"Mad Dog" Боб Ласситер: Радиожұлдыздың өмірі мен қызметі
Bob Lassiter
Боб Ласситер ("Mad Dog") – әйгілі американ радиоведушісі (1945-2006). 80-90-жылдарығы даулы хабарларымен танылды, Флоридада жұмыс істеді. Биографиясы, мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық радио ток-шоу жүргізушісі (1945–2006)
American radio talk show host (1945–2006)
Боб Ласситер, сондай-ақ "Mad Dog" деп белгілі (30 қыркүйек 1945 – 13 қазан 2006), 1980-ші және 1990-шы жылдары даулы және өте ықпалды американдық радио ток-шоу жүргізушісі болды. Ол бірнеше аймақта жұмыс істеді, бірақ ең көп танылғаны – Тампа шығанағы аймағындағы ұзақ қызметі.
Bob Lassiter, also known as "Mad Dog", (September 30, 1945 – October 13, 2006) was a controversial and highly influential American radio talk show host in the 1980s and 1990s. He worked in several markets but is best known for his long stint in the Tampa Bay area.
Ерте мансап
Ласситер Роберт Генри Глодовски ретінде Нью-Джерси штатының Камден қаласында дүниеге келді және Нью-Джерси штатының Коллингсвуд қаласында өсті. Ол орта мектептің үшінші курсының ортасында оқуын тастап, Нью-Йорк қаласына қашып кеткенге дейін онда тұрды. Содан кейін ол 1970 жылы АҚШ-тың Виргин аралдарындағы Сент-Томасқа келгенше, АҚШ бойынша кездейсоқ жұмыстар істеп саяхаттады. Бір күні Виргин аралдарындағы Шарлотта Амалидегі бір барда әдемі музыка радиостанциясының өкілі Ласситердің дауысын естіп, бірден эфирде жұмыс істеуге үміткер болуды ұсынды. Ласситер көп ұзамай сол өкілдің стансасы WESP FM-де музыка диджейі болып жұмысқа орналасты және 1970 жылдың 1 қыркүйегінде "Рон Скотт" атты шартты есіммен эфирге шықты. Ол содан кейін елдің әртүрлі аймандарындағы әдемі музыка мен прогрессивті рок станцияларында жұмыс істеді: Нью-Йорк штатының Утика қаласындағы WOUR FM, Вирджиния штатының Норфолк қаласындағы WOWI FM, Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы WEZS FM және Питтсбургтегі WJOI FM.
Lassiter was born Robert Henry Glodowski in Camden, New Jersey and raised in Collingswood, New Jersey, where he lived until dropping out of high school in the middle of his junior year and running away to New York City. He then wandered the United States doing odd jobs until arriving in 1970 on St. Thomas in the U. S. Virgin Islands. A sales representative from a beautiful music radio station heard Lassiter's voice in a bar in Charlotte Amalie in the Virgin Islands one afternoon and immediately suggested he apply for an on air job. Lassiter was soon hired as a music disc jockey at the salesman's station, WESP FM, signing on September 1, 1970, under the air name of "Ron Scott." He would move from there to beautiful music and progressive rock stations all over the country: WOUR FM in Utica, New York; WOWI FM in Norfolk, Virginia; WEZS FM in Richmond, Virginia; and WJOI FM in Pittsburgh.
