Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық футболшы, 1958 жылы туған.
Australian rules footballer, born 1958
Майкл Терренс Роуч (9 қазан 1958 жылы туған) – 1977 жылдан 1989 жылға дейін Виктория футбол лигасының (VFL) «Ричмонд» командасы сапында ойнаған бұрынғы австралиялық футболшы. Ұзын, дәл гол соғу қабілетімен және күшті ұстау шеберлігімен есімдеріне түскен Роуч, қысқа мерзімге Австралия футболының ең үздік шабуылшысы болды. Тасманиядан «Ричмонд» клубына шақырылған төрт маңызды шабуылшының бірі (қалғандары Ройс Харт, Мэтью Ричардсон және Джек Ривольдт), Роуч өте танымал ойыншы болды, бірақ жарақаттар мен клубтың оның позициясын үнемі өзгертуі салдарынан мансабы толыққанды өркендемеді. Дегенмен, ол көптеген жетістіктерге қол жеткізіп, Тасманиядан VFL-де 200 ойын өткізген алғашқы футболшылардың қатарына енді.
Michael Terrence Roach (born 9 October 1958) is a former Australian rules football player who represented Richmond in the Victorian Football League (VFL) from 1977 to 1989. Remembered for his long, accurate kicking for goal and strong marking, for a brief period Roach was the best forward in Australian football. The second of four key forwards recruited by Richmond from Tasmania (the others being Royce Hart, Matthew Richardson and Jack Riewoldt), Roach was an enormously popular player whose career did not quite live up to expectation because of injury and constant shuffling of his position by the club. Nevertheless, he achieved many honours in the game and became one of the first players from Tasmania to play 200 VFL games.
Ерте мансап
Тасманиядағы Вестбери клубында жас ойыншы болған Роуч штаттық құрамаға ілікті және 1975 жылы, бар болғаны 16 жасында Лонгфорд клубының негізгі құрамында футбол ойнауға шақырылды. Ол екі маусымның ішінде клубтың үздік мергені атанып, көзге түсті және екі облысаралық кездесуде лига мен Тасмания құрамаларының құрамына енді. Бұрынғы аңыз Ройс Хартты танытқан Ричмонд клубының талантты скауты Гарри Дженкинс «Тайгерлерге» қысқа хабар жіберді: «Мен сендерге тағы біреуін таптым». Ричмонд жас Роучты 1977 жылғы маусымға қарай Мельбурнға шақырды. 18 жасар жаңадан келгенге үлкен үміттер артылды. Бастапқыда Роучтың өсуі Ройс Хартқа қарағанда анағұрлым жылдам болды. 193 см бойы бар Роуч Харттан сәл жоғары, ал дене бітімі жақсы дамыған еді. Оған қоса, ол өте жылдам және өте икемді болды. Харт карьерасының соңғы маусымында, «Тайгерлер» Роучты ойынға біртіндеп енгізуге шешім қабылдады және ол қанатта тоғыз рет негізгі құрамда ойнады, осылайша оның атлетикалық қабілетін көрсетті. Маусым соңында Ричмонд резервінің Футскрейге қарсы өткен финалдық матчында алдыңғы қатарда жақсы өнер көрсетті. Алайда 1978 жыл үлкен көңілін қалдырды, жарақаттар мен нашар форма оны тек үш ойынға ғана қатыстырды.
As a junior player at Westbury in Tasmania, Roach won state representation and he was selected to play senior football for Longford in 1975, aged only 16. He impressed by winning the club's goalkicking award in his two seasons and was selected to represent both the league and Tasmania, in two interstate fixtures. Richmond talent scout Harry Jenkins, who had discovered the by then legendary Royce Hart, rang the Tigers with a succinct message: "I got another one for you." Richmond rushed the young Roach over to Melbourne for the 1977 season. Expectations of the 18 year old recruit were high. Initially, Roach's rise in the game was much quicker than Royce Hart's had been. At 193 cm, Roach was taller than Hart and had a much more developed physique. In addition, he was very mobile and agile for his size. With Hart in his last season, the Tigers decided to ease Roach into the game slowly and he played nine senior games on the wing, thus emphasising his athleticism. At season's end, he played well on a forward flank in Richmond's reserves Grand Final win over Footscray. But 1978 proved a big let down, and injuries and ordinary form kept him to just three games.
