1972-73 жылғы НБА маусымы: «Никс» чемпион атанды

Кіріспе

27-ші НБА маусымы

1972–73 жылғы НБА маусымы – Ұлттық баскетбол қауымдастығының 27-ші маусымы болды. Маусым Нью-Йорк Никс командасының НБА финалдық сынында Лос-Анджелес Лейкерсті 4:1 есебімен жеңіп, НБА чемпионатында жеңіске жетуімен аяқталды. Бұл Уилт Чемберленнің НБА-да ойнаған соңғы маусымы еді.

Ойынның көрінісі

Бұл маусым Лос-Анджелес Лейкерс командасының керемет жеңісінен кейін басталды. Олар батыс жағалауында алғашқы НБА титулын жеңіп, азапты он жылдық екінші орынмен аяқталды. Бұл Джордж Миканнан бері он бес жылдан астам уақыттан кейін Лейкерлердің алғашқы титулы еді. 71–72 жылғы титул Милуоки және олардың супержұлдыз ортасы Карим Абдул-Жаббар, бұрынғы чемпион Лью Альсиндормен өткен қызықты Батыс конференциясы финалынан соң иеленді. Плей-оффта «Лейкерс» пен «Бакс» командаларының қайталасу ойыны соңғы екі чемпионатты анықтағандай, келесі чемпионатты да шешуі мүмкін еді. Лиганың көп жылдар бойы басым болған Шығыс конференциясы осы маусымның басында да, соңғы екі жылдағыдай, әлсіз болып көрінді.

Шығыс конференциясы

Шығыс конференциясы маусымдағы ең жоғары көрсеткішті ұсынды. «Бостон Селтикс» 82 НБА ойынының 68-інде жеңіске жетті, бұл тарихтың ең ұлы көрсеткіштерінің бірі. Бұл екі жыл бұрынғы «Милуокиден» екі есе көп, ал өткен жылы «Лос-Анджелестен» бір есе кем. Жаңа «Селтикс» бір жасқа үлкен болды, ортада жас жұлдыз Дейв Коуэнс және плеймейкер Джо Джо Уайт өнер көрсетті. Коуэнс команданың орталық шебі болды, лигадағы дойбыға және ойын уақыты бойынша үшінші орында тұрды, сонымен қатар әр ойында 20,5 ұпай жинады. Физикалық тұрғыдан белсенді және жақсы қорғаушы Коуэнс НБА сарапшыларын өзінің энергиясы мен қарқындылығымен таң қалдырды. 6'9" бойымен ол командасы үшін үлкен күш болды. Ұзақ жылдар бойы жұлдыз болған Джон Хавличек команданың көшбасшысы болды, ұпай, нәтижелі пас және дойбы ұрлау бойынша жетекшілік етті. Коуэнспен бірге «Бостон» «Феникстен» келген Пол Сайласты алып, «Хондоны» ішкі қорғаныстағы жүктемеден босатты. Нәтижесінде, осы маусымда кез келген басқа НБА командасына қарағанда көбірек лақтырылған және соғылған доптар, көбірек дойбы және нәтижелі пас тіркелді. Шығыста «Бостон» 46 жеңіске жеткен «Атлантамен» кездесті, оның қатарында жоғары ұпай жинаушылар Лу Хадсон мен Пит Маравич болды, олар тиісінше 29,7 және 26,2 ұпай жинады. Ричи Герин тағы да бас жаттықтырушы болды, ойын уақыты шектеулі болды. «Бостон» қарсыласын басып алып, серияны 4:2 есебімен жеңіп алды. Назардан тыс қалған «Нью-Йорк» пен «Балтимордың» тартысты кездесуі де болды. Екі команда да 50-ден астам жеңіске жетті және шамамен тең болды. «Балтимор» дойбыға көмектесу үшін Элвин Хейзді, ал ұпай жинау үшін Арчи Кларкпен күшейді. Дегенмен, 57 жеңіске жеткен «Никс» «Буллетспен» ойынды жеңілдетпеді, серияны 4:1 есебімен жеңіп алды. «Никс» құрамында 30 жастан асқан үш маңызды ойыншы болды, олар осы жылы үздік қорғаушы Уолт Фрейзерді қолдап, тағы бір чемпиондыққа үміттенеді. Олар тағы да лиганың үздік қорғанысына ие болды. Енді шығыс финалында «Бостон» пен «Нью-Йорк» арасындағы қызықты кездесу күтілуде. «Бостон» тағы да «Нью-Йорктен» басымдық танытты, бірақ көптеген адамдар «Нью-Йорктің» өткен жылғы сенсациялық жеңісін есінде сақтап қалды. Кездейсоқтыққа жол бермей, «Бостон» бірінші ойында өз алаңында 134:109 есебімен жеңіске жетті. «Нью-Йорк» екінші ойында 129:96 есебімен жауап берді. Содан кейін «Никс» «Бостоннан» бір ойынды ұрлады, ал төртінші ойын «Мэдисон Сквер Гарденде» қосымша уақытқа дейін созылды. «Нью-Йорк» оны да жеңіп алды. «Нью-Йорк» 3:1 есебімен алға шықты, бірақ Том Хайнсонның командасы бесінші ойында бір ұпаймен жеңіске жетіп, содан кейін алтыншы ойында жеңіске жетіп, жетінші ойынға жол ашты. Бірақ Джон Хавличектің иығы ауыр жарақат алды, ол баумен ойнады және енді сол қолымен лақтыратын болды. Хавличектің жарақатының салдарынан «Нью-Йорк» «Бостонды» оңай жеңіп, серияны 3:1 есебімен жеңіп, 7-ші ойында жеңіске жеткен бірінші НБА командасы болды. Бұл Хавличек үшін ауыр соққы болды, ол келесі жылы қайта оралуға асықты, ал «Нью-Йорк» төрт жылдың ішінде үшінші рет НБА финалына өтті.