Тампа: WPLP (1985 87) және WFLA (1987 89)
1985 жылдың қыркүйегінде Тампа шығанағының алғашқы сұранысқа негіделген станциясы WPLP AM Ласситерді Тампаға аптаның кештеріндегі бірінші (азын төленетін) тұрақты жұмысымен шақырды. (Ол кезде ол әлі де демалыс күндері WINZ-де жұмыс істеп, WPLP-де уақыттық жұмыстарды орындады; станция Нил Роджерсті түнгі эфирден күндізгі эфирге көшіруді жоспарлаған және Ласситер жұмыстан босатылғанға дейін оны Роджерстің орнына дайындады.) 1985 жылдың 23 қыркүйегінде WPLP-нің түстен кейінгі эфир уақытын иеленді. Ласситер эфирде станцияның бастапқыда оған жылына 12 000 доллар ұсынғанын еске алды, ол одан бас тартты, бірақ Роджерс оған күнделікті сұранысқа негіделген радиода тәжірибе алу үшін жұмысты қабылдауды ұсынғанда, 18 000 долларлық ұсынысты қабылдады. (Ол кейіннен WPLP-ге жұмысқа орналасу үшін өзінің резюмесін жалған екенін мойындады, Пенсильвания университетінің түлегі екенін мәлімдеді.) Ласситердің Майамидегі мансабы қалыптаспаса да, ол өзінің қақтығысқа толы және қасақана шаршатушы стилімен Тампаны тез арада баурап алды, нарықтағы ең жоғары рейтингті ток-шоулардың біріне үлкен артықшылықпен көтерілді. Шындығында, ол нарықтағы екінші ең жоғары рейтингті радиошоу болды, тек Кливленд Уилер мен Скотт Шеннонның WRBQ FM-дегі Q ZOO бағдарламасы одан жоғары болды. Ласситер Тампа шығанағындағы AM радиосын жаңаша бейімдеді, өзін христиандарды, консерваторларды, қарттарды және баршаны мақсат тұтқан эфирдегі қатыгез адам ретінде көрсетті. Өзі айтқандай:
In September 1985, Tampa Bay's first all talk station, WPLP AM, lured Lassiter to Tampa with his first (low paid) full time position on weeknights. (At the time he was still working weekends on WINZ and doing fill ins at WPLP; the station intended to move Neil Rogers from nighttime to day and, until Lassiter was fired, was grooming him as Rogers' replacement.) He took over WPLP's afternoon drive time slot on September 23, 1985. Lassiter recalled on the air that the station initially offered him $12,000 per year, which he turned down, eventually accepting a comeback offer of $18,000 when Rogers suggested he take the job as training for doing talk radio every day. (He later admitted faking his resume to get hired at WPLP, claiming to be a graduate of the University of Pennsylvania.) Although Lassiter's Miami career was not to be, he soon took Tampa by storm with his confrontational and deliberately offensive style, quickly rising to the top rated talk program in the market by an enormous margin. He was, in fact, the second highest rated radio show in the market, bested only by Cleveland Wheeler and Scott Shannon's Q ZOO on WRBQ FM. Lassiter redefined AM talk radio in Tampa Bay, asserting himself as an on air bully who targeted Christians, conservatives, the elderly, and virtually everybody else. As he himself would one day describe:
Күні кеше оған WFLA-да сол күні немесе ешқашан жұмысқа келмеуі керегін айтылды. "Көптеген адамдар алты таңбалы, жайлы жұмыстан айырылса, қатты қиналар еді", - деді Ласситер кейін. "Мен жеңілдедім". Ол радиодан ресми түрде зейнеткерлікке шықты. Оның орнын болашақ радио жұлдызы Гленн Бек иеленді.
Predictably, he was told the next day that he need not bother to return to work at WFLA that day or any other. "Most men would have been devastated upon losing a six figure, cushy job," Lassiter said later. "I was relieved." He officially retired from radio. His slot was filled by future radio star Glenn Beck.
Зейнетақыға шығу/Өлім
Ласситер зейнетке шыққаннан кейін көп ұзамай денсаулығы күрт нашарлады. Өмірі бойы темекі шегуден тоқтамаған ол дәрігерлердің кеңесін ұзақ уақыт бойы елемеген еді. Шамамен 1990 жылы қант диабеті диагнозы қойылғаннан кейін де ол аурудың күрделіне түскенше мәселені назарға алмады. 2000 жылдан бастап қайтыс болғанға дейін ол аяғының 40 пайызынан айырылды, несеп көпіршігінің қатерлі ісігіне емделді, бүйрегінің жұмысы баяу төмендеді және көзі көрмей қалды. Зейнетке шыққаннан кейін Ласситер ұзақ жылдардан бері қызығушылық танытқан фьючерстік саудаға белсенді айналысты, ал 2002 жылы қаржы трейдерлері үшін танымал Elite Trader веб-сайтында өзінің саудаларының қоғамдық журналын бастады. Ол ET-де "Tampa" деген никнейммен жарияланды және "Short Skirt Trades" деп аталған журналы сайттағы ең танымал журналдардың біріне айналды. Журнал Ласситердің өткір тілі, сөз ойындары мен аудиториясымен әдемі ойнауға құштарлығын сақтап қалды. 2004 жылдан 2005 жылдың басына дейін Ласситер "The Big Cheese" (оған Ютикада станция менеджері қызметін атқарғанда берілген лақап аты) деген псевдониммен сауда блогын (қазір жойылған) жүргізді. 2005 жылға қарай Ласситер көбінесе Тампа шығанағындағы үйіне қамалды. Дегенмен, оның рухы жоғары болды және 2005 жылдың жазында ол өз атымен жаңа блог ашты, оның оқырмандары үнемі өсті. Жазбаларында Ласситер көптеген естеліктерді қайта қарады, бірақ көбінесе өзін оқшауланған және жалғыз өмір сүріп жатқан, компьютер ғана сыртқы әлемге жалғыз терезесі болған өмірді бейнеледі. 2006 жылдың 14 ақпанында, олардың 19 жылдық тойында Ласситер блогында бүйректерінің жұмысы тоқтағанын хабарлады. Сол күні оны қараған дәрігерлер оған алты айдан екі жылға дейін өмір сүруге болатынын айтты. Ол содан кейін сегіз ай өмір сүрді және 2006 жылдың 13 қазанында, 61 жасқа толып, 13 күннен кейін қайтыс болды. Оның өлімі туралы әйелі Мэри Ласситер блогындағы соңғы жазбасында хабарлады:
