Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Норфолк әскери-теңіз станциясы Чемберс Майдан (IATA: NGU, ICAO: KNGU, FAA LID: NGU), немесе LP 1/Чемберс Майдан, көбінесе жай ғана Чемберс Майдан деп аталады және капитан Вашингтон Ирвинг Чемберс есімімен аталған. Бұл Вирджиния штатының Норфолк қаласындағы әскери әуежай, ол Норфолк әскери-теңіз станциясының құрамында. Ол АҚШ Флотының әскери-әуе күштеріне, Атлант мұхитында, Жерорта теңізінде және Үнді мұхитында қызмет ететін күштерге қолдау көрсетеді. "Чемберс Майдан" термині әуежайдың ұшу-қону жолағы, рульдік жолдар, екі вертолет алаңы және алты вертолеттік платформаның географиялық аймағын ғана білдіреді.
Naval Station Norfolk Chambers Field (IATA: NGU, ICAO: KNGU, FAA LID: NGU),or LP 1/Chambers Field, is commonly known simply as, Chambers Field, and is named after Captain Washington Irving Chambers. It is a military airport in Norfolk, Virginia that is a part of Naval Station Norfolk. It supports naval air forces in the United States Fleet Forces Command, those operating in the Atlantic Ocean, Mediterranean Sea, and Indian Ocean. It's important to note that, "Chambers Field" only refers to the geographical area of the airport runway, taxiways, two heliports and six helipads.
Тарих
NAS (Көмендік әуе станциясы) Норфолк 1917 жылғы 19 мамырда Ньюпорт Ньюс қаласындағы Кертисс алаңындағы Әскери-теңіз әуе бөлімінде ұшқыштарды даярлауды бастады. Шамамен бес айдан кейін, штаты бес офицерге, үш авиаторға, он әскери теңізшіге және жеті ұшаққа дейін жеткенде, бөлім Әскери-теңіз әуе бөлімі, Әскери-теңіз операциялық базасы, Хэмптон Роудс деп қайта аталды. Барлық ұшақтары гидроұшақтар болатын, олар Джеймс өзенінің арғы жағына ұшырылып, судағы қазықтарға бекітілді, содан кейін кенептен жасалған ангарлар салынды. Жаңа орналасқан жер мұзсыз портта қорғалған суды, гидроұшақтардың қонуына қолайлы жағдайды, жағажай бойындағы жақсы бекініс орындарын, Норфолк Әскери-теңіз станциясынан жабдықтауға қолжетімділікті және кеңею мүмкіндігін ұсынды. Оның міндеттеріне суасты қайықтарына қарсы патрульдеу, ұшқыштар мен механиктерді оқыту және тәжірибелік нысанды іске қосу кірді.
NAS (Naval Air Station) Norfolk started its roots training aviators at Naval Air Detachment, Curtiss Field, Newport News, on May 19, 1917. Approximately five months later, with a staff increasing to five officers, three aviators, ten enlisted sailors and seven aircraft, the detachment was renamed Naval Air Detachment, Naval Operating Base, Hampton Roads. The aircraft, all seaplanes, were flown across the James River and moored to stakes in the water until canvas hangars were constructed. The new location offered sheltered water in an ice free harbor, perfect for seaplane landings, good anchorage on the beach front, accessibility to supplies from Naval Station Norfolk and room for expansion. Its mission was to conduct anti submarine patrols, train aviators and mechanics and run an experimental facility.
