Оксфорд Университетінің Иисус Колледжінің Тарихы

Кіріспе

Оксфорд университетінің колледжі

Иса колледжі (толық атауы: Королева Елизаветаның қорындағы Оксфорд университетінің Иса колледжі) – Англиядағы Оксфорд университетінің құрамына кіретін колледждердің бірі. Ол қала орталығында, Турл көшесі, Кеме көшесі, Корнмаркет көшесі және Маркет көшесі арасында орналасқан. Колледжді Англия королевасы Елизавета I 1571 жылдың 27 маусымында құрған. Колледждің құрылуына ықпал еткен басты тұлға – Уэльстің Брекон қаласынан шыққан дін қызметкері Хью Прайс (немесе Ап Рис) болды. Колледждің ең көне ғимараттары, бірінші төртбұрышта, 16 және 17 ғасырлардың басында салынған; екінші төртбұрыш шамамен 1640-1713 жылдар аралығында, ал үшінші төртбұрыш шамамен 1906 жылы салынды. Колледждің 400 жылдығына арналған 1971 жылы негізгі аумақта қосымша жатақтар салынды, ал студенттерге арналған пәтерлер Оксфордтың солтүстік және шығыс бөліктерінде бой көтерді. 2021 жылы төртінші төртбұрыш толыққанды аяқталды. Колледжде кез келген уақытта шамамен 475 студент оқиды; колледж директоры – сэр Найджел Шадболт. Колледждің түлектерінің арасында Гарольд Уилсон (Ұлыбританияның екі мәрте премьер-министрі), Кевин Радд (Австралияның премьер-министрі), Норман Вашингтон Мэнли (Ямайканың премьер-министрі), Т. Е. Лоуренс («Арабияның Лоуренсі»), Ангус Бьюкенен (Виктория кресінің иегері), Висконт Санки (Лорд-канцлер), Эдвин Йодер (Пулицер сыйлығының лауреаты, журналист), Роджер Пэрри (медиа және технология кәсіпкері) және 30-дан астам парламент мүшесі бар. Колледждің бұрынғы және қазіргі ғылыми қызметкерлерінің арасында тарихшылар Сэр Горонви Эдвардс, Юваль Ноа Харари және Ниалл Фергюсон, философ Гален Строусон және саяси философ Джон Грей бар. Ғылым саласындағы бұрынғы студенттер мен стипендиаттарға Джон Хоутон (физик) және Нобель сыйлығының лауреаты Питер Дж. Ратклифф жатады.

Қор

Иса колледжі 1571 жылғы 27 маусымда Елизавета I патшаның жарлығымен құрылды. Бұл 1555 жылдан бергі алғашқы жаңа Оксфорд колледжі болды, сол кезде Мэри патшайымның тұсында Тринити колледжі мен Сент-Джон колледжі Рим католик колледждері ретінде негіделген. Колледждің негізгі жарғысында колледждің уставиларын жасау үшін директор (Дэвид Льюис), сегіз ғалым, сегіз шәкірт және сегіз комиссар тағайындалды. Комиссарлардың арасында Хью Прайс болды, ол патшайымнан Оксфордта колледж ашуды өтінді, "өйткені ол Уэльстің белгілі бір ғалымдарын жақсы әдебиеттермен тәрбиелеу үшін өз мүлкін жұмсағысы келді". Колледж бастапқыда дін қызметкерлерін даярлау үшін құрылған. Бұл мақсат Англия, Ирландия және Уэльс аймақтарында Елизавета заманының діни келісімін тарату үшін арнайы, білімді дін қызметкерлерінің қажеттілігін қанағаттандыру болды. Колледж ұсынған пәндердің спектрін кеңейтті, медицина және құқықтан бастап, қазір университетте оқытылатын дерлік барлық пәндерді ұсынады. Елизавета I-нің патенттік хатында 16-шы ғасырда дін қызметкерінің білімі тек теологиядан ғана тұрмайтыны нақты көрсетілді: Құдіретті және Ең Жоғары Алланың даңқы үшін, христиан дінінің таза түрін тарату және сақтау үшін, қателіктер мен ерестерді жою үшін, нағыз адалдықты арттыру және мәңгілікке сақтау үшін, барлық жақсы әдебиеттерді дамыту үшін, тілдерді білу үшін, жастарды адалдыққа, моральға және жүйелі оқуға тәрбиелеу үшін, кедейлік пен қайғыны жеңілдету үшін және соңында біздің елдеріміздегі Мәсіхтің шіркеуінің игілігі мен әл-ауқаты үшін, [ ] ғылым, философия, гуманитарлық ізденістер, еврей, грек және латын тілдерін білу, соңында Киелі теология саласында маман болу үшін, мәңгілікке дейін сақталатын оқу ошағы құрылсын, негізделсін, салынып, орнатылсын. Елизавета I, 27 маусым 1571 жыл. Прайс колледж негізделгеннен кейін де оның ісіне белсенді қатысты. Ол өлімінен кейін жылына 60 фунт стерлинг болатын мұрагерлік күшімен (1574 жылы 60 фунт стерлинг бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сомаға> тең), жаңа колледждің директорын, ғалымдарын және шәкірттерін тағайындау құқығын сұрады және алды. Ол колледждің алдыңғы ауласындағы алғашқы құрылыс жұмыстарын қаржылады, бірақ 1574 жылы қайтыс болғаннан кейін колледжке шамамен 600 фунт стерлингтік біржолғы төлем түсті (1574 жылы 600 фунт стерлинг бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сомаға> тең).

Jesus College was founded on 27 June 1571, when Elizabeth I issued a royal charter. It was the first new Oxford college since 1555, in the reign of Queen Mary, when Trinity College and St John's College were founded as Roman Catholic colleges. The foundation charter named a principal (David Lewis), eight fellows, eight scholars, and eight commissioners to draw up the statutes for the college. The commissioners included Hugh Price, who had petitioned the queen to found a college at Oxford "that he might bestow his estate of the maintenance of certain scholars of Wales to be trained up in good letters." The college was originally intended primarily for the education of clergy. The particular intention was to satisfy a need for dedicated, learned clergy to promote the Elizabethan Religious Settlement in the parishes of England, Ireland and Wales. The college has since broadened the range of subjects offered, beginning with the inclusion of medicine and law, and now offers almost the full range of subjects taught at the university. The letters patent issued by Elizabeth I made it clear that the education of a priest in the 16th century included more than just theology, however:

to the Glory of God Almighty and Omnipotent, and for the spread and maintenance of the Christian religion in its sincere form, for the eradication of errors and heresies, for the increase and perpetuation of true loyalty, for the extension of good literature of every sort, for the knowledge of languages, for the education of youth in loyalty, morality, and methodical learning, for the relief of poverty and distress, and lastly for the benefit and well being of the Church of Christ in our realms, [ ] we have decreed that a College of learning in the sciences, philosophy, humane pursuits, knowledge of the Hebrew, Greek and Latin languages, to the ultimate profession of Sacred Theology, to last for all time to come, be created, founded, built, and established |Elizabeth I| 27 June 1571. Price continued to be closely involved with the college after its foundation. On the strength of a promised legacy, worth £60 a year on his death (approximately £60.0 in 1574 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in present day terms), he requested and received the authority to appoint the new college's principal, fellows and scholars. He financed early building work in the college's front quadrangle, but on his death in 1574 it transpired that the college received only a lump sum of around £600 (approximately £600.0 in 1574 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in present day terms).