Жұлдызды қақпа атушы
Маусым аяқталысымен, «Тайгерс» клубының жаңа бапшысы Тони Жюэлл Роучты салмақ көтеру жаттығуларын үздіріп, тұрақты құрамдағы шабуылшы позициясына үміттендіре отырып, жалғастыруға шақырды. Харт оң жамбаспен ойнайтын жас ойыншыға ұзын, дәл соққы беру өнерін үйретті. Енді 92 кг салмаққа ие болған Роуч жаңа маусымның бірінші жартысында ойынға үлкен әсер етті. Ол керемет қарсыластыққа қабілеттілігімен қатар, жақсы жетекшілік танытып, қақпаға соққанда өте тиімді болды, көбінесе мүлтiк жібермейтін. Алғашқы шабуылшылардың стандартын көтеріп, қашықтықтан гол соғуға бейім Роуч, соққы берер кезде жиі басым емес аяғын пайдаланды және тіпті гол соғу мүмкіндігі болғанда да, жақсырақ позициядағы әріптесіне пас берді. Бұрын мұндай әрекеттер көптеген шабуылшылар үшін қабылдауға қиын болған, олар мүмкіндік қаншалықты күрделі болса да, қақпаға соққы беруді міндет деп санайтын. Роуч 1979 жылғы 5 мамырда «Хоторнға» қарсы өткен матчтағы таңғажайып жоғары секірісімен ойын тарихына өшпес із қалдырды. Содан бері бұл эпизодтың бейнесі телеарналарда көптеген рет көрсетілді, ал Роучтың қарсыластардан жоғары тұрған суреті плакаттарға, сөмкелерге, галстуктерге және тіпті кілемдерге түсірілді. Роуч өте табысты ойнап, голдар соқса да, команда жеңіске жету үшін күресіп жатты. Ол Виктория штатының құрама командасына шақырылды, бірақ матчта алған жарақаты оның өнерін нашарлатып, маусымның ортасында үш ойынға қатыса алмады. Бұл қатыса алмаған ойындар маусым соңында екі жағынан да қымбатқа түсті – ол жүз голдан он гол кем соқты және ВФЛ-дің үздік гол соққан ойыншысы атағын Келвин Темплтонға бір гол айырмасымен жеңіліп қалды. 18-турда «Сент-Килдаға» қарсы өткен матчта Роуч 1945 жылдан бері бір матчта он гол соққан алғашқы «Ричмонд» ойыншысы болды. «Ричмонд» командасы жылдың екінші жартысында жақсы ойнады және Роуч пен Дэвид Клоктың керемет жұбымен келесі маусымды асыға күтті. Екі ойыншы да маусымнан кейінгі штаттық турнирден кейін «All Australian» құрамасына енді. 1980 жылы «Ричмонд» командасы бір маусымдағы ең көп гол соққан команда рекордын жаңартқанда, Роуч «Тайгерс» клубының шабуылдарының кілті болды. Бір ойында он бір гол соғып, екі рет он голдан асып, ол клуб тарихында Джек Титустан кейін 1940 жылдан бері бір маусымда жүзге жуық гол соққан алғашқы ойыншыға жақындады. Бұл жетістікке МКГ стадионында «Мельбурнға» қарсы өткен финалға дейін екі тур бұрын, орталық алаңнан берген ұзын соққысымен қол жеткізілді. Ол күнді тоғыз голмен аяқтады, бірақ Роучтың формасы содан кейін төмендеді. «Ричмонд» командасы финалға үшінші орында кірді және қатарынан үш финалда жеңіске жетіп, оныншы чемпиондық атағын жеңіп алды. Үш финалда ол тек бес гол соқты және 21 гол соққан тәжірибелі Кевин Бартлетттен көлеңкеде қалды. Дегенмен, Роуч чемпиондық титул жеңіп алды және клубтың рекордтық көрсеткішін – бір жылда 112 гол соқты. Келесі жылы осы көрсеткішін сақтап, Роуч тұрақты маусымда VFL-дің үздік гол соққан ойыншысы үшін Коулман медалін жеңіп алды. Алайда, оның 86 голы «Тайгерс» командасын финалға жеткізе алмады, бұл өткен жылғы жеңіске қарағанда көңіл көншітпейтін нәтиже болды.