Алғашқы жылдар
АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан кезде, Әскери-теңіз күштерінің әуе құрамының мөлшері тез кеңейтілді. АҚШ-тың 19 айлық қатысуы барысында әскери-теңіз авиациясында 6716 офицер және 30 693 сарбаз қызмет етті. Ұшақтарды техникалық қамтамасыз ету үшін механиктерді даярлау 1918 жылдың қаңтарында Норфолк бөлімшесінде басталды, ал бес айдан кейін алғашқы патрульдік рейс жүзеге асырылды. Бұрынғы NAS командирі Атлантика флотының авиациялық бөлімшелеріне әкімшілік, материалдық және логистикалық қолдау көрсетуге міндеттелді. AIRLANT сондай-ақ Атлантика және Тынық мұхит флотына ұрысқа дайын авиациялық топтар, патрульдік эскадрильялар, соғыс кемесі мен крейсерлік авиациялық бөлімшелерді ұсынды. 1942 жылы AIRLANT құрылғаннан және жаңа рекруттарды даярлау тоқтатылғаннан кейін, база тікелей флотқа жіберілетін мамандарды даярлайтын оқу орталығына айналды. Оқу станциясының өзгеруімен және соғыс жарияланғаннан кейін, базаның миссиясы жаңадан құрылатын бөлімдерді даярлайтын оқу орталығына айналды. Авиациялық қызмет мектебі металл өңдеу, қозғалтқышты жөндеу, радио және қару-жарақ жөндеу курстарын ұсынды. Авиациялық машинист мектебі екі айлық теориялық оқудан және A&R бөлімінде екі айлық тәжірибеден тұрды. Авиациялық базалық оқу бөлімі теңізшілерге ұрыс аймағындағы алдыңғы базалардағы барлық типтегі ұшақтарды техникалық қамтамасыз етуге қажетті дағдыларды дамытуға көмектесті. Дайын ұшақтар флот резервіне жіберілді, ол эскадрильяларға таратылды. Жаңа авиатасымалдаушыларды пайдалануға дайындалып жатқан эскадрильялардағы техникалық қызмет тобына ұқсас қызметтерді авиатасымалдаушы әуе қызметі бөлімі ұсынды. NAS-тағы алғашқы мектептердің бірі – ұрыс директоры мектебі болды, ол флот байланысы мен тактикасы, радар жұмысы және кемелерден ұшақтарды басқаруды үйретті, содан кейін Грузияға көшірілді. Аспан навигациясы оқу бөлімі патрульдік эскадрильяларға тағайындалатын ұшқыштарды оқытты. Әуедегі еркін ату оқу бөлімі бастапқыда Бризи Пойнтта орналасқан, бірақ 1943 жылы әуе кеңістігін шектемей, қашықтықтан ату мүмкіндігі үшін Дам Некке көшірілді. 1943 жылдан соғыс аяқталғанға дейін AIRLANT бақылауында АҚШ-тың 326 бөлімі дайындалды және құрылды.
When the United States became involved in World War I, the size of the Navy's air component was rapidly expanded. In the 19 months of U. S. participation, a force of 6,716 officers and 30,693 enlisted served in naval aviation. The training of mechanics to support the aircraft began in January 1918 at the Norfolk detachment and the first patrol was conducted five months later. The former NAS commanding officer was tasked with providing administrative, material and logistic support for Atlantic Fleet aviation units. AIRLANT also furnished combat ready carrier air groups, patrol squadrons and battleship and cruiser aviation units for both the Atlantic and Pacific fleets. Following the formation of AIRLANT and the abolishment of recruit training on the surface side in 1942, the base transitioned to an advanced training location for men going directly to the fleet. With the change in the training station and the declaration of war, the mission became that of a pre commissioning training station. The aviation service A school offered courses in metal smith work, engine repair, radio repair and ordnance. Aviation machinist's mate A school consisted of two months of training and two months of practical experience in A&R department shops. The advanced base aviation training unit helped sailors develop the skills necessary to maintain all types of aircraft at advanced bases in combat area. The aircraft they completed went to the fleet pool for distribution to squadrons in the process of commissioning. A similar service for maintenance crews in squadrons awaiting the commissioning of new carriers was provided by the carrier air service unit. Among the earliest schools at NAS was the fighter director school, which taught fleet communications and tactics, radar operations and direction of aircraft from ships before moving to Georgia. The celestial navigation training unit instructed pilots being assigned to patrol squadrons. The aerial free gunnery training unit was originally located at Breezy Point, but moved to Dam Neck in 1943 to be able to carry out range work without restricting airspace. From 1943 to the end of the war, a total of 326 U. S. units were commissioned and trained under the control of AIRLANT.