Shortly after his retirement, Lassiter experienced a serious downward slide in his health. A lifelong and unrepentant smoker, he had long ignored the advice of his physicians, and after he was diagnosed with diabetes in about 1990 he had ignored the problem until the disease had advanced considerably. Between 2000 and his death, he would lose 40 percent of his foot, receive treatment for bladder cancer, experience slow decline in kidney function, and slowly lose his eyesight. During his retirement, Lassiter devoted himself to his longtime interest in futures trading, and in 2002 he started a public journal of his trades on Elite Trader, a popular web site for financial traders. He posted on ET under the username "Tampa" and his journal titled "Short Skirt Trades" would go on to become one of the most popular journals on the site. The journal retained Lassiter's wit, wordplay, and love of playing with his audience. Between 2004 and early 2005, Lassiter also maintained a trading blog (now deleted) under the alias of "The Big Cheese" (a nickname he'd been given as station manager in Utica). By 2005, Lassiter was largely confined to his home in the Tampa Bay area. However, his spirits remained good, and in the summer of 2005 he began a new blog—under his own name—whose readership steadily increased. In his writings, Lassiter revisited many memories, but mostly depicted a life in which he was isolated and reclusive, his computer being his only real window on the outside world. On February 14, 2006 — his 19th wedding anniversary—Lassiter revealed on his blog that he had been told that his kidneys were failing. His doctors, whom he had seen that day, had given him a prognosis of six months to two years. He lived eight months afterward, dying on October 13, 2006, 13 days after his 61st birthday. His death was revealed in a final post in his blog] by his wife, Mary Lassiter:
«11 қазанда ол төсектен тұруға тым әлсіз болды және 13 қазанда сағат 9:15-те қайтыс болғанға дейін ұйықтағандай күйде болды. Ол ауырмады. Оның өмірі тоқтады. Оның ұзақ күресі ақыры аяқталды, мен күткеннен әлдеқайда жылдам. Соңғы айларда оның күресіне қолдау көрсетіп, жігер бергендеріңізге рахмет».
On Wednesday, October 11 he became too weak to get out of bed and remained in a sleep like condition until he was gone at 9:15 am on Friday, October 13. He was not in pain . his life just stopped. His long struggle is finally at an end . much quicker than he or I anticipated. My thanks to those of you who have followed and shared his struggle over the past months, lending support and encouragement.
Стиль
Ласситер жиі күлкілі және ойландыратын болса да, әрқашан тікенді, әрқашан қарсы, және көбінесе тікелей жаман мінезді болды. Ол әдетте шоуын бес минуттан бір сағатқа дейін, тіпті толық үш сағатқа созылатын күнделікті монологпен бастайтын; монологтың мақсаты көбінесе тыңдаушыларын соқыр ашуға итермелеу болды, содан кейін ол ашудан тілінен ұшып, сөйлей алмай қалған адамдардан қоңырауларды қабылдай бастайтын. Бірде ол былай деді: "Мен бір сағат, бір жарым сағат сөйлесем, тоқтаған кезде олардың ақылына келмейтінін түсіндім. Сосын мен оларды жай ғана қиратып жіберетінмін". Шындығында, Ласситер қоңырау шалушыларына өте жек көрушілікпен және шыдамсыздықпен қарады, оларды мазақтаудан, екіжүзділіктері мен жалғандықтарын ашық көрсету үшін жасырын тұзаққа түсіруден, тіпті тікелей қорлаудан тартынбады. "Менің телефонымнан кет, ақымақ шошқа!" – бұл оның ең танымал сөздерінің біріне айналды. Ласситер әр сағатын апта күнін, күнін және уақытын жариялау арқылы бастайтын (мысалы, "Сағат сегізден кейін алты минут, көңіл көтерушілер, қайырлы келіңіздер. Бүгін бейсенбі, қыркүйектің он екіншісі, тоғыз жүз тоқсан алты жыл"). Ол жылдар бойына бірнеше есімді қоштасу фразаларын да қалыптастырды. WPLP станциясында ол әр шоуды "Жақсы мінез танытыңыздар" деп аяқтап, The Eagles тобының "Take It To the Limit" әнін ойнататын; WLS станциясында "Love you, Chicago" деп қоштасатын; ал WFLA станциясындағы соңғы жылдары The Blues Brothers тобының "Sweet Home Chicago" әнінің ұзартылған нұсқасын ойнап, сөйлеуді немесе телефонға жауап беруді жалғастырып, содан кейін бір қоңырау шалушының "Осыдан басқасы жоқ па? Біз бітірдік пе? Жақсы түң болсын!" деген сөздері жазылған таспаны ойнататын.
