Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Шотландиядағы Галифакс қауымдастығы 1996 жылдың 1 сәуірінде Дартмут қаласы, Галифакс қаласы, Бедфорд қаласы және Галифакс округі бірігіп, Галифакс аймақтық муниципалитетін құрған кезде құрылды. Бұрынғы Галифакс қаласы таратылып, муниципалитет құрамындағы Галифакс қауымдастығына айналды. 2021 жылғы мәлімет бойынша, қауымдастықта 156 141 тұрғын тұрады.
none
The community of Halifax, Nova Scotia was created on 1 April 1996, when the City of Dartmouth, the City of Halifax, the Town of Bedford, and the County of Halifax amalgamated and formed the Halifax Regional Municipality. The former City of Halifax was dissolved, and transformed into the Community of Halifax within the municipality. As of 2021, the community has 156,141 inhabitants within an area of .
18 ғасыр
Галифакс аймағы ежелден-ақ Микмактардың жері болып келген. Байланысқа дейін олар Галифакс портының айналасындағы аумақты "Жипугтуг" (ағылшынша "Чебукто") деп атаған, бұл "Ұлы порты" дегенді білдіреді. Галифакс құрылғанға дейін аймақтағы ең маңызды оқиға – жергілікті Микмак халқы арасында ауыр аурулар мен өлімге әкелген Дюк д’Анвиль экспедициясының тағдыры. Жазда Бедфорд шығанағының жағалауында уақыт өткізетін топтар, Атлантиканың қатал қысы келгенге дейін ішкі аймақтарға көшіп отыратындығы туралы мәліметтер бар. Микмактардың тұрған жерлері мен зираттары Пойнт Плезант паркінен солтүстік және оңтүстік материкте табылған. Бұл жерді бастапқыда Микмактар мекендеген. Болашақтағы Галифакс аймағына алғаш келген еуропалықтар 1600 жылдардың басында Акадия колониясын құрған француздықтар болды. 1749 жылы британдықтар Галифаксты қоныстандырды, бұл әке Ле Лутр соғысын тудырды. Жаңа протестанттық қоныстарға Микмак, акадиялық және француз шабуылдарынан қорғану үшін Галифакста (Цитадель төбесі) (1749), Бедфордта (Форт Саквилл) (1749), Дартмутта (1750) және Лоуренстаунда (1754) британдық бекіністер салынды. Сент-Маргарет шығанағына алғаш рет американдық революция кезінде Луненбургтен көшіп келген француз тілінде сөйлейтін шетелдік протестанттар қоныстанды, олар Новая Шотландиядағы French Village-те орналасты. Бұл аймақтардың барлығы 1996 жылы Галифакс аймақтық муниципалитетіне (HRM) біріктірілді. HRM-нің барлық аймақтары соңғы 250 жылда жеке-жеке дамығанмен, олардың тарихтары да өзара байланысты. 1710 жылы Акадияны басып алғаннан кейін, Ұлыбритания Аннаполис Рояль мен Кансодағы қатысуынан басқа, Жаңа Шотландияны отарлауға ешқандай маңызды әрекет жасаған жоқ. Мұражайда католик акадиялықтар мен Микмак тұрғындары басым болды. Британдықтар Луибур бекінісінің ықпалына қарсы тұру үшін Галифаксты құрды, ол бекініс 1748 жылы Экс-ла-Шапель келісімінің аясында француздықтардың бақылауына қайтарылды. Галифакс қаласын Ұлыбритания Корольдігі 1749 жылы губернатор Эдвард Корнуоллистің басшылығымен Сауда кеңесінің басшылығымен құрды. Британдықтардың Галифаксты құруы және британдық протестант қоныстанушылардың келуі әке Ле Лутр соғысына әкелді. Галифаксты бір жақты құру арқылы британдықтар 1726 жылы Микмактармен жасалған, әке Раль соғысынан кейін қол қойылған бұрынғы келісімдерді бұзды. Корнуоллис 1176 қоныс аударушы мен олардың отбасыларын алып келді. 1750 жылы "Алдерни" кемесі 151 иммигрантпен келді. Галифакс қаласының шенеуніктері жаңа келгендерді Галифакс портының шығыс жағына орналастыруға шешім қабылдады. Әке Ле Лутр соғысы кезінде Микмак және акадиялықтар астана аймағына (Галифакс және Дартмут) он екі рет шабуыл жасады. 1749 жылы 30 қыркүйекте шамамен қырық Микмак Дартмутта ағаш кесумен айналысып жүрген алты адамға шабуыл жасады. Олардың төртеуі сол жерде қаза тапты, біреуі тұтқынға алынды, ал тағы біреуі қашып кетті. Екі адамның бас сүйегі, ал қалғандарының басы кесілді. Шабуыл майор Гилман басқаратын арақашықтықтан жасалған. Алты адам ағаш кесуге жіберілген еді. Төртеуі өлтіріліп, біреуі алып кетілді. Екіншісі қашып кетіп, дабыл қақты. Рейнджерлер тобы шабуыл жасағандарды қуалай келіп, екі Микмақтың басын шауып, біреуінің бас сүйегін алып тастады. Бұл Дартмутқа қарсы жасалған сегіз шабуылдың біріншісі болды. 1749 жылы 2 қазанда Корнуоллис әрбір Микмақтың басына сыйлық ұсынды. Ол бұл соманы Микмактардың британдық бас терілері үшін француздардан алған мөлшерімен теңестірді. Бұл міндетті орындау үшін екі рейнджер ротасы құрылды, біреуін капитан Фрэнсис Бартело, екіншісін капитан Уильям Клэпхам басқарды. Бұл екі рота Джон Горхам ротасымен бірге қызмет етті. Үш рота Галифакс маңындағы жерлерде Микмактарды іздеді. 1750 жылдың шілдесінде Микмактар Дартмутта жұмыс істеп жүрген жеті адамды өлтіріп, бас сүйектерін алып кетті. Төрт шабуыл Галифакс түбегіне қарсы жасалды. Біріншісі 1750 жылдың шілдесінде болды: жарым аралдағы Галифакс орманында Микмактар Корнуоллистің бағбанын, оның ұлын және тағы төрт адамды бас сүйегінен айырды. Олар ұлын жерлеп, бағбанның денесін ашық қалдырып, қалған төрт денесін алып кетті. Келесі айда, 1750 жылы 30 қыркүйекте Дартмутқа Микмактар тағы да шабуыл жасады және тағы бес тұрғын қаза тапты. 1750 жылдың қазан айында сегіз адамнан тұратын топ "олардың ойын-сауығын алуға" шықты. Олар құс аулап жүргенде, үндістер оларға шабуыл жасады, оларды тұтқынға алды; үлкен пышақпен бас сүйегін шауып, теңізге лақтырып жіберді. Келесі жылы, 1751 жылдың 26 наурызында Микмактар тағы да шабуыл жасады, он бес қоныс аударушыны өлтіріп, жеті адамды жаралады, олардың үшеуі кейін жараларынан қайтыс болды. Олар алты адамды тұтқынға алды, ал Микмактарды қуған әскерлер сержанттың қазасына әкелген тымырқыға түсті. Екі күннен кейін, 1751 жылдың 28 наурызында Микмактар тағы үш қоныс аударушыны ұрлады. Брауссар мен басқалары жиырма қоныс аударушыны өлтірді, ерлер, әйелдер, балалар мен нәрестелерді мүгедектендірді және тағы көбін тұтқынға алды. Сержант та өлтіріліп, денесі мүгедектендірілді. Олар ғимараттарды қиратты. Британдықтар Микмак сарбазының бас сүйегімен Галифаксқа оралды, бірақ олар алты Микмак сарбазын өлтіргендерін хабарлады. 1751 жылы Галифаксты қоршаған блокпосттарға екі шабуыл жасалды. Микмактар Солтүстік блокпостына (Жозеф Хауэ көшесінің солтүстік басында орналасқан) шабуыл жасап, күзетшілерді өлтірді. Олар сондай-ақ Оңтүстік блокпостының жанында (Жозеф Хауэ көшесінің оңтүстік басында орналасқан), Шоколад көлінен ағып шыққан өзендегі арақашықтықтан жасалған тісті арада шабуыл жасады. Олар екі адамды өлтірді. (Галифакс блокпосттарының картасы | Карта 2)
The Halifax area has been territory of the Miꞌkmaq since time immemorial. Before contact they called the area around the Halifax Harbour Jipugtug (anglicised as "Chebucto"), meaning Great Harbour. Prior to the establishment of Halifax, the most remarkable event in the region was the fate of the Duc d'Anville Expedition, which led to significant disease and death among the local Miꞌkmaq people. There is evidence that bands would spend the summer on the shores of the Bedford Basin, moving to points inland before the harsh Atlantic winter set in. Examples of Miꞌkmaq habitation and burial sites have been found from Point Pleasant Park to the north and south mainland. The community was originally inhabited by the Miꞌkmaq. The first European settlers to arrive in the future Halifax region were French, in the early 1600s, establishing the colony of Acadia. The British settled Halifax in 1749, which sparked Father Le Loutre's War. To guard against Miꞌkmaw, Acadian, and French attacks on the new Protestant settlements, British fortifications were erected in Halifax (Citadel Hill) (1749), Bedford (Fort Sackville) (1749), Dartmouth (1750), and Lawrencetown (1754). St. Margaret's Bay was first settled by French speaking Foreign Protestants at French Village, Nova Scotia, who migrated from Lunenburg, Nova Scotia, during the American Revolution. All of these regions were amalgamated into the Halifax Regional Municipality (HRM) in 1996. While all of the regions of HRM developed separately over the last 250 years, their histories have also been intertwined. Despite the Conquest of Acadia in 1710, no serious attempts were made by Great Britain to colonize Nova Scotia, aside from its presence at Annapolis Royal and Canso. The peninsula was dominated by Catholic Acadians and Miꞌkmaw residents. The British founded Halifax in order to counter the influence of the Fortress of Louisbourg after returning the fortress to French control as part of the Treaty of Aix la Chapelle (1748). The Town of Halifax was founded by the Kingdom of Great Britain under the direction of the Board of Trade under the command of Governor Edward Cornwallis in 1749. The British founding of Halifax and the influx of British Protestant settlers led to Father Le Loutre's War. By unilaterally establishing Halifax the British were violating earlier treaties with the Miꞌkmaq (1726), which were signed after Father Rale's War. Cornwallis brought along 1,176 settlers and their families. In 1750, the sailing ship Alderney arrived with 151 immigrants. Municipal officials at Halifax decided that these new arrivals should be settled on the eastern side of Halifax Harbour. During Father Le Loutre's War, the Miꞌkmaq and Acadians raided in the capital region (Halifax and Dartmouth) twelve times. On September 30, 1749, about forty Miꞌkmaq attacked six men who were in Dartmouth cutting trees. Four of them were killed on the spot, one was taken prisoner and one escaped. Two of the men were scalped and the heads of the others were cut off. The attack was on the sawmill which was under the command of Major Gilman. Six of his men had been sent to cut wood. Four were killed and one was carried off. The other escaped and gave the alarm. A detachment of rangers was sent after the raiding party and cut off the heads of two Miꞌkmaq and scalped one. This raid was the first of eight against Dartmouth. The result of the raid, on October 2, 1749, Cornwallis offered a bounty on the head of every Miꞌkmaq. He set the amount at the same rate that the Miꞌkmaq received from the French for British scalps. As well, to carry out this task, two companies of rangers raised, one led by Captain Francis Bartelo and the other by Captain William Clapham. These two companies served alongside that of John Gorham's company. The three companies scoured the land around Halifax looking for Miꞌkmaq. In July 1750, the Miꞌkmaq killed and scalped seven men who were at work in Dartmouth. Four raids were against Halifax Peninsula. The first of these was in July 1750: in the woods on peninsular Halifax, the Miꞌkmaq scalped Cornwallis' gardener, his son, and four others. They buried the son, left the gardener's body exposed, and carried off the other four bodies. The following month, on September 30, 1750, Dartmouth was attacked again by the Miꞌkmaq and five more residents were killed. In October 1750 a group of about eight men went out "to take their diversion; and as they were fowling, they were attacked by the Indians, who took the whole prisoners; scalped [one] with a large knife, which they wear for that purpose, and threw him into the sea " The next year, on March 26, 1751, the Miꞌkmaq attacked again, killing fifteen settlers and wounding seven, three of which would later die of their wounds. They took six captives, and the regulars who pursued the Miꞌkmaq fell into an ambush in which they lost a sergeant killed. Two days later, on March 28, 1751, Miꞌkmaq abducted another three settlers. Broussard and the others killed twenty settlers mutilating men, women, children and babies, and took more prisoners. A sergeant was also killed and his body mutilated. They destroyed the buildings. The British returned to Halifax with the scalp of one Miꞌkmaw warrior, however, they reported that they killed six Miꞌkmaw warriors. In 1751, there were two attacks on blockhouses surrounding Halifax. Miꞌkmaq attacked the North Blockhouse (located at the north end of Joseph Howe Drive) and killed the men on guard. They also attacked near the South Blockhouse (located at the south end of Joseph Howe Drive), at a sawmill on a stream flowing out of Chocolate Lake. They killed two men. (Map of Halifax Blockhouses | Map 2)
1753 жылы Лоуренс губернатор болғанда, Микмактар Оңтүстік блокпостының жанындағы арақашықтықтан жасалған тісті араға тағы да шабуыл жасады, онда үш британдық өлтірілді. Микмактар денелерін бас сүйектері үшін алуға үш рет әрекет жасады. Танымал Галифакс бизнесмені Майкл Франклин 1754 жылы Микмак шабуыл тобына түсіп, үш ай тұтқын болды.
