Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Редридж болат бөгеті – Мичиган штатының Хоутон округіндегі Редридж қаласында Салмон-Троут өзені арқылы салынған болат бөгет. 1901 жылы құрылысы аяқталған бұл бөгет, болаттан жасалған жалпақ плиталы тіреулі бөгет болып табылады. Бөгеттерді салу үшін болат салыстырмалы түрде сирек қолданылатын материал, көбінесе олар топырақтан, бетоннан немесе тастан салынады. Көптеген дереккөздер бұл АҚШ-та салынған осындай үш бөгеттің бірі екенін көрсетеді: Ашфорк Бэйнбридж болат бөгеті (1898, Аризона) және Хаузер көлінің бөгеті (1907, Монтана). Соңғы бөгет құрылыс аяқталғаннан бір жыл ішінде бұзылып қалды.
The Redridge Steel Dam is a steel dam across the Salmon Trout River in Redridge, Houghton County, Michigan. Completed in 1901, it is a flat slab buttress dam constructed of steel, a relatively rare material for construction of dams, which are typically made of earthenworks, concrete, or masonry. Most sources indicate that it was one of only three such dams constructed in the United States, the other two being the Ashfork Bainbridge Steel Dam (1898, Arizona) and the Hauser Lake Dam (1907, Montana), the last of which failed within a year of construction.
Тарих
1894 жылы болат бөгет салынар алдында Атлантик тау-кен компаниясы Салмон-Траут өзеніне ағаштан жасалған бөгет салды. Бөгет су қоймасын құрды, ол Атлантик маркалы фабрикасына су жеткізді, ол кенді тау жыныстарынан мыс өндірді. Атлантик маркалы фабриканың өсуі және жақын маңдағы Балтық тау-кен компаниясының фабрикасының салынуы кезінде бұл су қоймасы жеткіліксіз болып шықты, сондықтан 1901 жылы болат бөгет салынды. Оны Ж. Ф. Джексон жобалап, Висконсин көпір және темір компаниясы салды. Ескі ағаш бөгет болат бөгеттен жоғары орналасып, су астында қалды. Суды төменге, маркалы фабрикаларға жеткізу үшін су төгу жолдары, шлюздер (немесе қазіргі заманғы мәтіндерде айтылғандай, лаундерлер) және құбырлар жүйесі пайдаланылды. Бөгеттің ортасындағы биіктігі 74 фут (23 м) және өзен бойымен 1006 фут (307 м) ұзындықта созылған. Су қоймасына Атлантика және Балтық кен орындары бірлесіп қол жеткізді, олардың ортақ директорлар кеңесі болды. Бөгет кен орындары жабылғанға дейін бірнеше ондаған жылдар бойы жұмыс істеді. Одан кейін бөгет күтілмей қалды. 1941 жылғы Пасха күні таңертең бөгеттің артындағы су төгу жолы бұзылып, су тасқынына әкелді. Кен өндірісі тоқтағаннан кейін бөгет иелері су төгу клапандарын ашты. Дегенмен, су асып кету оқиғалары жалғасты, ал Copper Range Company (Атлантик тау-кен компаниясының мұрагері және бөгеттің иесі) 1979 жылы суды жинамауы үшін оған үлкен тесіктер жасады. Бұл су қоймасының деңгейін төмендетіп, бұрынғы ағаш бөгетті ашыққа шығарды. 1992 жылы бөгеттің меншік құқығы Стантон қаласына берілді. Ағаш бөгет құлауы мүмкін деген қауіп және Мичиган штатының Қоршаған ортаны қорғау департаменті бөгетті "маңызды қауіп" деп бағалағандықтан, қала 2001 жылы бөгетті жөндеуді қарастыруға мәжбүр болды. Бөгетті ұзақ мерзімді жөндеу үшін бес нұсқа ұсынылды. Бұл нұсқалар болат және ағаш бөгеттерді 311 000 долларға жөндеуден бастап, бүкіл құрылысты қалпына келтіруге/қайта құруға 1 миллионнан астам доллар жұмсауға дейін болды. Стантон қаласы ұсынылған нұсқалардың ешқайсысын іске асыра алмады, сондықтан басқа нұсқа іздестірілді. Бөгетті қауіпсіз ету үшін уақытша жөндеу табылды. 2004 жылы су деңгейін төмендету және қысымды азайту үшін ағаш құрылымның жоғарғы 13 футы алынып тасталды. Әлі де тұрақты жөндеу қажет. Мичиган технологиялық университетінің студенттерінің соңғы зерттеуі екі бөгеттің де жақын болашақта қауіпсіз болады деген қорытындыға келді.