Although frequently funny and thought provoking, Lassiter was always caustic, always contrarian, and often downright mean. He typically began his show with a topical monologue that could last anywhere from five minutes to an hour to a full three hour shift; the monologue was usually designed to incite his listeners to the point of blind rage, at which point he would begin to accept calls from people who were furious to the point of inarticulacy. As he once put it, "It dawned on me that if I talked for an hour, hour and a half, by the time I stopped these people weren't rational. And then I would just rip them to shreds." In fact, Lassiter showed extreme disdain and impatience with his callers, not hesitating to poke fun at them, subtly trap them into demonstrating their hypocrisy or lies, or even to insult them outright. "Get off my phone, you subhuman pig!" became one of his most famous catchphrases. Lassiter famously began each hour of his show by giving the day of the week, date, and time (e. g., "Six minutes after the hour of eight o'clock; welcome back, funseekers. It's a Thursday night, September the twelfth, nineteen hundred and ninety six.") He also cultivated a number of signature sign offs over the years. At WPLP he ended each show by saying "Behave yourselves", and playing "Take It To the Limit" by The Eagles; at WLS, he signed off with, "Love you, Chicago"; in his final years at WFLA he closed by playing an extended version of The Blues Brothers' "Sweet Home Chicago" as he continued speaking or answering phones, then finally playing a tape of a caller saying "That's it? We're done? well, have a good night then."
Шақырушылар
Ласситер онымен келісетін қоңырау шалушыларды қабылдамайтын, көбінесе оларды дереу үзіп тастайтын, өйткені ол өзімен тартысқа түсетін адамды іздейтін. Шын мәнінде, монологы мен тақырыбын ұсынғаннан кейін, оған келісетін адамдарға қоңырау шалмауды, сол күні тек қарама-қарсы пікірлерге қызығушы екенін айтатын. Егер оған келісетін қоңырау шалушылар түссе, ол оларды бірден қоятын. Ласситер өз пікірлерімен келіспегендерге де бірдей мүмкіндік бергісі келетін, тіпті кейін оларды аяусыз сынап-жазғырласа да. Бірақ, көбінесе, қарсы пікірді білдірушілерді сөйлеуге мәжбүр етуге тура келді, олардың кіріспе сөздерін, назарды аударуға тырысатын әрекеттерін және жеке шабуылдарын тоқтатып, нақты сұраққа жауап беруді талап ететін. Егер осы ережеден ауытқу болса, ол діни экстремистер, арзан сөздерге сенушілер, идеологтар, тіпті Ку-клукс-клан мүшелерінен қоңырау алғанда болатын. Оларға өз ойларын толық айтуға мүмкіндік беретін, тіпті оларды абсурдты және әдепсіз мәлімдемелер жасауға ынталандырып, осылайша өздерін күлкіге айналдыратын. Кейінгі жылдары Ласситер тыңдаушыларын шақырмағандарын "жазалағанымен" танымал болды. Егер шоу барысында байланыс тақтасы жанбайтын болса, уақытты толтыру үшін әңгіме айтудың немесе жаңа монолог бастаудың орнына, Ласситер үнсіздікті қабылдауға рұқсат беретін. Ол "Жыл мерекесі вальсін" ырғап, консольге саусақтарымен соғып немесе тіпті пасьянс ойнап отырғанын естіртуі мүмкін. Кейде ол шығармашылық жазаларды қолданатын. Бір күні Чикагода, ешкім оның тақырыбына жауап бермегенде, Ласситер қайта туған христиандардан жеке діни куәлік беруді қалағандарға қоңырау шалуға шақырды, басқа қоңырау шалушыларға рұқсат бермейтін. Бұл - эфирдегі хабарласу шоуы, сондықтан бағдарламаны жүргізу - қоңырау шалушылардың міндеті. Ласситер олардың жұмысын өзі істеуге ниеттенген жоқ. Бірақ, кейде оны қынжырған қоңырау шалушыларды толық үнсіздікпен сыйлайтын. Мысалы, 1996 жылдың 2 тамызында Ласситер WFLA станциясында бір қоңырау шалушыны 12 минут бойы бір сөз айтпастан эфирде ұстады. Екінші жағынан, оның аяусыз сынамы мен толық ашықтығына қарамастан, Ласситермен