In 1753, when Lawrence became governor, the Miꞌkmaq attacked again upon the sawmills near the South Blockhouse on the Northwest Arm, where they killed three British. The Miꞌkmaq made three attempts to retrieve the bodies for their scalps. Prominent Halifax business person Michael Francklin was captured by a Miꞌkmaw raiding party in 1754 and held captive for three months.
Француздар мен үндістер соғысы
Қала француз және үнді соғысында (Жеті жылдық соғыстың Солтүстік Америка театры) француз бекінісі Луибурға қарсы әскери база ретінде өзін көрсетті. Галифакс 1758 жылғы Луисбургты қоршауға база қамтамасыз етті және соғыстың қалған бөлігінде маңызды теңіз базасы болып жұмыс істеді. Георгий аралында (Жаңа Шотландия), Галифакс портында қуғыннан кейін акадиялықтар тұтқындалды. 1756 жылдың 2 сәуірінде Микмак Квебек губернаторынан Галифакста алынған он екі британдық бас киім үшін ақы алды. Акадиялық Пьер Готье, Жозеф Николас Готье ұлы, 1757 жылы Луибурдан Микмак жауынгерлерін Галифаксқа қарсы үш шабуылға жетектеді. Әр шабуылда Готье тұтқындарды немесе бас сүйектерді, немесе екеуін де алып кетті. Соңғы шабуыл қыркүйекте болды, Готье төрт Микмакпен бірге Ситадель төбесінде екі британдықты өлтіріп, бас сүйектерін алып кетті. (Пьер Рестигуш шайқасына қатысты.) 1757 жылдың маусым айына қарай Лоуренстаунның қоныс аударушылары Лоуренстаун қонысынан (1754 жылы құрылған) толықтай көшірілуі керек болды, себебі туған жерлік шабуылдардың саны қоныс аударушыларға үйлерін тастауға мүмкіндік бермеді. 1757 жылдың сәуір айында акадиялық және Микмак партизандары тобы жақын орналасқан Форт-Эдвардтағы қоймаға шабуыл жасап, он үш британдық сарбазды өлтірді және ала алатын азық-түлікті алып, ғимаратты өртеп жіберді. Бірнеше күннен кейін сол партизандар Камберленд фортына шабуыл жасады. Акадиялық және Микмак ополченнясының күшіне байланысты британдық офицер Джон Нокс: «1757 жылы біз Жаңа Шотландия провинциясының немесе Акадияның иелері екеніміз делінді, бірақ бұл тек қиял болды» деді. Ол провинциядағы жағдай британдықтар үшін соншалықты осал болғандықтан, Форт-Эдвард, Форт-Саквилл және Луненбургтегі «әскерлер мен тұрғындар» тек «тұтқындар» ретінде есептелгенін айтты. 1759 жылдың көктемінде жақын орналасқан Дартмут қаласында Шығыс батареясына тағы бір Микмак шабуылы болды, онда бес сарбаз қаза тапты. 1759 жылдың шілдесінде Микмак және акадиялықтар Дартмутта, МакНабб аралының қарсы бетінде бес британдықты өлтірді. Француздар 1762 жылдың маусымында Ньюфаундлендтегі Сент-Джонсты басып алғаннан кейін, бұл жетістік акадиялықтар мен туған жерліктерді жігерлендірді. Олар провинцияның әртүрлі жерлерінде көптеп жинала бастады және британдықтардың айтуынша, «әдепсіз» мінез-құлық танысты. Билік өкілдері туған жерліктер провинцияның екі негізгі қаласы – Галифакс және Луненбургке жақын жиналғанда ерекше алаңдады. Үкімет 1300 адамды Бостонға жөнелтіп, қуғын-сүргін ұйымдастырды. Массачусетс үкіметі акадиялықтарға құрметпен қабылдауға рұқсат бермеді және оларды Галифаксқа қайтарды. Ұлы Понтакта (Галифакс) болған ең әйгілі оқиға 1758 жылдың 24 мамырында болды, сол кезде штаб-пәтері Холлис-стритте орналасқан Джеймс Вулф Ұлы Понтакқа кеш өткізді. Вулф және оның адамдары 70 бөтелке мадейра шарабын, 50 бөтелке кларнет және 25 бөтелке бренди сатып алды. Төрт күннен кейін, 29 мамырда, шабуыл жасаушы флот жолға шықты. Вулф Галифакстағы штаб-пәтеріне және Ыбырайым жазығындағы шайқасқа дейін Ұлы Понтакқа қайтып келді. Жыл соңында Самбро аралы маягы портының кіреберісінде порт қаласының сауда және теңіз кемелерін дамыту үшін салынды. 1759 жылы Галифакс теңіз кемежайы тұрақты әскери база ретінде құрылды. XVIII ғасырдың басындағы осы кезеңнің көп бөлігінде Жаңа Шотландия француз аумағымен шекараға жақын және қақтығыс болуы мүмкін болғандықтан, британдық әскерилердің шекаралық бекеті болып саналды; жергілікті орта да өте қолайсыз болды және көптеген ерте қоныс аударушылар Галифакс портының жағалауындағы колонияның жабайы табиғатына қолайсыз болды. Көбінесе әскери қызметтен босатылған сарбаздар мен теңізшілер болған алғашқы қоныс аударушылар колонияны Нью-Йорк пен Бостон сияқты қалаларға немесе Виргиния мен Каролинаның гүлденген плантацияларына қалдырды. Алайда, жаңа қала жақын маңдағы балық шаруашылығын пайдаланған Жаңа Англия саудагерлерін және Джошуа Могер сияқты ағылшын саудагерлерін тартты, ол британдық әскери келісімшарттардан және Луисбургте француздармен контрабандадан көп пайда тапты. Жаңа Шотландияға әскери қауіп жеті жылдық соғыста британдықтардың Францияға қарсы жеңісінен кейін жойылды. Акадия колониясының қалған аумақтары қосылған кезде, кеңейтілген британдық Жаңа Шотландия колониясы, негізінен, акадиялықтардың депортациясынан кейін халықсыз қалды. Бұған қоса, Ұлыбритания тұрғындарының эмиграциялауына рұқсат беруге дайын болмады, өйткені бұл олардың өнеркәсіп революциясының бастапқы кезеңі болды, сондықтан Жаңа Шотландия «шет елдік протестанттарды» қоныстандыруға шақырды. Аймақ, оның жаңа астанасы Галифакспен бірге, немістер, голландтар, Жаңа Англиялықтар, Мартиника тұрғындары және басқа да көптеген аймақтардан келген иммигранттардың шағын көлемінде өсті. Галифакстың қазіргі тұрғындарының көптеген фамилиялары осы қоныс аударушылардан таратылған, сонымен қатар қаладағы мәңгілік атаулардың бірі – «Голланд ауылы» жолы, ол Фэрвьюде орналасқан «Голланд ауылынан» басталады. Мұндағы «голланд» сөзі «неміс» тіліндегі «Deutsch» сөзін білдіреді, ол Галифакстықтардың құлағына «голланд» сияқты естілді. Лоуренстаун соғыс кезінде көп рет шабуылға ұшырады және ақырында 1756 жылы тастап кетуге мәжбүр болды. Көптеген ондаған жылдар бойы Дартмут қаласы көбінесе ауылдық болып қалды, Галифакстағы өсіп келе жатқан әскери және коммерциялық ортамен тікелей байланыс жоқ болды, тек арнайы паром қызметінен басқа. Бұрынғы Галифакс округі 1759 жылы кеңес бұйрығымен құрылған Жаңа Шотландияның бес бастапқы округінің бірі болды.
The town proved its worth as a military base in the French and Indian War (the North American Theatre of the Seven Years' War) as a counter to the French fortress Louisbourg in Cape Breton. Halifax provided the base for the Siege of Louisbourg (1758) and operated as a major naval base for the remainder of the war. On Georges Island (Nova Scotia) in the Halifax harbour, Acadians from the expulsion were imprisoned. On April 2, 1756, Miꞌkmaq received payment from the Governor of Quebec for twelve British scalps taken at Halifax. Acadian Pierre Gautier, son of Joseph Nicolas Gautier, led Miꞌkmaw warriors from Louisbourg on three raids against Halifax in 1757. In each raid, Gautier took prisoners or scalps or both. The last raid happened in September and Gautier went with four Miꞌkmaq and killed and scalped two British men at the foot of Citadel Hill. (Pierre went on to participate in the Battle of Restigouche.) By June 1757, the settlers at Lawrencetown had to be withdrawn completely from the settlement of Lawrencetown (established 1754) because the number of Native raids eventually prevented settlers from leaving their houses. In April 1757, a band of Acadian and Miꞌkmaw partisans raided a warehouse at near by Fort Edward, killing thirteen British soldiers and, after taking what provisions they could carry, setting fire to the building. A few days later, the same partisans also raided Fort Cumberland. Because of the strength of the Acadian militia and Miꞌkmaw militia, British officer John Knox wrote that "In the year 1757 we were said to be Masters of the province of Nova Scotia, or Acadia, which, however, was only an imaginary possession." He continues to state that the situation in the province was so precarious for the British that the "troops and inhabitants" at Fort Edward, Fort Sackville and Lunenburg "could not be reputed in any other light than as prisoners." In nearby Dartmouth, Nova Scotia, in the spring of 1759, there was another Miꞌkmaq attack on Eastern Battery, in which five soldiers were killed. In July 1759, Miꞌkmaq and Acadians killed five British in Dartmouth, opposite McNabb's Island. After the French conquered St. John's, Newfoundland in June 1762, the success galvanized both the Acadians and Natives. They began gathering in large numbers at various points throughout the province and behaving in a confident and, according to the British, "insolent fashion". Officials were especially alarmed when Natives concentrated close to the two principal towns in the province, Halifax and Lunenburg, where there were also large groups of Acadians. The government organized an expulsion of 1,300 people, shipping them to Boston. The government of Massachusetts refused the Acadians permission to land and sent them back to Halifax. The most famous event to take place at the Great Pontack (Halifax) was on May 24, 1758, when James Wolfe, who was headquartered on Hollis Street, Halifax, threw a party at the Great Pontack prior to departing for the Siege of Louisbourg (1758). Wolfe and his men purchased 70 bottles of Madeira wine, 50 bottles of claret and 25 bottles of brandy. Four days later, on May 29 the invasion fleet departed. Wolfe returned to his headquarters in Halifax and the Great Pontack before his Battle of the Plains of Abraham. By the end of the year the Sambro Island Lighthouse was constructed at the harbour entrance to develop the port city's merchant and naval shipping. A permanent navy base, the Halifax Naval Yard was established in 1759. For much of this period in the early 18th century, Nova Scotia was considered a frontier posting for the British military, given the proximity to the border with French territory and potential for conflict; the local environment was also very inhospitable and many early settlers were ill suited for the colony's wilderness on the shores of Halifax Harbour. The original settlers, who were often discharged soldiers and sailors, left the colony for established cities such as New York and Boston or the lush plantations of the Virginias and Carolinas. However, the new city did attract New England merchants exploiting the nearby fisheries and English merchants such as Joshua Maugher who profited greatly from both British military contracts and smuggling with the French at Louisbourg. The military threat to Nova Scotia was removed following British victory over France in the Seven Years' War. With the addition of remaining territories of the colony of Acadia, the enlarged British colony of Nova Scotia was mostly depopulated, following the deportation of Acadian residents. In addition, Britain was unwilling to allow its residents to emigrate, this being at the dawn of their Industrial Revolution, thus Nova Scotia invited settlement by "foreign Protestants". The region, including its new capital of Halifax, saw a modest immigration boom comprising Germans, Dutch, New Englanders, residents of Martinique and many other areas. In addition to the surnames of many present day residents of Halifax who are descended from these settlers, an enduring name in the city is the "Dutch Village Road", which led from the "Dutch Village", located in Fairview. Dutch here referring to the German "Deutsch" which sounded like "dutch" to Haligonian ears. Lawrencetown was raided numerous times during the war and eventually had to be abandoned as a result (1756). For many decades Dartmouth remained largely rural, lacking direct transportation links to the growing military and commercial presence in Halifax, except for a dedicated ferry service. The former Halifax County was one of the five original counties of Nova Scotia created by an Order in Council in 1759.
Солтүстік Америка станциясының бас кеңсесі
Галифакс алпыс жыл бойы (1758–1818) британдық Корольдік теңіз флотының Солтүстік Америка станциясының штабы болды. Галифакс порты 1749 жылы қаланың құрылғаннан бастап Корольдік теңіз флотының маусымдық базасы ретінде пайдаланылды, онда уақытша құрылыстар мен Жорж аралындағы кеме жөндеу жағажайы қолданылды. 1758 жылы тұрақты теңіз кемежайы үшін жер мен ғимараттар сатып алынды және кемежай 1759 жылы ресми түрде қолданысқа берілді. (Кемежай жеті жылдық соғыс, Американдық революция, Француз революциялық соғыстары және 1812 жылғы соғыс кезінде Солтүстік Америкадағы Корольдік теңіз флотының негізгі базасы болды. 1818 жылы Галифакс эскадрильяның жазғы базасы болды, ол жылдың қалған уақытында Бермудадағы Корольдік теңіз кемежайына көшті.)
Halifax was the headquarters for the British Royal Navy's North American Station for sixty years (1758–1818). Halifax Harbour had served as a Royal Navy seasonal base from the founding of the city in 1749, using temporary facilities and a careening beach on Georges Island. Land and buildings for a permanent Naval Yard were purchased in 1758 and the yard was officially commissioned in 1759. Land and buildings for a permanent Naval Yard were purchased by the Royal Naval Dockyard, Halifax in 1758 and the Yard was officially commissioned in 1759. (The yard served as the main base for the Royal Navy in North America during the Seven Years' War, the American Revolution, the French Revolutionary Wars and the War of 1812. In 1818 Halifax became the summer base for the squadron which shifted to the Royal Naval Dockyard, Bermuda for the remainder of the year.)
