Суасты кемелерге қарсы күрес

Кіріспе

Теңіз соғысының саласы

Су асты кемелеріне қарсы соғыс (ASW, немесе ескіше A/S) – жаудың су асты кемелерін табу, қадағалау, қорқыту, зақымдау немесе жою мақсатымен жүргізілетін су асты соғысының бір саласы. Мұндай операциялар көбінесе достық кемелерді және жағалаудағы нысандарды су асты кемелерінің шабуылдарынан қорғау және теңіз блокадаларын бұзу үшін жүргізіледі. Сәтті ASW операциялары әдетте сенсорлар мен қару-жарақ технологияларының үйлесімін, тиімді стратегиялық жоспарлауды және жеткілікті білікті персоналды қамтиды. Көбінесе, нысана су асты кемесін бастапқыда анықтау, содан кейін оны жіктеу, орналасқан жерін табу және қадағалау үшін күрделі сонарлық жабдықтар қолданылады. Сондықтан сенсорлар ASW-ның маңызды бөлігі болып табылады. Су асты кемелеріне қарсы шабуыл үшін қолданылатын негізгі қарулар – торпедалар мен теңіз миналары, оларды әртүрлі әуе, су және су асты платформаларынан іске қосуға болады. ASW мүмкіндіктері стратегиялық тұрғыдан маңызды саналады, әсіресе шексіз су асты кемелері соғысының және су асты кемелерінен ұшырылатын баллистикалық зымырандардың пайда болуынан кейін, бұл су асты кемелерінің қауіптілігін едәуір арттырды. ХХ ғасырдың басында ASW техникасы және су асты кемелерінің өзі дамымаған болатын. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияның су асты кемелері кемелер қатынасына қауіп төндіретінін көрсетті, тіпті Солтүстік Атлант мұхитында да нысаналарды жоя алатын. Осыған байланысты көптеген елдер ASW әдістерін жетілдіру бойынша зерттеулер жүргізіп, практикалық тереңдік бомбалары мен сонар технологиясының жетістіктеріне қол жеткізді. Конвой жүйесін қабылдау да тиімді тактика болып танылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде су асты кемелері соғысы мен ASW салалары қарқынды дамыды, әсіресе Атлант шайқасы кезінде, онда Остік державалардың су асты кемелері Ұлыбританияның жабдықтау импортын тоқтатуға тырысты. «Қасқыр топтары» (Wolfpack) сияқты тактикалар бастапқыда сәттілікке жетті, бірақ ASW авиациясы күшейген сайын олардың құны артты. «Naxos» радар детекторы сияқты технологиялар, детекциялық құралдарды жетілдіру арқасында уақытша тоқтатылды. «Ultra» сияқты барлау жұмыстары су асты кемелерінің қауіптерін азайтуда және ASW күш-жігерін табысқа жеткізуде маңызды рөл атқарды. Соғыстан кейінгі кезеңде ASW дамуы жалғасты, себебі ядролық су асты кемелерінің пайда болуы кейбір дәстүрлі әдістерді тиімсіз етті. Сол кездегі супердержавалар көптеген ядролық қарумен жабдықталған су асты кемелері флотын құрды. Мұндай кемелердің төнген қауіптерін ескере отырып, көптеген елдер ASW мүмкіндіктерін кеңейтуді жөн санады. 1960 жылдары кез келген соғыс кемесінен ұшуға қабілетті және ASW құралдарымен жабдықталған тікұшақтар кеңінен қолданысқа енді. Теңіздің кең аумақтарын қамтуға қабілетті, тұрақты қанатты теңіз патрульді ұшақтары да жиі пайдаланылды. Магниттік аномалияны анықтау (MAD), дизельді отын иісін сезу, сонобуйлар және басқа да электрондық соғыс технологиялары ASW күш-жігерінің маңызды бөлігіне айналды. Басқа су асты кемелерін іздеуге және жоюға арналған, арнайы құрылған шабуылдау су асты кемелері де маңызды құрамдас бөліктерге айналды. ASROC және Ikara сияқты торпеда тасымалдайтын зымырандар да дамудың маңызды бағыты болды.