радио - көп жағынан еркін алаң болды. Ласситер аптасына бір рет "ашық телефон" жасайтын, адамдарға қалаған тақырыптарын талқылауға мүмкіндік беретін. Кейде ол тіпті қоңырауды тексерушілерді айналып өтіп, телефонға өзі жауап беретін - ол "Бобпен әңгіме" деп атаған форматта - әзілшілерге және радиода болғысы келгендердің бәріне сөйлеуге мүмкіндік беретін (қажет болса, оларды цензуралайтын). Бұл адамдардың шектен тыс көп шақыруына, дәретханаларды шаюына немесе радионы тыңдау үшін алты секундтық кешіктірілген таспамен радио қабылдағышын телефон тіреуіне әкелді. Ласситер мұндай қоңырауларға жиі жауап беріп, олардың күту кезегінде қанша уақыт күтетінін (әдетте қырық минуттан бір сағатқа дейін) мазақтап, олардың мүлдем маңызсыз нәрсе жасау үшін күш жұмсағанын айтатын.
Lassiter had no use for callers who agreed with him, often rushing them off the line so he could find someone with whom he could have a compelling fight. In fact, after his monologue and topic setup he would often tell people who agreed with him not to call, that he was only interested in opposing viewpoints that day; if he received callers who agreed with him anyway, he would immediately hang up on them. Lassiter was willing to give equal time to those who disagreed with him, even if he would mercilessly lambast them afterward. Frequently, though, he had to force the opposition to speak their piece, cutting off their attempts at preambles, red herrings and ad hominem attacks and demanding that they answer the question at hand. If there was an exception to this rule, it was with the cranks and extremists: when he received calls from the religious fringe, conspiracy theorists, ideologues, even members of the Ku Klux Klan—he would let them have their say, even encouraging them to make outrageously offensive and marginal statements and thus discredit themselves. In later years, Lassiter became known for "punishing" his listeners when they didn't call in. If he reached a point in the show at which the switchboard wasn't lit, rather than riffing or starting a new monologue to fill the time, Lassiter would allow dead air to sit in. He might hum "The Anniversary Waltz", drum his fingers on the console, or even be heard quietly dealing himself a game of solitaire. Sometimes he would adopt more creative punishments: one night in Chicago, when nobody would address his topic, Lassiter invited calls from Born Again Christians who wanted to give their personal religious testimonies, and wouldn't allow any other callers. The message was, it was a call in show, so it was callers' job to carry the program. Lassiter had no intention of doing their job for them. Occasionally, though, he would reward callers who annoyed him with absolute silence: in fact, on the night of August 2, 1996, Lassiter kept a caller on the air at WFLA without saying a word for 12 full minutes. On the other hand, despite his unsparingly caustic demeanor and complete frankness, radio with Lassiter was in many respects a kind of free for all. At least once a week, Lassiter would do "open phones", letting people call in with whatever they wanted to talk about. At times, he would even bypass the call screeners and answer the phones himself—a format he called "Chat With Bob"—letting prank callers, and anyone who wanted to be on the radio at all, speak (although he would censor them if necessary). This would lead to an inordinant number of people calling in and flushing toilets or holding the receiver up to the radio to hear the show on the six second tape delay; Lassiter would frequently respond to these calls by mocking the lengthy period of time they would wait on hold (typically forty minutes to an hour) just to do something completely trivial.