Аңжарды жерлеу рәсімі
Бірнеше бейбіт келісімдерге қол жеткізгеннен кейін, жетпіс бес жылдық соғыс британдықтар мен микмактар арасындағы «Балта көму рәсімімен» аяқталды. 1761 жылдың 25 маусымында «Балта көму рәсімі» Галифакстағы қазіргі Спринг Гарденде орналасқан губернатор Джонатан Белчердің бағында, сот үйінің алдында өтті. (Осы келісімдерді еске алу үшін Нова-Шотландиялықтар жыл сайын 1 қазанда Келісім күнін тойлайды.) Галифакстың өркендеуі мен құлдырауы империяның әскери қажеттіліктерімен байланысты болды. Ол Атлант жағалауындағы ең ірі Корольдік теңіз күштерінің базасына айналып, көптеген британ әскерін қабылдады, бірақ 1760 жылы Луисбургтің толықтай қирауы француз шабуылының қаупін жойды. 1763 жылы бейбітшілік орнағаннан кейін гарнизон мен теңіз эскадрильясы күрт қысқартылды. Теңіз кемелері енді пошта тасымайтындықтан, Галифакс саудагерлері 1765 жылы бірігіп, Бостонға пошта тасымалдау үшін Nova Scotia Packet атты шлюп құрды, кейін ол теңіз шлюпі ретінде тағайындалды, бұл Англиялық Канадада салынған алғашқы соғыс кемесі болды. Темірқасық арада Бостон мен Жаңа Англия Монкалмның Ыбырайым жазығындағы жеңілісінен кейін қол жетімді болған француз территориясына көздерін бұрды. 1770-ші жылдардың ортасында қала көптеген бейбіт кезеңдегі төмендеулердің біріншесін сезінді.
After agreeing to several peace treaties, the seventy five year period of war ended with the Burial of the Hatchet Ceremony between the British and the Mi'kmaq. On June 25, 1761, a "Burying of the Hatchet Ceremony" was held at Governor Jonathan Belcher's garden on present day Spring Garden, Halifax in front of the Court House. (In commemoration of these treaties, Nova Scotians annually celebrate Treaty Day on October 1.) Halifax's fortunes waxed and waned with the military needs of the empire. While it had quickly become the largest Royal Navy base on the Atlantic coast and had hosted large numbers of British army regulars, the complete destruction of Louisbourg in 1760 removed the threat of French attack. With peace in 1763, the garrison and naval squadron was dramatically reduced. With naval vessels no longer carrying the mail, Halifax merchants banded together in 1765 to build Nova Scotia Packet a schooner to carry mail to Boston, later commissioned as the naval schooner , the first warship built in English Canada. Meanwhile, Boston and New England turned their eyes west, to the French territory now available due to the defeat of Montcalm at the Plains of Abraham. By the mid 1770s the town was feeling its first of many peacetime slumps.
Америка революциясы
Американың Тәуелсіздік соғысы алдымен Галифакс тұрғындарының көпшілігінің ойында болған жоқ. Үкімет Самбро маяғы үшін май сатып алуға жеткілікті қаражаты болмады. Жалға алушы әскерлер күзетті сақтай алмады, сондықтан таратылды. 1764 жылдың сәуірінде қабылданған Қант заңы немесе Америкалық кіріс заңы, Вестминстердегі Парламенттен тек сауданы реттеу ғана емес, сонымен қатар кіріс жинау мақсатында екенін нақты айтқан алғашқы заң болды. Осы мақсатта, заң бойынша Галифакста контрабандамен айналысатындарды ұстау үшін вице-адмиралдық сот құрылды. 1775 жылдың қысында азық-түлік соншалықты жетіспеді, Квебек қаласына халықты азықтандыру үшін ұн жіберуге мәжбүр болды. Галифакс Американың басқа колонияларындағы қиындықтардан алыс болғанымен, 1775 жылдың қараша айында тәртіпсіздікпен күресу үшін әскери жағдай жарияланды. 1776 жылдың 30 наурызында генерал Уильям Хоу Бостоннан көтерілісшілердің күшімен қуылғаннан кейін келді. Ол өзімен 200 офицер, 3000 сарбаз және 4000-нан астам адалдығын сақтаған босқындарды алып келді және барлығына баспана мен азық-түлік беруді талап етті. Бұл Галифакстың соғыстағы рөлінің жай ғана бастамасы болды. Соғыс кезінде және одан кейін де мыңдаған босқындар, көбінесе "мүсіркеусіз және көмекке мұқтаж жағдайда" Галифаксқа немесе Новая Шотландияның басқа порттарына келді. Бұл Нью-Йорктің эвакуациясымен жетеді және 1783 жылы соғыс ресми аяқталғаннан кейін де жалғасты. Жаңадан келген лоялистердің тілегімен, 1784 жылы Ұлыбритания Новая Шотландияны бөліп, Жаңа Брунсвик және Кейп-Бретон аралы колонияларын құрды; бұл Галифакстың аймақтағы беделін едәуір әлсіретті. Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Галифакс он үш колониядағы көтерілісшілер бақылап отырған аймақтарға шабуылдар жасау үшін негізгі пункт болды, және Бостон мен Нью-Йорк қалалары басып алынғаннан кейін британдық әскерлер осы қалаларға жіберілді. Соғыстан кейін Америка колонияларынан он мыңдаған Одақ лоялистері Галифаксқа ағылып келді, олардың көптеген ұрпақтары бүгінге дейін қалада тұрады. Дартмут баяу дамыды. 1785 жылы Америка Тәуелсіздік соғысының соңында Нантакеттен келген квакерлер тобы Дартмутқа келіп, кит аулау саудасын құрды. Олар үйлер, квакерлер жиналатын үй, кемелерді тоқтатуға арналған тұрақ, спермацет шамы мен кит майынан және сүйектерінен жасалған басқа да өнімдерді өндіретін фабрика салды. Бұл пайдалы кәсіп болды және квакерлер көптеген жергілікті тұрғындарды жұмысқа алды, бірақ он жыл ішінде, шамамен 1795 жылы, кит аулаушылар өздерінің қызметін Уэльске көшірді. Дартмутта тек бір квакерлік үй қалды және ол Дартмуттың ең көне құрылысы деп саналады. Көп ұзамай Дартмутқа басқа отбасылар да келді, олардың арасында Хартшорн отбасы да болды. Олар 1785 жылы келген лоялистер болды және қазіргі Портленд, Кинг және Вентворт көшелерімен шектесетін жерді алды. Вудлон бір кезде Дартмуттың танымал бизнесмені болған Эбенезер Аллен есімді лоялист сатып алған жердің бір бөлігі болды. 1786 жылы ол өзінің қонысының жанындағы жерді зират ретінде пайдалануға берді. Вудлон зиратына көптеген ерте қоныстанушылар жерленген, оның ішінде "Ормандағы сәбилер" - орманға адасып, қаза тапқан екі қарындас.
The American Revolutionary War was not at first uppermost in the minds of most residents of Halifax. The government did not have enough money to pay for oil for the Sambro lighthouse. The militia was unable to maintain a guard, and was disbanded. The Sugar Act, or American Revenue Act, of April 1764 was the first from the Parliament at Westminster to explicitly state that its purpose was not merely to regulate trade but to raise revenue, and, toward this end, the Act established a vice admiralty court in Halifax for the purpose of cracking down on alleged smugglers evading customs. Provisions were so scarce during the winter of 1775 that Quebec had to send flour to feed the town. While Halifax was remote from the troubles in the rest of the American colonies, martial law was declared in November 1775 to combat lawlessness. On March 30, 1776, General William Howe arrived, having been driven from Boston by rebel forces. He brought with him 200 officers, 3000 men, and over 4,000 loyalist refugees, and demanded housing and provisions for all. This was merely the beginning of Halifax's role in the war. Throughout the conflict, and for a considerable time afterwards, thousands more refugees, often "in a destitute and helpless condition" had arrived in Halifax or other ports in Nova Scotia. This would peak with the evacuation of New York, and continue until well after the formal conclusion of war in 1783. At the instigation of the newly arrived Loyalists who desired greater local control, Britain subdivided Nova Scotia in 1784 with the creation of the colonies of New Brunswick and Cape Breton Island; this had the effect of considerably diluting Halifax's presence over the region. During the American Revolution, Halifax became the staging point of many attacks on rebel controlled areas in the Thirteen Colonies, and was the city to which British forces from Boston and New York were sent after the over running of those cities. After the War, tens of thousands of United Empire Loyalists from the American colonies flooded Halifax, and many of their descendants still reside in the city today. Dartmouth continued to develop slowly. In 1785, at the end of the American Revolution, a group of Quakers from Nantucket arrived in Dartmouth to set up a whaling trade. They built homes, a Quaker meeting house, a wharf for their vessels and a factory to produce spermaceti candles and other products made from whale oil and carcasses. It was a profitable venture and the Quakers employed many local residents, but within ten years, around 1795, the whalers moved their operation to Wales. Only one Quaker residence remains in Dartmouth and is believed to be the oldest structure in Dartmouth. Other families soon arrived in Dartmouth, among them was the Hartshorne family. They were Loyalists who arrived in 1785, and received a grant that included land bordering present day Portland, King and Wentworth Streets. Woodlawn was once part of the land purchased by a Loyalist, named Ebenezer Allen who became a prominent Dartmouth businessman. In 1786, he donated land near his estate to be used as a cemetery. Many early settlers are interred in the Woodlawn cemetery including the remains of the "Babes in the Woods," two sisters who wandered into the forest and perished.
Кент пен Стратхерн герцогы Эдуард
Кент және Стратерн герцогы Эдуард ханзадасына 1794–1800 жылдары Галифакста Корольдік теңіз флотының Солтүстік Америка станциясының штаб-пәтерінде тұруға бұйырылды. Ол Солтүстік Американың Бас қолбасшысы болды. Оның қалаға зор әсері болды. Ол маңызды Корольдік теңіз базасын қорғау үшін порттың әскери қорғанысын қалыптастыруда, сондай-ақ қаланың және колонияның әлеуметтік-саяси және экономикалық институттарына ықпал етуде маңызды рөл атқарды. Ол сондай-ақ Уэльс принсі мұнарасын, Цитадель төбесіндегі (Форт-Джордж) Галифакс қалалық сағатын, Сент-Жорж (дөңгелек) шіркеуін, Принс лоджын (тек дөңгелек музыка бөлмесі қалды) және басқаларын жобалады. Принц пен оның сүйіктісі, мадам де Сент-Лоран, Галифакста орналасқан алты жыл бойы Принс-Лоджада тұрды. (Герцог 1794 жылы Новая Шотландиядағы Кингс округіне сапар жасады. Нәтижесінде 1826 жылы округ тұрғындары өз қалаларын Кентвилл деп атауға дауыс берді). Галифакста болғанда 1796 жылдың қаңтарында генерал-лейтенант болып тағайындалды. 1798 жылдың соңында жылқысынан құлағаннан кейін ғана Англияға қайтуға рұқсат алды. Ол Кент пен Стратерн герцогы және Дублин графы атағын алды, парламенттің алғысын және 12 000 фунт стерлинг табыс алды, ал кейіннен мамыр айында генерал дәрежесіне көтеріліп, Солтүстік Америкадағы британдық күштердің Бас қолбасшысы болып тағайындалды және Галифаксқа аттанды. Он екі айдан астам соң ол Галифакстан шығып, 1800 жылдың 31 тамызында Англияға келді, онда оның келесі тағайындалуы Ирландияның лорд-лейтенанты болады деп күтілді.
Prince Edward, Duke of Kent and Strathearn was ordered to live in at the headquarters of the Royal Navy's, North American Station in Halifax (1794–1800). He became the Commander in Chief, North America. He had a significant impact on the city. He was instrumental in shaping that port's military defences for protecting the important Royal Navy base, as well as influencing the city's and colony's socio political and economic institutions. He also designed the Prince of Wales Tower, the Halifax Town Clock on Citadel Hill (Fort George), St Georges (Round) Church, Princes Lodge (only the round music room remains) and others. The Prince and his mistress, Madame de Saint Laurent, lived at Prince's Lodge for the six years they stationed in Halifax. (The Duke visited Kings County, Nova Scotia in 1794. As a result, in 1826, the inhabitants of the county voted to name their town Kentville after him). While in Halifax he was promoted to lieutenant general in January 1796. Not until after suffering a fall from his horse in late 1798 was he allowed to return to England. he was created Duke of Kent and Strathearn and Earl of Dublin, received the thanks of parliament and an income of £12,000 and was later, in May, promoted to the rank of general and appointed Commander in Chief of British forces in North America. and sailed to Halifax. Just over twelve months later he left Halifax and arrived in England on August 31, 1800 where it was expected his next appointment would be Lord Lieutenant of Ireland.
19 ғасыр
XIX ғасырдың басында Дартмут шамамен жиырма бес отбасыдан тұратын. Жиырма жыл ішінде онда алпыс үй, шіркеу, диқандық ұн тартатын диірмен, кеме жасаушылық, ағаш кесетін арақорман, екі қонақ үй және нан пісіретін пешорман жайластырылған, бәрі де портына жақын орналасқан.
By the early 19th century, Dartmouth consisted of about twenty five families. Within twenty years, there were sixty houses, a church, gristmill, shipyards, sawmill, two inns and a bakery located near the harbour.
