Ричард Кут, 1-ші Белломонт графы: саяхатшы, саяси қайраткер және губернатор.

Кіріспе

Парламент мүшесі және отаршылдық губернатор

Ричард Кут, 1-ші Белломонт графы (кейде Белломонт деп те жазылады, 1636 – 5 наурыз 1700/01), 1683–89 жылдары Лорд Кут ретінде танымал болды. Ол ирланд аристократы және отаршылдық әкімші, 1688 жылдан 1695 жылға дейін Англия Парламентінде Дройтвичтен өкілдік етті. Ол Ұлы революция кезінде Уильям III және Мэри II-ді қолдаған көрнекті Уильямшыл болды. 1695 жылы оған Англияның теңіз арқылы орналасқан Нью-Йорк, Массачусетс шығанағы және Нью-Гэмпшир иеліктерінің губернаторы лауазымы берілді, ол өмірінің соңына дейін осы лауазымды атқарды. Ол Солтүстік Америкаға 1698 жылға дейін келмеді және губернаторлық қызметінің көп бөлігін Нью-Йоркте өткізді. Массачусетс штатында бір жылдан астам, ал Нью-Гэмпширде екі апта ғана болды. Нью-Йорктегі қызметі Лейслер көтерілісінен туындаған қақтығыстармен және ирокездерді Жаңа Франциямен бейбіт келісімдерге барудан тоқтатуға бағытталған қиын, нәтижесіз келіссөздермен еректелді. Оның Массачусетс және Нью-Гэмпширдегі қызметі кезінде шекаралық мәселелер де маңызды болды, онда Абенаки қауіп-қатерінен қорғау және орман шаруашылығы оның басты міндеттері болды. Ол Уильям Киддтің ірі қаржылық демеушісі болды, оның жеке теңізшілік қызметі кейін пираттыққа дейін төмендеді деп есептелді. Белломонт Кидті Бостон қаласында тұтқындап, Англияға қайтарып, сотқа берді, айыпталды және дарға асты.

Ерте өмір және мансап

Ричард Кут 1636 жылы Ирландияның Каван графтығындағы Кутхилл қаласында дүниеге келді. Ол екінші ұлы болғанмен, балалық шағынан аман қалған тұңғыш ұлы еді. Оның әкесі – сэр Чарльз Куттың үшінші ұлы, 1-ші барон, ал анасы – сэр Джордж Сент-Джорджтың қызы Мэри. 1660 жылы оның әкесі Колони бароны Кут титулын алды (сол күні оның інісі Монтрат графы болып жарияланды), ал 1683 жылдың 10 шілдесінде әкесі қайтыс болғаннан кейін ол барон Кут атағын мұраға алды. Оның ерте жылдары туралы көп мәлімет жоқ. 1677 жылы ол жас бойжеткен үшін болған жанжалдың нәтижесінде дуэльде бір адамды өлтіргені белгілі. Бірақ ол оған үйленбеді, керісінше 1680 жылы Бриджес Нанфанның қызы, Ворстерширдегі Биртсмортон сотының болашақ иесі Кэтринге үйленді. Олардың екі ұлы болды. Католик дінін қолдаған Джеймс II Англия тағына отырғаннан кейін, протестант Кут континентке көшіп, голланд армиясында атты әскер капитаны болып қызмет етті. Оның әкесінің Карл II-ге көрсеткен қызметтерінің арқасында, сарайдан алыс тұрғаны патшаның назарын аударды және 1687 жылы ол қайтадан сарайға шақырылды. Ол 1688 жылғы Даңқты революцияда Вильгельм Оранскийге бірінші болып қосылды, осы революция Вильгельм III және Мэри II-ні таққа отырғызды. Осы адалдығы үшін 1689 жылы ол патшайымның қазынашысы болып тағайындалды және 1694 жылға дейін осы лауазымды атқарды. Оған иелік етілген ирланд жерлері де берілді. Бұл жер беру туралы шешім Парламентте көп дау тудырды және ақырында Вильгельм оны күштен шығарды. Ол сонымен қатар Лейтрим графтығының губернаторы болып тағайындалды. Белломонт 1688 жылдан 1695 жылға дейін Дройтвичтен Парламент депутаты болды. 1690 жылдары ол Джейкоб Лейзлердің ұлының әкесінің атын ақтауға жасалған әрекеттерге қатысты. Лейзлер король Джеймс құрған Жаңа Англияның үстемдігіне қарсы Нью-Йорктегі бүліктердің жетекшісі болған. Генри Слаугер Нью-Йорк губернаторы болып келгеннен кейін Лейзлер тұтқындалды, сотталды және мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айыппен жазаланды, ал оның мүлкі тәркіленді. Лейзлердің ұлы Джейкоб кішісі Англияға барып, отбасылық мүлікті қайтару мәселесін қарау үшін адвокаттармен кездесті. Белломонт дәлелдерді қараған Парламенттік комиссияның құрамында болды және Лейзлердің ісін қолдап Парламентте сөз сөйледі. Ол Лейзлер мен күйеу баласы Джейкоб Милборнның Слаугердің әрекеттерінен "адамдық емес түрде өлтірілгенін" Массачусетс колониялық өкілі Инкрийс Мэзерге жолданған хатында батыл түрде айтты. Жас Лейзлердің күш-жігері нәтежелі болды: Парламент мүліктің иелігін қайтаруға дауыс берді және отбасылық мүлікті қайтаруға бұйрық берді.