Монологтар
Ласситер жағымсыз және айқын даулы болғанымен, ол мұқият және тартымды оратор болды, монологтары мен телефон арқылы мазалауларын шеберлікпен дикция, тіркестер және динамика арқылы құрады. Бұл стратегия нәтежесін берді: ол өзінің табысының құпиясы оны жек көретін көптеген адамдардың да оны түнде-күнде, жылдар бойы тыңдамай тұра алмауында екенін өзі жиі айтқан. Ласситер жеке өмірін эфирде ашып көрсетуден тартынбады: ол өзінің балалық шағының ең жеке мәліметтерін бөлісті (ата-анасының ажырысуы және одан кейін әкесінен алыстауы), алғашқы некесі, оның ішінде аборт және екі тараптың да адалдықтан айысуы туралы әңгімелер, өзінің есірткі қолдану тарихы және радио мансабының көтерілісі мен құлдырауы. "Сіздер маған өз жұбайыңыздан да көбірек хабардар болуыңыз мүмкін, егер сіздің некеңіз орташадан жақсы болмаса", - деп бір күні тыңдаушыларына айтқан. Тыңдаушылар сондай-ақ, оның және екінші әйелі Мэри (бұрынғы Мэри Тенсфелдт, «Мюффи» лақап атымен танымал, ол оның WPLP станциясындағы қызмет кезеңінде бизнес-менеджер болған) туралы, сондай-ақ астрономия, құстарды бақылау, фьючерстік сауда және үй компьютермен әуестенуі туралы ағымдағы оқиғаларды жиі естіді. Көбінесе ол «коллизей стиліндегі радиодан» демалыс алғанда осы тақырыптарға көшіп кететін.
Although he was unpleasant and pointedly controversial, Lassiter was a careful and engaging orator, building his monologues and telephone harassment with masterful diction, phrasing, and dynamics. It was a strategy that worked: he himself often noted that the secret of his success was that even the many people who despised him couldn't help but listen night after night, year after year. Lassiter was not shy about airing his personal life on the air: he shared extremely intimate details of his own childhood (including his parents' divorce and his subsequent estrangement from his father); his first marriage, including stories of an abortion and infidelities by both parties; his own history of recreational drug use; and the ups and downs of his radio career. "You probably know more about me than you do about your own spouse, unless you have a better than average marriage", he once informed his listeners. Listeners were also frequently treated to present day anecdotes about himself and his second wife Mary (the former Mary Toensfeldt—nicknamed "Muffy" — who had been the business manager at WPLP during his tenure there), or his hobbies of astronomy, birdwatching, futures trading, and fiddling with his home computer. Often these were subjects he defaulted to when taking a break from "coliseum style radio."
Анекдоттар
Ласситер радиода жасаған әйелдерге арналған әзілдерімен де танымал болды. Кейде ол тыңдаушыларына эфирде тікелей эфирде телефон қоңыраулары толып кеткенше, мысықты суға малып жіберетінін айтты, немесе эфирлік әдептілікті қорғаушылар оның бағдарламаларында тіпті ең аз даулы мазмұнға жол бермейтінін мәлімдеді. 1990 жылдардың ортасында бір жұма күні ол және WFLA станциясының барлық қызметкерлері тыңдаушыларды басқа жүргізушінің орнына ауысқанда, басшылықтың оны үрейленгендіктен эфирден алып тастағанына көндірді, сондай-ақ дүйсенбі күні әдеттегі уақытында оның болашағы туралы маңызды жаңалық жарияланатынын жеткізді. Бірақ дүйсенбі күні тыңдаушылар эфирге қосылғанда, ол қайтадан студияда болды және олардың сенгіштігін көрсетіп, оларды қынжылды.
Lassiter was also famous for the hoaxes and stunts he pulled on the radio. At times he told his audiences that he would dunk a kitten into a bucket of water live on the air until the board filled with calls, or that he was now forbidden by broadcast decency advocates from having any even remotely controversial content on his shows. One Friday in the mid 1990s, he and the entire staff of WFLA convinced listeners that he had been pulled from the air by panicky management while substituting for another host, told them that there would be a major announcement about his future during his regular timeslot on Monday, and when listeners tuned in he was back on the air to rub their nose in their own gullibility.
