Александр Тиданадта уағыз айту кезінде ауырып, көз жұмғанда орындалды.

Семинарияда білім алу

Сиро-малабар католик шіркеуінде дін қызметкерлерінің жүйелі дайындалуы Малпанат жүйесі деп аталды. CMI қауымының үш негізін қалаушы әкесі – Малпан атанған, дін қызметкерлерін даярлаумен айналысқан мұғалімдер болды. Олар семинариялық білім беруді жүйеге келтіруде маңызды рөл атқарды, соның нәтижесінде 1831 жылы Маннанамда Сиро-малабар католик шіркеуінің алғашқы ортақ семинариясын ашты. Онда 150 семинарист білім алуға мүмкіндік болды. Семинария 1894 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін Путенпаллидегі үлкен семинариямен біріктірілді. Семинариялар Важакалам (1866), Эльтуртут (1868) және Пулинкунну (1872) монастырларымен байланысты құрылды. Осы семинарияларда білім алған дін қызметкерлері Роккозиандық және Мелузиандық ағымдардың тудырған қауіп-қатерді тойтаруға зор үлес қосты.

Аполлогетика

Сиро-малабар католик шіркеуі епископ Роккостың (1861) және епископ Мелустың (1874) жікке бөліну қаупіне тап болғанда, ЦМИ шіркеуді біріктіру және дінді қорғау үшін жетекші рөлде болды. Куриакосе Элиас Чавара Сиро-малабар шіркеуінің бас викарийі болған кезде, ол сириялық приходтарды аймақтарға бөлді және CMI қауымының мүшелеріне, әсіресе пастырлық қызмет көрсетуге, қосымша жексенбілік мектептерін ұйымдастыруға және рухани жаттығулар өткізуге байланысты, приходтағы жамағатқа көмектесу міндеті жүктелді. Қауым мүшелері латын шіркеуіне бағынышты Сиро-малабар католик шіркеуінің ерекшелігін білді. Римге көптеген хаттар жазылды, онда Сиро-малабар шіркеуінен епископтарды тағайындау және діни қызметтерде еркіндік беру туралы өтініштер қойылды. Мұндай әрекеттері үшін қауымның жеті мүшесі шеттетуге ұшырады. Шеттетудің жалғыз себебі – Вераполи апостолдық викарийінің рұқсатынсыз сириялықтар үшін жеке епископтарды сұрағандықтары еді. Жеті мүшеден бірі, Алойзий Пажепарамил (Луи Пажепарамил) 1896 жылы Эрнакулам викариатының тұңғыш епископы болды.

Реюньон қозғалысы

Кунан кресті анты Сиро-Малабар католик шіркеуінің бөлінуіне себеп болды. Куриакосе Элиас Чавара және КМИ қауымының мүшелері бөлініп кеткен Якобит бауырларын католик қауымына қайтаруда маңызды рөл атқарды. Куриакосе Элиас Чавара 1896 жылы Римге хат жазып, сириялықтар мен латындықтар үшін жеке епископтар сұрады, бұл Якобиттердің қайта оралуы үшін жағдай жасауға мүмкіндік берер еді. Чавара Якобиттерге 1869-1870 жылдары өткен Бірінші Ватикан кеңесіне қатысуға шақырып хаттар жазған, бұл кеңеске Папа да қолдау көрсеткен. Қайта қосылу қозғалысындағы тағы бір маңызды тұлға – Матай Мариам Палакунел. Ол CMI қауымының басқа мүшелерімен бірге Коллам, Коттар, Пандалам, Коттаракара, Адур, Ченганур және т.б. Якобиттердің арасында жұмыс істеді. Сондай-ақ, ол Айрур және Путупалли сияқты танымал Якобит орталықтарында ашрамдар құрды. Шетіпужадағы үлкен семинарияда тұратын Стефан Тайил, Хьяцинт Куннумкал, Грегори Нееракал, Игнатий Путанпураккал әкелер 20-ғасырғы қайта одақтасу қозғалысының басты тұлғалары болды. CMI қауымының тағы бір көрнекті мүшесі – Плэсид Дж. Подипара, ол Сиро-Маланкара католик шіркеуін құру мақсатында Гиварггезе Иваниос (Мар Иваниос) пен Мар Теофилос қауымдарын біріктіруде де маңызды рөл атқарды.