Richard Coote was born in Cootehill, County Cavan, Ireland in 1636. He was the second son, but the first to survive infancy, of Richard Coote, third son of Sir Charles Coote, 1st Baronet, and Mary, daughter of Sir George St George. His father was created Baron Coote of Coloony in 1660 (on the same day as his uncle was created Earl of Mountrath), and he succeeded his father as Baron Coote on the latter's death on 10 July 1683. Little is recorded of his early years. In 1677 he is known to have killed a man in a duel for the affections of a young lady. He did not marry her, however, and in 1680 he married Catherine, the daughter of Bridges Nanfan and the eventual heir to Birtsmorton Court in Worcestershire. They had two sons. Following the accession of the pro Catholic James II to the English throne, Coote, a Protestant, moved to the Continent and served as a captain of horse in the Dutch army. Because of the family's record of service to Charles II, his absence from court eventually drew the king's attention, and he was summoned back to court in 1687. He was one of the first to join William of Orange in the Glorious Revolution of 1688 that brought William III and Mary II to the throne. He was rewarded for this loyalty with an appointment as Treasurer to the Queen in 1689, a post he held until 1694. and granted him over of forfeited Irish lands. The land grant was highly controversial in Parliament, and was eventually rescinded by William. He was also rewarded with the governorship of County Leitrim. Bellomont was Member of Parliament for Droitwich from 1688 to 1695. In the 1690s he became involved in the attempts by Jacob Leisler's son to clear his father's name. Leisler had been a leading force in the New York rebellion against the Dominion of New England established by King James. Upon the arrival of Henry Sloughter as governor of New York, Leisler was arrested, tried, and executed for treason, and his properties were seized. Leisler's son Jacob Jr. travelled to England to argue the case for restoration of the family properties. Bellomont sat on the Parliamentary committee that examined the evidence, and spoke in Parliament in support of Leisler's case. He strongly stated his view that Leisler and son in law Jacob Milborne had been "barbarously murdered" by Sloughter's actions in a letter to Massachusetts colonial agent Increase Mather. Young Leisler's efforts were successful: Parliament voted to reverse the attainder, and ordered that the family properties be restored.