Кеңейту
Екінші дүниежүзілік соғыс Әскери-теңіз базасының келбетін түбегейлі өзгертті. 1939 жылдың қыркүйегінде Еуропада соғыс басталғанда, база қызғыбалы әрекетке толы болды. Желтоқсан айына қарай Әскери-теңіз күштері базада 4 миллион доллардан астам сомаға жобаларды іске қосты. 1940 жылдың жазында базада 8000-ге жуық адам жұмыс істеді, бұл Бірінші дүниежүзілік соғыстан бері ең көп саны еді. Хепберн комиссиясы жыл басында Конгреске базаның ауданын және жұмыс көлемін екі есеге арттыру туралы ұсыныс жасады. Чемберс және Вест-Филдс бұрынғы Әскери-теңіз базасының қызметіне кедерілгі келтіргендіктен, шығысқа қарай кеңейту туралы шешім қабылданды. Шығыс лагері, Әскери-теңіз базасының шығыс жағы мен Гранби көшесі арасындағы шамамен 4 км² аумақты, Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында армия сатқан еді. Конгресс 1940 жылдың басында оны қайта сатып алуға рұқсат берді. Сол жылдың 29 маусымында Ньюпорт-Ньюс қаласындағы Вирджиния инженерлік компаниясымен базаны кеңейту жөнінде келісімге қол қойылды. Кеңейту мен құрылыстың құны 72 миллион доллардан асып түсті. Ангарлар, жаңа медициналық пункт, үш ұшу-қону жолағы, қару-жарақ сақталатын орындар, қоймалар, казармалар және тұрақтар басқа да әуежайлардағы ұқсас нысандардың үлгісімен салынды. Жоспарды капитан Беллингер қайта қарап, бекітті, ол бұл қызметке 20 жылдан кейін қайта оралды. Беллингер мүмкіндігінше көп құрылыстың тұрақты болуын қалады, өйткені әуе базасының көп бөлігі Бірінші дүниежүзілік соғыстан қалған уақытша ангарлар мен шеберханалардан тұрды. Олардың көптегені қауіпсіз емес және күтіп ұстауға қымбат болды. Соңғы тұрақты құрылыс 1930 жылы салынған әкімшілік ғимарат еді. Нәтижесінде 2,1 миллион доллар жұмсалып, 1,4 км² жер қайта жаратылды. Екі үлкен ангар және гидроұшақтарға арналған тұрақтар, казармалар, офицерлердің пәтерлері мен отбасылық тұрғын үйлер салынды. Бұл құрылыс Мейсон Крик жолын кесіп тастады, ал Әскери-теңіз күштері Хэмптон бульвары мен Гранби көшесі арасындағы Керслоу жолын (қазіргі Адмирал Тауссиг бульвары/564 тас жолы) жақсарту арқылы қалаға өтемақы төледі. Бақылау жүйесіне ерекше назар аударылды. Кеңейтуге дейін Чемберс Филдтен ұшу-қону жолағын басқару жүйесі болмаған, тек қана ұшу-қону жолағының бағытын көрсету үшін төбесіндегі ойыққа салынатын ақ тақта ғана болған. 1942 жылдың 12 қазанында Норфолк аймағындағы операцияларды үйлестіру үшін капитан Дж.М. Шумейкер басшылығымен жаңа команда құрылды, ол NAS Norfolk-тың 15-ші және 18-ші командирі болды. Сыртқы алаңдар оқу-жаттығулар, патрульдік ұшақтардың жұмысы, бомбалау және әуеден оқ ату жаттығулары үшін пайдаланылды. Монтаж және жөндеу (A&R) бөлімі де Әскери-теңіз әуе базасының кеңеюіне жарқын мысал келтірді. 1939 жылы A&R Бірінші дүниежүзілік соғыстан қалған төрт ангарды және бірнеше шеберхананы пайдаланды. Онда авиациялық қозғалтқыштар мен фюзеляждарды жөндеуге 213 әскери қызметші және 573 азаматтық қызметкер жұмыс істеді. Соғыс кезінде A&R бөлімі күніне екі 10 сағаттық сменамен, аптаның жеті күні жұмыс істеді, ал жұмыс күші 1600 әскери және 3500 азаматтық адамға жетті. Бұрын тек қанаттар мен фюзеляж маталарын тігуші болып жұмыс істеген әйелдер, жұмыс күші жетіспеген кезде A&R машиналар цехтарында жұмыс істей бастады. 1942 жылдың жазында тоғыз мамандық бойынша оқытуға арналған оқу орталығы ашылды. Соғыс аяқталған кезде монтаж және жөндеу "А" класты өнеркәсіптік кәсіпорынға айналды, онда 3561 азаматтық және 4852 әскери қызметкер жұмыс істеді.