Наполеон соғыстары
Галифакс қазір Солтүстік Американың шығыс жағалауындағы британдық күштердің бекінісіне айналды. Жергілікті саудагерлер Кариб теңізіндегі британдық колонияларға американдық сауданың тыйым салуынан пайдаланып, Батыс Үндістанмен ұзақ мерзімді сауда қатынасын бастады. Бірақ, ең маңызды өсім Наполеон соғыстары деп танылатын кезеңнің басталуымен күшейді. Әскери шығындар және соғыс кезеңіндегі кеме қатынасы мен сауда мүмкіндіктері Чарльз Рамедж Прескотт және Энос Коллинз сияқты жергілікті саудагерлердің жетекшілігімен өсуге серпін берді. 1796 жылы Кент герцогы Эдуард Жаңа Шотландияға басшылық ету үшін жіберілді. Ол қаланың көптеген бекіністерін жобалады және грузин сәулет стиліндегі көптеген қоғамдық ғимараттар арқылы, сондай-ақ қаланың өзіне лайықты британдық атмосферасын сыйлап, қалада өшпес із қалдырды. Осы кезеңде Галифакс толыққанды қалаға айналды. Оның басшылығымен көптеген маңызды нысандар мен мекемелер салынды, мысалы, Цитадель төбесіндегі қалалық сағаттан бастап, Санкт-Джордж дөңгелек шіркеуіне дейін, Галифакс қорғаныс кешеніндегі бекіністер күшейтілді, жаңа кәсіпорындар ашылды және халық саны арта түсті. Сонымен қатар, қала тұрғындары, әсіресе теңізшілер, Корольдік теңіз флотының жұмылдыру тобынан үнемі сақ жүрді.
Halifax was now the bastion of British strength on the East Coast of North America. Local merchants also took advantage of the exclusion of American trade to the British colonies in the Caribbean, beginning a long trade relationship with the West Indies. However, the most significant growth began with the beginning of what would become known as the Napoleonic Wars. Military spending and the opportunities of wartime shipping and trading stimulated growth led by local merchants such as Charles Ramage Prescott and Enos Collins. By 1796, Prince Edward, Duke of Kent, was sent to take command of Nova Scotia. Many of the city's forts were designed by him, and he left an indelible mark on the city in the form of many public buildings of Georgian architecture, and a dignified British feel to the city itself. It was during this time that Halifax truly became a city. Many landmarks and institutions were built during his tenure, from the Town Clock on Citadel Hill to St. George's Round Church, fortifications in the Halifax Defence Complex were built up, businesses established, and the population boomed. At the same time, the towns people and especially seafarers were constantly on guard of the press gangs of the Royal Navy.
Галифакс әсер ету тоғысуы
Жаңа Шотландиядағы Корольдік теңіз флотының жұмыспен қамту мәселелері 1805 жылы өршіп келді. Соғыс кемелеріндегі жоғары дезертирлік деңгейі салдарынан жетіспеушілік болды, ал теңіз капитандары провинциялық мәжбүрлеу ережелеріне байланысты бос орындарды толтыруда қиындықтарға тап болды. Теңізшілерге зәру болған Корольдік теңіз флоты 1805 жылы Солтүстік Атлантика аймағында, Галифакстан, Шарлоттауннан, Сент-Джоннан және Квебек қаласына дейін оларды мәжбүрлеп алды. Мамыр айының басында вице-адмирал Эндрю Митчелл бірнеше соғыс кемелерінен мәжбүрлеу бригадаларын Галифакс қаласының орталығына жіберді. Олар алдымен адамдарды мәжбүрлеп алды, содан кейін сұрақтар қойды, ондаған потенциалды жалдамалы жұмыскерлерді ұстады. 1805 жылдың қазан айында вице-адмирал Митчелл мәжбүрлеу бригадаларына Галифакс көшелеріне қарулы түрде шабуыл жасауға рұқсат бергенде жағдай шиеленістің шегіне жетті, бұл бір адамның қаза тауып, бірнеше адамның жараланған салдарынан ірі тәртіпсіздікке әкелді. Вентворт адмиралды қалалық тәртіпсіздіктерді қоздырғаны және провинциялық мәжбүрлеу заңдарын бұзғаны үшін айыптады, ал оның үкіметі бұл зорлық оқиғасын пайдаланып, Жаңа Шотландияда жұмысқа алуды одан да қатаң шектеулермен қамтыды. 1805 жылдан 1812 жылғы соғысқа дейін мәжбүрлеуден туындаған азаматтық-теңіз қатынастары Жаңа Шотландияда нашарлады. ол Ливерпульде бір аптадай ғана болды, бірақ ол бүкіл уақыт бойы шағын қаланы қорқытты және теңіз мәжбүрлеуі Оңтүстік жағалаудағы теңізшілер үшін үлкен қауіп болып қала берді. Ливерпульден кеткеннен кейін Уайтинг Шелберн халқын қысымға алып, үйлерге кіріп, одан әрі мазалаудан сақтану үшін оннан астам отбасыны орманға көшуге мәжбүр етті.
The Royal Navy's manning problems in Nova Scotia peaked in 1805. Warships were short handed from high desertion rates, and naval captains were handicapped in filling those vacancies by provincial impressment regulations. Desperate for sailors, the Royal Navy pressed them all over the North Atlantic region in 1805, from Halifax and Charlottetown to Saint John and Quebec City. In early May, Vice Admiral Andrew Mitchell sent press gangs from several warships into downtown Halifax. They conscripted men first and asked questions later, rounding up dozens of potential recruits. The breaking point came in October 1805, when Vice Admiral Mitchell allowed press gangs from to storm the streets of Halifax armed with bayonets, sparking a major riot in which one man was killed and several others were injured. Wentworth lashed out at the admiral for sparking urban unrest and breaking provincial impressment laws, and his government exploited this violent episode to put even tighter restrictions of recruiting in Nova Scotia. Stemming from impressment disturbances, civil naval relations deteriorated in Nova Scotia from 1805 to the War of 1812. was in Liverpool for only about a week, but it terrified the small town the entire time and naval impressment remained a serious threat to sailors along the South Shore. After leaving Liverpool, Whiting terrorized Shelburne by pressing inhabitants, breaking into homes, and forcing more than a dozen families to live in the forest to avoid further harassment.
1812 жылғы соғыс
Герцог 1800 жылы кеткенімен, қаладағы гүлдену Наполеон соғыстары мен 1812 жылғы соғыс кезінде де жалғасты. Галифакста орналасқан Корольдік теңіз күштерінің эскадрильясы Наполеон соғыстарының басында шағын болғанмен, 1812 жылғы соғысқа қарай үлкенге дейін өсіп, Галифаксқа ешқандай шабуыл жасалмауына кепілдік берді. Галифакстағы теңіз кемежайы Корольдік теңіз күштерінің маңызды базасына айналды. Оның басты міндеті – жабдықтау және жөндеу болғанымен, 1806 жылы сол атпен аталатын бірнеше кішкентай соғыс кемелерін де салды.
Though the Duke left in 1800, the city's prosperity continued to grow throughout the Napoleonic Wars and the War of 1812. While the Royal Navy squadron based in Halifax was small at the beginning of the Napoleonic Wars, it grew to a large size by the War of 1812 and ensured that Halifax was never attacked. The Naval Yard in Halifax expanded to become a major base for the Royal Navy and while its main task was supply and refit, it also built several smaller warships including the namesake in 1806.
"U.S.S. Chesapeake" кемесін басып алу
Галифакс станциясының жанында бірнеше маңызды теңіз шайқастары болды. Ең танымал оқиға – Галифаксқа орналасқан британдық фрегаттың америкалық фрегат «Чесапик»тің тұтқынға алуы және оны жеңіс сыйлығы ретінде Галифаксқа әкелуі. Бұл британдықтардың теңіз соғысындағы тұңғыш ірі жеңісі болғандықтан, Корольдік теңіз күштерінің рухын көтеріп, олардың сенімін арттырды. Британдық капитан Филип Броктың шабуыл тобында болған экипаждың үштен екісі жараланып немесе қаза тапты. Екі кеме экипажы арасындағы қаза болғандардың саны – 228 адам, бұл оны желкенді кемелер дәуіріндегі ең қанды шайқастардың біріне айналдырды. Салыстырарлық егер айтсақ, «Трафальгар» шайқасындағы шығын аз болды. Галифакстың тумасы Прово Уоллис басқарған «Шэннон» фрегаты 6 маусымда «Чесапик»ті Галифаксқа сүйреп келді. Екі фрегат портына кірген кезде, портта тұрған теңіз кемелері туларын көтеріп, әскери музыка ойнады және «Шэннон» өтетін әр кеме оны шулықпен қарсы алды. 1813 жылы шайқастан аман қалған 320 америкалық теңізші Мевиль аралына интернирленді, ал көптегендері жақын жердегі «Өліктің аралында» (Deadman's Island) жерленді. Американдық кеме, енді «HMS Chesapeake» деп аталды, Мевильден Англияның Дартмур түрмесіне тұтқындарды тасымалдау үшін пайдаланылды. Көптеген американдық офицерлер Галифаксқа босатылды, бірақ кейбіреулері «Чесапик»тің жеңілісі туралы патриоттық ән орындалған кезде тәртіпсіздік тудырды. Босату шарттары қатаңдатылды: 1814 жылдан бастап, босатылған офицерлер Мевиль аралында ай сайын тіркеуге қатысуға міндетті болды, ал шарттарын бұзғандар түрмеге қамалды. Галифакстан жіберілген шабуыл жасаушы күштер 1813 жылы Вашингтонды өртеп, АҚШ Капитолийін және Ақ үйді өртеді. Күштің басшысы Роберт Росс шайқаста қаза тауып, Галифакста жерленді. Соғыстың басында, Жаңа Шотландияның вице-губернаторы Джон Коуп Шербрук басшылығымен экспедиция Галифакстан Мейн штатын басып алу үшін аттанды. Олар жаңа колонияны «Жаңа Ирландия» деп атады, оны британдықтар соғыс бойында бақылауда ұстады. Осы жаулап алудан алынған кірістер соғыстан кейін Галифакстағы әскери кітапхананы қаржыландыруға және бүгінгі күні Атлантикалық Канаданың ең ірі университеті болып табылатын Далхаузи университетін құруға жұмсалды. Кастин (Мэн) қаласының құрметіне «Кастин жолы» деп аталған кампуста көше сақталған. Қала 1812 жылғы соғыста британдық теңіз күштері мен провинциялық каперлердің қолға түсірген көптеген американдық кемелер мен жүктерінің арқасында дамыды. Соғыс кезеңіндегі өркендеу 1814 жылы шарына жетті. Қазіргі уақыттағы үкіметтік нысандар, мысалы, губернаторды орналастыру үшін салынған Үкімет үйі және Ассамблеяны орналастыру үшін салынған Провинция үйі, 1812 жылғы соғыстың соңында қаланың өркендеуінің шарықталу кезінде салынды. Сент-Мэри университеті 1802 жылы бастауыш мектеп ретінде құрылды. 1819 жылы Далхаузи университеті құрылғаннан кейін Сент-Мэри колледжге дейін жаңартылды; екеуі де бастапқыда қаланың солтүстік-батыс жағындағы шеткі аймақтарына көшірілмес бұрын орталық бизнес ауданында орналасқан. Бірнеше минуттық серуенде ғана бөлінген екі мектеп қазір достық бәсекелестікке ие.
Several notable naval engagements occurred off the Halifax station. Most dramatic was the victory of the Halifax based British frigate which captured the American frigate Chesapeake and brought her to Halifax as prize. As the first major victory in the naval war for the British, the capture raised the shaken morale of the Royal Navy. Two thirds of the men that followed British Captain Philip Broke in the boarding party were wounded or killed. The casualties, 228 dead or wounded between the two ships' companies, were high, with the ratio making it one of the bloodiest single ship actions of the age of sail. By comparison, suffered fewer casualties during the much longer Battle of Trafalgar. Shannon, commanded by Halifax's own Provo Wallis, escorted Chesapeake into Halifax, arriving there on June 6. On the entry of the two frigates into the harbour, the naval ships already at anchor manned their yards, bands played martial music and each ship Shannon passed greeted her with cheers. The 320 American survivors of the battle were interned on Meville Island in 1813, and many later buried at nearby Deadman's Island. The American ship, renamed HMS Chesapeake, was used to ferry prisoners from Melville to England's Dartmoor Prison. Many American officers were paroled to Halifax, but some began a riot at a performance of a patriotic song about Chesapeakes defeat. Parole restrictions were tightened: beginning in 1814, paroled officers were required to attend a monthly muster on Melville Island, and those who violated their parole were confined to the prison. An invasion force sent from Halifax attacked Washington D. C. in 1813 in the Burning of Washington, setting the U. S. Capitol and White House ablaze. The leader of the force was Robert Ross, who died in the battle, was buried in Halifax. Early in the war, an expedition left Halifax under the Lieutenant Governor of Nova Scotia, John Coape Sherbrooke, to captured Maine. They renamed the new colony New Ireland, which the British held for the entirety of the war. The revenues which were taken from this conquest were used after the war to finance a military library in Halifax and to found Dalhousie University which is today Atlantic Canada's largest university. There remains a street on campus called Castine Way, named after Castine, Maine. The city also thrived in the War of 1812 on the large numbers of captured American ships and cargoes captured by the British navy and provincial privateers. The wartime boom peaked in 1814. Present day government landmarks such as Government House, built to house the governor, and Province House, built to house the House of Assembly, were both built during the city's peak of prosperity at the end of the War of 1812. Saint Mary's University was founded in 1802, originally as an elementary school. Saint Mary's was upgraded to a college following the establishment of Dalhousie University in 1819; both were initially located in the downtown central business district before relocating to the then outskirts of the city in the south end near the Northwest Arm. Separated by only few minutes walking distance, the two schools now enjoy a friendly rivalry.