17 ғасыр

Корольден басқа, негізгі меценат – Солтүстік Уэльстегі Рутин қаласынан шыққан Эубуле Тельвалл болды, ол 1621 жылы колледж директоры болды; ол Джеймс I-ден колледж үшін жаңа жарғы мен ережелерді алуға қол жеткізді, сонымен қатар зал мен капеллаға жеке қаражатынан 5000 фунт стерлинг жұмсады, бұл оған колледждің екінші негіз салушысы деген атаққа ие болды. Тельвалл 1630 жылдың 8 қазанында 68 жасында қайтыс болды және Иса колледжінің капелласында жерленді, онда оның інісі сэр Бевис Тельвалл (Патшаның жеке бөлмесінің беті және Ұлы гардероб кеңсесінің қызметкері) оның естелігіне ескерткіш орнатты. 17 ғасырдағы басқа да қайырымдылықтардың ішінде Херефорд епископы Герберт Вестфалинг болды, ол екі стипендия мен оқу орнына қолдау көрсетуге жеткілікті мүлік қалдырды (бірақ маңызды шартпен: «туған туыстарым әрқашан басқалардан артықшылыққа ие болсын»). Сэр Эубуле Тельвалл (директор, 1621–1630) өзінің көп ақшасын колледж үшін капелла, зал және кітапхана салуға жұмсады. Әлсіз колоннаданың үстіне салынған кітапхана Фрэнсис Манселлдің (1630–1649) басшылығымен бұзылды, ол сонымен қатар Уэльс ақсүйек отбасыларының ұлдарын колледжге тарту үшін екі қабатты тұрғын үйлер салды. Манселл директорлық қызметінен алынып, оның орнына Майкл Робертс тағайындалды. Қайта жаңғырудан кейін Манселл қысқа мерзімге директор болып қайта тағайындалды, бірақ кейін Леолин Дженкинс пайдасына қызметтен бас тартты. Дженкинс (директор, 1661–1673) колледждің ұзақ мерзімді тұрақтылығын қамтамасыз етті. 1685 жылы қайтыс болғаннан кейін ол кең аумақты мүлікті мұра етті, оны көбінесе Реставрация кезеңіндегі тым көп қарызға батқан жер иелерінен заңгер достары сатып алған. Бұл мүліктер колледждің он алты стипендиясы мен оқу орнын алғаш рет толықтыруға мүмкіндік берді – ресми түрде, олардың он алтысы 1622 жылдан бері қолдау көрсетіліп келді, бірақ колледжтің кірісі олардың барлығын бір уақытта қамтамасыз етуге жеткіліксіз болды. 1713 жылы Уэльс дін қызметкері және бұрынғы студент Эдмунд Мейрике Уэльстің солтүстігінен келген студенттер үшін бірнеше стипендиялар құрды, бірақ қазір бұл стипендиялар барлық Уэльс студенттеріне қолжетімді.

The main benefactor, other than the King, was Eubule Thelwall, from Ruthin, North Wales, who became Principal in 1621; he succeeded in securing a new charter and statutes for the college from James I, having spent £5,000 of his own money on the hall and chapel, which earned him the title of its second founder. Thelwall died on 8 October 1630, aged 68 and was buried in Jesus College Chapel where a monument was erected to his memory by his brother Sir Bevis Thelwall (Page of the King's Bedchamber and Clerk of the Great Wardrobe). Other benefactions in the 17th century include Herbert Westfaling, the Bishop of Hereford, who left enough property to support two fellowships and scholarships (with the significant proviso that "my kindred shallbe always preferred before anie others"). Sir Eubule Thelwall (principal 1621–1630) spent much of his own money on the construction of a chapel, hall and library for the college. The library, constructed above an over weak colonnade, was pulled down under the principalship of Francis Mansell (1630–1649), who also built two staircases of residential accommodation to attract the sons of Welsh gentry families to the college. Mansell was removed from his position as principal and Michael Roberts was installed. After the Restoration, Mansell was briefly reinstated as principal, before resigning in favour of Leoline Jenkins. It was Jenkins (principal 1661–1673) who secured the long term viability of the college. On his death, in 1685, he bequeathed a large complex of estates, acquired largely by lawyer friends from the over mortgaged landowners of the Restoration period. These estates allowed the college's sixteen fellowships and scholarships to be filled for the first time – officially, sixteen of each had been supported since 1622, but the college's income was too small to keep all occupied simultaneously. In 1713, the bequest of Welsh clergyman and former student Edmund Meyricke established a number of scholarships for students from north Wales, although these are now available to all Welsh students.

18-19 ғасырлар

XVIII ғасыр, XVII ғасырдың құлпыруына қарамастан, колледж үшін салыстырмалы түрде тыныш кезең болды. Колледж тарихшысы Дж. Н. Л. Бейкер сол кездегі колледж жазбаларының "курсанттар мен ғалымдардың қабылдануы мен шығуы туралы ғана қарапайым жазбаларды" қамтитынын жазды. XIX ғасырдың бірінші жартысында колледждің академиялық деңгейі төмендеді: кейде лайықты үміткерлердің жетіспеуіне байланысты стипендиялар тағайындалмады, ал студенттер саны азайды: 1842 жылы жаңадан жеті студент қабылданды. 1852 жылы университетті тексеру үшін Корольдік комиссия құрылды. Колледж Уэльспен байланысын сақтап қалуды қалады, ал комиссия мүшелерінің тілегіне қарамастан, бастапқы реформалар шектеулі болды: Уэльстің белгілі бір аймақтарына ғана берілетін стипендиялар бүкіл Уэльске ашылды, ал тағайындалған стипендиялардың жартысы директор мен стипендиаттар білім беру мүддесі үшін тиімді деп тапқан жағдайда ғана уэльстік студенттерге берілуі керек болды. Университет емтихандарында сәтті болғандарға сыйлықтар берілсе де, колледж студенттерінің саны азайды. 1877-1895 жылдары колледж директоры болған Дэниел Харпер академиялық құлдыраудың жалғасқанын атап өтті. 1879 жылы сөйлеген сөзінде ол колледж студенттерінің емтихандардағы жоғары деңгейге жеткендерінің азайғанын және уэльстік студенттердің көптегенінің Иса колледжінен гөрі Оксфордтың басқа колледждерін таңдағанын айтты. Тағы бір Корольдік комиссия құрылды. Бұл колледждегі одан әрі өзгерістерге әкелді: 1882 жылы уэльстік студенттерге ғана арналған стипендиялар барлығына ашылды, ал 24 стипендияның жартысы ғана (барлығының орнына) уэльстік үміткерлерге арналды. Содан кейін студенттер саны біртіндеп өсті және колледждегі уэльстік емес студенттердің үлесі артты, сондықтан 1914 жылға қарай студенттердің жартысы ғана уэльстік болды. Соғыс аралық жылдары (1918-1939 жж.) кейбір адамдар Иса колледжін шағын және артта қалған колледж деп қарады; ол дәстүрлі түрде ең беделді саналатын жеке мектептерден салыстырмалы түрде аз студенттерді тартты. Алайда, колледжге грамматикалық мектептерден (әсіресе Солтүстік Англия мен Шотландиядан) көптеген дарынды студенттер келді. Осы мектеп оқушыларының арасында кейін Ұлыбританияның премьер-министрі болған Гарольд Уилсон да болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген стипендиаттар қарулы күштерде қызмет етті немесе Оксфордта соғысқа қатысты жұмыстарды атқарды. Колледж студенттерге толы болды, өйткені ол ғимараттары реквизицияланған басқа колледждердің студенттеріне жатақхана берді, сондай-ақ әскери курстарда офицерлерді орналастырды. Колледж 1907 жылдан 1947 жылға дейін өзінің ғылыми зертханаларына ие болды, оларды (соңғы үш жылды қоспағанда) 1907 жылдан 1944 жылға дейін колледж стипендиаты болған физикалық химияшы Дэвид Чэпман басқарды. Жабылу кезінде олар университеттегі соңғы колледждік ғылыми зертханалар болды. Олар колледждің бұрынғы директорының есімімен аталып, сэр Леолин Дженкинс зертханалары деп аталды. Зертханалар ғылыми зерттеулер мен оқыту (әсіресе химияда) колледждің академиялық өмірінің маңызды бөлігіне айналды. Ашылу салтанатына арналған буклетте колледждегі ғылым студенттерінің саны соңғы жылдары тез өскені және колледж зертханаларының студенттердің оқуын қамтамасыз етуге көмектесетіні, сондай-ақ Оксфордта зерттеу жұмыстарын жалғастыруды қалаған Уэльс университетінің түлектерін тартуға мүмкіндік беретіні айтылды. Колледждің ғылым оқытушыларының бірі мен Императорлық химиялық өнеркәсіптер (ICI) арасындағы байланыс екі дүниежүзілік соғыс аралығында 17 студенттің ICI-ге қосылуына әкелді, олардың кейбіреулері, мысалы Джон Роуз, компанияда жоғары деңгейге жетті. Университет студенттерге орталықтандырылған жабдықтар ұсына бастаған кезде зертханалар қажетсіз болды және 1947 жылы жабылды. Студенттердің үштен бірінен жартысына дейін әйелдер құрайды. Сэр Джон Хабакук (1967-1984) және сэр Питер Норт (1984-2005) университет вице-канцлері қызметтерін 1973 жылдан 1977 жылға дейін және 1993 жылдан 1997 жылға дейін атқарды.