Anti submarine warfare (ASW, or in the older form A/S) is a branch of underwater warfare that uses surface warships, aircraft, submarines, or other platforms, to find, track, and deter, damage, or destroy enemy submarines. Such operations are typically carried out to protect friendly shipping and coastal facilities from submarine attacks and to overcome blockades. Successful ASW operations typically involved a combination of sensor and weapon technologies, along with effective deployment strategies and sufficiently trained personnel. Typically, sophisticated sonar equipment is used for first detecting, then classifying, locating, and tracking a target submarine. Sensors are therefore a key element of ASW. Common weapons for attacking submarines include torpedoes and naval mines, which can both be launched from an array of air, surface, and underwater platforms. ASW capabilities are often considered of significant strategic importance, particularly following provocative instances of unrestricted submarine warfare and the introduction of submarine launched ballistic missiles, which greatly increased the lethality of submarines. At the beginning of the twentieth century, ASW techniques and submarines themselves were primitive. During the First World War, submarines deployed by Imperial Germany proved themselves to be a capable threat to shipping, being capable of striking targets even out in the North Atlantic Ocean. Accordingly, multiple nations embarked on research into devising more capable ASW methods, resulting in the introduction of practical depth charges and advances in sonar technology; the adoption of the convoy system also proved to be a decisive tactic. After a lull in progress during the interwar period, the Second World War would see submarine warfare and ASW alike advance rapidly, particularly during the critical Battle of the Atlantic, during which Axis submarines sought to prevent Britain from effectively importing supplies. Techniques such as the Wolfpack achieved initial success, but became increasingly costly as more capable ASW aircraft were introduced. Technologies such as the Naxos radar detector gained only a temporary reprieve until detection apparatus advanced yet again. Intelligence efforts, such as Ultra, had also played a major role in curtailing the submarine threat and guiding ASW efforts towards greater success. During the postwar era, ASW continued to advance, as the arrival of nuclear submarines had rendered some traditional techniques less effective. The superpowers of the era constructed sizable submarine fleets, many of which were armed with nuclear weapons; in response to the heightened threat posed by such vessels, various nations chose to expand their ASW capabilities. Helicopters, capable of operating from almost any warship and equipped with ASW apparatus, became commonplace during the 1960s. Increasingly capable fixed wing maritime patrol aircraft were also widely used, capable of covering vast areas of ocean. The Magnetic Anomaly Detector (MAD), diesel exhaust sniffers, sonobuoys and other electronic warfare technologies also became a staple of ASW efforts. Dedicated attack submarines, purpose built to track down and destroy other submarines, became a key component as well. Torpedo carrying missiles, such as ASROC and Ikara, were another area of advancement.