50 000 долларлық сыйлық
Оның ең танымал және атақты трюктері "$50,000 сыйлық" деп белгілі болды, оны Ласситер 1987 жылғы Жаңа жыл күні WPLP радиостанциясында жасады. Үлкен рейтинг алу үшін станция саясатында өзгерістер болатынын түсіндірген Ласситер, WPLP сол түні және 1987 жылдың әрбір кешінде қоңырау шалған әрбір адамға $50,000 сыйлық беретінін жариялады. Егер олар қоңырау шалар алдында радио тыңдаса, Ласситер уәде еткендей, қоңырау шалушылар тағы да $10,000 алады. Сонымен қатар, әр сағаттың үздік қоңырау шалушысы жаңа Rolls Royce көлігін жеңіп алады, ал нашар қоңырау шалушыға Парижге барлық шығындары төленген саяхат сыйланады. Шоу барысында демалыс үйлері, яхталар және Трамп мұнарасындағы пентхаус сияқты басқа да сыйлықтар да кездейсоқ түрде ұсынылды. Ласситер сөйлеп тұрғанда, әрбір бірнеше минут сайын оның продюсері Майкл Серио сөзін кесіп, сыбырлап ескертетін: "Пссст! Ол мүлдем дұрыс айтпайды! Сондықтан бізді сотқа беру туралы ойламаңыз!" Осыған қарамастан, Ласситердің алғашқы үш сағатындағы қоңырау шалушылардың кем дегенде жартысы оның әр сөзіне сенеді және радиошоуға қоңырау шалғандары үшін 50,000 доллар ұтып алғанына қатты қуанды. Тіпті Ласситер, ақшаны алу үшін олар таңертең станцияға келіп, қолма-қол ақшамен, салықсыз және жеке куәліксіз сұрауы керек екенін түсіндіргеніне қарамастан (бірақ ол мекенжайын білмейтінін айтты), бұл "жеңімпаздар" ештеңе дұрыс емес деп ойлаған жоқ. Үшінші сағаттың соңында Ласситер қоңырау шалушыларға бұл әңгіменің бәрі жалған екенін ашық мойындады, оның уәделерінің мүлдем сенімсіз және арзандық екенін айтты және олардың оның сөзін ойланбастан қабылдағаны үшін кінәлады. Ол осылай айтқаннан кейін де, 50,000 доллар ұтып алғысы келетін адамдардан қоңыраулар түсе берді.
The most famous and celebrated of his stunts became known as the "$50,000 Giveaway", which Lassiter pulled at WPLP on New Year's Day 1987. Explaining that there were to be changes in station policy in attempt to get big ratings, Lassiter announced that WPLP would be awarding $50,000 to each and every person who called that night and every other night in 1987; if they were listening before they called, Lassiter promised, callers would receive an additional $10,000. Additionally, the best caller of each hour would receive a brand new Rolls Royce, while the worst caller would receive an all expenses paid trip to Paris. Other prizes, such as vacation homes, yachts, and a penthouse in the Trump Tower, were offered occasionally throughout the show. Every few minutes as Lassiter talked, his producer Michael Serio would cut in and whisper a disclaimer: "Pssst! Hey, he doesn't mean a word of it! So don't get any smart ideas about suing us!" Despite this, at least half of Lassiter's callers during his first three hours believed every word he told them and expressed absolute glee at having won $50,000 for doing nothing but calling a radio show. Even when Lassiter explained that to collect their money they merely needed to show up at the station in the morning (though he claimed not to know the address) and ask for it in cash, tax free, with no need of identification, these "winners" never seemed to think that anything was fishy. At the end of the third hour, Lassiter admitted openly to his callers that he had been lying all along, pointed out that his promises were absolutely outrageous and unbelievable, and took callers to task for taking him at his word without stopping to think about whether what they were hearing was even possible. Even after he did so, calls continued to pour in from people who wanted to win $50,000.
Рождестволық шоу
Жыл сайын 23 желтоқсанда (немесе Рождествоға дейінгі соңғы жұмада) Ласситердің эфирдегі ашу-ызасы көзден жойылып сияқты; сол күні ол жыл сайынғы Рождестволық шоуын ұсынатын, онда ол Санта-Клаустың болуы және мерекенің мәні туралы ойға батып, қалған уақытын бала кезінен бастап қазіргі күнге дейінгі Рождестволық естеліктерімен бөлісетін. Ол әр жыл сайын бірдей оқиғаларды айтатын, бірақ көрермендердің қызығуын ояту үшін әрқашан жаңа және тартымды нұсқаларын ұсынатын. Ерекше аталып өтетін сәттердің бірі – ол жақында ажырасқан ата-анасына бірдей Рождество тілегін берген кез, нәтижесінде ол сұрағанның бәрінен екі-екеу болды. Сонымен қатар, он екі жасында анасына сыйға берген ерекше зат (Lady Schick электрлік шатыр) туралы әңгімесі есімізде сақталады. Оның анасы қайтыс болғаннан кейін 26 жыл өткен соң үйін тазалағанда, ол оны барлық уақыт бойы сақтап келгенін анықтады. Ласситердің осы хабарлардағы жылылығы мен сезімталдығы оның әдеттегі "Mad Dog" бейнесімен салыстырғанда таң қалдыратын, ал тыңдаушылар оған шоуға қызыққандарын, оның Рождестволарын еске түсіргенде көздерінен жас аққандарын жиі мойындап айтатын.