World War II profoundly changed the appearance of the Naval Station. With the eruption of war in Europe in September 1939, the station began to vibrate with activity. By December, the Navy had over $4 million in projects underway on the station. By the summer of 1940 the Station employed some 8,000 personnel, a number larger than any time since the end of World War I. The Hepburn Board had made recommendations to Congress earlier in the year that would also double the size and workload of the station. Since Chambers and West Fields were encroaching on the activities of the former Naval Operating Base, it was decided to expand to the east. East Camp, with an area of about 1,000 acres (4 km²) between the east side of Naval Station and Granby Street, had been sold off by the Army at the end of World War I. Congress authorized its repurchase in early 1940. On June 29 of that year, a contract was signed with the Virginia Engineering Company of Newport News for the expansion of the station. The cost of expansion and construction was to reach more than $72 million. Hangars, a new dispensary, three runways, magazine areas, warehouses, barracks and docking areas were patterned after similar existing airfields. The plan was revised and approved by Captain Bellinger, returning as commanding officer 20 years after first holding the job. Bellinger insisted that as many structures as possible be permanent ones, as the air station was still largely composed of temporary hangars and workshops left over from World War I. Many were unsafe and costly to maintain. The last permanent structure added had been the administration building, constructed in 1930. Some 353 acres (1.4 km²) were eventually reclaimed at a cost of $2.1 million. Two large hangars and ramps for seaplanes, barracks, officer quarters and family housing were built. This construction cut off Mason Creek Road and the Navy compensated the city by improving Kersloe Road (forming what is now Admiral Taussig Boulevard/Interstate 564) between Hampton Boulevard and Granby Street. Special attention was paid to control facilities—prior to the expansion, operations from Chambers Field had no traffic control system except for a white placard inserted through a slot on the roof to indicate the direction of the runway in use. A new command, Naval Air Center, had been formed October 12, 1942 under Captain J. M. Shoemaker, the 15th and 18th commanding officer of NAS Norfolk, to coordinate operations within the Norfolk area. The outlying fields were used for training, patrol plane operations, practice bombing and aerial gunnery. The assembly and repair (A&R) department also offers an excellent example of expansion at the Naval Air Station. In 1939, A&R occupied four World War I hangars and a few workshops. It employed 213 enlisted men and 573 civilians in the overhaul of aircraft engines and fuselages. During the war, the A&R Department went to two 10 hour shifts per day, seven days a week for a work force that now numbered 1,600 enlisted and 3,500 civilians. Women, who had been employed only as seamstress for wing and fuselage fabric, began working in A&R machine shops as labor shortages became acute. During the summer of 1942, the apprentice school was opened to provide training in nine trades. By war's end, assembly and repair had developed into a Class "A" industrial plant with peak employment of 3,561 civilians and 4,852 military workers.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі және суық соғыс
Әуе станциясы 70-тен астам тұрақты әскерлік бөлімдерге, соның ішінде бірнеше авиациялық топтарға, ерте ескерту беру қанатына және оған қатысты эскадрильяларға, теңізді бақылаудағы тікұшақ қанатына және оған қатысты эскадрильяларға, сондай-ақ түрлі Әскери-теңіз күштерінің әуе резерві бөлімдеріне қызмет етті, олардың ішінде Атлантикалық аймағындағы резервтік патрульдік қанат штабы, Әскери-теңіз күштерінің Норфолк әуе резервінің және E-2 Hawkeye, C-9 Skytrain II және түрлі тікұшақ эскадрильяларының жергілікті штабтары болды. Сонымен қатар, CH-46 Sea Knight тікұшақтарымен жабдықталған теңізшілер корпусының резервтік орташа тікұшақ эскадрильясы да берілді. NAS Norfolk 1994 жылы Кубадағы Гуантанамо әскери базасынан 2000 азаматтық қызметкер, олардың отбасы мүшелері және маңызды емес әскери қызметкерлер Норфолкке эвакуацияланған «Шын көңілмен қарсы алу» операциясы сияқты ұлттық қиындықтарға да жауап берді. Адамдардың бұл толқыны тарихтың қайталануы болды, себебі станция 1962 жылы Куба зымыран дағдарысы кезінде де эвакуацияланғандарды қабылдаған болатын. 1968 жылы әуе станциясына Джон Ф. Кеннедидің адамды Айға жіберу арманына үлкен үлес қосу міндеті жүктелді. Әуе станциясы Аполлон-7 операциясының кемелері мен ұшақтарына басқару, бақылау және байланыс қызметтерін қамтамасыз еткен Аполлон Атлантикалық аймағының қалпына келтіру орталығына (RCC) айналды.