Қара босқындар
Жаңа Шотландияға афроамерикандықтардың келесі ірі көшіп келуі 1813 және 1815 жылдар аралығында өтті. АҚШ-тан келген афроамерикандық босқындар Новая Шотландияның көптеген аймақтарына, оның ішінде Хаммондс-Плейнс, Бичвилл, Лукасвилл және Африквиллге қоныстанды.
The next major migration of blacks into Nova Scotia occurred between 1813 and 1815. Black Refugees from the United States settled in many parts of Nova Scotia including Hammonds Plains, Beechville, Lucasville and Africville.
19 ғасырдағы өркендеу
1815 жылғы бейбітшілік орнағаннан кейін қала алғашқыда бірнеше жыл бойы экономикалық дағдарысқа ұшырады, оған 1818 жылы Корольдік теңіз кемежайының Бермудаға көшірілуі қосымша күш берді. Дегенмен, келесі онжылдықта экономика өте табысты жергілікті саудагерлердің жетекшілігімен жаңарып, қалпына келді. Осы жергілікті кәсіпкерлердің ішінде бу кемелерін дамытушы Сэмюэл Кунард пен банкир Энос Коллинз болды. 19-ғасырда Галифакс Канаданың ең ірі екі банкінің туған жеріне айналды: Галифакс банктік компаниясы, Галифаксқа біріккен банкі, Галифакс халық банкі, Нова Скотия банкі және Галифакс саудагерлер банкі сияқты жергілікті қаржы институттары қаланың 20-ғасырдың басына дейін колониялық Британдық Солтүстік Америкасы және кейін Канаданың ең маңызды қаржы орталықтарының бірі болуына ықпал етті. Қаланың экономикалық өркендеген кезеңінде, 19-ғасырдың ортасында көршілес Сент-Джон, Нью-Брансуикпен бәсекелестік болды. Галифакс 1842 жылы Галифакс қаласы болып жарияланды. 19-ғасыр бойы ұлттық және халықаралық маңызы бар көптеген кәсіпорындар құрылды: Starr Manufacturing Company, Cunard Line, Alexander Keith's Brewery, Morse's Tea Company және тағы да басқалары. 1844 жылы қаланың бұрынғы жеке және қоғамдық құдықтарын алмастыру үшін заманауи су жүйесі салынды. Галифакс су компаниясы, қаламен келісімшарт бойынша жеке фирма, қала орталығындағы өрт сөндіру гидранттарына, қоғамдық су көздеріне және жеке тұтынушыларға су жеткізу үшін гравитациялық жүйеде жұмыс істейтін магистраль құбырын салды. Бұл жүйе 1948 жылы толыққанды жұмыс істеді және 1861 жылы қаламен жеке компаниядан сатып алынды. 18-ғасырда Солтүстік Америкада және басқа жерлерде британдық билікті сақтау және кеңейтуде маңызды рөл атқарған Галифакс, 19-ғасырдың көптеген бейбіт жылдарында азырақ көзге түсті. Алайда, британдықтардың маңызды теңіз базасы ретінде, порттың қорғанысы Британ империясының күштері үшін қауіпсіз базаны қамтамасыз ету мақсатында ғасыр бойы жаңа артиллериялық қорғаныстармен күшейтіліп келді. Жаңа Шотландия және теңіз жағалауының тұрғындары Қырым соғысына Галифакс арқылы шақырылды. Американдық Азамат соғысы кезінде қала өркендеді, негізінен Солтүстіктің соғыс уақытындағы экономикасын қамтамасыз ету арқылы, сондай-ақ Конфедерацияның блокадасын бұзушыларға баспана және жабдықтар ұсыну арқылы. Порт сонымен қатар Канаданың Екінші Бур соғысы кезінде Британ империясына көмек көрсету үшін жасаған алғашқы әскери миссиясына куә болды. Галифакс кейіннен Цитадель төбесі деп аталған барабан тәрізді төбеде құрылды. Осы бекініс сауда кеңесінің президенті болған Джордж Монтегю Данктің құрметіне аталды. Галифакс әскери база үшін өте қолайлы болды, өйткені әлемдегі ең үлкен табиғи порттардың бірі болып табылатын кең Галифакс портын МакНаб аралындағы, Солтүстік-батыс қолдағы, Плезант нүктесіндегі, Джордж аралындағы және Йорк редубтындағы артиллериялық батареялармен жақсы қорғауға болады. Бастапқы жылдары Цитадель төбесі командалық және бақылау пункті ретінде пайдаланылды, бірақ портқа жете алатын артиллерияның жетілдірілуінен кейін бұл өзгерді.
In the peace after 1815, the city at first suffered an economic malaise for a few years, aggravated by the move of the Royal Naval yard to Bermuda in 1818. However the economy recovered in the next decade led by a very successful local merchant class. Powerful local entrepreneurs included steamship pioneer Samuel Cunard and the banker Enos Collins. During the 19th century Halifax became the birthplace of two of Canada's largest banks; local financial institutions included the Halifax Banking Company, Union Bank of Halifax, People's Bank of Halifax, Bank of Nova Scotia, and the Merchants' Bank of Halifax, making the city one of the most important financial centres in colonial British North America and later Canada until the beginning of the 20th century. This position was somewhat rivalled by neighbouring Saint John, New Brunswick during the city's economic hey day in the mid 19th century. Halifax was incorporated as the City of Halifax in 1842. Throughout the nineteenth century, there were numerous businesses that were developed in HRM that became of national and international importance: The Starr Manufacturing Company, the Cunard Line, Alexander Keith's Brewery, Morse's Tea Company, among others. A modern water works system was built in 1844 to replace the city's original array of private and public wells. The Halifax Water Company, a private firm under contract to the City of Halifax built a gravity fed main to deliver water to fire hydrants, public fountains and private customers in downtown Halifax from the Chain Lakes and Long Lake system near the city. It went into full operation in 1848 and was purchased by the City from the private company in 1861. Having played a key role to maintain and expand British power in North America and elsewhere during the 18th century, Halifax played less dramatic roles in the many decades of peace during the 19th Century. However, as one of the most important British overseas bases, the harbour's defences were successively refortified with the latest artillery defences throughout the century to provide a secure base for British Empire forces. Nova Scotians and Maritimers were recruited through Halifax for the Crimean War. The city boomed during the American Civil War, mostly by supplying the wartime economy of the North but also by offering refuge and supplies to Confederate blockade runners. The port also saw Canada's first overseas military deployment as a nation to aid the British Empire during the Second Boer War. Halifax was founded below a drumlin that would later be named Citadel Hill. The outpost was named in honour of George Montague Dunk, 2nd Earl of Halifax, who was the President of the Board of Trade. Halifax was ideal for a military base, with the vast Halifax Harbour, among the largest natural harbours in the world, which could be well protected with artillery battery at McNab's Island, the Northwest Arm, Point Pleasant, George's Island and York Redoubt. In its early years, Citadel Hill was used as a command and observation post, before changes in artillery that could range out into the harbour.
Корольдік акадиялық мектеп
1814 жылы Уолтер Бромли көптеген қара балалар мен ересектерді қабылдаған Корольдік Акадия мектебін ашты. Олар апта ішінде жұмыс істегендіктен, Бромли демалыс күндері сабақ берді. Кейбір қара нәсілді студенттер Галифакста өз кәсібін ашты, ал басқалары үй қызметкерлері болып жұмысқа орналасты.
In 1814, Walter Bromley opened the Royal Acadian School, which included many black children and adults. Bromley taught on the weekends because they were employed during the week. Some of the black students entered into business in Halifax while others were hired as servants.
Жаңа көкжиек баптистік шіркеуі
New Horizons Baptist Church (бұрын African Chapel және African Baptist Church деп аталған) – 1832 жылы қара нәсілді босқындар құрған, Жаңа Шотландиядағы Галифакс қаласындағы баптистік шіркеу. Капелла салынғаннан кейін, Галифакстың қара нәсілді азаматтары бұл жетістікке қатты қуанды, себебі бұл бұрынғы құлдардың Жаңа Шотландияда өздерінің институларын құра алатынын көрсетті. Ричард Престонның басшылығымен шіркеу қара нәсілді Жаңа Шотландиялықтардың қиын жағдайын шешу үшін әлеуметтік әрекеттердің негізін қалады. Престон және басқалар Жаңа Шотландияның барлық айманында әлеуметтік белсенді қара баптистік шіркеулер желісін құрды, ал Галифакс шіркеуі "Ана шіркеуі" деп аталады. Шіркеуде өткен жиналыстарда Африкалық Достық Қоғам, Африкалық Құлдықтан Босату Қоғамы және Африкалық Біріккен Баптистік Қауымдастығы құрылды. Бұл шіркеу 20-шы ғасыр бойы әлеуметтік белсенділіктің орталығы болып қала берді. Шіркеудің пасторларының арасында Уильям А. Уайт (1919-1936) және Уильям Перли Оливер (1937-1962) болды.
New Horizons Baptist Church (formerly known as the African Chapel and the African Baptist Church) is a Baptist church in Halifax, Nova Scotia that was established by Black Refugees in 1832. When the chapel was completed, black citizens of Halifax were reported to be proud of this accomplishment because it was evidence that former slaves could establish their own institutions in Nova Scotia. Under the direction of Richard Preston, the church laid the foundation for social action to address the plight of Black Nova Scotians. Preston and others went on to establish a network of socially active Black baptist churches throughout Nova Scotia, with the Halifax church being referred to as the "Mother Church." From meetings held at the church, they also established the African Friendly Society, the African Abolition Society, and the African United Baptist Association. The church remained the centre of social activism throughout the 20th Century. Reverends at the church included William A. White (1919 1936) and William Pearly Oliver (1937 1962).
Қала мәртебесі
Тұрғындар мен Нова-Скотияның вице-корольдері арасындағы созылған күрестен кейін, Галифакс қаласы 1842 жылы қалыптастырылды.
After a protracted struggle between residents and the Viceroys of Nova Scotia, the City of Halifax was incorporated in 1842.
Жауапты үкімет
Галифакс қаласының өзін-өзі басқару идеясы Жозеф Хоудың саяси мансабын бастады, және осы жауапкершілік принципі кейіннен Жаңа Шотландия колониясының отаршылдық істеріне енгізілді. Хоу кейіннен ұлы нова-шотландиялық көшбасшы және Британдық Солтүстік Америкадағы жауапты үкіметтің әкесі деп есептелді. Либералдық партияның басшысы ретінде Ассамблея палатасына сайланғаннан кейін, оның бірінші қадамдарының бірі 1842 жылы Галифакс қаласын құру болды, одан кейін халигониялықтар тікелей сайлау арқылы қалалық саясаткерлерді таңдады. 1840 жылдары Жоғарғы және Төменгі Канада колонияларындағы олигархияға қарсы көтерілістерден кейін, Британдық Солтүстік Американы жауапты үкімет идеясы шарлап өтті, сол кезде Галифакс саяси белсенділіктің ортасына айналды. Хоудың күш-жігері арқасында Британ империясындағы жауапты үкіметтің алғашқы үлгісі 1848 жылдың қаңтар-ақпан айларында Жаңа Шотландия колониясында іске асырылды. Өзін-өзі басқару немесе жауапты үкімет үшін күрескен көшбасшылар кейіннен Антиконфедерация күресіне қатысты, бұл қозғалыс 1868 жылдан 1875 жылға дейін Жаңа Шотландияны Конфедерациядан шығаруға тырысты. 1850 жылдары Хоу теміржол технологиясын белсенді түрде қолдады, ол қаланың солтүстігіндегі Ричмондтан Минас бассейніне (Виндзор), Труроға және Нортумберленд бұғазындағы Пиктоуға дейін созылған Нова-Скотия теміржолын құруға ықпал етті. 1870 жылдары Галифакс Колонияаралық теміржол арқылы Монктон мен Сент-Джон (Нью-Брансуик), Квебек және Жаңа Англиямен, сондай-ақ Нова-Скотияның көптеген ауылдық аймақтарымен теміржол байланысына ие болды.
The cause of self government for the city of Halifax began the political career of Joseph Howe and would subsequently lead to this form of accountability being brought to colonial affairs for the colony of Nova Scotia. Howe was later considered a great Nova Scotian leader, and the father of responsible government in British North America. After election to the House of Assembly as leader of the Liberal party, one of his first acts was the incorporation of the City of Halifax in 1842, followed by the direct election of civic politicians by Haligonians. Halifax became a hotbed of political activism as the winds of responsible government swept British North America during the 1840s, following the rebellions against oligarchies in the colonies of Upper and Lower Canada. The first instance of responsible government in the British Empire was achieved by the colony of Nova Scotia in January–February 1848 through the efforts of Howe. The leaders of the fight for responsible or self government later took up the Anti Confederation fight, the movement that from 1868 to 1875 tried to take Nova Scotia out of Confederation. During the 1850s, Howe was a heavy promoter of railway technology, having been a key instigator in the founding of the Nova Scotia Railway, which ran from Richmond in the city's north end to the Minas Basin at Windsor and to Truro and on to Pictou on the Northumberland Strait. In the 1870s Halifax became linked by rail to Moncton and Saint John, New Brunswick through the Intercolonial Railway and on into Quebec and New England, not to mention numerous rural areas in Nova Scotia.