Колониялық губернатор

1695 жылы сэр Уильям Фипстің қайтысы Массачусетс шығанағының губернаторы лауазымын босатты. Колониялық агенттер Фипстің орнына Уэйт Уинтропты немесе Джозеф Дадлиді, екеуі де отандық ұлдар, таңдауға тырысты, бірақ король, тәж билігін жақсырақ көрсететін адамды қалағандықтан, Белломонтты таңдады. Уильям Жаңа Англияның көп бөлігін басқаруға қабілетті адамды қалағандықтан, оған Нью-Гэмпшир және Нью-Йорк губернаторлықтары да берілді. Белломонттың өкілеттіктері 1697 жылдың 1 маусымына дейін бекітілмеді. Олар дайындалып жатқан кезде Нью-Йорк колониялық агенті Роберт Ливингстон Белломонтқа қарақшылыққа қарсы күресу үшін жеке кеме (капер) ұсынды және Уильям Киддті оның капитаны етіп тағайындауды ұсынды. Бұл жоспар король Вильгельмнің келісімін алды, ол Киддке осы мақсатта хат берді, сондай-ақ пираттармен күресу үшін арнайы комиссия тағайындады. Белломонт Киддтің кемесін жабдықтау үшін 6000 фунт стерлинг (оның ішінде 1000 фунт өзінің ақшасы және Адмиралтейство лордтарының қаражаты) жинады.

Нью-Йорк

Белломонт 1697 жылдың соңында әйелі және оның туысы Джон Нанфанмен бірге Нью-Йоркке аттанды, Нанфан Нью-Йорк штатының лейтенант-губернаторы болып тағайындалған еді. Саяхат өте қыраулы болды, Белломонттың кемесі оңтүстікке қарай соғылып, ақырында Нью-Йоркке жол тартқанша Барбадосқа тоқтады. Ол 1698 жылдың 2 сәуірінде Нью-Йоркке келді. Белломонттың әсем киімі, сұлу келбеті және корольмен жақсы қарым-қатынасы нью-йорктіктердің оны ұнатуына себеп болды, бірақ ол өте тез қиындықтарға тап болып, жаулары көбейді. Оның навигациялық актілерді орындауға тырысуы табиғи түрде саудагерлер мен керуеншілерді қарсылығына алып келді. Бұл әрекеттерді колониялық шенеуніктер де нашар орындады, олардың мүдделері патшадан гөрі саудагерлерге жақын болды. Ол Лейслердің қарсыластарын ашуландырып, өзі көмектескен парламенттік актіні жүзеге асырды және Лейслердің мүлкін қайтаруға қол жеткізді. Оның кеңесінде осыған қарсылық күшті болғандықтан, ол қарсылық білдіргендерді кеңестен шығарып тастады. Белломонт сондай-ақ Лейслер мен оның күйеу баласы Джейкоб Милборнның денелерін қайтадан жерлеуге рұқсат берді, олар асылғаннан кейін қоршаудың астында қарапайым түрде жерленген еді. Ол лайықты жерлеу рәсіміне рұқсат берді және қызмет кезінде 100 сарбаздан құралған құрметті эскорт ұйымдастырды. Белломонттың Лейслершілерді қолдауы тек Нью-Йорк саясаты үшін ғана емес, сонымен қатар үндістермен дипломатия үшін де қымбатқа түсті. Белломонттың ілгерідегі лауазымында болған Бенджамин Флетчер Белломонттың тағайындалуы мен келуі арасындағы ұзақ уақытты пайдаланып, күмәнді жерлерді берді, соның ішінде губернатордың пайдалануы үшін әдетте бөлінетін жерлерге ұзақ мерзімге жалға берді және ирокездер әлі де талап етіп отырған аумақтарда. Провинциялық ассамблея осы заңсыз берілген жерлерді қайтару туралы заң қабылдағанда, ол көптеген ірі жер иелерінің ашуын тудырды, ал басқалары ирокездердің шағымдарының нақты нысаны болды. Белломонттың заңы қабылданғанымен, жер иелері Сауда кеңесіне шағымданып, заң жобасы патшаның келісімін алмады. Белломонт Делиус пен басқа да Лейслерге қарсы болғандардың ирокездермен келіссөздер жүргізудегі маңызды лауазымдарына тағайындамады, нәтижесінде тәжірибелі келіссөзшілер жоғалды. Бұл ирокездердің ішкі саясатына әсер етті, өйткені ағылшындармен байланыс жасауды жақтағандар ағылшын әріптестері шеттетілген кезде ықпалын жоғалтты. Бұл Белломонт Флетчердің назардан тыс қалдырған Бітім тізбегін нығайтуға тырысқан қиын уақытта болды. 1697 жылы француз бен ағылшын арасындағы соғыс аяқталғаннан кейін, француз ирокездерге қарсы соғысты жалғастырды (негізінен Ұлы көлдер аймағындағы алгонкин одақтастары арқылы) және оларға елеулі шығын келтірді. Ирокездер ағылшындардан көмек сұрады, егер олар көмек алмаса, французбен бейбітшілікке келісуге дайын екендерін мәлімдеді. Белломонт пен француз генерал-губернаторы Луи Гектор де Калье екеуі де ирокездерге үстемдік етуді талап етті және ешқайсысы екіншісінің олардың атынан араласу құқығын мойындамады. Калье 1699 жылы келіссөздер жүргізу үшін ирокездерді Монреальге шақырғанда, Белломонт ескертілді және ирокездерді Монреальге бармауға сәтті итермеледі, Монреальге елші жіберіп, генерал-лейтенант Нанфан басқаратын әскерді Альбаниге жіберді. Ағылшын елшісі французды өздерінің шешімінен қайтармады, ал француздық одақтас алгонкиндер 1700 жылы ирокездердің аумағына терең шабуыл жасады. Белломонттың ирокездердің французбен келісім жасауына кедергі келтіру әрекеттері 1700 жылғы француз әскери табыстарымен күшін жоғалтты, бұл ирокездерді 1701 жылғы Монреальдің Ұлы бейбітшілігіне әкелген бейбітшілік кеңесіне қатыстырды.

