Элли Хендрикс: Бейсбол жұлдызының өмірі мен мансабы
Elrod Hendricks
Элли Хендрикс (1940-2005) – АҚШ бейсболшысы, «Baltimore Orioles» командасының құрамында 1970 ж. әлем чемпионы атанған. Бейсбол тарихы, спорт жұлдыздары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық бейсболшы (1940-2005)
American baseball player (1940 2005)
Элрод Джером "Элли" Хендрикс (22 желтоқсан 1940 – 21 желтоқсан 2005) – АҚШ Виргин аралдарының кәсіби бейсболшысы және жаттықтырушысы. Ол Бейсболдың Бас лигасында қақпашы ретінде ойнады, ең бастысы 1969 жылдан 1971 жылға дейін үш рет қатарынан Америка лигасының чемпиондық титулын жеңген «Балтимор Ориолс» командасының құрамында және 1970 жылы Әлем сериясын жеңді. Сонымен қатар ол «Чикаго Кабс» (1972) және «Нью-Йорк Янкиз» (1976–1977) командаларында ойнады. 2001 жылы «Балтимор Ориолс» атақ-даңқ залына енгізілді.
Elrod Jerome "Ellie" Hendricks (December 22, 1940 – December 21, 2005) was a U. S. Virgin Islander professional baseball player and coach. He played in Major League Baseball as a catcher from through , most notably as a member of the Baltimore Orioles dynasty that won three consecutive American League pennants from 1969 to 1971 and, won the World Series in 1970. He also played for the Chicago Cubs (1972) and New York Yankees (1976–1977). In 2001, he was inducted into the Baltimore Orioles Hall of Fame.
Өмірбаян
Шарлотта Амали, АҚШ Виргин аралдарынан шыққан Хендрикс 1967 жылғы 28 қарашада Калифорния Энджелс клубынан Балтимор Ориолс клубының 5-ші раунд таңдауы бойынша шақырылды. Ол өте жақсы қорғаныс ұстағышы және питчерлермен жұмыс істеуде шебер болды. Ориолс ротациясында Майк Куэльяр, Пэт Добсон, Дэйв МакНэлли, Джим Палмер және Том Фобс сияқты мықты питчерлер болды. Хендрикс өзінің ойыншылық карьерасының көп бөлігін Ориолс клубында өткізіп, менеджер Эрл Уивердің жеңісті командаларының құрамында тұрақты түрде ойнады. 1969-71 жылдары үш рет қатарынан Әлем сериясына қатысты, онда Энди Этчебарренмен бірге ұстағыш міндетін бөлісті. Хендрикс 1969 және 1975 жылдары Американ лигасының ұстағыштары арасында ең жоғары филинг көрсеткішіне ие болды. 1969 жылғы Әлем сериясінде шешуші сәтте өте маңызды рөл атқарды. Нью-Йорк Метс 3:0 есебімен алға шыққанда, 3-ші ойынның төртінші иннингінде екі ауттан кейін Ориолс базасында екі ойыншы болды. Хендрикс сол жақ ортаға қарай күшті соққы берді, көптеген адамдар бұл соққыдан қосымша ұпайлар алынады деп ойлады. Бұл екі ұпайға мүмкіндік беріп, Ориолсты ойынға қайтарды. Алайда, ортаңғы алаңдағы Томи Эйджи солқолды Хендрикске қарсы оң жақ ортаға қарай жылдамдықпен шапты, допты ұстап алып, сол қолын созып, иығынан секіріп, қолғабының торына түсірді. Оның ең табысты маусымы 1970 жылы Әлем чемпиондары атанған Ориолс клубында болды, онда ол 12 хоум-ран соғып, 41 RBI жинады. Хендрикс 11 рет соғып, 4 ұпай (.364) жинады, 1-ші ойында жеке хоум-ран соғып, 2-ші ойында қарсы алаңға