The air station has hosted more than 70 tenant commands, including several carrier groups, a carrier airborne early warning wing and associated squadrons, a helicopter sea control wing and associated squadrons, and various Naval Air Reserve units, primarily the wing headquarters for Reserve Patrol Wing Atlantic, the local headquarters for Naval Air Reserve Norfolk and Reserve E 2 Hawkeye, C 9 Skytrain II and various helicopter squadrons. A Marine Corps Reserve medium helicopter squadron with CH 46 Sea Knight aircraft was also assigned. NAS Norfolk also responded to national times of stress, such as Operation Sincere Welcome in 1994, when 2,000 civilian workers, dependents, and non essential military personnel were evacuated to Norfolk from Guantanamo Bay Naval Base in Cuba. This influx of people was an instance of history repeating itself, as the station also welcomed evacuees during the Cuban Missile Crisis in 1962. In 1968, the air station was given a major role in John F. Kennedy's vision of putting a man on the moon. The air station became Recovery Control Center (RCC) Atlantic, which provided command, control, and communications for the ships and aircraft that participated in the recovery operations of Apollo 7.
1990 жылдардан бастап
Әскери-теңіз күштерінің 1990-шы жылдардағы суық соғыстан кейінгі қысқартуына жауап ретінде, олардың операциялық шығындарын азайту, тиімділігін арттыру және Әскери-теңіз күштерінің азайған мөлшеріне қабілетін сәйкес келтіру үшін көптеген жаңа бастамалар іске асырылды. 1993 жылғы Базаны қайта құру және жабу комиссиясы Норфолк әскери-әуе депосын және оның 4000-нан астам қызметкерін, Grumman F-14 Tomcats және Grumman A-6 Intruders ұшақтарын жөндеушілерді жабуды ұсынды, ал бір жылдан кейін депо жабылды. 1998 жылы Әскери-теңіз күштері "аймақтық басқару" деп аталатын процесте Хэмптон Роудс айманындағы жағалаудағы басқару ұйымдары мен процестерін қайта құруды бастады. Осы процестегі ең маңызды тиімділіктердің бірі – Норфолк Әскери-теңіз станциясы мен Әскери-әуе станциясының (бір-біріне тікелей жақын орналасқан) бір бірігуі болды, ол Норфолк Әскери-теңіз станциясы деп аталды. Бұрынғы әскери-әуе станциясының ұйымдық құрылымы NS Норфолк Әуе департаментіне айналды, ал әуежай NS Норфолк (Чемберс Филд) деп аталды. Бұл бірігу 1999 жылдың 5 ақпанында ресми түрде күшіне енді. 2012 жылы бірігу толыққанды аяқталды, NAS Oceana Norfolk бөлімшесінің қызметкерлері (бұрынғы Әскери-әуе станциясының орнын толтырған команда) таратылып, Норфолк Әскери-теңіз станциясының Әуе операциялары департаментіне қосылды.
As part of the Navy's response to the post Cold War drawdown of the 1990s, many new initiatives were implemented at Navy shore installations to reduce their operating cost, improve their efficiency, and better match their capacity to the reduced size of the Navy. The 1993 Base Realignment and Closure Commission recommended the closure of Naval Aviation Depot Norfolk and its workforce of over 4,000 repairing Grumman F 14 Tomcats and Grumman A 6 Intruders, and a year later the depot shut its doors. In 1998, the Navy began a major realignment of shore command organizations and processes throughout Hampton Roads in a process known as "regionalization". One of the biggest efficiencies in this process was the merger of separate Naval Station Norfolk and the Naval Air Station (which were directly adjacent to each other) into a single installation to be called Naval Station Norfolk. The former naval air station organizational structure became the Air Department of NS Norfolk while the actual airfield became known as NS Norfolk (Chambers Field). This consolidation became official on February 5, 1999. In 2012, the merger was fully consummated as NAS Oceana Detachment Norfolk personnel (the placeholder command for the ex Naval Air Station) was disestablished and folded into Naval Station Norfolk's Air Operations Department.