It was the East that provided the season's top record. The Boston Celtics won 68 of 82 NBA games, one of the greatest records in history, two more than Milwaukee two years before, and just one less than Los Angeles the previous year. The new Celtics were a year older, with young star Dave Cowens at center and Jo Jo White as point guard. Cowens was the team's anchor at center, third in the league in both rebounds and minutes played while scoring 20.5 points per game. A physical, active defender as well, Cowens made NBA observers marvel at his energy level and intensity. At 6' 9, he cast a huge presence for his team. Longtime star John Havlicek was still the team's leader, leading the team in scoring, assists and steals. Along with Cowens up front, Boston had tabbed Paul Silas from Phoenix to take the load off of "Hondo" inside. The results included more shots tried and made, more rebounds and more assists than any other NBA team this season. In the East, Boston drew an Atlanta team with 46 wins, led by high scorers Lou Hudson and Pete Maravich, who scored 29.7 and 26.2 points per game respectively. Richie Guerin was again the head coach with the small rotation of minutes. Boston jumped on them big early on to win the series four games to two. Just under the radar was another tough New York – Baltimore matchup. Both teams had over 50 wins and looked very comparable. Baltimore had added big man Elvin Hayes to help Wes Unseld on the boards and Archie Clark in the scoring column. Yet the Knicks, with 57 wins, did not play around with the Bullets, winning the series 4–1. The Knicks, with three key big men well past age 30, were supporting All NBA guard Walt Frazier this year in hopes of one last shot at the top themselves. They again had the league's top defense. Now another hotly debated Boston New York matchup loomed in the East final. Boston was again the favorite over New York, though many still remembered New York's underdog romp the year before. Leaving little to chance, Boston pounded them 134–109 at home in Game One. New York repaid the favor in Game Two, 129–96. Then, the Knicks stole one in Boston before a double overtime contest in Game Four at Madison Square Garden. New York hung on to win that as well. New York was up 3–1, but coach Tom Heinsohn's team rallied to win a one pointer in Game Five, and then Game Six to force a seventh game. But John Havlicek had a badly injured shoulder, playing with a sling and was now shooting left handed. Because of Havlicek's injury, New York easily handled Boston to complete the series victory, becoming the 1st NBA road team to win Game 7 after leading series 3–1. It was a tough break for Havlicek, who would burn to return the following year, while New York was back in the NBA Finals for the third time in four years.