Bellomont sailed for New York in late 1697, accompanied by his wife and her cousin, John Nanfan, who had been appointed Lieutenant Governor of New York. The voyage was exceptionally stormy, and Bellomont's ship was blown well south, eventually putting into Barbados before continuing on to New York. He arrived in New York City on 2 April 1698. Bellomont's stylish dress, good looks, and positive relationship with the king predisposed New Yorkers to like him, but he very quickly ran into difficulties and began making enemies. His attempts to enforce the Navigation Acts predictably turned merchants and traders against him. These attempts were also poorly executed by colonial officials whose interests lay more with those merchants than they did with the crown. He raised the anger of Leisler's opponents by implementing the parliamentary act he had helped pass, and saw through the restoration of Leisler's properties. There was so much opposition within his council to this that he ended up purging the council of those opposed. Bellomont also approved the exhumation of the remains of Leisler and his son in law Jacob Milborne, which had been unceremoniously buried under the gallows from which they had been hanged. He sanctioned a proper burial, and provided an honour guard of 100 soldiers for the service. Bellomont's support of the Leislerians proved to be costly, not just in terms of New York politics, but in Indian diplomacy as well. Benjamin Fletcher, Bellomont's predecessor in office, had taken advantage of the long period between Bellomont's appointment and arrival to make some questionable land grants, including extended leases to properties normally allocated for the governor's use, and in territories that were still claimed by the Iroquois. When the provincial assembly passed a law retracting all of these irregular grants, it predictably angered a number of large landowners. and others were a specific subject of Iroquois complaints. Even though Bellomont's law was passed, the grantees appealed to the Board of Trade, and the bill never received royal assent. Bellomont denied Dellius and other anti Leislerians positions of importance in dealing with the Iroquois, resulting in the loss of experienced negotiators. This affected internal Iroquois politics, since supporters of interaction with the English lost influence when their English counterparts were sidelined. This came at a particularly delicate time, when Bellomont was working to strengthen the Covenant Chain that had been neglected by Fletcher. After the Treaty of Ryswick ended war between the French and English in 1697, the French continued to make war on the Iroquois (primarily through their Algonquian allies in the Great Lakes region), and inflicted significant casualties on them. The Iroquois sought the assistance of the English to combat this, threatening to make peace with the French if they did not receive help. Bellomont and French Governor General Louis Hector de Callière both claimed dominance over the Iroquois, and each refused to acknowledge the other's right to intercede on their behalf. When Callière summoned the Iroquois to Montreal for negotiations in 1699, Bellomont was alerted, and successfully manoeuvred the Iroquois into not going by sending an emissary to Montreal and troops to Albany under Lieutenant Governor Nanfan. The English emissary was unsuccessful in swaying the French from their course of action, and French allied Algonquians made incursions deep into Iroquois territory in 1700. Bellomont's attempts to prevent the Iroquois from dealing with the French were negated by the French military successes of 1700, which brought the Iroquois to a peace council that resulted in the 1701 Great Peace of Montreal.