Қырым соғысы
Бұрынғы Галифакс қаласының азаматтары Қырым соғысында қатысты. Галифакстағы Уэлсфорд Паркер ескерткіші – Канададағы ең көне соғыс ескерткіші (1860 ж.) және Солтүстік Америкадағы жалғыз Қырым соғысы ескерткіші. Ол Севастополь қамалын еске алады (1854–1855 жж.). Саквилл өзенінің сағасында орналасқан Бедфорд бастапқыда бірнеше атаумен белгілі болды, мысалы, Форт Саквилл, Он Мильдік үй және Саннисайд. Ол 1856 жылдан 1902 жылға дейін Бедфорд бассейні (Бедфорд бассейнінің атымен аталған) атауын қолданды, содан кейін Бедфорд деп қысқартылды, оның аты 1749 жылы Мемлекеттік хатшы болған Бедфорд герцогынан алынған. Дартмут 1850 жылдары жергілікті өнеркәсіптің өркендеуін бастан өткерді. Дартмут теңіз шұңқыры 1858 жылы ашылды, ол Америка Азамат соғысы кезінде кемелер санының артуынан пайда көруге үлкерді. Жақын жерде, 1850 жылдардың соңында Шабенакади каналының жанында Старр өндіріс компаниясы салынды. Зауытта 150-ден астам жұмысшы жұмыс істеді және мұз шаңғыларын, шегелерді, сейфтерді, темір көпірлерді және басқа да ауыр темір бұйымдарын өндірді. 100 адамды жұмыспен қамтыған Mott кондитерлік және сабын фабрикасы Хейзелхерстте (қазіргі Хейзелхерст және Ньюкасл көшелерінің жанында) ашылды. Саймондс құю фабрикасында тағы 50-100 адам жұмыс істеді. Степандар арқандары, кейіннен Тұтыну арқандары, Дартмуттың солтүстік жағында Уайс-роудта 300 жұмысшыға арналған өнеркәсіптік қалашық салып, Галифакс жарылысынан аман қалды. Арқан фабрикасы 2012 жылға дейін паб ретінде жұмыс істеді, содан кейін Sobeys компаниясы оны бұзып, супермаркет салды. Халық саны өскен сайын, көбірек үйлер салынды және жаңа кәсіпорындар ашылды. Вудлон, Вудсайд және Вестфаль сияқты аудандар қаланың шетінде дамыды.
Citizens of the former City of Halifax fought in the Crimean War. The Welsford Parker Monument in Halifax is the oldest war monument in Canada (1860) and the only Crimean War monument in North America. It commemorates the Siege of Sevastopol (1854–1855). Located at the mouth of the Sackville River, Bedford was originally known by several names, such as Fort Sackville, Ten Mile House, and Sunnyside. It used the name Bedford Basin (named after the Bedford Basin) from 1856 to 1902, when it was shortened to just Bedford, taking its name from the Duke of Bedford who was the Secretary of State in 1749. Dartmouth saw a surge of local industries in the 1850s. The Dartmouth Marine Slips opened in 1858 just in time to benefit from the surge in shipping during the American Civil War. Nearby, the Starr Manufacturing Company was built near the Shubenacadie Canal in the late 1850s. The factory employed over 150 workers and manufactured ice skates, cut nails, vault doors, iron bridge work and other heavy iron products. The Mott's candy and soap factory, employing 100, opened at Hazelhurst (near present day Hazelhurst and Newcastle Streets). The Symonds Foundry employed a further 50 to 100 people. The Stairs Ropeworks, later Consumer Cordage, was built in the North End of Dartmouth on Wyse Road, constructing an industrial suburb for its 300 workers and surviving the Halifax Explosion. The ropeworks survived as a pub until 2012 when it was demolished by Sobeys to construct a supermarket. As the population grew, more houses were erected and new businesses established. Subdivisions such as Woodlawn, Woodside and Westphal developed on the outskirts of the town.
Әскери мектептер
Канаданың Корольдік әскери колледжі 1876 жылы құрылғанға дейін, Канадада әскери колледждер ашу туралы ұсыныстар болған. Канада конфедерациясына дейінгі Галифакстағы әскери мектепте ересек ер адамдардан құралған студенттер жаттығулар жасап, жаттығу командалары, әскери жазбалар, әскери сот, соғыс ережелері, тәртіп және жазалар, офицер емес шенділердің қызметке көтерілуі, әскери есептер, жалақы және азық-түлікпен қамтамасыз ету туралы лекциялар тыңдаған. Конфедерациядан кейін Галифакста атты әскер, жаяу әскер және артиллерия офицерлерін даярлау үшін әскери мектеп ашылды. 1870-71 жылдары Канада милициясының қызметкерлері шетелден шақырылған британдық әскерлерді алмастырды.
Long before the Royal Military College of Canada was established in 1876, there were proposals for military colleges in Canada. At a pre Confederation of Canada military school in Halifax, adult male students drilled and attended lectures on drill commands, military records, court martial, the Articles of War, discipline and punishments, promotion of non commissioned officers, military accounts and pay and messing. After Confederation, a military school was opened in Halifax to conduct officer training for cavalry, infantry and artillery. In 1870–71, Canadian militia staff replaced the British regulars who were recalled from overseas station.
Саңыраулар мен соқырлар үшін мектептер құрылды
Атлантикалық Канададағы естімейтіндерге арналған алғашқы мектеп, Галифакс естімейтіндер мектебі, 1856 жылы Геттинген көшесінде, Галифакста құрылды. 1871 жылы Морис көшесінде Галифакс соқырлар мектебі ашылды. Бұл Канададағы соқырларға арналған алғашқы тұрақты мектеп болды.
The first school for the deaf in Atlantic Canada, the Halifax School for the Deaf, was established on Göttingen Street, Halifax (1856). The Halifax School for the Blind was opened on Morris Street in 1871. It was the first residential school for the blind in Canada.
Америка Азаматтық соғысы
Америка Азамат соғысы кезінде Галифакста қайтадан қозғалыс пен өркендеу орын алды. Жаңа Англиямен ұзақ жылдарға созылған экономикалық және әлеуметтік байланыстар, сондай-ақ құлдықтан құтылу қозғалысының ықпалымен, халықтың көп бөлігі Солтүстікті қолдады және көптегендер Одақ армиясына ерікті болып қатысты. Дегенмен, қаланың саудагерлер тобы, әсіресе Вест-Индиямен сауда жасайтындары, Конфедерацияны қолдады. Қаладағы бірнеше саудагерлер екі тарапқа да жабдықтар, тіпті қару-жарақ сату арқылы үлкен пайда тапты (мысалы, Александр Кит, кіші). Конфедерация үшін мыңдаған британдық қару-жарақ тасыған, негізінен британдықтармен жұмыс істейтін блокаданы бұзушылар, және конфедерациялық кемелер жиі портқа толықтыру үшін және жөндеуге кірді. Галифакс Чесапик оқиғасында маңызды рөл атқарды. CSS Tallahassee атты тағы бір конфедерациялық кеме, портың кіреберісінде күтіп тұрған деп есептелген Одақ әскери кемелерінен түн ортасында қашып кеткен кезде Галифакста көзге түсті. Қаладағы конфедерациялық блокаданы бұзудағы рөлі соншалықты маңызды болды, АҚШ Мемлекеттік хатшысы Уильям Х. Сьюард 1865 жылдың 14 наурызында ресми шағым жасады:
The American Civil War again saw much activity and prosperity in Halifax. Due to longstanding economic and social connections to New England as well as the Abolition movement, a majority of the population supported the North and many volunteered to fight in the Union Army. However, parts of the city's merchant class, especially those trading in the West Indies, supported the Confederates. A few merchants in the city made huge profits selling supplies and sometimes arms to both sides of the conflict (see for example Alexander Keith, Jr.). Blockade runners, mainly crewed by British subjects and carrying thousands of British arms for the Confederacy, and Confederate ships often called on the port to take on supplies, and make repairs. Halifax played a significant role in the Chesapeake Affair. Another Confederate ship, CSS Tallahassee, became a notable in Halifax when she made a midnight escape through from Union warships believed waiting at the harbour entrance. The role in the Confederate blockade running in the city was so significant that U. S. Secretary of State William H. Seward complained on March 14, 1865:
Галифакс бір жылдан астам уақыт бойы, және қазір де, блокаданы бұзатын кемелер үшін теңіз базасы болып табылады, олар біздің жауымызды жабдықтармен және соғыс қаруларымен қамтамасыз етеді, сонымен қатар Ливерпуль мен Глазгоудан шыққан қарақшылар крейсерлері үшін жиналатын орынға айналды, олар ашық теңізде біздің саудамызды жоюға, тіпті АҚШ порттарына соғыс әкелуге тырысады. Галифакс – Ричмондтағы көтерілісшілер мен Еуропадағы олардың өкілдері арасындағы хат-хабар алмасудың пошталық және жөнелту орталығы. Галифакс саудагерлері біздің портымыздан азық-түлік, қару-жарақ және оқ-дәрілерді жасырын түрде әкеліп, оларды көтерілісшілерге жібергені белгілі. Жаңа Шотландияның губернаторы бейтарап, әділ және достық қарым-қатынас жасады; Чесапик ісіне төрағалық еткен провинция судьялары да солай болды. Бірақ, екінші жағынан, Галифакс саудагерлері мен Галифакс халқының көпшілігі АҚШ жауының ерікті серіктестері және көмекшілері болып табылады, және олардың қарсылығы тек ұятты ғана емес, сонымен қатар ауыр зиян келтірді.
Halifax has been for more than one year, and yet is, a naval station for vessels which, running the blockade, furnish supplies and munitions of war to our enemy, and it has been made a rendezvous for those piratical cruisers which come out from Liverpool and Glasgow, to destroy our commerce on the high seas, and even to carry war into the ports of the United States. Halifax is a postal and despatch station in the correspondence between the rebels at Richmond and their emissaries in Europe. Halifax merchants are known to have surreptitiously imported provisions, arms, and ammunition from our seaports, and then transshipped them to the rebels. The governor of Nova Scotia has been neutral, just, and friendly; so were the judges of the province who presided on the trial of the Chesapeake. But then it is understood that, on the other hand, merchant shippers of Halifax, and many of the people of Halifax, are willing agents and abettors of the enemies of the United States, and their hostility has proved not merely offensive but deeply injurious.
Таллахассиден қашу
Галифаксқа жеткенге дейін, "Таллахасси" кемесі Атлант мұхитының жағалауында 19 күндік шабуыл жасады. "Таллахасси" 26 кемені жойды және 7 кемені тұтқынға алды, олар кепілдікке алынған немесе босатылған болатын. Джон Тейлор Вуд басқаруымен, кеме Галифакс портына жабдықтау, көмір және басты мастысын жөндеу үшін кірді. Вуд Дартмут жағалауындағы Вудсайдтан көмір тиеуді бастады. Екі Одақ Әскери-теңіз кемесі "Таллахассиге" жақындады, USS "Нансемонт" және USS "Хьюрон". Вудқа порттан шығуға сүйемелдеу ұсынылғанымен, ол түн қысымында МакНаб аралы мен Дартмут жағалауы арасындағы сирек қолданылатын Шығыс жолы арқылы порттан шықты. Арна тар және қисық, сондай-ақ судың деңгейі төмен болғандықтан, Вуд жергілікті ұшқыш Джок Флемингті жалдады. "Таллахасси" түнде Вудсайд портынан қараңғыда шықты. Барлық шамдар өшірілген, бірақ Шығыс жолының жергілікті тұрғындары қараңғы корпустың су арқылы жылғанын көріп, тұтқындалудан сәтті құтылды.
Just before arriving in Halifax, CSS Tallahassee made a 19 day raid off the Atlantic coast. Tallahassee destroyed 26 vessels and captured 7 others that were bonded or released. Under the command of John Taylor Wood sailed into Halifax Harbour for supplies, coal and to make repairs to her mainmast. Wood began loading coal at Woodside, on the Dartmouth shore. Two Union Navy ships were closing in on Tallahassee, USS Nansemont and USS Huron. While Wood was offered an escort out of the harbour he instead slipped out of the harbour under the cover of night by going through the seldom used Eastern Passage between McNab's Island and the Dartmouth Shore. The channel was narrow and crooked with a shallow tide so Wood hired the local pilot Jock Flemming. Tallahassee left the Woodside wharf at night in darkness. All the lights were out, but the residents on the Eastern Passage mainland could see the dark hull moving through the water, successfully evading capture.
Конфедерация
Америка Азаматтық соғысынан кейін, Британдық Солтүстік Американы құраған бес колония – Онтарио, Квебек, Принс-Эдвард аралы, Нова-Скотия және Нью-Брансуик, бір елге бірігуді қарастыру үшін жиналыстар өткізді. Бұл АҚШ-тан аннексия және басқыншылық қаупіне байланысты болды. Канада Конфедерациясы 1867 жылы іске асты, бірақ Галифакстың саудагерлік топтары мен көптеген белгілі Галифакс саясаткерлерінен қарсылық көтерілді, себебі Галифакс және Нова-Скотия сол кезде өте бай болды, Бостон және Нью-Йоркпен сауда байланыстарын ұстап тұрды, олардың бұзылуы мүмкін еді, және колонияның салыстырмалы тәуелсіздігінен бас тартудың қажеттілігін көрмеді. Конфедерациядан кейін Галифакс британдық әскери гарнизонын 1906 жылға дейін сақтап тұрды, сол кезде британдық әскерлер Канада армиясымен ауыстырылды. Британдық Корольдік теңіз күштері 1910 жылға дейін қызмет етті, одан кейін жаңадан құрылған Корольдік Канада теңіз күштері Кеме жасаушылық қызметін иеленді. Қаланың мәдени тамырлары экономикасы дамыған сайын тереңдеді. Виктория өнер колледжі 1887 жылы құрылды (кейіннен Нова-Скотия өнер және дизайн колледжі болды). Жергілікті суретші Джон О'Брайен қаланың кемелерінің, яхта жарыстарының және теңіз пейзаждарының портреттерімен көзге түсті. Осы кезеңде провинцияның Мемлекеттік мұрағаты мен провинциялық мұражай құрылды (алғашқыда Механиктер институты, кейіннен Нова-Скотия мұражайы деп аталды).