The 18th century, in contrast to the disruption of the 17th century, was a comparatively quiet time for the college. A historian of the college, J. N. L. Baker, wrote that the college records for this time "tell of little but routine entries and departures of fellows and scholars". During the first half of the 19th century, the academic strength of the college diminished: scholarships were sometimes not awarded because of a lack of suitable candidates, and numbers fell: there were only seven new entrants in 1842. A Royal Commission was appointed in 1852 to investigate the university. The college wished to retain its links with Wales, and initial reforms were limited despite the wishes of the commissioners: those scholarships that were limited to particular parts of Wales were opened to the whole of Wales, and half of the fellowships awarded were to remain open only to Welshmen if and so long as the Principal and Fellows shall deem it expedient for the interests of education in connection with the Principality of Wales. The numbers of students at the college still fell, despite prizes being awarded for success in university examinations. Daniel Harper, principal from 1877 to 1895, noted the continuing academic decline. Speaking in 1879, he noted that fewer students from the college were reaching high standards in examinations, and that more Welsh students were choosing to study at other Oxford colleges in preference to Jesus. A further Royal Commission was appointed. This led to further changes at the college: in 1882, the fellowships reserved to Welshmen were made open to all, and only half (instead of all) of the 24 scholarships were to be reserved for Welsh candidates. Thereafter, numbers gradually rose and the non Welsh element at the college increased, so that by 1914 only about half of the students were Welsh. In the inter war years (1918–1939) Jesus was seen by some as a small college and something of a backwater; it attracted relatively few pupils from the public schools traditionally seen as the most prestigious. The college did, however, attract many academically able entrants from the grammar schools (particularly those in northern England and Scotland). Among these grammar school boys was Harold Wilson, who would later become Prime Minister of the United Kingdom. During the Second World War, many of the fellows served in the armed forces or carried out war work in Oxford. The college remained full of students, though, as it provided lodgings for students from other colleges whose buildings had been requisitioned, and also housed officers on military courses. The college had its own science laboratories from 1907 to 1947, which were overseen (for all but the last three years) by the physical chemist David Chapman, a fellow of the college from 1907 to 1944. At the time of their closure, they were the last college based science laboratories at the university. They were named the Sir Leoline Jenkins laboratories, after a former principal of the college. The laboratories led to scientific research and tuition (particularly in chemistry) becoming an important part of the college's academic life. The brochure produced for the opening ceremony noted that the number of science students at the college had increased rapidly in recent years, and that provision of college laboratories would assist the tuition of undergraduates, as well as attracting to Jesus College graduates of the University of Wales who wished to continue their research at Oxford. A link between one of the college science lecturers and Imperial Chemical Industries (ICI) led to 17 students joining ICI between the two World Wars, some, such as John Rose, reaching senior levels in the company. The laboratories became unnecessary when the university began to provide centralised facilities for students; they were closed in 1947. between one third and one half of the undergraduates are women. Sir John Habakkuk (principal 1967–1984) and Sir Peter North (principal 1984–2005) both served terms as Vice Chancellor of the university, from 1973 to 1977 and from 1993 to 1997 respectively.

21 ғасыр

Колледждің мұрагерлік қонағы Пемброк және Монтгомери графтары лауазымы бойынша болып қалады. Қазіргі қонақ – Уильям Герберт, Пемброктың 18-ші графы, Монтгомеридің 15-ші графы. Кембридждегі Иса, Магдалина және Сидни Суссекс колледждері – мұрагерлік титул иелері арқылы регламентпен бекітілген визитацияларды сақтап қалған үш Оксбридж колледжі.

Орналасуы және ғимараттары

Негізгі ғимараттар Оксфордтың орталығында, Тёрл көшесі, Шип көшесі, Корнмаркет көшесі және Маркет көшесі арасында орналасқан. Бас кіреберіс Тёрл көшесінде. Ғимараттар үш төртбұрышқа бөлінген, бірінші төртбұрышта ең көне колледж ғимараттары, ал үшінші төртбұрышта ең жаңасы орналасқан. Негізгі жарғы колледжге Маркет көшесі мен Шип көшесі арасындағы жерді (қазірге дейін колледж пайдаланады) және сол жердегі бұрынғы университет академиялық залының ғимараттарын, атақты White Hall-ды берді. Қазір бірінші төртбұрышты қоршап тұрған ғимараттар 1571 және 1620 жылдар аралығында кезең-кезеңмен салынды; колледж директорының жатақханасы соңғы болып тұрғызылды. Құрылыс баяу жүрді, себебі жаңа колледждің бұрынғы колледждерге қарағанда "мол қаржысы" болмады. Жаңа ғимараттар аяқталмай тұрып, студенттер White Hall-дың ескі ғимараттарында тұрды.

Бірінші төртбұрышты

Шатыр 1621 жылғы 28 мамырда қасиетті деп жарияланып, 1636 жылы кеңейтілді. Архитектура тарихшысы Джайлс Ворсли шіркеудің шығыс терезесін (1636 жылы қосылған) готикалық дәстүрді сақтаудың емес, готикалық жаңғыру сәулетінің мысалы ретінде сипаттады, себебі ескірген стильді пайдалану туралы шешім қабылданды – классикалық сәулет «құрылыс салуға лайықты жалғыз стиль» ретінде қабылданған еді. Джонатан Эдвардс (1686 жылдан 1712 жылға дейін қызмет еткен) өмірі бойы шіркеудің ішкі бөлігіне 1000 фунт стерлинг (қазіргі шақта шамамен) жұмсады, соның ішінде 1693 жылы шіркеудің негізгі бөлігін шіркеудің батыс жағындағы алды-бөлмеден (батыс соңында) бөліп тұратын қоршау қосылды. Өзгерістерге қатысты пікірлер әртүрлі болды. 1864 жылғы 21 қазанда «Building News» басылымы қалпына келтіру жұмыстары аяқталуға жақын екенін және «көтеріңкі» сипатта екенін хабарлады. Жаңа «әдемі» арка шығыс терезесін «жақсы көрсетіп тұр», сондай-ақ «басқа да жақсартулар» бар, оның ішінде «әдемі рередос» бар екені айтылды. Ал архитектура тарихшысы Николаус Певснер рередосты «тынышсыз әдемі» деп атады. Колледж директоры I санаттағы ғимараттағы жатақханада тұрады, ол шіркеудің (шығысқа қарай) және залдың (батысқа қарай) арасындағы бірінші төртбұрыштың солтүстік жағында орналасқан. Олар бірінші төртбұрыштың соңғы бөлігі болды. 1621 жылдан 1630 жылға дейін колледж директоры болған Сэр Эубуле Телуолл өз қаражатымен жатақхананы салдырды, оған (антиквар Энтони Вудтың сөзімен) «көрнекті өрнекпен ойылған ағаш жапсырмасымен безендірілген өте әдемі асхана» кірді. Есіктің үстіндегі қабықша тәрізді күмбез (Певснер оны «әдемі» деп атады) Шіркеу сияқты, оны 1613 және 1620 жылдар аралығында Гриффит Пауэлл негізінен салдырды және ол 1620 жылы қайтыс болғаннан кейін жақын арада аяқталды. 1741 және 1742 жылдары емен қабырғалы төбе жабыншақпен жабылып, шатыр кеңістігінде бөлмелер жасалды. Певснер колледж гербін қамтитын солтүстік қабырғадағы 1741 жылғы картушты «ірі [және] бай» деп сипаттады. Сондай-ақ, колледжге қызмет еткен тағы екі монархтың сарай суретшілерінің туындылары бар: Карл I (Антони ван Дейк) және Карл II (Сэр Питер Лелли).