Массачусетс және Нью-Гэмпшир штаттары

1699 жылдың мамыр айында Белломонт Бостонға аттанды. Белломонт 1699 және 1700 жылдары Жаңа Англияда 14 ай болды, оның бірнеше аптасын Нью-Гэмпширде, ал қалғанын Массачусетсте өткізді. Массачусетс штатында оған құрметпен қарады, бірақ оның тәждің саясатын іске асыру әрекеттері Нью-Йорктегідей қиындықтарға ұшырады. Колониялық заң шығарушы орган оған жалақы төлеуден бас тартты, бірақ ол алған 1000 фунт стерлингтік "сыйлық" провинцияның басқа губернаторларына берілгеннен әлдеқайда көп болды. Заң шығарушы орган провинциялық соттардың шешімдеріне Лондонға шағымдануды шектеуге де бірнеше рет тырысты. Белломонт, қажеттілігі бойынша, заң шығарушы орган қабылдаған заңдарды сауда кеңесіне бекіту үшін жіберді; бұл заңдар патшалық құқықтарын шектеуге талпынған ережелерге байланысты қайта-қайта жойылды. Ол сондай-ақ Якоб Лейслердің іс процесіне төрағалық еткен Массачусетс штатының тумасы Джозеф Дадлидің одақтасы болған вице-губернатор Уильям Стоутонға қарсы саяси тұрғыдан оппозицияда болды. Оның орнына ол халықшыл көшбасшы Элиша Кук ағамен кеңесті. Бостонға келгеннен кейін көп ұзамай Белломонт Уильям Киддті тұтқындауға бұйрық берді. Колонияларға Киддтің қарақорғаздаққа түскені туралы хабарлар жетті, және ол Белломонт пен Киддтің кемесіне инвестиция салған жоғары лауазымды инвесторлар үшін қауіпті деп есептелді. 1698 жылдың қараша айында Адмиралтейство барлық колониялық губернаторларға Киддті ұстауға бұйрық берді. 1699 жылдың маусымында Киддтің өкілі Киддтің аймақта екенін хабарлағанда, Белломонт Кидтке кешірімділік уәде еткен хабар жіберді. Кидд Леди Белломонтқа сыйлық ретінде азын-малынан беріп, келемін деп жауап берді; ол оны қабылдамады. 3 шілдеде Кидд Бостонға келгеннен кейін Белломонт Киддтен саяхаты туралы жазбаша есеп беруді талап етті, ол уақытпен келісіп, 6 шілде күні таңертең жеткізуге уәде берді. Ол осыны орындамағандықтан, Белломонт оны тұтқындауға жарлық шығарды. Жарлық сол күні түскі уақытта Белломонтты көруге бара жатқанда орындалды. Содан кейін Кидд өзінің бостандығы үшін келіссөздер жүргізуге тырысты, азынатын орындары мен тұтқынға алынған кемені саудалық құрал ретінде пайдаланды. Киддтің азынасының бір бөлігі табылып, қайтарылды, бірақ ол Киддтің бостандығын сатып алмады, және ол 1700 жылдың сәуір айында Лондонға жіберілді, онда сотталды, айыпталды және дарға асылды. Киддпен байланыстарындағы кейбір құпиялылыққа қарамастан, шекара қауіпсіздігі және ағаш саудасы оның Жаңа Англиядағы қысқа мерзімді әкімшілігінің басты мәселесі болды. Жаңа Англия Корольдік флот үшін кеме тіректерінің маңызды көзі ретінде танылды, және Сауда кеңесі мен Адмиралтейство тәждің игілігі үшін қолайлы ағаштарды сақтауға тырысты. Екі провинцияда да ол жер мен ағаш иелерінің қарсылығына тап болды, олар жер телімдеріне сарбаздардың кіруіне наразылық білдірді және тәжге тиесілі, берілмеген жерлерден ағаш алуларына кедергі келтірді. Нью-Гэмпширде ағаш дауы провинцияның негізін қалаушы Джон Мейсонның мұрагерлерінің аумақтық талаптарын сатып алған және оларды жергілікті жер иелеріне қарсы қудалаған лондондық саудагер Сэмюэл Аллен мен жергілікті жер иелері арасындағы даулармен күрделенді. Ол тек 1698 жылы колонияға келіп, оның істеріне тікелей араласа бастады. 1699 жылдың шілде және тамыз айларында Нью-Гэмпширге жасаған қысқа сапарында Аллен оны өз жағына көндіруге тырысты. Аллен графтың ұлына әйеліне беру үшін қызын (ірі қалыңдықпен) ұсынды; Белломонт бұл ұсыныстан бас тартты.