Батыс конференциясы

Лейкерс командасы Уилт Чемберленнен тағы бір ребоунд титулын жеңіп алды, оның маңызды мансабындағы он біріншісі. Уилт сонымен қатар тамаша 72,7% нысаналы лақтыру жасады, бірақ ол азайып бара жатқан лақтыруларын жалғастырды. Чемберлен ойын барысында орташа есеппен 13,2 ұпай жинады, бұл он екі жыл бұрынғы 50 ұпайынан мүлдем өзгеше. Дегенмен, Уилт өзінің жеңіске ұмтылған командалық ойынның бір бөлігі екенін түсінді. Джерри Уэст пен Гейл Гудрич тағы да ең көп ұпай жинаған ойыншылар болды, ал Джим Макмиллан үшінші күшті ойыншы болды. «Лейкерс» 28 ойыннан кейін маңызды ребоундер Хэппи Хэйрстонды жоғалтты, бірақ Филадельфиядан ребоунд шебері Билл Бриджесті шақырды. «Лейкерс» ақырында 60 ойын жеңді. Милуоки Абдул Джаббардан тағы да керемет өнімділік алды, ол тағы да НБА-ның ең үздік ойыншысы болып көрінді. Оның ойынға жинаған 30,2 ұпайы лигада екінші орында тұрды, ал ребоундтар бойынша төртінші орында болды. Тек Канзас-Ситидің Нейт Арчибальд ғана одан көп ұпай жинады. Тек Арчибальд пен Сиэтлдың Спенсер Хейвуд ғана одан көп лақтыру жасады. Бірақ Абдул Джаббар лақтыруларының 55% тиді, бұл көп ұпай жинаған НБА ойыншылары арасында ең жоғары көрсеткіш, және ол лигадағы кез келген алыпқа қарағанда көп допты бұғаттады. Жеті футтық ойыншы ойынға бес нәтижелі пас берді. «Бакс» командасының үйлесімді құрамы Абдул Джаббарға тағы да 60 ойын жеңуге көмектесті, бұл олардың қатарынан үшінші жеңісі болды. Бірақ екі командада да Уэст, Чемберлен және Оскар Робертсон сияқты ұлы ойыншылардың мансабы аяқталуға жақын болғандықтан, сұр шашақтар көріне бастады. Плей-офф уақыты келгенде үш 60 жеңіске жеткен команда көп назар аударды, бұл НБА-ның төрт дивизионының қатаң ережелерін қайтадан көрсетті. НБА-ның барлық сегіз жеңімпаз командасы жарысқа қатысты. Лос-Анджелес Дик Мотта жаттықтырған Чикаго командасынан тағы да бас тартты. Серия толық жеті ойынға созылды, бұл «Лейкерс» бірнеше сатыға төмендегенін көрсетті. Бірінші ойын қосымша уақытқа созылды, ал Лос-Анджелес жетінші ойынды жеңу үшін төртінші үй ойынын өткізуге мәжбүр болды, нәтижесі 95–92 болды. Чикаго, Балтимор және Атланта сияқты, алыптарды жеңе алмайтын екінші деңгейлі командаға айналды. Милуоки 47 жеңіске жеткен «Голден Стэйт Уорриорс» командасына қарсы төртінші алыпқа айналды. Нейт Турмонд лиганың үздік ортасынан қорғана алатынын дәлелдегісі келді және ол Абдул Джаббардың ұпайларын сегіз ұпайға төмендетіп, серияда 12% лақтыруын нашарлатты. Рик Барри бес жыл бұрынғы НБА командасына қайта қосылды, ал Клайд Ли де жарқын ойын көрсетіп, Турмондқа 4–2 есебімен жеңіске жетуге көмектесті, бұл тіпті өте тартысты болған жоқ. Алтыншы ойын 100–86 есебімен аяқталды. Милуокидің Робертсоны жақсы сериядан қағылды. Ал Лос-Анджелес үш 20 ұпай жинаған ойыншы және Чемберленнің ішкі басымдығын пайдаланып, «Голден Стэйттен» 4–1 есебімен жеңіске жетті. Ал Атлстың «Уорриорс» командасы Милуокиге қарсы жеңісін тойлап жүрген болуы керек. Үшінші ойын Оуклендте «Лейкерстің» 126–70 үлкен жеңісі болды. «Уорриорз» төртінші ойында жеңіске жетті, бірақ бұл серияны Оңтүстік Калифорнияға қайтаруға мәжбүр етті, онда «Лейкерс» бесінші ойында жеңіске жетті.