After the American Civil War, the five colonies which made up British North America, Ontario, Quebec, Prince Edward Island, Nova Scotia and New Brunswick, held meetings to consider uniting into a single country. This was due to a threat of annexation and invasion from the United States. Canadian Confederation became a reality in 1867, but received much resistance from the merchant classes of Halifax, and from many prominent Halifax politicians due to the fact that both Halifax and Nova Scotia were at the time very wealthy, held trading ties with Boston and New York which would be damaged, and did not see the need for the colony to give up its comparative independence. After confederation Halifax retained its British military garrison until British troops were replaced by the Canadian army in 1906. The British Royal Navy remained until 1910 when the newly created Royal Canadian Navy took over the Naval Dockyard. The city's cultural roots deepened as its economy matured. The Victorian College of Art was founded in 1887 (later to become the Nova Scotia College of Art and Design.) Local artist John O'Brien excelled at portraits of the city's ships, yacht races and seascapes. The province's Public Archives and the provincial museum were founded in this period (first called the Mechanic's Institute, later the Nova Scotia Museum.)
Конфедерациядан кейінгі кезең
Конфедерациядан кейін Галифаксты қолдаушылар қаланың табиғи портын Канаданың ресми қысқы порты және Еуропамен сауда үшін қақпа ретінде дамыту үшін федералдық көмек күтті. Галифакстың артықшылығы – оның Ұлы шеңбер жолынан жақын орналасқандығы, бұл оны Солтүстік Америкадағы Еуропаға ең жақын порттың біріне айналдырды. Бірақ жаңа Колонияаралық темір жолы (ICR) әскери және саяси себептермен тікелей емес, солтүстік бағытты таңдады. ICR Галифакстың солтүстік бөлігінде үлкен жаңа станция және «Терең су терминалдары» деп аталатын бірнеше порттық құрылыстар салғанмен, ұлттық үкімет Галифаксты Канаданың қысқы порты ретінде ілгерілетуге көбірек күш жұмсаған жоқ. Ұлттық сезімге шақыруларды және ICR-дің Галифаксқа тасымал көлемін арттыруға жасаған әрекеттерін назарға алмағандықтан, көптеген канадалық экспорттаушылар өз тауарларын Бостон немесе Портленд арқылы пойызбен жіберді. Портты дамытушылар ондаған жылдар бойы Галифаксқа қажетті ірі порттық инфрақұрылымды қаржыландыру үшін күресті. Бірінші дүниежүзілік соғыс ғана Галифакс портын Солтүстік Атлантикада танымал етті.
After Confederation, boosters of Halifax expected federal help to make the city's natural harbor Canada's official winter port and a gateway for trade with Europe. Halifax's advantages included its location just off the Great Circle route made it the closest to Europe of any mainland North American port. But the new Intercolonial Railway (ICR) took an indirect, northerly route for military and political reasons. Although the ICR did built a large new station and some port facilities known as the Deep Water Terminals in Halifax's North End, the national government made little effort to promote Halifax as Canada's winter port. Ignoring appeals to nationalism and the ICR's own attempts to promote traffic to Halifax, most Canadian exporters sent their wares by train though Boston or Portland. Port promoters fought an uphill battle for decades to finance the large scale port facilities that Halifax needed. It took the First World War to at last boost Halifax's harbor into prominence on the North Atlantic.
Индустрияландыру
Галифакс қаласының кәсіпкерлері Канаданың Ұлттық саясаты шеңберінде өндіріс саласын дамыту арқылы әртараптандыруға тырысты, нәтижесінде Акадия қант фабрикасы, Новая Шотландия мақта өндіру компаниясы, Галифакс кеме құрылыс догы және Силликер вагондар зауыты сияқты кәсіпорындар құрылды. Дегенмен, индустрияландыруға жасалған бұл әрекеттер күтілгендей нәтиже бермеді, себебі Галифакстың көптеген өндірушілері Онтарио және Квебек штаттарындағы ірі компаниялармен бәсекелесуде қиындықтарға тап болды.
Halifax business leaders attempted to diversity with manufacturing under Canada's National Policy creating factories such as the Acadia Sugar Refinery, the Nova Scotia Cotton Manufacturing Company, the Halifax Graving Dock and the Silliker Car Works. However, this embrace with industrialization produced only modest results as most Halifax manufacturers found it hard to compete with larger firms in Ontario and Quebec.
Дартмутпен көлік байланысы
1873 жылы Дартмут қала ретінде тіркелді және 1877 жылы қала әкімдігі құрылды. 1883 жылы "Дартмут Таймс" газеті жарық көруді бастады. 1885 жылы теміржол станциясы салынды, ал алғашқы жолаушылар тасымалы 1886 жылы басталды, 1896 жылға қарай Виндзор тосқауылына және 1904 жылға қарай Шығыс жағалауына тармақтар салынды. 1880 жылдары Галифакс портының тар жерін теміржолмен көпірлеуге екі рет әрекет жасалды, бірақ күшті дауылдар салдарынан көпірлер қирады. Виндзор тосқауылына дейінгі желі аяқталғаннан кейін бұл әрекеттер тоқтатылды. Дартмут арқылы өтетін теміржол желісі Шығыс жағалау бойымен Кансо немесе Гайсбороға дейін созылуы жоспарланған, алайда құрылысшылар оны Musquodoboit Harbor-дағы Musquodoboit өзені бойымен құрлыққа қарай салып, Үстіңгі Musquodoboit аңғарындағы шаруа қожалықтарына жеткізді, осылайша Дартмуттың теміржол торабына айналу арманы орындалмады.
In 1873 Dartmouth was incorporated as a town and a Town Hall was established in 1877. In 1883 The Dartmouth Times began publishing. In 1885 a railway station was built, and the first passenger service starts in 1886 with branch lines running to Windsor Junction by 1896 and the Eastern Shore by 1904. Two attempts were made to bridge The Narrows of Halifax Harbour with a railway line during the 1880s but were washed away by powerful storms. These attempts were abandoned after the line to Windsor Junction was completed. The line running through Dartmouth was envisioned to continue along the Eastern Shore to Canso or Guysborough, however developers built it inland along the Musquodoboit River at Musquodoboit Harbour and it ended in the Musquodoboit Valley farming settlement of Upper Musquodoboit, ending Dartmouth's vision of becoming a railway hub.
Құтқару армиясы
Англияға жол тартқанда Джордж Скотт Райлтон Новая Шотландиядағы Галифакс портына тоқтады және 1881 жылдың 24 наурызында Канадада Құтқарылу Армиясының алғашқы жиынын өткізді. Ол уағызына соншалықты берілгендіктен, Англияға батуға тиіс кемесін қалып қойды. Ол келесі апта Галифакстағы түрлі шіркеулерде уағыз айтты, ал бір жыл өткен соң Құтқарылу Армиясы Канадада ресми түрде құрылды.
En route to England, George Scott Railton stopped at the port of Halifax, Nova Scotia and held the first Salvation Army meeting in Canada on March 24, 1881. He was so engaged in his sermon he missed his boat to England. He preached in Halifax for the following week in various Halifax churches and a year later the Salvation Army was officially established in Canada.
Анна Леоновенс
Анна Леоновенс 19 жыл (1878-1897) Галифакста өмір сүрді және қаланың мәдени және әлеуметтік дамуына зор үлес қосты. Оның қызы Авис Энни Кроуфорд Коннибир Халифакстағы Новая Шотландия банкінің кассирі (бас директоры) Томас Фишке үйленді. Ол әйелдердің білім алуын ынталандырып, «Пионерлік кітап клубының» және жас қыздарға арналған «Шекспир клубының» кітапханашысы қызметін атқарды. Сонымен қатар, ол Галифакс әйелдерінің жергілікті кеңесі мен әйелдердің сайлау құқығын қолдайтын қауымдастырықтың құрылуына қатысты. Ол Новая Шотландия өнер және дизайн колледжінің негізін қалаушылардың бірі болды. Он тоғыз жылдан кейін оның қызы отбасымен Монреальге (Квебек) көшіп кетті, Леоновенс те одан кейін сонда көшті.
Anna Leonowens lived in Halifax for 19 years (1878 1897) and had a significant cultural and social impact on the city. Her daughter Avis Annie Crawford Connybeare married Thomas Fyshe, the cashier (general manager) of the Bank of Nova Scotia in Halifax. She was a stanch supporter of women's education, organizing and serving as librarian for the Pioneer Book Club and her Shakespeare Club for young women. She was also one of the founders of the Local Council of Women of Halifax and the Woman's Suffrage Association, both of which advocated for the right for women to vote. She also was a founder of the Nova Scotia College of Art and Design. After nineteen years, her daughter and family moved to Montreal, Quebec, Leonowens followed her there.
Солтүстік-Батыс көтерілісі
Солтүстік-Батыс көтерілісіне қатысуға дейін, Канаданың "бірінші соғысы", Жаңа Шотландия провинциясы Канадаға қанағаттанбады, өйткені бұрынғы колония күштеп Канада құрамына енгізілген еді. Галифакс уақытша батальонының пойызбен елді шарлап қайтуын тойлау Жаңа Шотландияда ұлттық патриотизмді оятуға себеп болды. Премьер-министр Роберт Борден: "Осыған дейін Жаңа Шотландия өзін Канада Конфедерациясының бір бөлігі деп санамады. Көтеріліс жаңа рухты тудырды. Риель көтерілісі Жаңа Шотландияны Конфедерациядан кейін болған кез келген оқиғадан гөрі Канаданың қалған бөлігімен біріктіруге көбірек көмектесті" деді. Сол сияқты, 1907 жылы генерал-губернатор Эрл Грей: "Бұл батальон Жаңа Шотландиялықтар ретінде шықты, ал Канадалықтар болып оралды" деді. Галифакс қалалық бағындағы темір қақпалар осы батальонның құрметіне орнатылды.
Prior to Nova Scotia's involvement in the North West Rebellion, Canada's "first war", the province remained hostile to Canada in the aftermath of how the colony was forced into Canada. The celebration that followed the Halifax Provisional Battalion's return from the conflict by train across the county ignited a national patriotism in Nova Scotia. Prime Minister Robert Borden, stated that "up to this time Nova Scotia hardly regarded itself as included in the Canadian Confederation The rebellion evoked a new spirit The Riel Rebellion did more to unite Nova Scotia with the rest of Canada than any event that had occurred since Confederation." Similarly, in 1907 Governor General Earl Grey declared, "This Battalion went out Nova Scotians, they returned Canadians." The wrought iron gates at the Halifax Public Gardens were made in the Battalion's honour.
Екінші Бура соғысы
1899-1902 жылдардағы Екінші Бур соғысы кезінде Бірінші контингент Канаданың әртүрлі аймақтарынан құралған жеті ротадан тұрды. Нова-Скотия ротасы (H) 125 адамнан құралған. (Бірінші контингенттің жалпы саны 1019 адамды құрады. Соңында 8600-ден астам канадалық әскери қызметтен өтті.) Контингенттің дайындық шаралары Квебек қаласында жүргізілді. 1899 жылдың 30 қазанында «Сардиния» кемесі әскерлерді төрт апталық сапармен Кейптаунға жеткізді. Бур соғысы Нова-Скотия әскерлерінің ірі контингенттерінің шетелде қызмет етуінің алғашқы жағдайы болды (жекелеген Нова-Скотиялықтар Қырым соғысында қызмет еткен). 1900 жылдың ақпан айындағы Паардеберг шайқасы канадалық әскерлердің шетелдегі шайқастағы екінші тәжірибесі болды (біріншісі – Нил экспедициясына қатысу). Канадалықтар 1900 жылдың 30 мамырында Фаберс-Пут шайқасында да қатысты. 1900 жылдың 7 қарашасында Корольдік Канадалық драгун әскері Бурлармен Лелифонтейн шайқасында шайқасты, онда олар Комати өзенінің жағалауынан шегіну кезінде британдық артиллериясын жаудан құтқарып қалды. Соғыста шамамен 267 канадалық қаза тапты. 89 адам шайқаста қаза тапты, 135 адам аурудан, ал қалғандары апаттан немесе жарақаттан көз жұмды. 252 адам жарақат алды.
During the Second Boer War from 1899 to 1902, the First Contingent was composed of seven companies from across Canada. The Nova Scotia Company (H) consisted of 125 men. (The total First Contingent was a total force of 1,019. Eventually over 8,600 Canadians served.) The mobilization of the Contingent took place at Quebec. On October 30, 1899, the ship Sardinian sailed the troops for four weeks to Cape Town. The Boer War marked the first occasion in which large contingents of Nova Scotian troops served abroad (individual Nova Scotians had served in the Crimean War). The Battle of Paardeberg in February 1900 represented the second time Canadian soldiers saw battle abroad (the first being the Canadian involvement in the Nile Expedition). Canadians also saw action at the Battle of Faber's Put on May 30, 1900. On November 7, 1900, the Royal Canadian Dragoons engaged the Boers in the Battle of Leliefontein, where they saved British guns from capture during a retreat from the banks of the Komati River. Approximately 267 Canadians died in the war. 89 men were killed in action, 135 died of disease, and the remainder died of accident or injury. 252 were wounded.