The chapel was dedicated on 28 May 1621, and extended in 1636. The architectural historian Giles Worsley has described the chapel's east window (added in 1636) as an instance of Gothic Revival architecture, rather than Gothic Survival, since a choice was made to use an outdated style – classical architecture had become accepted as "the only style in which it was respectable to build". Jonathan Edwards (principal from 1686 to 1712) is reported to have spent £1,000 (approximately £ in present day terms) during his lifetime on the interior of the chapel, including the addition of a screen separating the main part of the chapel from the ante chapel (at the west end) in 1693. Views of the changes have differed. On 21 October 1864, Building News reported that the restoration was nearing completion and was of "a very spirited character". It said that the new "handsome" arch showed the east window "to great advantage", with "other improvements" including a "handsome reredos". In contrast, the architectural historian Nikolaus Pevsner called the reredos "heavily gorgeous". The principal of the college resides in the lodgings, a Grade I listed building, on the north side of the first quadrangle between the chapel (to the east) and the hall (to the west). They were the last part of the first quadrangle to be built. Sir Eubule Thelwall, principal from 1621 to 1630, built the lodgings at his own expense, to include (in the words of the antiquarian Anthony Wood) "a very fair dining room adorned with wainscot curiously engraven". The shell hood over the doorway (which Pevsner called "beautiful") Like the chapel, it was largely built by Griffith Powell between 1613 and 1620, and was finally completed soon after his death in 1620. In 1741 and 1742, the oak beamed roof was covered with plaster to make rooms in the roof space. Pevsner described the 1741 cartouche on the north wall, which contains the college crest, as "large [and] rich". There are also portraits by court artists of two other monarchs who were college benefactors: Charles I (by Anthony van Dyck) and Charles II (by Sir Peter Lely).

Екінші төртбұрышты

1640 жылы Фрэнсис Манселл (1630 жылы директор болып тағайындалды) солтүстік және оңтүстік жағындағы ғимараттармен екінші төртбұрышты салуды бастады; ағылшын азаматтық соғысы салдарынан жұмыс уақытша тоқтатылды. 1676 жылы жұмыс қайта басталды, ал кітапхана (қазіргі Fellows' Library) 1679 жылы аяқталды. Джонатан Эдвардс (1688-1712 жылдар аралығында директор болған) кезінде төртбұрышты толықтыру үшін қосымша бөлмелер салынды; жоба оның 1712 жылы қайтыс болуынан кейін аяқталды. Голландтық қақпалардың бүйір жақтары оюлы және жартылай дөңгелек пішіндес. Феллолардың кітапханасында колледждің бұрынғы кітапханасында қолданылған, шамамен 1628 жылға дейін жасалған қайыс өрнегімен безендірілген кітап сөрелері сақталған. Тағы бір автор (1914 жылы төртбұрыш ішінде студенттерге арналған жаңа кітапхана ашылғаннан кейін) оны "Оксфорд кітапханаларының ең әдемілерінің бірі және ең сирек келінетін жерлерінің бірі" деп атады. Кітапханада 11 000 көне басылған кітап, колледждің көптеген сирек мәтіндері, соның ішінде 1545 жылғы Филипп Меланхтон және басқалар қол қойған грек Киелі кітабы, ғалым және философ Лорд Герберт Черберидің кітапханасының көп бөлігі, Роберт Бойль мен сэр Исаак Ньютонның 17 ғасырдағы еңбектері сақталған.

Үшінші төртбұрышты

Ұзын, бірақ тар үшінші төртбұрыш солтүстігінде Шып-стритпен, ал батысында колледж директорының жеке үйінің бағымен шектеседі – колледж негізі қаланғаннан бері осы жердегі жерге иелік етеді. 18 ғасырда бұл жерде колледждің атқоралары орналасқан. 1904 жылы болған өрт салдарынан атқоралар мен Шып-стритке қарайтын қақпа қиратылды. 1906 және 1908 жылдар аралығында Шып-стритке іргелес жаңа ғимараттар салынды, осылайша колледж үшін үшінші төртбұрыш құрылды. Онда колледждің ғылыми зертханалары (қазір жабық), жаңа қақпа мұнарасы, сондай-ақ студенттерге арналған қосымша тұрғын үй және кітапхана орналасқан. Кітапхана ірі демеушінің құрметіне Мейрике кітапханасы деп аталды. Алғашқыда 1865 жылдан бері екінші төртбұрышта магистранттарға арналған кітапхана болған, ол 1882 жылдан бастап Мейрике кітапханасы деп аталды. Бұл кітапхана колледждің 400 жылдығын мерекелеу мақсатында Ескі түлектерге қаражат жинау науқанынан кейін салынды және 1971 жылы Уэльс принці ашты. Қауым мүшелерінің бағы Ескі түлектер ғимараты мен екінші төртбұрыштың батыс жағындағы бөлмелердің арт жағында орналасқан. 2002 жылы колледждің иелігіндегі дүкендердің үстіндегі ғимаратты қайта жаңарту жобасы аяқталды. Жұмыс барысында төменгі қабат студенттер мен оқытушылардың бөлмелерінен жаңа Жас ортақ бөлмеге (JCR) айналдырылды, ол студенттер санының артуына байланысты екінші төртбұрыштағы бұрынғы ортақ бөлмеге қарағанда кеңірек болды.

Төртінші төртбұрышты

2019 жылы колледжге тиесілі Нортгейт Хаус коммерциялық мүлігінің Корнмаркет және Маркет көшелерінің бұрышында қайта құрылысы басталды. Жоспар бойынша, бұл жұмыс сауда орындарының үстінде студенттерге арналған жаңа жатақхананы, сондай-ақ жаңа алаң мен басқа да оқу корпустарын салуды көздеген. Құрылыстың 2021 жылы колледждің 450 жылдығына дейін аяқталуы күтілді. Жаңа ғимаратқа жобаға негізгі қаржылық көмек көрсеткен, қайтыс болған миллиардер кәсіпкер және меценат Ченг Ю Тунгтің есімі берілді.

Басқа ғимараттар

Колледж 1903 жылы спорт алаңы ретінде пайдалану үшін шығыс Оксфордта (Каули жолының жанында) жер сатып алды. Колледждің бұрынғы түлегі Эдвин Стивенстің қайырымдылығының арқасында 1974 жылы Оксфордтың солтүстігіндегі Вудсток жолында студенттік жатақтар салынды, ол оның құрметіне "Стивенс Клоуз" деп аталды. Колледж сонымен қатар Стип-стритте студенттердің тұруы үшін пайдаланылатын бірнеше үйге ие. Колледж Стип-стритте тағы бір жерді 1,8 миллион фунт стерлингке сатып алды, ол 5,5 миллион фунт стерлинг сомасында қайта жаңартылып, 31 студенттік бөлмеге жеке дәретханасы бар бөлмелер, 100 орындық лекциялық зал және басқа оқу кабинеттерімен жабдықталды. Стип-стрит орталығы 2010 жылдың 25 қыркүйегінде Оксфорд университетінің канцлері, Барнстың лорды Паттен тарапынан ресми түрде ашылды.