Шығу тегі

Америка-британия революциялық соғысы кезінде су асты кемелеріне жасалған алғашқы шабуылдар теңіз минасы деп аталатын, бірақ сол кезде торпеда деп аталған құрылғымен жасалған деп есептеледі. Дегенмен, осыған дейін де су асты кемелерін жасауға бірнеше әрекеттер жасалған болатын. 1866 жылы британдық инженер Роберт Уайтхед алғашқы тиімді өздігінен қозғалатын торпеданы, атақты Уайтхед торпедасын ойлап тапты; француз және неміс өнертабыстары да көп ұзамай пайда болды. Торпедамен жабдықталған алғашқы су асты кемесі 1884–1885 жылдары салынған «Норденфельт I» болды, бірақ ол бұрыннан ұсынылған еді. Ресей-жапон соғысы басталғанда, немістерден басқа барлық ірі теңіз флоты су асты кемелеріне ие болды. Дегенмен, 1904 жылға дейін барлық елдер су асты кемелерін тәжірибелік кеме ретінде қарастырып, оларды жедел пайдалануға бермеді. Су астындағы U- қайықтарын анықтаудың ешқандай құралы болмады, ал оларға шабуылдар бастапқыда олардың перископтарын балғамен зақымдаумен шектелді. Корольдік теңіз күштерінің торпедалық орталығы HMS Vernon жарылғыш грапнель жетегін зерттеді; олар Бірінші дүниежүзілік соғыста төрт немесе бес U- қайықты батырды. Осыған ұқсас тәсіл – жүзуші кабельдегі зарядтардың тізбегін электрмен оқтап жіберу болды; әсеріне қызықпаған адмирал Эдвард Эванс осылай батырылған кез келген U- қайықтың өліміне лайық деп есептеді. Су асты кемелеріне шабуыл жасаудың тағы бір қарапайым тәсілі – қолмен лақтырылатын пушкалық мақта бомбаларын тастау болды. Сондай-ақ, «мұнара» бомбасы жасалды; ол 5 фут (2 метр) биіктігіндегі шахтада орналасқан конус тәрізді болат барабаннан тұрды және оны су асты кемесіне лақтыруға арналған еді. Лиддит снарядтарын немесе траншеялық минометтерді қолдану да сынақтан өтті. U- қайықтарын тұзаққа түсіру үшін торларды қолдану, сондай-ақ, шұңқыр торпедасы бар эсминецтер де зерттелді. Белгілі бір тереңдікте шабуыл жасау үшін ұшақ бомбалары зарядты іске қосатын арқандарға бекітілді; ұқсас идея – арқанмен жабылған банкадағы пушкалық заряд болды; олардың екеуі бірге А типіндегі тереңдік заряды деп аталды. Арқандардың түйісіп, жұмыс істемеуіне байланысты проблемалар B типіндегі химиялық гранулалық қозғалтқыштың жасалуына әкелді. Бұл құралдар шамамен 6 метр қашықтықта тиімді болды. Мүмкін, ең жақсы ерте идея 1913 жылғы RN Torpedo мектебінің есебінде келтірілген, ол қарсы миналық құрылғыны, «мина тастау» құрылғысын сипаттады. Адмирал Джон Джелликоның өтініші бойынша стандартты Mark II минасына гидростатикалық механизм орнатылды (1914 жылы Томас Фирт және Шеффилд ұлдары жасаған), ол 45 фут (14 метр) тереңдікте ату үшін алдын ала бапталып, артқы платформадан іске қосылуға тиіс болды. Салмағы 30 метрге жететін «крейсер минасы» кемені құлатуға да қауіпті болуы мүмкін еді.

The first attacks on a ship by an underwater vehicle are generally believed to have been during the American Revolutionary War, using what would now be called a naval mine but what was then referred to as a torpedo. Even so, various attempts to produce submarines had been made prior to this. In 1866, British engineer Robert Whitehead invented the first effective self propelled torpedo, the eponymous Whitehead torpedo; French and German inventions followed soon thereafter. The first submarine with a torpedo was Nordenfelt I built in 1884–1885, though it had been proposed earlier. By the outbreak of the Russo Japanese War, all the large navies except the Germans had acquired submarines. Nevertheless, by 1904, all powers still defined the submarine as an experimental vessel and did not put it into operational use. There were no means to detect submerged U boats, and attacks on them were limited at first to efforts to damage their periscopes with hammers. The Royal Navy torpedo establishment, HMS Vernon, studied explosive grapnel sweeps; these sank four or five U boats in the First World War. A similar approach featured a string of charges on a floating cable, fired electrically; an unimpressed Admiral Edward Evans considered any U boat sunk by it deserved to be. Another primitive technique of attacking submarines was the dropping of hand thrown guncotton bombs. The Lance Bomb was developed, also; this featured a cone shaped steel drum on a 5 feet (2 m) shaft, intended to be thrown at a submarine. Firing Lyddite shells, or using trench mortars, was tried. Use of nets to ensnare U boats was also examined, as was a destroyer, , fitted with a spar torpedo. To attack at set depths, aircraft bombs were attached to lanyards which would trigger their charges; a similar idea was a guncotton charge in a lanyarded can; two of these lashed together became known as the Depth Charge Type A. Problems with the lanyards tangling and failing to function led to the development of a chemical pellet trigger as the Type B. These were effective at a distance of around 20 feet (6 m). Perhaps the best early concept arose in a 1913 RN Torpedo School report, describing a device intended for countermining, a "dropping mine". At Admiral John Jellicoe's request, the standard Mark II mine was fitted with a hydrostatic pistol (developed in 1914 by Thomas Firth & Sons of Sheffield) preset for 45 feet (14 m) firing, to be launched from a stern platform. Weighing , and effective at 100 feet (30 m), the "cruiser mine" was also a potential hazard to the dropping ship.