екі рет соққы беріп, жалпы сомада 4 RBI жинады, бұл Балтимордың 1970 жылғы Әлем сериясінде Цинциннати Редс клубын жеңуіне көмектесті. Ол 1976 жылы Янкис клубы үшін Цинциннатиге қарсы Әлем сериясінде де ойнады, 1977 жылғы маусымнан кейін Ориолс клубына бульпен бапкері ретінде оралды және 1978 және 1979 жылдары ойыншы-бапкер ретінде қызмет етті. 1970 жылғы Әлем сериясіндегі ең даулы сәтте қатысты. Цинциннати Редс клубы Ориолс клубына қарсы бір аутпен шайқасып, 1-ші ойынның алтыншы иннингінде есеп 3:3 тең болды. Базада Томми Хелмс және Берни Карбо болғанда, шұңқырдан соққы берген Тай Клайн Джим Палмерден допты соқты, ол үйге қарай жүгіріп бара жатқанда, Хендрикске Карбоның үшінші базадан ұпай жинауға тырысып жатқанын көрсетті. Хендрикс допты жалаңаш қолымен ұстап, сол жағына бұрылып, Карбоны тегдей алу үшін секірді, бірақ төреші Кен Беркхартпен соқтығысты. Беркхарт соққының дұрыс болғанын анықтау үшін орналасқанда, қақтығысқа ұшырады. Карбо Беркхарттан сыртқа шығып сығаланды, бірақ үй базасына тигізбеді. Ойынға арқасымен қарап, құлағаннан кейін Беркхарт Карбоны аут деп жариялады, тіпті Хендрикс допты жалаңаш қолымен ұстап тұрып, қолғабымен тегдегеніне қарамастан. Дұрыс тегделмеген Карбо дауласып жатқанда үй базасына аяқ басқан, бірақ Беркхарт шешім қабылдағаннан кейін ойын тоқтатылды. Хендрикс бұрынғы иннингте, бесіншіде, жеке хоум-ран соғып, есепті 3:3 теңестірді. Хендрикс сондай-ақ қысқа уақытқа Чикаго Кабс және Нью-Йорк Янкис клубтарында ойнады, соңғы клубпен 1977 жылы Әлем сериясінің жүлдесін жеңіп алды. 1972 жылғы 16 қыркүйекте Кабс клубы үшін Метс клубына қарсы Ригли Филд стадионында ойнаған Хендрикс бес рет базаға шықты, бұл сол кездегі лигалық рекордқа тең болды. Ол Кен Холцман, Дойл Александр, Грант Джексон және Джимми Фрименмен бірге Ориолс клубынан Янкис клубына Рик Демпси, Скотт Макгрегор, Типпи Мартинес, Руди Мей және Дэйв Паган үшін 1976 жылғы 15 маусымда ауыстырылды. Хендрикс өзінің МЛБ карьерасында 1978 жылғы 26 маусымда Экзибишн стадионында Торонто Блю Джейс клубына қарсы 24:10 есебімен ұтылып, жалғыз рет питчер ретінде ойнады. Ол Ларри Харлоудан кейін рельефтік питчер ретінде пайдаланылған екінші ойыншы болды, ол ойынға екі ауттан кейін кіріп, бесінші иннингте 24:6 есебімен жеңіліске ұшырады. Ол 2 1/3 ұпайсыз иннингте тек бір соққы мен бір базаға жол берді. 711 ойында, оның ішінде 658-і Балтимор клубында, Хендрикс .220 орташа соққы көрсеткішімен 62 хоум-ран соғып (АҚШ Виргин аралдарында туған ойыншы үшін бұл рекорд), 230 RBI жинады. Тоғыз постсезондық ойында .273 орташа соққы көрсеткішімен 2 хоум-ран, 10 RBI жинады. 602 ойында ұстағыш ретінде Хендрикс 2783 аут, 228 ассист, 31 қос ойын жасап, .990 филинг көрсеткішімен бар болғаны 29 қателік жасады. Хендрикс Пуэрто-Рикода үлкен жұлдыз болды. Ол 17 маусым бойы Сантурсе Кангрехерос клубында ойнады және барлық уақыт тізімінде 105 хоум-ран соғып, үшінші орынды иеленді.