In May 1699 Bellomont sailed for Boston. Bellomont spent 14 months in New England in 1699 and 1700, spending a few weeks of that time in New Hampshire and the rest in Massachusetts. In Massachusetts he was treated politely, but his attempts to implement the crown's policies ran into trouble, as they had in New York. He was refused a salary by the colonial legislature, although the "gift" of £1,000 he received was more than that typically given to other governors of the province. The legislature also made repeated attempts to limit appeals to London of judicial decisions handed down by provincial courts. Bellomont, as he was required to do, forwarded laws passed by the legislature to the Board of Trade for approval; these laws were repeatedly struck down because of provisions that attempted to limit royal prerogatives. He also sided politically against Lieutenant Governor William Stoughton, who was an ally of Joseph Dudley, a Massachusetts native who had presided over the trial of Jacob Leisler. Instead, he took council with the populist leader Elisha Cooke Sr.

Not long after his arrival in Boston, Bellomont engineered the arrest of William Kidd. Rumours had reached the colonies that Kidd had descended into piracy, and he came to be viewed by Bellomont and the other high profile investors in Kidd's ship as a liability. In November 1698 the Admiralty issued orders to all colonial governors to apprehend Kidd. When he was informed by an agent of Kidd's in June 1699 that Kidd was in the area, Bellomont sent a message back to Kidd, promising clemency. Kidd responded that he would come, sending some of his treasures as a present to Lady Bellomont; she refused them. After Kidd's arrival in Boston on 3 July, Bellomont demanded from Kidd a written account of his travels, which Kidd, after haggling over the time, agreed to deliver on the morning of 6 July. When he did not do so, Bellomont issued a warrant for his arrest. It was executed as Kidd was en route to see Bellomont at midday the same day. Kidd then attempted to negotiate his freedom, using the secret locations of his treasure and a captured prize ship as bargaining chips. Although a portion of Kidd's treasure was recovered, it did not buy Kidd's freedom, and he was shipped to London in April 1700, where he was tried, convicted, and hanged. In contrast to the relative secrecy with which he conducted some of his communications with Kidd,