Соғыс аралығы

Бұл кезеңде белсенді сонардың (ASDIC) дамуы және оның британдықтардың толық қару-жарақ жүйесіне енгізілуі, сондай-ақ радардың пайдауы болды. Осы кезеңде сигналдарды күшейту, өңдеу және көрсетуге арналған электрониканың енгізілуіне байланысты үлкен прогресс жасалды. Атап айтқанда, "қашықтықты тіркегіш" нысананың орнын есте сақтауға мүмкіндік беретін маңызды қадам болды. Көптеген су асты кемелерінің қанаттары суда өте шулы болғандықтан (жер бетінен көрінбесе де), қашықтықты тіркегіштер дыбыс арқылы U- қайықтарынан қашықтықты анықтауға мүмкіндік берді. Бұл аймақтағы миналар мен бомбаларды жарытуға жағдай жасады. Дыбыс проекторлары үшін жаңа материалдар әзірленді. Ұлыбритания Корольдік теңіз күштері мен АҚШ теңіз күштері өз эсминецтерін белсенді сонарлармен жабдықтады. 1928 жылы шағын эскорт кемесінің жобасы жасалды, траулерлерді қаруландыру және ASDIC жиынтықтарын жаппай өндіру жоспарланды. Тағы бірнеше технологиялар дамытылды; қозғалыстағы кемелермен өлшеуге мүмкіндік беретін тереңдік өлшегіштер жаңа өнертабыс болды, сондай-ақ дыбыс таралуына әсер ететін мұхиттың қасиеттерін жақсырақ түсінуге келінді. 1937 жылы батитермограф ойлап табылды, ол бірнеше жылдың ішінде су астына қарсы күрес кемелерінде кең таралған құралға айналды. Бұл кезеңде қару-жарақ саласында айтарлықтай жетістіктер болған жоқ, бірақ торпедалардың тиімділігі жақсара берді.

Жерорта теңізі

Италия және Германияның су асты кемелері Жерорта теңізінде Остік күштер жағында, ал француз және британ су асты кемелері Одақтастар жағында операция жүргізді. Неміс теңіз күштері Жерорта теңізіне 62 U- қайығын жіберді; барлығы соғыста жойылды немесе өздері батырды. Неміс су асты кемелері ең алдымен қатты қорғалған Гибралтар бұғазынан өтуге тиіс болды, онда тоғыз кеме батып, шамамен осыншасы ауыр зақымданып, базаға қайтуға мәжбүр болды. Жерорта теңізі Атлант мұхитынан гөрі тыныш болды, бұл U- қайықтарының қашуын қиындатты және Одақтастардың әуе базаларымен айналдырылған. Атлант мұхитындағыдай ASW (су астына қарсы күрес) әдістері қолданылды, бірақ итальяндықтардың шағын су асты кемелерін пайдалануы қосымша қауіп тудырды. Жерорта теңізіндегі осындай айқын су жағдайында – британдық су асты кемелері перископ тереңдігінде су астында жүзген кезде әуеден көрінбеу үшін жоғарғы беттеріне қою көк түспен боялды – Корольдік теңіз күштері, көбінесе Мальтадан операция жүргізіп, қарсыластың неміс және итальяндық күштеріне 41 су асты кемесін жоғалтты, оның ішінде HMS Upholder және HMS Perseus.