A native of Charlotte Amalie, United States Virgin Islands, Hendricks was selected by the Baltimore Orioles from the California Angels in the Rule 5 draft on November 28, 1967. He was a superior defensive catcher and a very fine handler of pitchers on a usually strong Orioles rotation that included Mike Cuellar, Pat Dobson, Dave McNally, Jim Palmer and Tom Phoebus. Hendricks spent most of his playing career with the Orioles, regularly with the winning teams of manager Earl Weaver. They went to three consecutive World Series from 1969–71, as Hendricks shared catching duties with Andy Etchebarren. Hendricks led all American League catchers in fielding percentage in 1969 and 1975. He was at bat in a pivotal play during the 1969 World Series. With the New York Mets leading 3–0 and two Orioles on base with two outs in the fourth inning of Game 3, Hendricks cracked a hard hit line drive into the left center field gap that most thought would go for extra bases, scoring two runs and putting the Orioles back in the game. But center fielder Tommie Agee, who was playing the left handed Hendricks to pull in right center, chased down the ball on a dead sprint, extending his left arm for a backhanded over the shoulder catch in the webbing of his glove. His most productive season came in 1970 with the World Champion Orioles, when he hit 12 home runs with 41 RBI. Hendricks went 4 for 11 (.364), hit a solo home run in Game 1, decided Game 2 with a two run opposite field double and had a total of four RBI to help Baltimore defeat the Cincinnati Reds in the 1970 World Series. He also appeared in the 1976 World Series for the Yankees against Cincinnati, returned to the Orioles as a bullpen coach following the 1977 season, and served as a player coach in 1978 and 1979. He was involved in the most controversial play of the 1970 World Series when the Cincinnati Reds were batting against the Orioles with one out and the score tied at three in the sixth inning of Game 1. With runners Tommy Helms at first base and Bernie Carbo at third, pinch hitter Ty Cline hit a Baltimore chop off Jim Palmer who, while running towards home plate, immediately signaled to Hendricks that Carbo was trying to score from third. Hendricks fielded the ball barehanded, spun around to his left and lunged at an oncoming Carbo in an attempt to tag him out, but collided with umpire Ken Burkhart who, while positioning himself to judge whether the batted ball was fair, accidentally blocked the runner's path to the plate. Carbo slid around Burkhart on the outside but missed touching home plate. With his back to the play and after being knocked down, Burkhart ruled Carbo out even though Hendricks made the tag with his mitt while holding the ball in his bare hand. Having not been properly tagged out, Carbo unknowingly stepped on the plate as he was arguing, but the play was dead once Burkhart made his call. Hendricks also had tied the game at 3–3 with a solo home run one inning earlier in the fifth. Hendricks also played briefly for the Chicago Cubs and New York Yankees, earning a World Series ring with the latter club in 1977. Playing for the Cubs on September 16, 1972, against the Mets at Wrigley Field, Hendricks received five bases on balls, equaling the league mark at that moment. He had been traded along with Ken Holtzman, Doyle Alexander, Grant Jackson and Jimmy Freeman from the Orioles to the Yankees for Rick Dempsey, Scott McGregor, Tippy Martinez, Rudy May and Dave Pagan at the trade deadline on June 15, 1976. Hendricks made the only pitching appearance in his MLB playing career in a 24–10 loss to the Toronto Blue Jays at Exhibition Stadium on June 26, 1978. He was the second consecutive position player used as a relief pitcher after Larry Harlow when he entered the game with two outs and the Orioles losing 24–6 in the fifth inning. He allowed only a hit and a walk over 21/3 scoreless innings. In 711 games played, including 658 with Baltimore, Hendricks was a .220 hitter with 62 home runs (still the all time record for a United States Virgin Islands native) and 230 RBI. In nine postseason games, he had .273, 2 HR, 10 RBI. In 602 games as a catcher, Hendricks collected 2783 outs, 228 assists, 31 double plays, and committed just only 29 errors for a significant .990 fielding percentage. Hendricks was a big star in Puerto Rico. He played for 17 seasons with the Cangrejeros de Santurce and occupies third place on the all time list in homers with 105.