Директорлар мен стипендиаттар

Колледжді ректор мен профессорлар басқарады. Ректор "әдеби немесе ғылыми жетістіктерімен немесе университетте немесе басқа жерде білім беру саласындағы қызметімен ерекшеленетін адам" болуы керек. Ректор "колледждің барлық мүшелері мен оған байланысты барлық адамдарға" билік етеді және "білім беру және тәртіп мәселелерінде жалпы қадағалауды" жүзеге асырады. Қазіргі ректор, сэр Найджел Шэдболт 2015 жылы тағайындалды. Колледж 1571 жылы негісталғанда, алғашқы жарғы Дэвид Льюисті ректор етіп тағайындады және тағы сегіз адамды колледждің алғашқы профессорлары деп атады. 1622 жылғы жарғы 16 профессорға рұқсат берді. Колледж жарғысында әртүрлі санаттағы профессорлар қарастырылған. Профессорлық профессорлар – университет колледжге университет тағайындаған профессорлар мен оқытушылар. Осы профессорлық лауазымдардың бірі – кельт тілі бойынша Иса профессоры, ол ағылшын университетіндегі кельт тануының жалғыз кафедрасы. Сэр Джон Рис және Эллис Эванс сияқты кельт ғалымдары 1877 жылы құрылғаннан бері осы лауазымды иеленді. Қазіргі уақытта лауазымды 2020 жылы бұрынғы иегері Томас Чарльз Эдвардс 2011 жылы зейнеткерлікке шыққаннан кейін алған Дэвид Уиллис атқарады. Зоологтар Чарльз Годфрей мен Пол Харви екеуі де профессорлық профессорлар. Ресми профессорлар – колледжде оқу-әдістемелік немесе әкімшілік қызметтерді атқаратын адамдар. Бұрынғы ресми профессорларға композитор және музыка зерттеушісі Джон Колдуэлл, тарихшылар сэр Горонви Эдвардс және Ниалл Фергюсон, философ Гален Строусон және саяси философ Джон Грей кіреді. Сондай-ақ аға және кіші ғылыми қызметкерлер де бар. Зейнеткерлікке шыққан ректорлар мен профессорлар "құрметті профессорлар" ретінде сайлана алады. Олардың алғашқысы 1897 жылы Джон Вириаму Джонс болды. Колледждің бұрын миссионерлік профессорлар санаты болған, оларды негізін қалаушы Леолин Дженкинс (бұрынғы ректор) есімімен Леолин профессорлары деп атаған. 1685 жылы өсиетінде ол былай деп мәлімдеді: "Оның Ұлылық флотында және шетел плантацияларында жұмыс істейтін қасиетті шенді адамдар тым аз екендігі анық". Осы мәселені шешу үшін ол Иса колледжінде екі профессорлық орны құрды, олардың иелері лорд-адмиралдың және Лондон епископының басшылығымен "оның Ұлылық флотының кез келгенінде немесе оның Ұлылық плантацияларында" дін қызметкерлері ретінде қызмет етуі керек. Соңғысы Фредерик де Уинтон 1876 жылы тағайындалды және 1932 жылы қайтыс болғанға дейін оның профессорлығын жүргізді. Бұл санатты 1877 жылы Оксфорд және Кембридж университеттерінің комиссиясы жоюға мәжбүр болды, бұл де Уинтон сияқты қолданыстағы иеленушілердің құқықтарын шектемеді. 19-ғасырда жойылған тағы бір профессорлық санат – 1636 жылы король Чарльз І құрған және Канал аралдарының тума тұрғындары қолдаған "Канал аралдарын оларды сипаттаған экстремалды кальвинизмнен қайтарып алу" үшін құрылған Король Чарльз І-нің профессорлары. Мұндай алғашқы профессор Дэниел Бревинт болды. Колледждің қазіргі жарғыларына сәйкес, құрметті профессорлар Басқару кеңесінің отырыстарында дауыс бере алмайды және ақшалай сыйақы алмайды. Колледждің үш бұрынғы ректоры (Джон Кристи, сэр Джон Хабакук және сэр Питер Норт) зейнеткерлікке шыққанда құрметті профессорлар болып сайланды. Кейбір құрметті профессорлар бұрын колледждің профессорлары болған, басқалары колледждің ескі мүшелері болған, ал кейбіреулері екі санатта да болған. Басқалары сайлау алдында колледжмен ешқандай академиялық байланыста болған жоқ. Олардың кейбіреулері белгілі уэльстер болды. Мысалы, уэльстік кәсіпкер сэр Альфред Джонс 1902 жылы, ал уэльстік судья сэр Сэмюэл Эванс, Жоғары соттың мұрагерлік, ажырасу және адмиралтейство бөлімінің президенті 1918 жылы сайланды. Уэльстік саясаткер Дэвид Ллойд Джордж 1910 жылы ол қазынашылық канцлері болған кезде құрметті профессорлыққа сайланды. Ол сол кездегі ректор сэр Джон Риске осы құрмет үшін колледжге алғыс білдіріп, былай деп жазды: "Сізге және Иса колледжінің профессорларына мені өздеріңіздің қатарыңызға таңдап алған үлкен құрмет туралы терең сезімді білдіргім келеді. Мен үшін осылай Иса колледжімен тығыз байланыста болу ерекше қуаныш. Уэльс ретінде мен қуанышпен және мақтанышпен бақыладым, әсіресе сіз біздің елімізбен тығыз байланысты колледждің ректоры болғаннан бері, өзімді оның мүшесі деп табуды ойламадым, мен шын жүректен айта аламын, мен осы профессорлықтан артық бағалай...". Колледж 1998 жылы құрметті профессорлардың саны басқа Оксфорд колледждерінің орташа көрсеткіштерінен айтарлықтай төмен екенін атап өтті және олардың санын арттыру үшін жүйелі тәсілді қабылдады. Сол жылы жеті құрметті профессор сайланды, ал 1999 жылы тағы бес профессор сайланды. Колледждің құрметті профессорларының арасында өз елдерінің премьер-министрлері болған екі ескі мүше болды: Норман Вашингтон Мэнли, ол Иса колледжінде Родс стипендиясы бойынша оқыған және 1955 жылдан 1962 жылға дейін Ямайканың бас министрі болған, және Гарольд Уилсон, ол екі рет Ұлыбританияның премьер-министрі болған (1964–1970 және 1974–1976). Алғашқы әйел құрметті профессоры журналист және теледиктор Франсин Сток болды.

The college is run by the Principal and Fellows. The Principal must be "a person distinguished for literary or scientific attainments, or for services in the work of education in the University or elsewhere". The Principal has "pre eminence and authority over all members of the College and all persons connected therewith" and exercises "a general superintendence in all matters relating to education and discipline". The current Principal, Sir Nigel Shadbolt, was appointed in 2015. When the college was founded in 1571, the first charter installed David Lewis as Principal and named eight others as the first Fellows of the college. The statutes of 1622 allowed for 16 Fellows. The college statutes provide for various categories of Fellows. Professorial Fellows are those Professors and Readers of the university who are allocated to the college by the university. One of these professorships is the Jesus Professor of Celtic, which is the only chair in Celtic Studies at an English university. Celtic scholars such as Sir John Rhys and Ellis Evans have held the position since its creation in 1877. The chair is currently held by David Willis, who took up the position in 2020 after the previous holder Thomas Charles Edwards retired in 2011. The zoologists Charles Godfray and Paul Harvey are both Professorial Fellows. Official Fellows are those who hold tutorial or administrative appointments in the college. Past Official Fellows include the composer and musicologist John Caldwell, the historians Sir Goronwy Edwards and Niall Ferguson, the philosopher Galen Strawson and the political philosopher John Gray. There are also Senior and Junior Research Fellows. Principals and Fellows who retire can be elected as Emeritus Fellows. The first of these was John Viriamu Jones in 1897. The college formerly had a category of missionary Fellows, known as Leoline Fellows after their founder, Leoline Jenkins (a former principal). In his will in 1685, he stated that "It is but too obvious that the persons in Holy Orders employed in his Majesty's fleet at sea and foreign plantations are too few." To address this, he established two Fellowships at Jesus College, whose holders should serve as clergy "in any of his Majesty's fleets or in his Majesty's plantations" under the direction of the Lord High Admiral and the Bishop of London respectively. The last of these, Frederick de Winton, was appointed in 1876 and held his Fellowship until his death in 1932. This category was abolished in 1877 by the Oxford and Cambridge Universities Commission, without prejudice to the rights of existing holders such as de Winton. Another category of Fellowship that was abolished in the 19th century was that of the King Charles I Fellows, founded by King Charles in 1636 and tenable by natives of the Channel Islands in an attempt by him to "reclaim the Channel Islands from the extreme Calvinism which characterised them." The first such Fellow was Daniel Brevint. Under the current statutes of the college, Honorary Fellows cannot vote at meetings of the Governing Body and do not receive financial reward. Three former principals of the college (John Christie, Sir John Habakkuk and Sir Peter North) have been elected Honorary Fellows on retirement. Some Honorary Fellows were formerly Fellows of the college, others were Old Members of the college, and some were in both categories. Others had no previous academic connection with the college before their election. Some of these were distinguished Welshmen – for example, the Welsh businessman Sir Alfred Jones was elected in 1902 and the Welsh judge Sir Samuel Evans, President of the Probate, Divorce and Admiralty Division of the High Court, was elected in 1918. The Welsh politician David Lloyd George was elected to an Honorary Fellowship in 1910 when he was Chancellor of the Exchequer. He wrote to Sir John Rhys, the Principal at the time, to thank the college for the honour, saying:

I wish to express to you and to the Fellows of Jesus College my deep sense of the great honour which you have done me in electing me to be one of your body. It is a very special gratification to me to be associated in this intimate way with Jesus College. As a Welshman, I have watched with pleasure and pride the prosperity, especially since you have been Principal, of the college which is so closely connected with our country, little thinking ever to find myself a member of it; and I can honestly say that no honour can fall to my lot which I shall prize more highly than this Fellowship which you have conferred upon me. Please accept and express to the Fellows of the college my hearty and sincere thanks. Ever yours sincerely, D. LLOYD GEORGE. The first three Honorary Fellows, all former students of the college, were elected in October 1877: John Rhys, the first Jesus Professor of Celtic (later an Official Fellow (1881–1895) and Principal (1895–1915)); the historian John Richard Green; and the poet Lewis Morris. The college noted in 1998 that the number of Honorary Fellows of the college was markedly below the average of other Oxford colleges and it adopted a more methodical approach to increase numbers. Seven Honorary Fellows were elected that year, followed by another five in 1999. The college's Honorary Fellows have included two Old Members who later became Prime Minister of their respective countries: Norman Washington Manley, who studied at Jesus College as a Rhodes Scholar and who was Chief Minister of Jamaica from 1955 to 1962, and Harold Wilson, who was twice British Prime Minister (1964–1970 and 1974–1976). The first female honorary fellow was the journalist and broadcaster Francine Stock.

Түлектер

Колледждің көрнекті бұрынғы студенттерінің қатарында саясаткерлер, ғалымдар, жазушылар, әртістер мен ғалымдар бар. Т. Э. Лоуренс («Арабияның Лоуренсі»), 1916–1918 жылдардағы араб көтерілісіне қатысқандығымен және «Жеті бағаналы даналық» сияқты еңбектерімен танымал, колледжде тарихты оқыған. Оның крестшілер қамалына арналған диссертациясы (орталық Шығысқа деген құштарлығының бастауы болған зерттеу жұмысы) Қауымдастық кітапханасында сақталады. Колледждің бұрынғы студенттерінің ішінде 1964–1970 және 1974–1976 жылдары Ұлыбританияның премьер-министрі болған Гарольд Уилсон, Австралияның премьер-министрі болған Кевин Радд, Ямайканың премьер-министрі болған Норман Вашингтон Мэнли, Африка Ұлттық Конгресінің негізін қалаушы және президенті Пиксли ка Исака Семе, 1680–1685 жылдары Парламент палатасының спикері болған сэр Уильям Уильямс және 1929–1935 жылдары Лорд-канцлер болған Лорд Сэнки бар. Ұлыбританияның үш негізгі саяси партиясының парламент мүшелері, сондай-ақ Австралиядан (Нил Блэветт), Жаңа Зеландиядан (Гарольд Рашворт), Шри-Ланкадан (Лалит Атулатмудали) және АҚШ-тан (Хизер Уилсон) келген саясаткерлер де оқыған. Колледждің көрнекті Уэльс дін қызметкерлерін тәрбиелейтіні туралы құрылтайшылардың үміті, бұрынғы студент А. Г. Эдвардс 1920 жылы Уэльс шіркеуі таратылған кезде Уэльстің алғашқы архиепископы болып сайланғанда ішінара орындалды. Глин Саймон (1968–1971 жылдары архиепископ) және Гвилим Оуэн Уильямс (1971–1982 жылдары архиепископ) сияқты кейінгі Уэльс архиепископтары да осы колледжде білім алған. Сэр Джон Моррис Джонс және сэр Томас (Т. Х.) Парри Уильямс, ал тарихшылар тізіміне колледждің алғашқы түлегі Дэвид Пауэлл кіреді, ол 1584 жылы Уэльстің алғашқы баспа тарихын жариялаған, Виктория дәуірінің тарихшысы Дж. Р. Грин және тарихшы Ричард Дж. Эванс кіреді. Ангус Бьюкенен Бірінші дүниежүзілік соғыста Виктория кресімен марапатталған. Рекордты жаңартқан, төрт мүшесі жоқ теңізші Хилари Листер де осы жерде оқыған, ал өнер мен ойын-сауық саласында актер Элвин Брук Джонс (1911–1962), «Мастермайд» телешоуының жүргізушісі Магнус Магнуссон және теледидардағы ауа райының хабаршылары Кирсти Маккейб және Сиан Ллойд сияқты тұлғалар бар. 1997 жылдан бері Оксфордта геометрия профессоры Найджел Хитчин, 2008 жылы Рамфорд медалін жеңіп алған физик Эдвард Хиндс, Ғылым мұражайының директоры Крис Рэпли және зоологтар Эдвард Багналл Полтон мен Джеймс Бронте Гэтенби де осы колледжді бітірген.

Notable former students of the college have included politicians, scientists, writers, entertainers and academics. T. E. Lawrence ("Lawrence of Arabia"), known for his part in the Arab Revolt of 1916–1918 and for his writings including Seven Pillars of Wisdom, studied history at the college. His thesis on Crusader castles (the fieldwork for which marked the beginning of his fascination with the Middle East) is held in the Fellows' Library. Other former students include Harold Wilson, who was Prime Minister of the United Kingdom from 1964 to 1970 and 1974–1976, Kevin Rudd who was Prime Minister of Australia, Norman Washington Manley who was Prime Minister of Jamaica, Pixley ka Isaka Seme (a founder and president of the African National Congress), Sir William Williams (Speaker of the House of Commons 1680–1685), and Lord Sankey (Lord Chancellor 1929–1935). Members of Parliament from the three main political parties in the United Kingdom have attended the college, as have politicians from Australia (Neal Blewett), New Zealand (Harold Rushworth), Sri Lanka (Lalith Athulathmudali) and the United States (Heather Wilson). The founders' hopes that their college would produce prominent Welsh clergy were fulfilled in no small measure when a former student, A. G. Edwards, was elected the first Archbishop of Wales when the Church in Wales was disestablished in 1920. Two later Archbishops of Wales, Glyn Simon (Archbishop from 1968 to 1971) and Gwilym Owen Williams (Archbishop 1971–1982) were also educated at the college. Sir John Morris Jones, and Sir Thomas (T. H.) Parry Williams, whilst the list of historians includes the college's first graduate, David Powel, who published the first printed history of Wales in 1584, the Victorian historian J. R. Green, and the historian Richard J. Evans. Angus Buchanan won the Victoria Cross during the First World War. Record breaking quadriplegic solo sailor Hilary Lister was also a student here, whilst from the field of arts and entertainment there are names such as Elwyn Brook Jones, actor, (1911–1962), Magnus Magnusson, presenter of Mastermind, and television weather presenters Kirsty McCabe and Siân Lloyd. Nigel Hitchin, the Savilian Professor of Geometry at Oxford since 1997, studied at the college, as did Edward Hinds (a physicist who won the Rumford Medal in 2008), Chris Rapley (director of the Science Museum), and the zoologists Edward Bagnall Poulton and James Brontë Gatenby.