Тынық мұхит театры

Япондық су асты кемелері көптеген инновацияларды бастады, олар өз түріндегі ең үлкен және ең ұзақ қашықтықты кемелердің бірі болды және 95-ші типті торпедамен қаруланды. Дегенмен, олар, әсіресе соғыстың соңында, аз әсер етті. Олар U-боттары сияқты саудалық рейдтер жасамай, Маханиандық доктринаны ұстанды, сауда кемелеріне қарағанда жылдам, маневрлі және жақсы қорғалған әскери кемелерге қарсы шабуыл жасады. Тынық мұхиты соғысының басында жапондық су асты кемелері бірнеше тактикалық жеңіске жетті, АҚШ флоттық авиатасымалдағыштары "Йорктаун" (CV 5), "Саратога" және "Васп" (CV 7) кемелеріне үш сәтті торпедалық шабуыл жасады. "Саратога" шабуылдан аман қалды және жөнделді, ал "Йорктаун" мен "Васп" шабуыл нәтижесінде тасталып, батырылды. USS North Carolina (BB 55) USS Wasp-пен бірдей шабуылда бір торпедаға ұшырады, бұл Гуадалканал операциясының маңызды теңіз шайқастарын жіберіп алуына себеп болды. АҚШ эсминецтер мен эсминецтерді сүйемелдейтін кемелерді салуды жылдамдатқаннан кейін, сондай-ақ Ұлыбританиядан Атлантика шайқасының тәжірибесінен алынған, өте тиімді су асты кемеге қарсы техниканы әкелгеннен кейін, жапондық су асты кемелеріне елеулі зиян келтірді, олар неміс әріптестерінен баяу және терең суға түсе алмайтын еді. Жапондық су асты кемелері одақтастардың сауда конвойлеріне және стратегиялық кеме жолдарына неміс су асты кемелері сияқты ешқандай қауіп төндірмеді. Одақтастардың бір үлкен артықшылығы – АҚШ-тың жапондық "Purple" кодын бұзғаны, бұл одақтас кемелерін жапондық су асты кемелерінен ауыстыруға және одақтас су асты кемелеріне жапондық күштерді ұстауға мүмкіндік берді. 1942 және 1943 жылдың басында АҚШ су асты кемелері жапондық кемелерге, соғыс кемелеріне де, сауда кемелеріне де қауіп төндірмеді. Бастапқыда бұлар нашар торпедалармен қиындыққа тап болды, олар көбінесе соққы кезінде жарылмады, тым терең түсті немесе тіпті бақылаусыз кетіп қалды. АҚШ су асты кемелерінің қауіптілігі басында аз болғандықтан, жапондық командирлер беймаза болды және нәтижесінде су асты кемеге қарсы шараларға көп инвестиция жасаған жоқ немесе Атлантикадағы одақтастардың конвойді қорғау деңгейіне жеткен жоқ. Жапондықтардың одақтас су асты кемелерінің қауіптілігіне жоғары басымдық бермеуіне байланысты, американдық офицерлер Атлантикадағы "өмір мен өлім" мәселесін түсінген неміс әріптестеріне қарағанда салыстырмалы түрде беймаза және икемсіз болды. Алайда, АҚШ вице-адмиралы Чарльз А. Локвуд ординарлық бөлімге қателі торпедаларды ауыстыруға қысым жасады; олар бастапқыда оның шағымдарын елемеген кезде, ол торпедалардың сенімсіздігін дәлелдеу үшін өз сынақтарын жүргізді. Ол сондай-ақ "өлі ағаштарды" тазартып, көптеген сақтық немесе өнімсіз су асты кемелерінің командирлерін жас (біршама) және агрессивті командирлерге ауыстырды. Нәтижесінде, 1943 жылдың екінші жартысында АҚШ су асты кемелері жапондық кемелерді суға батыру жылдамдығын күрт арттырып, маңызды соғыс кемелерін жойып, жапондық сауда флотының шамамен жартысын құрады. Жапонияның теңіз командасы дайынсыз болды; Жапонияда су асты кемеге қарсы технология немесе доктрина болған жоқ, сондай-ақ тоннаждық соғысқа төтеп беру үшін өндірістік мүмкіндік болған жоқ, сонымен қатар ол қажетті ұйымдарды дамытпады (Атлантикадағы одақтастардан айырмашылығы). Жапондық су асты кемеге қарсы күштерінің құрамында негізінен сонар және тереңдік зарядтары бар эсминецтер болды. Алайда, жапондық эсминецтердің конструкциясы, тактикасы, жаттығулары және доктринасы су асты кемелеріне қарсы міндеттерге қарағанда түнгі беткейдегі шайқасқа және торпеда жеткізуге басымдық берді. Жапония эсминецтерді сүйемелдейтін кемелерді, экономикалық және конвойді қорғауға қолайлы кемелерді жасаған кезде, тым кеш болды; құзыретсіз доктринамен және ұйымдастырумен бірге, бұл жағдайда аз әсер етуі мүмкін еді. Соғыстың соңында жапондық армия мен теңіз күштері ұшақтарда су астындағы аз тереңдіктегі су асты кемелерін табу үшін магниттік аномалияны анықтау құрылғысын қолданды. Жапон армиясы екі ұшақ тасымалдағыш кеме және су асты кемеге қарсы соғыста пайдалану үшін Ka 1 автогир ұшағын әзірледі, ал теңіз күштері 1945 жылы Kyushu Q1W су асты кемесіне қарсы бомбалаушы ұшағын әзірлеп, пайдалануға енгізді. Жапондық су үсті күштері жасаған тереңдік зарядтық шабуылдары бастапқыда АҚШ флоттық су асты кемелеріне қарсы сәттіліксіз болды. Егер су асты кеме аз тереңдікте ұсталмаса, АҚШ су асты кемесінің командирі әдетте құтылуға болатын, кейде температура градиенттерін (термоклиндерді) пайдаланатын. Сонымен қатар, IJN доктринасы конвойді қорғауға емес, флоттық шайқасқа басымдық берді, сондықтан ең жақсы кемелер мен экипаждар басқа жерге жіберілді. Сонымен қатар, соғыстың басында жапондықтар тереңдік зарядтарын тым аз тереңдікте орналастырды, АҚШ су асты кемелері 150 футтан (45 м) тереңге түсе алатынын білмеді. Өкінішке орай, бұл кемшілік 1943 жылдың маусымында АҚШ конгрессмені Эндрю Дж. Мэй өткізген баспасөз конференциясында жарияланды, және жаудың тереңдік зарядтары 250 футқа (76 м) дейін жарылуға орналастырылды. Вице-адмирал Чарльз А. Локвуд, COMSUBPAC, кейін Мэйдің ашылуы теңіз күштеріне онға дейін су асты кемесі мен 800 экипаж мүшесіне шығын келтірді деп бағалады. Соғыстың соңында активті және пассивті сонобуйлар ұшақтарда қолдану үшін, сондай-ақ MAD құрылғыларымен бірге әзірленді. Соғыстың соңына қарай одақтастар Type XVII және Type XXI сияқты жаңа, жақсы неміс су асты кемелеріне қарсы Mousetrap және Squid сияқты жақсырақ алға тастау қаруларын жасады. Ұлыбритания және Голландия су асты кемелері де Тынық мұхитында, негізінен жағалау кемелеріне қарсы жұмыс істеді.