Қоғамға үлес қосу

1846 жылы Мананнамда санскрит мектебі ашылды; 1890 жылы Сент-Ефрем ағылшын мектебі ашылды және 1903 жылы жоғары мектепке дейін жеткізілді. Сонымен қатар, 1844 жылы Сиро-Малабар шіркеуінің алғашқы баспаханасы Мананнамда құрылды. 1887 жылы Мананнамда Кераланың алғашқы газеті – "Дипика" жарық көре бастады. Ол бір ғасырдан астам уақыт бойы шығарылғаннан кейін, тіркелген компанияға тапсырылды.

Әлемдік миссия

КМИ қауымы өзінің әлемдік миссиясын 1938 жылы Иран миссиясымен бастады. 1960 жылы Ирак миссиясы қолға алынды. Пасторлар шіркеулерде және семинарияларда білім берумен айналысты. Еуропа мен Солтүстік Америкаға миссиялар да 1960 жылдары пасторлық қызметке қатысу арқылы басталды. 1975 жылы Перу миссиясы ашылғанда, назар Африкаға ауыстырылды. 1977 жылы Оңтүстік Америка мен Кенияда миссиялар ашылды. Бірте-бірте Мадагаскар, Гана, Ботсвана, Танзания, Намибия сияқты Африка елдері мен Аргентина, Чили, Эквадор және Парагвай сияқты Оңтүстік Америка елдерінде миссиялар ашылды. Пасторлар сондай-ақ Австралияда, Филиппинде және Индонезияда қызмет етеді.

Ұйым

CMI қауымында 15 провинция бар. Қауымға Үндістан мен Кениядан Сиро-Малабар, Сиро-Маланкара және Латын обрядтарынан шамамен 3000 мүше кіреді, оның ішінде 10 епископ, 1917 діни қызметкер, 19 лайк бауырлас және 1200 дайындықтан өтетін бауырлас бар. Діни қызметкерлер әлемнің 30 елінде пасторлық қызметпен белсенді айналысады.

Көшбасшылық

Жалпы кеңесшілердің төрт командасымен бірге жалпы кеңесші және жалпы аудитор қауымды басқарады. Қауымның Бас Шығарылысы оларды әр алты жыл сайын сайлайды. 2020 жылдың тамызынан бастап Жалпы Приор – әке Томас К. Мэтью, C.M.I. +Жалпы Приорлар тізіміАты-жөніБасталу күніАяқталу күніЕскертулерТомас К. Мэтью, CMI2020Пол Ачанди, CMI20142020Жозеф Пантапламтхотиил, CMI 20082014Антони Кариил, CMI 20022008Кейін Мандия епископы болып тағайындалдыАлекс Уккен, CMI19962002Томас Мампра, CMI 19901996Вижай Ананд Недумпурам, CMI 19851990Кейін Чанда епископы болып тағайындалдыТомас Айкара, CMI 19781985Теобальд Потаниккад, CMI 19721978Кенисиус Текекара, CMI19661972Құдайдың қызметшісі деп жарияландыМаурус Валияпарампил, CMI 19531966Винсент Алаппат, CMI 19471952Джон Берхманс Коитара, CMI 19411947Бартоломеу Перумалил, CMI 19361941Силвестер Татил, CMI 19331936Джон Берхманс Коитара, CMI 19261933Бартоломеу Перумалил, CMI 19361941Силвестер Татил, CMI 19331936Джон Берхманс Коитара, CMI 19261933Луи Нериампарампил, CMI 19231926Александр Каттакаям, CMI 19201923Габриэль Пуликал, CMI 19171920Александр Каттакаям, CMI 19141917Папа Лео XIII-тің құрметіне Апостольдық миссионер (1892) және CROCE DI BENEMERENZA (1903) атақтарымен марапатталдыВасилий Талиат, CMI 19081914Александр Каттакаям, CMI 19021908Папа Лео XIII-тің құрметіне Апостольдық миссионер (1892) және CROCE DI BENEMERENZA (1903) атақтарымен марапатталдыАрхиепископ Бернард Иса Аргинзонис и Астобиса, OCD 18921902Архиепископ Ладислаус Михаэль Залески18921892Антиохия Патриархы Кардинал Джованни Симеони 18911892Архиепископ Андреа Айути18871891Архиепископ Марселлино Берарди, OCD 18851887Кюриакос Элисей Порукара, CMI 18711885Кюриакос Элиас Чавара 18551871