Matters of frontier security and the lumber trade dominated his brief administration in New England. New England was recognized as an important source of ship masts for the Royal Navy, and the Board of Trade and the Admiralty sought to reserve suitable trees for the crown's benefit. In both provinces, he encountered opposition to entrenched land and timber interests that resented the intrusion of surveyors onto their lands, and interfered with their taking of lumber from lands that had not been granted and were thus reserved to the crown. In New Hampshire the timber dispute was overlaid by ongoing disputes between local landowners and Samuel Allen, a London merchant who had acquired the territorial claims of the heirs of John Mason, the province's founder, and was pursuing them against those landowners. only came to the colony in 1698 to take a direct interest in its affairs. During Bellomont's brief visit to New Hampshire in July and August 1699, Allen attempted to buy him to his side. Allen offered his daughter (with a large dowry) as a marriage match for the earl's son; Bellomont refused the offer.

Абенаки қатынастары

Массачусетс және Нью-Гэмпширде болған кезде Белломонт кездескен шекаралық жағдай біршама шиеленісті болды, себебі Солтүстік Жаңа Англияның абенакилері (Нью-Йорктегі ирокездер сияқты) Патша Уильям соғысын аяқтаған Рисвик шартында қатыспаған еді. Соғыстан кейін олар мен Мэн және Нью-Гэмпширдің қоныс аударушылары бір-біріне қатты сенімсіздікпен қарады. Абенакилер қоныс аударушылардың өз жерлеріне енуінен қорқыныш сезінді, ал ағылшын отарлаушылары француздықтардың қоныстарын қайтадан шабуылдауынан қауіптенді. Белломонт абенакилер арасында олардың жерлерін алу жоспарлары жоқ екенін мәлімдейтін жарлықтар шығарды, бірақ негізгі шиеленісті азайта алмады. Бұның бір себебі – ол абенакилердің алаңдаушылығы француз католиктерінің құйрық сөздеріне байланысты деген ойға келді. Ағылшын келіссөзшілері абенакилерді иезуит миссионерлерінен бөліске тырысқанда, бұл сауда келіссөздерін қиындатты және пуритандық Жаңа Англияның «паптық елшілердің» оларға қарсы соғыс тудыруға тырысатын әрекеттері туралы алаңдаушылығын басуға көмектеспеді. Колониялық заң шығару органы 1693 жылы губернатор сэр Уильям Фипстің талап еткен абенаки жерлерін де қамтитын провинцияның аумағынан рим католиктерін тыйым салатын заң қабылдады. Белломонт шығыс абенакилерін батысқа көшуге көндіруге тырысты, онда олар ирокездердің ықпалына түсер еді; бірақ бұл сәтті болмады, себебі абенакилер мен ирокездердің арасында бұрынғы қақтығыстар болған. Осы қиындықтарға қарамастан, ол 1699 жылдың қаңтарында абенакилермен шартты бейбітшілікке қол жеткізді. Абенакилермен қарым-қатынас егемендік туралы түсініспеушіліктермен де күрделенді. Абенакилер өздерін тәуелсіз мемлекет деп есептеді, ал ағылшындар оларды өзіне немесе француздықтарға бағынышты деп санады. Абенакилер ұстаған ағылшындар мен ағылшындар ұстаған үндістерді алмастыру жоспары Белломонт Квебектегі өкілімен келіссөздер жүргізу арқылы ағылшын тұтқындарын босату жеткілікті деп ойлаған кезде сәтсіз аяқталды. Ол 1700 жылдың 5 наурызында ауыр подаградан қайтыс болды. Ол Форт-Уильям капелласында жерленді. Форт бұзылғаннан кейін оның денесі Сент-Пол капелласының ауласына көшірілді. Лейтенант-губернатор Нанфан 1702 жылы Лорд Корнбери келгенге дейін Нью-Йорк губернаторының міндетін атқарды. Нанфан өзінің қысқа мерзімді қызметі барысында Белломонтқа қол жеткізе алмаған бейбіт келісімге қол жеткізді. 1701 жылдың соңында жасалған келісімде ирокездер өздерінің батыс аумақтық талаптарын (қазіргі Эри, Пенсильваниядан Чикаго және Солтүстік Мичиганға дейін) ағылшын тәжінің қорғауына беруге келісті.