Japanese submarines pioneered many innovations, being some of the largest and longest range vessels of their type and were armed with the Type 95 torpedo. However, they ended up having little impact, especially in the latter half of the war. Instead of commerce raiding like their U boat counterparts, they followed the Mahanian doctrine, serving in offensive roles against warships, which were fast, maneuverable and well defended compared to merchant ships. In the early part of the Pacific War, Japanese subs scored several tactical victories, three successful torpedo strikes on the US fleet carriers Yorktown (CV 5), Saratoga and Wasp (CV 7), The Saratoga survived the attack and was repaired, while the Yorktown and Wasp were both abandoned and scuttled as a result of the attack. The USS North Carolina (BB 55) received a single torpedo in the same attack with the USS Wasp, causing it to miss critical naval actions of the Guadalcanal campaign. Once the US was able to ramp up construction of destroyers and destroyer escorts, as well as bringing over highly effective anti submarine techniques learned from the British from experiences in the Battle of the Atlantic, they would take a significant toll on Japanese submarines, which tended to be slower and could not dive as deep as their German counterparts. Japanese submarines, in particular, never menaced the Allied merchant convoys and strategic shipping lanes to any degree that German U boats did. One major advantage the Allies had was the breaking of the Japanese "Purple" code by the US, so allowing friendly ships to be diverted from Japanese submarines and allowing Allied submarines to intercept Japanese forces. In 1942 and early 1943, US submarines posed little threat to Japanese ships, whether warships or merchant ships. They were initially hampered by poor torpedoes, which often failed to detonate on impact, ran too deep, or even ran wild. As the US submarine menace was slight in the beginning, Japanese commanders became complacent and as a result did not invest heavily into ASW measures or upgrade their convoy protection to any degree to what the Allies in the Atlantic did. Often encouraged by the Japanese not placing a high priority on the Allied submarine threat, US skippers were relatively complacent and docile compared to their German counterparts, who understood the "life and death" urgency in the Atlantic. However, US Vice Admiral Charles A. Lockwood pressured the ordnance department to replace the faulty torpedoes; famously when they initially ignored his complaints, he ran his own tests to prove the torpedoes' unreliability. He also cleaned out the "deadwood", replacing many cautious or unproductive submarine skippers with younger (somewhat) and more aggressive commanders. As a result, in the latter half of 1943, US subs were suddenly sinking Japanese ships at a dramatically higher rate, scoring their share of key warship kills and accounting for almost half of the Japanese merchant fleet. Japan's naval command was caught off guard; Japan had neither the anti submarine technology or doctrine, nor the production capability to withstand a tonnage war of attrition, nor did she develop the organizations needed (unlike the Allies in the Atlantic). Japanese antisubmarine forces consisted mainly of their destroyers, with sonar and depth charges. However, Japanese destroyer design, tactics, training, and doctrine emphasized surface nightfighting and torpedo delivery (necessary for fleet operations) over anti submarine duties. By the time Japan finally developed a destroyer escort, which was more economical and better suited to convoy protection, it was too late; coupled to incompetent doctrine and organization, it could have had little effect in any case. Late in the war, the Japanese Army and Navy used Magnetic Anomaly Detector (MAD) gear in aircraft to locate shallow submerged submarines. The Japanese Army also developed two small aircraft carriers and Ka 1 autogyro aircraft for use in an antisubmarine warfare role, while the Navy developed and introduced the Kyushu Q1W anti submarine bomber into service in 1945. The Japanese depth charge attacks by its surface forces initially proved fairly unsuccessful against U. S. fleet submarines. Unless caught in shallow water, a U. S. submarine commander could normally escape destruction, sometimes using temperature gradients (thermoclines). Additionally, IJN doctrine emphasized fleet action, not convoy protection, so the best ships and crews went elsewhere. Moreover, during the first part of the war, the Japanese tended to set their depth charges too shallow, unaware U. S. submarines could dive below 150 feet (45m). Unfortunately, this deficiency was revealed in a June 1943 press conference held by U. S. Congressman Andrew J. May, and soon enemy depth charges were set to explode as deep as 250 feet (76m). Vice Admiral Charles A. Lockwood, COMSUBPAC, later estimated May's revelation cost the navy as many as ten submarines and 800 crewmen. Much later in the war, active and passive sonobuoys were developed for aircraft use, together with MAD devices. Toward the end of the war, the Allies developed better forward throwing weapons, such as Mousetrap and Squid, in the face of new, much better German submarines, such as the Type XVII and Type XXI. British and Dutch submarines also operated in the Pacific, mainly against coastal shipping.