In the off season, new Tiger coach Tony Jewell urged Roach to continue his weight training with the lure of the regular full forward position. Hart tutored the right footed tyro in the art of kicking the long, accurate drop punt. By now mature and filled out to 92 kg, Roach took the game by storm in the opening half of the new season. To his brilliant contested marking he added an excellent lead and was a revelation when shooting for goal, rarely missing. Capable of goaling from a long way out, Roach raised standards among key forwards by regularly employing his non preferred foot when kicking and often handballed to a teammate in a better position even when within scoring range. Previously, these actions were anathema to most forwards, who were expected to shoot for goal no matter how difficult the opportunity. Roach left an indelible imprint on the game with an amazingly high mark in a match against Hawthorn on 5 May 1979. In the ensuing years, video of the mark has been played countless times on television while a photograph of Roach sitting atop a pack of Hawk defenders was reproduced as posters, bags, men's ties and even as a carpet pattern. Even though Roach was dominating and kicking goals, the team was struggling to win. He was picked to play for Victoria, but an injury in the game cut into his performance and he missed three games mid season. These missed games proved costly on two counts at season's end – he finished ten goals short of a century and lost the VFL goalkicking honour to Kelvin Templeton by just one goal. In round 18 against St Kilda, Roach became the first Richmond player to kick ten goals in a match since 1945. Richmond improved markedly in the second half of the year and looked eagerly to the next year with their brilliant key forward combination of Roach and David Cloke. Both players were voted All Australian after a post season state of origin carnival. In 1980, with Richmond heading toward the record for the highest aggregate in a season, Roach was the key to the Tigers' attack. Scoring eleven goals in one game and twice booting ten, he surged toward the first century of goals in a season for the club since Jack Titus in 1940. The milestone was reached two games before the finals against Melbourne at the MCG, typically, with a long drop punt from inside the centre square that followed a strong mark on the lead. He finished the day with nine, but Roach's form tapered after that point. Richmond went into the finals placed third and won three finals in a row to take their tenth premiership. In the three finals, he managed just five goals, and was overshadowed by veteran Kevin Bartlett, who booted 21 goals. Regardless, Roach was a premiership player and set a still unbeaten club record of 112 goals for the year. Continuing this form the next year, Roach won the inaugural Coleman Medal for the VFL's highest goalkicker during the regular season. However, his 86 goals failed to lift the Tigers into the finals in a disappointing follow up to the flag.
Роуч пен Тейлор
Ричмонд алдында қиын мәселе тұрды. Бірнеше жыл бойы кіші командаларындағы бірнеше дарынды шабуылшылар Роучпен бірге өркендеу мүмкіндігіне ие болмады. Олардың бірі – Марк Джексон, ол 1981 жылы «Мельбурнға» өткізіліп, 1980-жылдардың эксцентрикті комедияшысы/шабуылшысы атанды, қазір көбінесе алаңнан тыс мансабымен есте сақталады. Тағы бірі – Батыс Австралиялық Брайан Тейлор, ол Роучқа қарағанда аз атлеттік қабілетке ие болған, күшті жетекшілікке және голға дәл соққы беруге бейім, сондай-ақ қарсыластарды ызаландыруды ұнатқан. Оның шарпыған мінезі мен қақтығысқа ұмтылысы Роучтың тепе-теңдігіне мүлдем қайшы келді. Ричмонд 1982 жылы Тейлорды толық шабуылшы ретінде ойнату арқылы, ал Роучты алаңда, тіпті қақпашы ретінде пайдалану арқылы бұл мәселені шешті. Бұл жақсы нәтиже берді, бірақ бір маусымда жүз гол соғуға ниеттенген Тейлор маусым ортасында маңызсыз түнгі ойында жарақат алды. Ричмонд шығынды өтеді және сегіз жылдан кейін алғаш рет үйде және сырттағы ойындарда жеңіс тіркеді. «Карлтонға» қарсы жартылай финалда Роуч ойын басында орталық шабуылшыға ауыстырылып, «Блюз» командасын дайындықсыз ұстады және күшті жеңісте керемет ойын көрсетті. Алайда, екі аптадан кейін «Тайгерз» «Блюз» командасына қарсы финалда жеңіліске ұшырағанда, ол өзінің репутациясын толыққанды ақтамаған «Ричмонд» ойыншыларының бірі болды. Тейлор бұл ойынға шақырылмады. Клуб ойыншылардың наразылығы мен көптеген трансферлер салдарынан дүрбелеңге түскен кезде Роуч «Ричмондқа» адал болды, бірақ Тейлор 1983-1984 жылдары толық шабуылшы ретінде ойнады, бірақ оның жетістіктері орташа болды. Осы кезеңде Роуч қозғалыс қабілеті мен тиімділігіне зиян келтірген ауыр жарақат алды. Соңында, 1985 жылы Тейлорды «Коллингвудқа» өткізу арқылы Роуч-Тейлор дауы мәселесі шешілді.