The frontier situation that Bellomont encountered during his time in Massachusetts and New Hampshire was somewhat tense, because the Abenaki of northern New England (like the Iroquois in New York) had not been involved in the Treaty of Ryswick that ended King William's War. In the aftermath of the war, they and the settlers of Maine and New Hampshire were extremely mistrustful of one another. The Abenaki felt threatened by settler encroachment on their lands, and English colonists feared a return to significant French inspired raiding of their settlements. Bellomont issued proclamations to distribute among the Abenaki denying plans to take their lands, but was unable to ease the underlying tensions. One reason for this was his naive assumption that Abenaki concerns were rooted in a French Catholic conspiracy. When English negotiators attempted to separate the Abenaki from their Jesuit missionaries, this upset ongoing trade negotiations, and did nothing to assuage Puritan New England concerns over the activities of "Popish Emissaries" intriguing to make war on them. The colonial legislature passed a law banning Roman Catholics from territory claimed by the province, which included Abenaki territory claimed by Governor Sir William Phips in 1693. Bellomont engaged in fruitless attempts to convince the eastern Abenaki to migrate west, where they would come under Iroquois influence; this was unsuccessful, in part because the Abenaki and Iroquois had a history of conflict. Despite these difficulties, he managed to achieve a precarious peace with the Abenaki in January 1699. Abenaki relations were also complicated by misunderstandings about sovereignty. The Abenaki viewed themselves as sovereign, while the English believed them to be subjects, either to themselves or to the French. A prisoner exchange involving English held by the Abenaki and Indians held by the English was frustrated when Bellomont believed that it would be sufficient to negotiate with his counterpart in Quebec to obtain the release of the English prisoners. where he succumbed to a severe case of gout on 5 March 1700/01. He was buried in the chapel of Fort William. When the fort was dismantled, his remains were moved to the yard of St. Paul's Chapel. Lieutenant Governor Nanfan acted as New York's governor until the arrival of Lord Cornbury in 1702. Nanfan, during his brief tenure, reached the peace agreement that eluded Bellomont. In an agreement negotiated later in 1701, the Iroquois signed an agreement putting their westernmost territorial claims (spanning from present day Erie, Pennsylvania to Chicago and northern Michigan) under the English crown's protection.

Отбасы, атақтар және мұра

Белломонттың үлкен ұлы, Колония лорды Нанфан, оның қайтысынан кейін графтыққа мұрагер болды. Оның екінші ұлы Ричард, ағасының қайтысынан соң, үшінші граф атанды. Үшінші графтың еркек мұрагерлерсіз қайтысымен графтық тоқтатылып, барондық оның туысы, сэр Чарльз Кутке көшті, кейін ол Белломонт графы да болды. Ол еркек баласы болмай қайтыс болды, соның салдарынан барлық титулдар жойылды. Роберт Ливингстон бұл қарызды "Мен бұрын-соңды көрмеген ең ірі қарыз" деп бағалады. Белломонттың жеке істерін де реттеу қиын болды: оның кредиторлары әйелінің провинциядан кетуіне кедергі келтіруге тырысты (әрекеттері сәтсіз аяқталды), осылайша оның жеке қарыздарын төлеуге мәжбүрлеуді көздеді. Белломонттың қаржылық қиындықтары осы тұрғыдан ерекше емес еді. Кейінгі губернаторлар (соның ішінде Нанфан мен Корнбери) саяси қарсыластарының талабымен қызметтен тысқары әрекеттер жасады деген айыппен тұтқындалды және жеке қарыздары болды. Нью-Йорктің қарыз мәселелері 1717 жылы Хантер басшылығымен ғана шешілді.