The Lakers got another rebounding title from Wilt Chamberlain, the eleventh of his colossal career. Wilt also sank an unreal 72.7% of his shots, though he continued to shoot less and less. Chamberlain averaged 13.2 points per game, a far cry from his 50 points per game twelve years before. However, Wilt knew he was part of a team concept that was a proven winner. Jerry West and Gail Goodrich were the scorers again, with Jim McMillian the ready third threat. The Lakers lost key rebounder Happy Hairston after 28 games, but brought over rebounding legend Bill Bridges from crumbling Philadelphia. The Lakers eventually won 60 games. Milwaukee got another huge year from Abdul Jabbar, who looked again to be the NBA's top player. His 30.2 points per game were second in the league, and he was fourth in rebounds. Only one player, Kansas City's Nate Archibald, scored more points. Only two, Archibald and Seattle's Spencer Haywood, tried more shots. But Abdul Jabbar sank 55% of his shots, tops among high scoring NBA shooters, and likely again blocked more shots than any big man in the league. The seven footer also added five assists per game. A balanced cast of Bucks supported Abdul Jabbar en route to another 60 win campaign, their third straight. But both teams were showing some gray streaks as West, Chamberlain, and Oscar Robertson, all all time greats, were each clearly approaching the end of remarkable careers. The three 60 win monsters drew most of the attention as playoff time arrived, which again rigidly followed the NBA's four divisions. All of the NBA's eight winning teams neatly made the field. Los Angeles would again turn away a solid Dick Motta coached Chicago club. The series went the full seven games, which showed the Lakers had clearly dropped a couple notches. Game one had been an overtime affair, while LA needed their fourth home game to win Game Seven 95–92. Chicago, like Baltimore and Atlanta, had become the solid second tier team that could not get past the giants. Milwaukee looked to be that fourth giant as they met the 47 win Golden State Warriors. Nate Thurmond wanted to prove he could defend the league's best center and he surely did, dropping Abdul Jabbar's scoring by eight points and shooting by 12% in the series. Rick Barry had finally rejoined his NBA team from five years ago also, and Clyde Lee starred as well helping Thurmond to a 4–2 series win that wasn't really very close. Game Six ended 100–86. Milwaukee's Robertson saw a solid series fall short. Meanwhile, Los Angeles was resting, having used three 20 point scorers and Chamberlain's dominance inside to brush off Golden State 4–1. Al Attles' Warriors may still have been celebrating their win over Milwaukee. Game Three was a huge 126–70 Laker win in Oakland. The Warriors won Game Four, but all it did was force the series back to Southern California, where the Lakers clinched in Game Five.

НБА финалы

НБА төрт жылдың ішінде үшінші рет Нью-Йорк пен Лос-Анджелес командалары арасындағы ойынды ұйымдастырды, бұл БАҚ назарындағы ерекше кезеңді белгіледі. Чемберлен 36 жасында тағы да басты фаворит еді, бірақ бұл рөл оған көбінесе жараспайтын. Ал Нью-Йорк ортада екі ойыншыдан тұратын жұпты пайдаланды. Ірі денелі Виллис Рид, тізесі ауырған күйінде де, Джерри Лукастың арқасында плей-оффқа дейін күшін сақтап қалды, ол бұрынғысы сияқты негізінен орталық қызметін атқарды. Екеуі де «Уиллис Лукас» деп аталды, маусым ішінде бірлесіп ойын басына орташа есеппен 22 ұпай және 15 допты қайтаруды (ребоунд) жинады. Екеуі де жақсы допты кедергілеуші (шот блокер) емес еді, бірақ ақылды, жауынгер және өзімшіл емес еді, бұл қасиет шабуылшы Дейв ДеБусшерге де тән, ол Никстің табысындағы маңызды тұлға болып қала берді. Робертсон сияқты, Джерри Уэст те бұрынғы жылдардағы қаһармандыққа ұмтылып, оның бір бөлігінің мәңгілікке кеткенін көрді. Эрл Монро бұл жолы Гейл Гудрихке қарсы жақсы ойын көрсетті. Чемберлен тағы да көптеп допты лақтырудан бас тартты, плей-оффта әр ойында бар болғаны 10,4 ұпай жинады, бұл оның қарсыластарына тағы да мүмкіндік берген түсініксіз ойын болды. Лос-Анджелес өз алаңында өткен бірінші ойында жеңіске жетті. Содан кейін Нью-Йорк командасы қалған төрт ойында жеңіп шықты. Бұл бір жыл бұрынғы жеңілістің кек алуы еді. Ойынның ең жасы ұлғайған қаһармандарының көптігі байқалған жылы, Нью-Йорктің үш алып ойыншысы қарсыластарын жеңіп, екі 60 жеңіске жеткен команданы басып өтіп, керемет мансаптарын аяқтады. Чемберлен мен Уэст үшін бұл тағы бір екінші орынға ие болуы болды.

Статистика жетекшілері

+ Категория Ойыншы Команда Статистика Ойын сайын ұпай Нейт Арчибальд Канзас Сити Омаха Кингс 34.0 Ойын сайын добыс Вильт Чемберлен Лос-Анджелес Лейкерс 18.6 Ойын сайын нәтижелі пас Нейт Арчибальд Канзас Сити Омаха Кингс 11.4 Лақтырудың тиімділігі (%) Вильт Чемберлен Лос-Анджелес Лейкерс .727 Еріксіз лақтырудың тиімділігі (%) Рик Барри Голден Стейт Уорриорс .902