Richmond faced a dilemma. For several years, they had several outstanding full forward prospects in their minor teams who could not progress with Roach in the way. One was Mark Jackson, who was cleared to Melbourne in 1981 and became the eccentric comedian/forward of the 1980s, now better remembered for his off field career. Another was West Australian Brian Taylor, a less athletic player than Roach who favoured the strong lead and set shot for goal, and liked to ruffle the feathers of opposition players. His fiery temperament and confrontational style was the complete opposite of Roach's phlegmatic personality. Richmond solved the problem in 1982 by playing Taylor at full forward and using Roach around the ground, including the ruck. This worked very well until Taylor, seemingly set to kick a century for the year, was injured mid season in a meaningless night fixture. Richmond covered the loss and finished the home and away season on top for the first time in eight years. In the semi final against Carlton, Roach was switched to centre half forward at the start of the game, catching the Blues off guard and he was a great player in a strong win. Unfortunately, he was one of several Richmond players who failed to live up to reputation when the Tigers went down in the Grand Final to the Blues a fortnight later. Taylor was not selected for the game. With the club plunged into turmoil by player discontent and numerous transfers, Roach stayed loyal to Richmond, but Taylor was preferred as the full forward for 1983–1984 with only moderate success. During this period, Roach received a bad back injury that severely affected his mobility and effectiveness. Finally, it was decided to solve the Roach–Taylor impasse by clearing Taylor to Collingwood for 1985.
Толық алға соңғы жылдарға қайтару
1985 жылы Роуч өзінің ең жарқын маусымдарын өткізді. 27 сәуірде «Хоторнға» қарсы 11 гол соғып, мансабындағы ең жақсы ойынын көрсетті, ал жыл соңында «Коллингвудпен» болған принципиалды матчта команданың 11 голының 8-ін соқты. «Тигрлер» қиындыққа тап болғанмен, Роуч VFL гол соғу тізімінде 80 голмен төртінші орынды (тағы да Брайан Тейлормен бірге) бөлісті. Егер ол бес ойынды жібермегенде, тағы да жүзге жетер еді. 1986 жылы Роуч 20 ойында 62 гол соқты, бірақ Тейлорға есе жіберді, ол өмірінде тұңғыш рет жүз голдан асты. Сол жылы Роуч «Ричмондтың» өмірлік мүшесі атанды. Созылмалы жарақат Роучтың ойыншылық жолының соңғы үш жылын қиындатты. 1988 жылы жаңа бапкер Кевин Бартлетт басшылығымен Роуч қорғаушы ретінде тек үш ойынға қатысты, ал оның негізгі шабуылшы позициясын жас Джефф Хогг иеленді. «Ричмонд» жанкүйерлері клубтың ең үздік шабуылшыларының бірінің қарсыластардың көп гол соғып, әлсіз қорғанысқа қарсы күресуін көріп қынжылды. 1989 жылы, соңғы маусымында Роучқа 200 ойындық маусымын аяқтау үшін жеті ойын берілді, содан кейін ол карьерасын аяқтады. Бірақ ол клубта қалып, дағдыларды жетілдіруші болып жұмыс істеді.