Платформалар

Жерсеріктер теңіз бетін оптикалық және радарлық техникалар арқылы суретке түсіру үшін қолданылып келеді. P-3 Orion және Ту-142 сияқты қанатты ұшақтар, Sikorsky SH-60 Seahawk сияқты кейбір тікұшақтарға ұқсас, сенсорлық және қару платформасын ұсынады, сонобуйлер және/немесе суға түсірілетін сонарлармен, сондай-ақ әуе торпедаларымен жабдықталған. Басқа жағдайларда тікұшақтар тек сенсор ретінде пайдаланылса, қару ретінде зымыранмен жеткізілетін торпедалар қолданылған. Беткі кемелер төзімділігінің арқасында маңызды АСВ (су астына қарсы күрес) платформасы болып қалады және қазір сүйретілетін сонар массивтерімен жабдықталған. Су асты кемелері тереңдігін өзгерту және тыныштығы арқасында АСВ платформасының негізгі түрі болып табылады, бұл оларға анықтауға көмектеседі. 2010 жылдың басында DARPA жартылай автономды, теңізде жүретін ұшқышсыз кеме жасау мақсатымен ACTUV бағдарламасын қаржыландыруды бастады. Бүгінде кейбір елдерде су асты кемелерін қадағалай алатын теңіз тыңдау құрылғылары бар. Оңтүстік Африкадан Жаңа Зеландияға дейінгі Үнді мұхитының оңтүстігінде адам жасаған теңіз шуын анықтау мүмкін. SOSUS массивтерінің кейбіреулері азаматтық қолдануға берілді және қазір теңіз зерттеулерінде пайдаланылады. Үндістан алыс қашықтыққа торпеда жеткізу үшін СМАРТ (Супердыбыстық зымыранмен көмектесетін торпеда жүйесі) деп аталатын супердыбыстық зымырандарды енгізді. Бұл жаңа технология торпеданы 1000 км қашықтыққа жеткізуге және ұшыру платформасы тұрғысынан икемділікті арттыруға мүмкіндік береді.