Кітапхана және мұрағат

Иса колледжінің негізгі кітапханасы – Мейрик кітапханасы; ескі басылған кітаптар тарихи Fellows кітапханасында сақталған. Орта ғасырлық қолжазбалар Бодлей кітапханасына жіберіліп, онда сақтаулы тұр. Колледждің құрылғаннан бергі әкімшілік құжаттары, сондай-ақ көптеген құжаттар, фотосуреттер және баспа материалдары мұрағатта сақталған. Кельт кітапханасы да бар. 2021 жылы Колледж кітапханашысы Оуэн Макнайт болды. Иса колледжіне тиесілі орта ғасырлық және жаңа заманғы қолжазбалар 11 ғасырға дейін жетеді және 1886 жылдан бері Бодлей кітапханасында сақтаулы. Уэльс тіліндегі ең маңызды қолжазбалардың бірі – Герсттің Қызыл кітабы (1285–1320) Иса колледжінде сақталған. Заманауи қолжазбаларға Т. Э. Лоуренстің студенттік диссертациясы (MS. 181) кіреді.

Спорт

Оксфордтың көптеген колледждері сияқты, Иса колледжі студенттерге спорттық жабдықтармен қамтамасыз етеді, соның ішінде Коули жолынан тыс, Оксфордтың шығысында орналасқан Бартлемас деп аталатын ойын алаңдары бар (бұл жер Бартоломей капеліне жақындығымен байланысты). Мұнда футбол, регби, нетбол, хоккей, крикет және теннис ойнауға болады. Скуош корлары Санкт-Кросс жолындағы жеке қала орталығында орналасқан. Колледж студенттерге университет гимназиясының және Иффли жолындағы бассейннің мүшелігін де ұсынады. Иса колледжінің қайық клубы (әдетте JCBC деп қысқартылады) – колледж мүшелері үшін арналған қайық спорты клубы. Клуб 1835 жылы құрылған, бірақ колледжде қайық спорты клуб құрылғанға дейін де болған: 1815 жылы Оксфордта колледж командалары арасындағы алғашқы жарысқа колледждің қайығы қатысқан, ол Брасеноз колледжінің командасымен жарысқан. Бұл сол кезде жарысқа қатысқан жалғыз екі колледж болған болуы мүмкін, ал Брасеноздің қайығы көбінесе жеңіске жеткен. Еркектердің де, әйелдердің де бірінші VIII командалары Eights Week кезінде, яғни негізгі колледж жарыстарында «Өзен басында» болған емес, бірақ әйелдердің бірінші VIII командасы 1980 және 1983 жылдар аралығында көктемгі жарыстарда, Torpids кезінде «Өзен басында» болды. Иса колледжінің қайықтары да басқа сәтті маусымдарды өткізді: 1896 жылғы Иса колледжінің қайығы университеттегі ең жылдам қайықтардың бірі ретінде танымал болды, ал 1993 жылы әйелдердің бірінші VIII командасы Torpids және Eights Week жарыстарындағы бірінші дивизионда «жарлы» жеңімпаз атанды, бұл жетістік колледж архивінде команданың «онжылдықтың ең үздік командасы, тіпті соңғы үш онжылдықтың командасы» деп сипатталуына әкелді. Колледждің бірнеше мүшесі Кембридж университетіне қарсы қайық жарысында және әйелдер қайық жарысында университет құрамында қатысқан. Барни Уильямс, колледжде оқыған канадалық қайықшы, 2004 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында күміс медаль жеңіп алды және 2005 және 2006 жылдары қайық жарысына қатысты. Колледжде оқып жүрген басқа да студенттер басқа салаларда да жетістікке жетті, соның ішінде Джон Сэнки Лорд-канцлер, Алвин Уильямс Дарем епископы, ал Морис Джонс Лампетердегі Сент-Дэвид колледжінің директоры болды. Тағы бір колледж қайықшысы Джеймс Пейдж Әуесқойлар қайық спорты қауымдастығының хатшысы болып тағайындалды және Оксфорд пен Кембридж университеттерінің қайық клубтарын жаттықтырды. Колледждің қайық үйі, Кебль колледжінің қайық клубымен бірлесіп пайдаланылады, ол Christ Church Meadow-да, Изис өзенінде (Оксфордта Темза өзені деп аталады) орналасқан. Ол 1964 жылы салынды және көрермендер мен экипаж мүшелері пайдаланған кемеге алмастырды. Соңғы колледж кемесі 1911 жылы Лондон қаласының ливерлік компанияларының бірінен сатып алынған. Қазір ол Ричмондтағы Темза өзенінде жүзуші мейрамхана болып табылады және бірнеше жыл бойы колледждің жасыл және ақ түсті шарфымен боялған.

In common with many Oxford colleges, Jesus provides sporting facilities for students, including playing fields at a site in east Oxford off the Cowley Road known as Bartlemas (for its proximity to St Bartholomew's Chapel). Football, rugby, netball, field hockey, cricket, and tennis can be played there. Squash courts are at a separate city centre site on St Cross Road. The college also provides students with membership of the university's gym and swimming pool on Iffley Road. Jesus College Boat Club (commonly abbreviated to JCBC) is the rowing club for members of the college. The club was formed in 1835, but rowing at the college predates the foundation of the club: a boat from the college was involved in the earliest recorded races between college crews at Oxford in 1815, when it competed against a crew from Brasenose College. These may have been the only two colleges who had boats racing at that time, and the Brasenose boat was usually victorious. Neither the men's nor the women's 1st VIIIs have been "Head of the River" during Eights Week, the main college races, but the women's 1st VIII was Head of the River in the spring races, Torpids, between 1980 and 1983. Jesus boats have also had other successful seasons: the 1896 Jesus College boat had a reputation of being one of the faster boats in the university, and the women's 1st VIII of 1993 won their "blades" in the first divisions of both Torpids and Eights Week, an achievement that led to the crew being described in the Jesus College Record as vying "not just for the College team of the decade, but perhaps for the team of the last three decades", in any sport. A number of college members have rowed for the university against Cambridge University in the Boat Race and the Women's Boat Race. Barney Williams, a Canadian rower who studied at the college, won a silver medal in rowing at the 2004 Summer Olympics, and participated in the Boat Race in 2005 and 2006. Other students who rowed while at the college have achieved success in other fields, including John Sankey, who became Lord Chancellor, Alwyn Williams, who became Bishop of Durham, and Maurice Jones, who became Principal of St David's College, Lampeter. Another college rower, James Page, was appointed Secretary of the Amateur Rowing Association and coached both the Oxford and Cambridge University boat clubs. The college boathouse, which is shared with the boat club of Keble College, is in Christ Church Meadow, on the Isis (as the River Thames is called in Oxford). It dates from 1964 and replaced a moored barge used by spectators and crew members. The last college barge had been purchased from one of the Livery Companies of the City of London in 1911. It is now a floating restaurant further down the Thames at Richmond, and for some years was painted in the college scarf of green and white.