Every year on December 23 (or on the last Friday before Christmas), Lassiter's on air vitriol seemed to vanish; on that day, he delivered his annual Christmas show, in which he fondly ruminated on the existence of Santa Claus and the meaning of the holiday, then spent the rest of his shift offering his own Christmas reminiscences from his childhood all the way to the present. He told the same stories every year, but always had different and compelling versions of them to keep the audience interested. Regular highlights included the year in which he gave the same Christmas list to each of his recently divorced parents, resulting in two of everything he asked for, and the story of a special present (a Lady Schick electric razor) he'd given his mother when he was twelve, only to discover, when cleaning out her home after her death 26 years later, that she had kept it for all that time. Lassiter's warmth and sentiment on these broadcasts was astonishing in contrast to his usual "Mad Dog" persona, and listeners often confessed to him that they found themselves captivated by the show, tears streaming down their faces as they relived Lassiter's Christmases with him.
Эфирдегі қателік
1989 жылғы 26 қаңтарда ол келесі WFLA эфирінің алғашқы 30 минутына тұруды сұрады, ол станцияның беделді дикторы Дик Норманның эфирі еді. Ласситер Норманның тыңдаушыларына өзінің келісімшарты жаңадан жаңартылғанын және жоғары рейтингінің арқасында WFLA-дан Норманды жұмыстан босатуға құқылы екенін мәлімдеді. Аса қызығы, Ласситердің эфиріндегі жаңалықтар Флорида штатының Брэндон қаласындағы бензин стансасында үлкен пропан баллонына толық жылдамдықпен соғылған көлік туралы хабарлады, нәтижесінде бұрын белгілі емес жүргізуші өрт сөндірушілер келгенше қаза тапты. Тағдырдың айласы, сол жүргізуші – Дик Норман еді. Норманның қазасы туралы эфир басталғалы бірнеше минуттан кейін хабарланған соң Ласситер дереу өте эмоционалды, өкінішпен толған кешірім сұрап, Норманның эфирін аяқтады, тыңдаушыларды "Дики аға" туралы естеліктерін бөлісуге шақырды.
On January 26, 1989, he was asked to fill in for the first 30 minutes of the following WFLA shift, that of station mainstay Dick Norman. Lassiter straight facedly informed Norman's listeners that he had just renegotiated his contract and that because his ratings were so high, he was able to demand that WFLA fire Norman. Ironically, the regular news reports during Lassiter's show featured the story of a car that had backed full speed into a large propane tank at a gas station in nearby Brandon, Florida, killing the heretofore unknown driver in a fiery crash. The irony was that the driver was Dick Norman. When he was informed of Norman's death several minutes into the show, Lassiter immediately issued a very emotional, repentant, on air apology and filled in for the rest of Norman's timeslot, inviting listeners to call in and share their reminiscences of "Uncle Dickie."
Әуедегі тексерулер
Ласситердің ерекше және ойын қозғайтын стилі оның ескі бағдарламаларының жазбаларына жоғары сұраныс тудырды. Олардың ең әйгілісі, "Мырза Эйрстрим" деп белгілі, 1987 жылдың 1 сәуірінде WPLP станциясынан жасалған жазба. Бұл телефон арқылы болған әңгіме, онда Airstream тіркемесіндегі ашулы қарт адам Ласситердің қарттарға, сондай-ақ сол кездегі президент Рональд Рейганға және Джим мен Тэмми Фэй Баккерге қатысты әрекеттеріне наразылық білдіреді; оны станция басшылығына, FCC, Сауда-өнеркәсіп палатасына, тіпті полицияға шағымданумен қорқытады; және қоңырауды "Жаман түңгі уақыт болсын, хиппи!" деп аяқтайды. Жазбаның жанкүйерлері, сондай-ақ Ласситердің өзі оны радио тарихындағы ең ұлы сәт деп санайды.
Lassiter's unique and provocative style have created a high demand for airchecks of his old shows. One of the most notorious of these, known as "Mr. Airstream," is a recording from WPLP on April 1, 1987. It is a phone conversation in which an irate elderly man in an Airstream trailer protests Lassiter's treatment of old people, as well as the President (who, at the time, was Ronald Reagan) and Jim and Tammy Faye Bakker; threatens to report him to the station management, the FCC, the Chamber of Commerce, and even the police; and ends the call by saying, "Have a bad night, hippie!" Fans of the recording, as well as Lassiter himself, consider it to be the greatest moment in talk radio history.