Returned to full forward at last, Roach enjoyed one of his finest seasons in 1985. He equalled his career best effort by booting 11 goals against Hawthorn on 27 April in probably his best ever game for the club, and scored eight of the team's eleven goals in the grudge match with Collingwood late in the year. Although the Tigers struggled badly, Roach tied for fourth place (coincidentally with Brian Taylor) on the VFL's goalkicking table with 80 goals. Had he not missed five games, he may have topped the century again. Roach followed that with 62 goals in 20 games during 1986, but he lost the head to head with Taylor, who scored a century for the only time in his career. Roach received Richmond life membership that year. Chronic injury blighted the final three years of Roach's playing career. In 1988, under new coach Kevin Bartlett, Roach played just three games for the year as a defender, and his key forward position was given to youngster Jeff Hogg. It disappointed the Richmond fans to see one of the club's greatest forwards vainly trying to hold back the tide as the opposition booted huge scores against the undermanned Richmond defence. In 1989, his final season, Roach was given seven games to make his 200 game career milestone, and then retired. He remained at the club though, taking up a position as a skills coach.
Салыстырулар
Роучтың ойынға шаққандағы 3,03 голы ең жақсы көрсеткіштердің бірі, бірақ ол клубтың үздік ойыншысы аталымында ешқашан жеңіске жеткен жоқ. Күшті команда үшін ойыншылар құрамының мол болуы қажет болғанымен, Тейлор мен Роучтың бір позиция үшін бәсекелесуі екі ойыншыға да және клубқа да кері әсер етті. Роуч үшін өкініштісі, ол өзінің ең жақсы позициясы – толық шабуылшыдан көбінесе алыс ойнатылды. Ол толық шабуылшы ретінде толыққанды ойнаған және жарақатсыз болған бес маусымда (1979–1981 және 1985–1986 жылдары) 102 матчта 430 гол соқты, яғни ойынға шаққанда төрттен астам гол. Оның ойындарында сегіз немесе одан да көп гол соққан он рет болды. Ол клубтың үздік гол соққан ойыншысы жеті мәрте атанды және бүгін клуб маусымдағы ең көп гол соққан ойыншыға «Майкл Роуч медалін» табыстайды. 1990 жылдары Роуч Пунт Роудта мамандандырылған жаттықтырушы болып жұмыс істеді, резервтік команданың басшысы болды және 1989–1990 жылдардағы «Өзімізді сақтайық» кампаниясында клубты банкроттықтан құтқарған белгілі тұлға болды. 1998 жылы Ричмонд клубының ғасыр командасына даулы түрде енгізілмеді, бірақ төрт жылдан кейін клубтың Даңқ залына қабылданды. Ол Ричмондпен байланысын үзбей, қалада тұрды және 2004 жылы оның ұлы Томас әке-бала ережесі бойынша «Тайгерс» командасына қабылданғанда зор қуанышқа бөленді. Атасы үшін өкініштісі, кіші Роуч 2006 жылғы маусымның соңында небәрі бірнеше ресми ойында ойнағаннан кейін тізімнен шығарылды.
Roach's average of 3.03 goals per game rates with the best, but he never placed in the club's best and fairest award. Although player depth is a must for a strong team, the situation with Taylor and Roach competing for the one position ultimately worked against both players and the club. Fatefully for Roach, he was too often played away from full forward, by far his best position. In the five seasons when he was fit and exclusively the full forward (1979–1981 and 1985–1986), he scored 430 goals in 102 matches, over four per game. This included ten bags of eight or more goals in a game. He was leading goalkicker for the club seven times and today the club awards the "Michael Roach Medal" to its highest goal scorer for the season. Throughout the 1990s, Roach worked at Punt Road as a specialist coach, was team manager of the reserves and a highly visible figure in the Save our Skins campaign of 1989–1990 that saved the club from bankruptcy. Controversially omitted from Richmond's Team of the Century in 1998, he was inducted into the club's Hall of Fame four years later. All the while he continued to maintain strong links with Richmond, living in the suburb and he had a great thrill when his son Thomas was drafted to the Tigers under the father–son rule, in 2004. Unfortunately for the younger Roach, he was delisted at the end of the 2006 season after only a handful of senior games.