Нейрн тарихы: теміржолдан бастау алған қаланың дамуы мен құлдырауы

Кіріспе

Калашақтағы жергілікті емес қауымдар 1880 жылдары Канадалық Тынық мұхиты темір жолының Садбериден Саулт-Сте. Мариге дейінгі Альгома тармағын дамыту нәтижесінде пайда болды. Қаланың алғашқы екі ғимараты – CPR станциясы және CPR қызметкерлерін орналастырған бөлім үйі болды. Осы кезеңде теміржол станциясы Нельсон деп, ал жақын жердегі қала жергілікті халық арасында Нельсонвилл деп аталды. Станция маңындағы ресми емес қауым жылдам өсті, ал 1890 жылдары Холл және Фронт көшелерінің қиылысында алғашқы дүкені ашылды, ол ағаштан салынған. Бірақ бірнеше жылдан кейін, Наирн деген атпен ресми қалашық құруға әрекеттер жасалды, ол Шотландиядағы теміржол инженерінің туған қаласы Наирнның атынан таңдалды. 1896 жылы қалашық ресми түрде Наирн, Лорн және Хайман географиялық қалашықтарынан құрылған муниципалитет ретінде тіркелді, және басшы және қалалық кеңес сайланды. Қалалық кеңес алғашқыда 1905 жылға дейін қаладағы «Foresters» залында, содан кейін 1909 жылға дейін жергілікті қонақ үйде (бұрынғы қала хатшысына тиесілі), ал кейін қала түрмесінде отырыс өткізді; «Foresters» залы шамамен 1916 жылы өрттен қирады. Бүгінде қала әкімдігі мен қоғамдық орталық ғимараты бұрынғы қала түрмесі орнында, МакИнтайр көшесінде орналасқан. Екінші дүниежүзілік соғысқа 18 немесе 19 адам қатысты, олардың екеуі қаза тапты: Л/Кпл Ллойд Мартин (Канаданың Аргилл және Сазерленд Хайлендерлері), ол 1945 жылы Нидерландыда қаза тауып, Гросбик Канадалық соғыс зираттарына жерленді, және 1944 жылы қаза тапқан және Англияның Йоркшир округіндегі Харогейт (Стоунфолл) Достастық соғыс зираттарына жерленген Флаинг Офицер Джеймс Смит (Канада Корольдік әуе күштері). Теміржол қаласы ретінде берік негізі бар Найрн көптеген адамдарды жұмыспен қамтыған маңызды ағаш өңдеу өнеркәсібін дамытты, және халық саны жылдам өсті. Қала аумағында көптеген ағаш кесу компаниялары жұмыс істеді, олардың қоймалары қаланың CPR тұйығының жанында орналасқан, компаниялар аймақтағы ағаш кесу лагерлеріне жабдықтарды таратты; ағаштар Испания және Вермильон өзендері арқылы тасымалданды. Алайда, қаланың өсуі 1920 жылдары баяулады, өйткені 1923 жылға қарай аймақтағы қарағайдың көп бөлігі кесілді. Ағаш кесу жұмыстары басқа жерге көшті, нәтижесінде 1000-ға жуық адам жұмыссыз қалды, және қала халқының саны күрт төмендеді. Ұлы депрессия кезінде көмек көрсету кеңсесі ашылды, және көптеген тұрғындар мемлекеттік жәрдемақыға сүйеніп өмір сүрді. Уақытша жұмыс орындарын құру үшін бірнеше қоғамдық жобалар жүзеге асырылды, мысалы, қаланың ағаш жаяу жолдарын цементпен ауыстыру, сондай-ақ жолдарды жақсарту. Бұл жол жұмыстары қалаға қол жеткізуді жақсартты, содан кейін 1947 жыл шамасында қазіргі 17-ші тас жол салынысты. 1970 жылға қарай жолаушылар тасымалы күніне бір бағыттағы бір пойызға дейін азайтылды, ал Greyhound автобус қызметі 1950 жылдары танымалдылығын арттырды.

The non indigenous communities in the township were a result of the Canadian Pacific Railway's development of its Algoma extension from Sudbury to Sault Ste. Marie in the 1880s. The first two buildings in the town were its CPR station and section house, which housed CPR employees. During this time, the railway station was known as Nelson, and the nearby town known as Nelsonville to local people. The unofficial community around the station grew rapidly, and by the 1890s had got its first general store at the intersection of Hall and Front streets, which was built out of logs. After a few years, however, early attempts were made to create an official township under the name Nairn, which was chosen after a railway engineer's hometown of Nairn, Scotland. In 1896, the township was officially chartered as a municipality formed from the geographic townships of Nairn, Lorne, and Hyman, and a reeve and municipal councillors were elected. In lieu of a town hall, the municipal council initially met at the town's Foresters hall until 1905, then a local hotel (which was owned by the first town clerk) until 1909, and afterward at the town jail; the Foresters hall was destroyed by a fire around 1916. Today, the town hall and community centre building is located on MacIntyre Street, on the site of the former town jail. 18 or 19 enlisted in the Second World War, with two killed: L/Cpl Lloyd Martin (Argyll and Sutherland Highlanders of Canada), who was killed in the Netherlands in 1945 and is buried in the Groesbeek Canadian War Cemetery, and Flying Officer James Smith (Royal Canadian Air Force), who was killed in 1944 and is buried in the Harrogate (Stonefall) Commonwealth War Graves Commission Cemetery, Harrogate, Yorkshire, England. With its strong base as a railway town, Nairn developed a significant logging industry which employed many people, and the population grew quickly. Multiple logging companies had operations in the town, with warehouses next to the town's CPR siding, where companies would distribute supplies to logging camps throughout the area; the logs themselves were moved using the Spanish and Vermilion rivers. The town's growth, however, began to slow during the 1920s, as by 1923 most of the pine in the area had been logged out. Logging operations shifted elsewhere, putting up to 1000 men out of work, and causing the town's population to steeply decline. During the Great Depression, a relief office was opened, and many residents survived on government relief payments. Several public works projects were undertaken to create temporary employment, such as replacement of the town's original wooden sidewalks with cement, as well as road improvements. This road work improved access to the town, and was eventually followed by the construction of the current Highway 17 around 1947. passenger service was reduced to a single train per direction per day by 1970, and Greyhound bus service grew in popularity during the 1950s.

Демография

Статистика Канадасы жүргізген 2021 жылғы халық санағында Найрн мен Хайманның жалпы 215 жеке тұрғын үйдің 162-інде 373 адам тұратын, бұл 2016 жылғы 342 адамнан өсті. Жер ауданы - 154,5 км², 2021 жылы халық тығыздығы 78,5 адам/км² құрады.