Жаттықтырушылық мансап
Хендрикс 28 жыл бойы булпен жаттықтырушысы қызметін атқарғандықтан Балтимордың айрықша тұлғасына айналды, бұл "Ориолс" тарихындағы ең ұзақ жаттықтырушылық мерзім. Хендрикс "Ориолс" булпенінде әрдайым тізе сақтандырғыштарды киіп жүретінімен белгілі болды, тіпті ол резервтік шабуылшыны ұстап тұрмаған кезде де. 2005 жылдың қазан айынан бастап оның шарты жаңартылмады, себебі сәуір айында ол жеңіл инсульт алды. 2005 жылғы маусым Хендрикстің ойыншы немесе жаттықтырушы ретінде Балтимор формасын киген 37-ші жылы болды, бұл тағы да клубтық рекорд. Ол сонымен қатар барлық үлкен лига жаттықтырушыларының арасында бір клубпен үздіксіз жұмыс істеген ең ұзақ мерзімді жаттықтырушы болды. Инсультке ұшырағаннан кейін Хендрикс ұйым ішіндегі басқа лауазымға ауыстырылды, бұл клубқа Балтимор қауымдастығындағы оның үлкен беделін пайдалануға мүмкіндік берді; "Ориолс жолына" және бейсбол дәстүрлеріне деген адалдығымен қатар, ол ойынға дейін автограф беруге шексіз уақыт арнады және бейсболдың жақсы ниет елшісі болды. Ол 2006 жылғы Балтимор бейсбол круизін "Алтын принцесса" лайнерімен өткізуге жоспарланған.
Hendricks became a fixture in Baltimore by holding the position of bullpen coach for 28 years, the longest coaching tenure in Orioles history. Hendricks was noted for consistently wearing shin guards in the Orioles bullpen, even when he wasn’t actually catching a potential relief pitcher. His contract was not renewed for that position as of October 2005, in part because he had a mild stroke in April. The 2005 season marked the 37th that Hendricks served in a Baltimore uniform as a player or coach, another club record. He also had the longest active coaching streak with one club among all major league coaches. After his stroke, Hendricks was reassigned to another position within the organization, one that would enable the club to take advantage of his huge popularity within the Baltimore community; along with his loyalty to the "Oriole Way" and to the traditions of baseball, he was a tireless signer of pre game autographs and a general good will ambassador. He was slated to be the host for the 2006 Baltimore Baseball Cruise aboard The Golden Princess.
Өлім
Эльрод Хендрикс Мэриленд штатының Глен Берни қаласында жүрек талмасынан қайтыс болды, туған күніне бір күн қалғанда 65 жасқа толуға тиіс еді. 2006 жылы «Ориолз» командасы Хендрикске құрмет көрсету үшін жейделерінің жеңіне 44 нөмірін жапсырды. Бұл нөмір ресми түрде алынбағанмен, Хендрикс қайтыс болғаннан бері «Ориолз» командасының ешбір ойыншысы оны кимеген. 2007 жылы Балтимордағы Сент-Франсис академиясы оның құрметіне жыл сайынғы бейсбол турнирін ұйымдастырды.
Elrod Hendricks died of a heart attack in Glen Burnie, Maryland, one day shy of his 65th birthday. The Orioles wore the number 44 on the sleeves of their jerseys in 2006, to honor Hendricks. Although the number has not been officially retired, no Oriole player has worn it since Hendricks died. In 2007, St. Frances Academy in Baltimore started an annual baseball tournament in his name.