In 1894, prior to the construction of the steel dam, the Atlantic Mining Company built a timber crib dam across the Salmon Trout River. The dam created a reservoir which supplied water to the Atlantic stamp mill which extracted copper from ore bearing rock. With the growth of the Atlantic stamp mill and the construction of the Baltic Mining Company mill nearby, this reservoir proved to be insufficient, and in 1901 the steel dam was built. It was designed by J. F. Jackson and built by the Wisconsin Bridge and Iron Company. The old timber crib dam remained in place, submerged, upstream of the steel dam. A system of spillways, sluices (or launders as they are referred to in contemporary texts), and pipes brought water downhill to the stamp mills. The dam itself measures 74 ft (23 m) high at its center and extends for a length of 1,006 ft (307 m) across the river. Access to the reservoir was shared by the Atlantic and Baltic mines, which had a common board of directors. The dam operated for several decades, until the mines closed. After that time, the dam was no longer maintained. On Easter morning of 1941, the spillway behind the dam broke, causing a flood. There was little damage to the steel part of the dam, but with the mining operations stopped, the dam owners had the spillway valves opened. However, there were still incidents of overtopping, and the Copper Range Company (successor to Atlantic Mine Company and owner of the dam) had large holes cut in it in 1979 so that it would not retain water. This lowered the level of the reservoir, revealing the earlier timber dam. Ownership of the dam was transferred to Stanton Township in 1992. Fears that the timber dam might fail and Michigan's Department of Environmental Quality considering the dam a "significant hazard" forced the township to consider renovating the dam in 2001. Five options were proposed for a long term fix for the dam. These options ranged from repairing the steel and wooden dams for $311,000 to restoring/reconstructing the entire structure for over a million dollars. Stanton Township could not afford to do any of the proposed options, so another option was sought out. A short term fix was found to make the dam safer. The upper 13 feet of the wooden structure was removed in 2004 to bring the water level down and relieve some of the pressure. A more permanent repair is still needed. A recent study by a team of students from Michigan Technological University determined that both dams are likely to remain safe for the foreseeable future.
Құрылыс туралы ақпарат
Болат бөгеттер су айдынымен жанасатын салыстырмалы түрде жұқа болат тақталарды пайдаланады, ал олардың артындағы болат қаңқа жүктемені жерге жеткізеді. Тақталар су ағысы бағытында жоғары қарай еңкейтілген, сондықтан судың салмағы тақталарды ұстап тұратын арқалықтарға басым күш түсіреді. Бұл күшті жерге вертикальді қабырға сияқты иілу моментінсіз жеткізеді. Сол кезде осы бөгеттерді тас бөгеттерге қарағанда жылдамдау және арзандату мүмкін деп есептелген.
Steel dams use relatively thin steel plates in contact with the water body, with a framework of steel behind them transmitting the load to the ground. The plates are slanted upwards in the direction of water flow, so that the weight of the water puts compressive forces on the girders holding the plates up. This transmits force to the ground without the bending moment that a vertical wall of plates would engender. It was believed at the time that these dams could be constructed faster and more cheaply than masonry dams.
Географиялық және жер туралы ақпарат
Редридж Хоутон округінде орналасқан, Мичиган штатының таулы аймақтарының бірі. Бұл жердегі бөгетке жол табу қиынға түседі, алайда Мичиган Технологиялық университетінің студенттері, әсіресе индустриалды археологияға қызығушылар, осы жерге жиі келіп, қасиетті сапар жасайды.
Redridge is in Houghton County, one of the more rugged counties in Michigan, and access to the dam site is relatively challenging, although there is a history of Michigan Technological University students making pilgrimages to the site, especially those interested in industrial archaeology.