Уэльстік байланыс

Уэльстегі білім беруді Генрих VIII және Эдуард VI патшалық құрған кезеңдегі мектептердің негізі қадамы дамытуға ықпал етті: 1542 жылы Абергавеннидегі Генрих VIII атындағы грамматикалық мектеп және 1541 жылы Брекондағы Христос колледжі 1540 жылдары құрылды, ал Бангордағы Friars мектебі 1557 жылдан бастау алды. Дегенмен, нәтижесінде Оксфорд университетіне көптеген уэльстік студенттер келгеніне қарамастан, 1571 жылға дейін уэльстіктер үшін ешқандай арнайы жағдай жасалмады. Хью Прайс және негізін қалаушы стипендиаттардың көптегенінің Уэльспен байланысы болғанына қарамастан, 1571 жылғы жарғы да, кейінгі жарғылардың ешқайсысы колледжге уэльстіктердің қабылдауын шектемеді. Бірақ, бастапқыда колледж студенттерінің көп бөлігі уэльстіктерден тұрды және колледж «Уэльстің жас жігіттерінің академиялық ұмтылысының ең биік белесі» атанды. Бұрынғы стипендиаттардың көптегені уэльстіктер болды, себебі жаңа стипендиялар қайырымдылық есебінен (көбінесе уэльстік текті адамдар) құрылғанда, алушылар донормен туыс болуы немесе Уэльстің белгілі бір аймағынан шығуы керек деген талап жиі қойылды. Бұл шектеулер 19-шы ғасырда Оксфорд университетінің реформасы аясында алынып тасталды. 1571 және 1915 жылдар аралығында тек бір ғана басшы (Фрэнсис Хауэлл, 1657–1660) Уэльстен немесе уэльстік тектен емес еді. Колледждің студенттік ақпарат парағы «Қой шабуылы» деп аталады, бұл уэльстіктердің қойларға құштарлығы туралы жағымсыз әзілге сілтеме жасайды. Сонымен қатар, колледждің уэльстік сипаты өзін-өзі қайта жаңартады, себебі уэльстік студенттер көбінесе Иса колледжіне түсуге тырысады, өйткені ол «уэльстік колледж» ретінде танылады. Ескі түлектер колледждің 20-шы ғасырдың соңына дейін уэльстіктердің басым көпшілігін құрағанын еске алады; бірақ бүгінде бакалаврлардың шамамен 15% Уэльстен келеді. Салыстыру үшін, Уэльстегі тұрғындар Ұлыбритания халқының 5%-дан азын құрайды (2001 жылғы халық санауы бойынша 58,8 миллионның 2,9 миллионы). Қазіргі заманда колледждің уэльстік тамырлары ең айқын түрде Әулие Давид күнінде көрінеді. Мерекеге арналған шара ретінде капеллада хормен ән айтылады, ол осы оқиғаға орай нарцисс гүлдерімен безендіріледі. Қызмет, музыкасымен бірге, толығымен уэльс тілінде жүргізіледі (коралдың аз ғана бөлігі тілдің ана сөйлеушілері болғанымен). Оксфордтағы уэльстік қауымдастықтың мүшелері оған көбінесе қатысады. Колледждің Уэльспен байланысы оның қоғамдық жұмыстарында да көрінеді, мысалы, Уэльс үкіметінің Seren желісімен серіктестікке отырып, уэльстік студенттер үшін жазғы мектеп ұйымдастыру.

Education in Wales had been stimulated by the foundation of schools during the reigns of Henry VIII and Edward VI: King Henry VIII Grammar School in Abergavenny 1542 and Christ College, Brecon 1541 were established in the 1540s, and Friars School, Bangor dates from 1557. However, despite the numbers of Welsh students coming to Oxford University as a result, there was no special provision for Welshmen before 1571. Despite the links with Wales that Hugh Price and many of the founding Fellows had, neither the 1571 charter nor any of the later charters limited entry to the college to Welshmen. Nevertheless, the college students were predominantly Welsh from the outset, and the college became "the pinnacle of the academic ambition of the young men of Wales". Many of the fellows in the past were Welsh, since when new fellowships were created by benefactions (often by people of Welsh descent) there was frequently a stipulation that the recipients would be related to the donor or come from a specified part of Wales. These specific limitations were removed as part of reforms of Oxford University during the 19th century. Between 1571 and 1915, only one Principal (Francis Howell, 1657–1660) was not from Wales or of Welsh descent. The college's undergraduate gossip sheet is entitled The Sheepshagger in allusion to an offensive joke about Welsh people's supposed penchant for sheep. Furthermore, the Welshness of the college is self perpetuating, as Welsh students will often apply to Jesus because it is seen as the Welsh college. Old members recall the college having a majority of Welsh members until well into the 20th century; today, however, around 15% of undergraduates come from Wales. For comparison, residents of Wales comprise just under 5% of the United Kingdom population (2.9 million out of a total of 58.8 million at the time of the 2001 Census). In modern times, the Welsh roots of the college come to the fore most prominently on Saint David's Day. The feast is marked by a choral Evensong in the chapel, decorated for the occasion with daffodils. The service, including music, is conducted entirely in Welsh (despite only a small minority of the choir usually being native speakers of the language). It is generally well attended by members of the Welsh community in Oxford. The Welsh connection is also evident in the college's outreach activities, such as organising a summer school for Welsh students in partnership with the Welsh Government's Seren Network.

Күміс бұйымдар

Колледждің күміс бұйымдар жинағына сэр Уоткин Уильямс Винн 1732 жылы сыйға берген күміс жалатылған (алтынмен қапталған) пунш ыдысы кіреді. Бұл ыдыс 1814 жылы Редклиф камерасында Наполеонның соңғы жеңілісін тойлау үшін өткізілген кешкі асқа қолданылған, салмағы бірнеше килограммнан асады және бірнеше литр сыйымдылығы бар. Кешке патша, Пруссия королі, Блюхер, Меттерних, принц-регент, Йорк герцогы және Веллингтон герцогы қатысты. Колледждегі дәстүр бойынша, екі талапты орындай білген әркімге бұл ыдыс сыйға беріледі. Бірінші талап – ыдыстың ең кең жеріне қолдарымен айналдырып алу; екінші талап – ыдыстың ішіндегі күшті пунштің барлығын ішіп қою. Ыдыстың ең кең жері 5 фут (2 метр) болатындықтан, бірінші талапты өте сирек орындайды; ал екінші талапты ешкім орындаған емес.

Елтаңба

Колледждің гербі, геральдикалық терминологияда, – жасыл түс, үш күміс елік жүгіріп тұрған, мүйіздері алтын. Бұл герб Хью Прайстікі емес. Оның гербі, өсиетінің жиектерінде бейнеленгенінше, қызыл түсті фонда үш лилияның арасында күміс шеврон болған. Гербтің берілуі немесе бекітілуі үшін Қару колледжі болған жоқ, бірақ оның қолданылған уақытының ұзақтығы оған заңдық күш берді. Жасыл түс 1730 жылдарға қарай кеңінен (бірақ толығымен емес) қолданыла бастады, ал 1761 жылға дейін колледж кітапханасының кітапшаларында көк түстің көлденең сызықтары түрінде әлі де кездесетін. Оксфордтағы Линкольн колледжінің гербімен ұқсастықтар бар, онда элементтердің бірі үш алтын елік тұрған күйде (statant) бейнеленген; бұл Линкольннің «екінші негізін қалаушысы» Томас Ротерхамның гербінен алынған. Бірақ қарсы пікір (Линкольнмен тығыз байланысы бар антиквариаттан) олардың әрқайсысының шығу тегі ерекше болған. Пол Лэнгфордтың (Линкольн колледжінің ректоры) бір ұсынысы бойынша, Иса колледжі Ротерхамның туған қаласындағы – Иса колледжі, Ротерхэмде – құрылған теологиялық колледждің қабылдаған гербін жалғастырған, ол Эдуард VI тұсында жабылған. Оның қарындасы Энн Парр 1622 жылы колледждің алғашқы қонағы болған Пемброктың 1-ші графы Уильямға үйленді. Мод Гриннің гербі графтардың туысына тиесілі Повис қамалында 1592 жылдан бастап гипстен жасалған суреттерде бейнеленген. Бір автордың пікірінше, колледж сол кездегі Уэльстің жетекші әулеттерінің бірімен байланысты болу үшін осы гербті қабылдаған болуы мүмкін.

Рақымшылықтар

Колледж ғалымының айтуынша, мерекелік кеште (екінші, әрі әсем безенділген кешкі ас) шарапаты айтылады.