Галифакс және Оңтүстік-Батыс темір жолы
1901 жылы Галифакс және Оңтүстік-Батыс темір жолы (H&SW) жоспарланды. Бұл темір жол провинцияның оңтүстік жағалауы бойындағы Галифакстан Ярмутқа дейін салады. Мемлекеттік қаржыландырылатын тас жолдардың басымдығы орнамас бұрын, H&SW түрлі аймақтар арасындағы маңызды көлік байланысын қамтамасыз етті, сондай-ақ Ярмуттан (Бостон және Нью-Йоркке) және Галифакстан (Еуропаға) бағытталған темір кемелермен де байланыс жасады. Құрылысы 1906 жылы аяқталды, H&SW жолдары Африкавиллдегі Оңтүстік-Батыс торабында Intercolonial Railway негізгі желісімен қосылды және Intercolonial's North Street станциясына дейін созылды. 1906 жылдың 19 желтоқсанында алғашқы H&SW пойзы Галифакстан Ярмутқа жетті. 1906 жылы H&SW құрылысы аяқталғаннан кейін, жүйе бір кезде Канаданың Солтүстік темір жолының (CNoR) құрлықарлық жүйесіне біріктірілді. H&SW, Инвернес темір жолымен бірге, Монреальден Ванкуверге дейін созылған CNoR жолдарынан оқшауланды, бұл бәсекелес Canadian Pacific Railway-дің Dominion Atlantic Railway жағдайына ұқсас еді. CNR, Канададағы бірнеше басқа темір жолдармен бірге, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде қаржылық қиындықтарға тап болды. Құрылысқа жұмсалған қаржы және жол жүк айналымының төмендігі салдарынан CNoR банкротқа ұшырады және 1918 жылы федералды үкіметтен қаржылық көмек сұрады. 1918 жылдың 6 қыркүйегінде CNoR мемлекеттік меншікке алынып, Темір жолдар және каналдар департаментінің басқаруына берілді. 1918 жылдың 20 желтоқсанында CNoR, Канада үкіметінің темір жолдарымен бірге, Канаданың Ұлттық темір жолдары (CNR) деп аталған жаңа компанияға қосылды.
In 1901, Halifax and Southwestern Railway (H&SW) was planned. The railway would run from Halifax to Yarmouth along the province's South Shore. In the years before the domination of publicly funded highways, the H&SW would form a critical transportation link between the various communities, as well as steam ship connections at Yarmouth (to Boston and New York) and Halifax (to Europe). Construction was completed in 1906 and H&SW tracks joined the Intercolonial Railway's mainline in Halifax at Southwestern Junction at Africville and ran into the Intercolonial's North Street Station. On December 19, 1906 the first H&SW through train reached Yarmouth from Halifax. At some point during the period following completion of the H&SW in 1906, the system was merged into Canadian Northern Railway (CNoR) transcontinental system. The H&SW, along with the Inverness Railway, were isolated from the rest of CNoR's trackage which ran from Montreal to Vancouver, not unlike rival Canadian Pacific Railway's Dominion Atlantic Railway. The CNR, along with several other railway lines in Canada, entered financial difficulties during the First World War. Encumbered by construction debts and low traffic, the CNoR was bankrupt and requested financial aid from the federal government in 1918. On September 6, 1918, CNoR was nationalized and placed under a Board of Management by the Department of Railways and Canals. On December 20, 1918, CNoR, along with the Canadian Government Railways were placed under a new company named Canadian National Railways (CNR).
Титаник апаты
1912 жылғы сәуірде Галифакс «Титаник» кемесінің суға батқаннан кейін іздеу-құтқару жұмыстарының орталығына айналды. Қала апат орнына тікелей теміржол және пароход қатынасымен ең жақын орналасқан. Галифакста тікелей орналасқан екі кеме – CS Mackay Bennett және CS Minia Солтүстік Атлантика мұхитында әлі де су бетінде қалқып жүрген денелерді іздеу үшін жіберілді. Mackay Bennett апат болған жерге бірінші болып жетіп, табылған денелердің көп бөлігін алып келді. «Титаник» кемесінен қаза тапқандардың тек 333 денесі ғана табылды, бұл 1500-ден астам қаза тапқандардың бесіден біріне тең. («Титаникте» 2224 жолаушы мен экипаж болған.) Майфлауэр керлинг клубының керлинг алаңында және қазіргі Театр өнері консерваториясының ғимаратында үлкен уақытша морг құрылды. Табылған қаза тапқандардың көп бөлігі, 150 дене үш Галифакс бейітстанында жерленді, оның 121-і Фэрвью Лаун бейітстанында, ал қалғандары Маунт Оливет және Барон де Хирш бейітстандарына жерленді. Солтүстік Американың түкпір-түкпірінен келген туыстары қалған денелерді анықтап алуға келді.
In April 1912, Halifax became the centre of recovery operations following the sinking of The city was the closest to the disaster site with direct rail and steamship connections. Two Halifax based ships, CS Mackay Bennett and CS Minia, were sent to recover the bodies still floating in the North Atlantic. Mackay Bennett was the first ship to reach the disaster area and retrieved most of the bodies that were recovered. Only 333 bodies of Titanic victims were recovered, one in five of the over 1,500 victims. (Titanic carried 2,224 passengers and crew.) A large temporary morgue was set up in the curling rink of the Mayflower Curling Club and the present day Maritime Conservatory of Performing Arts building. The majority of recovered victims, 150 bodies, were buried in three Halifax cemeteries, 121 being buried in Fairview Lawn Cemetery followed by the nearby Mount Olivet and Baron de Hirsch cemeteries. Relatives from across North America came to identify and claim the remaining bodies.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Кариб теңізіндегі Канада, Ұлыбритания және теңіз көлігінің үшбұрышы үшін 19 ғасырда маңызды порт болған Галифакс, екі дүниежүзілік соғыста да одақтастардың әскери күш-жігерінің ажырамас бөлігі болды. Бірінші дүниежүзілік соғыста Галифакс пароходтар дәуірінде әлемдік деңгейдегі порт және теңіз базасы ретінде толыққанды дамыды. Порттың стратегиялық орналасуы және Бедфорд шығанағының қорғаныш сулары ашық Атлант мұхитына шығар алдында конвойларды неміс суасты қайықтарының шабуылынан қорғады. Галифакстың Канаданың Аралық темір жолымен байланысы және порттық мүмкіндіктері, Канаданың өнеркәсіптік орталықтары Батыс майданға материал жеткізгенде, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық соғыс күш-жігері үшін өте маңызды болды. 1914 жылы Галифакс Бірінші дүниежүзілік соғыста маңызды рөл атқара бастады, канадалық сарбаздардың шетелге аттануы үшін де, барлық конвойлардың жиналу орталығы ретінде де (осы жауапкершілік Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде де қалаға жүктелді). Көптеген канадалық әскерлер Галифакстан «Титаниктің інісі» және көптеген кіші лайнерлерге айналған зор бейбіт уақыттағы океандық лайнерлермен теңізге шықты. Қала сонымен қатар жарақат алған сарбаздардың ауруханалық кемелермен оралып келу орталығы болды. Портты қорғау үшін жаңа буын қару-жарақ батареялары, іздеу шамдары және суасты қайықтарына қарсы желі орнатылды, олардың барлығы үлкен сарбаздар гарнизонымен басқарылды. АҚШ Әскери-теңіз күштері 1918 жылдың 19 тамызында гидросамолеттерді пайдалану үшін теңіз әуе стансасын құрды. Компиеньдегі бірінші қарулы келісімнен кейін база жабылды. Галифакстың 19 ғасырдағы шектеулі тұрғын үй және көлік инфрақұрылымы ауыр жүктемеге тап болды. 1917 жылдың қарашасында метро жүйесінің жоспары қала әкімшілігіне ұсынылды, бірақ қала осы жобаны іске асырмады.
An important port for the Caribbean Canada United Kingdom shipping triangle during the 19th century, Halifax's strategic harbour was also an integral part of Allied war efforts during both world wars. It was in World War I that Halifax would truly come into its own as a world class port and naval facility in the steamship era. The strategic location of the port with its protective waters of Bedford Basin sheltered convoys from German U boat attack prior to heading into the open Atlantic Ocean. Halifax's railway connections with the Intercolonial Railway of Canada and its port facilities became vital to the British war effort during the First World War as Canada's industrial centres churned out material for the Western Front. In 1914, Halifax began playing a major role in World War I, both as the departure point for Canadian soldiers heading overseas, and as an assembly point for all convoys (a responsibility which would be placed on the city again during World War II). Most Canadian troops left overseas from Halifax aboard enormous peacetime ocean liners converted to troopships such as (sister ship of Titanic) and as well as many smaller liners. The city also served as the return point for wounded soldiers returning on hospital ships. A new generation of gun batteries, searchlights and an anti submarine net defended the harbour, manned by a large garrison of soldiers. The United States Navy established a naval air station on August 19, 1918 to operate seaplanes. The base closed shortly after the First Armistice at Compiègne. Halifax's limited 19th century housing and transit facilities were heavily burdened. In November 1917, a subway system plan was presented to City Hall, but the city did not pursue the scheme.
Галифакс жарылысы
Соғыс қала экономикасына нығмет ретінде қарастырылды, бірақ 1917 жылы француздық оқ-дәрі тасымалдайтын кеме, норвегиялық кемемен соқтығысты. Бұл соқтығысу нәтижесінде 2300 тонна ылғал және құрғақ пикрит қышқылы (артиллериялық оқтар үшін лиддит жасауға қолданылады), 200 тонна тринитротолуол (TNT), 10 тонна пушка мақтасы және палубасында бензол (жоғары октанды отын) толтырылған барабандар жарылысқа ұшырады. 1917 жылдың 6 желтоқсанында сағат 9:04:35-те оқ-дәрі тасымалдайтын кеме жарылып, атом бомбасының алғашқы сынағына дейінгі адам жасаған ең ірі жарылыс болды және әлі күнге дейін адам жасаған ең ірі ядролық емес жарылыстардың бірі саналады. Жарылған кемеден шыққан заттар алысқа дейін ұшып кетті. Галифакс жарылысы қаланың солтүстік бөлігін толығымен қиратты, шамамен 2000 тұрғыны қаза тауып, 9000 адам жарақат алды, ондаған мың адам үйсіз және баспанасыз қалды. Келесі күні қалаға қарлы боран ұйып, құтқару жұмыстарын қиындатты. Жаңа Шотландия, Нью-Брансуик, Принц-Эдуард аралы және Ньюфаундлендтен дереу көмек келді. Келесі аптада Солтүстік Американың басқа аймақтарынан да көмек жетіп, дүние жүзінен қайырымдылық көмек түсті. Ең танымал көмек Бостонның Қызыл Кресті мен Массачусетс мемлекеттік қауіпсіздік комитетінен келді. 1971 жылдан бері Новая Шотландия провинциясы Бостон қаласындағы Бостон орталық алаңында орнатылатын жылдық Рождество шыршасын сыйға тартады. Жарылыс және одан кейінгі жаңа құрылыс қалаға маңызды өзгерістер әкелді: Солтүстік аймақтың құрылымын өзгерту, «Гидростон» деп аталатын прогрессивті тұрғын үйлерді салу және теміржолдардың қаланың оңтүстік жағына көшу процесін жеделдету.
The war was seen as a blessing for the city's economy, but in 1917 a French munitions ship, , collided with a Norwegian ship, The collision sparked a fire on the munitions ship which was filled with 2,300 tons of wet and dry picric acid (used for making lyddite for artillery shells), 200 tons of trinitrotoluene (TNT), 10 tons of gun cotton, with drums of Benzol (High Octane fuel) stacked on her deck. On December 6, 1917, at 9:04:35 AM the munitions ship exploded in what was the largest man made explosion before the first testing of an atomic bomb, and is still one of the largest non nuclear man made explosions. Items from the exploding ship landed away. The Halifax Explosion decimated the city's north end, killing roughly 2,000 inhabitants, injuring 9,000, and leaving tens of thousands homeless and without shelter. The following day a blizzard hit the city, hindering recovery efforts. Immediate help rushed in from the rest of Nova Scotia, New Brunswick, Prince Edward Island, and Newfoundland. In the following week more relief from other parts of North America arrived and donations were sent from around the world. The most celebrated effort came from the Boston Red Cross and the Massachusetts Public Safety Committee; as an enduring thank you, since 1971 the province of Nova Scotia has donated the annual Christmas tree lit at the Boston Common in Boston. The explosion and the rebuilding which followed had important impacts on the city: reshaping the layout of North End neighbourhoods; creating a progressive housing development known as the Hydrostone; and hastening the move of railways to the South End of the city.
Соғыс аралық кезең
Қаланың экономикасы соғыстан кейін құлдырады, бірақ Галифакс жарылысынан кейінгі қайта құру жаңа тұрғын үйлер мен инфрақұрылымды, сондай-ақ Галифакс кеме құрылыс зауытын (Галифакс кеме жасау зауыты) әкелді. Дегенмен, соғыстан кейін дүниежүзілік тасымалдаудың күрт төмендеуі және 1920 жылдары аймақтық өнеркәсіптердің сәтсіздігі қалаға ауыр жағдайларды тудырды, ал 1929 жылғы Ұлы депрессия жағдайды одан да ушықтырды. Бір жақсы жаңалық – қаланың оңтүстік жағындағы Ocean Terminals және 21-ші құбылыс иммиграциялық кешенінің аяқталуы болды, бұл бу кемелерінен теміржолға жүк пен жолаушыларды тасымалдауға арналған ірі, заманауи кешен еді. Порттың стратегиялық орналасуы қаланы 1930 жылдары қалаға табысты құтқару жұмыстарын әкелген, танымал және табысты Foundation Franklin құтқару буксирінің базасына айналдырды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан бері Дартмуттың Ширвотер базасында әскери әуежай жұмыс істеп келсе, қала 1931 жылы қаланың батыс жағындағы Чебукто алаңында өзінің алғашқы азаматтық әуежайын ашты. Pan Am 1932 жылы Бостоннан халықаралық рейстерді бастады. 1920 жылдардың ортасында АҚШ армиясы жасаған және 1939 жылы ресми түрде тоқтатылған "Қызыл жоспар" әскери стратегиясы, уытты газбен алғашқы шабуылдан кейін АҚШ күштерінің Галифаксты басып алуын көздеді, бұл британдықтардың маңызды теңіз базасынан айырылуына және Ұлыбритания мен Канада арасындағы байланыстың үзілуіне әкелуі тиіс еді.
The city's economy slumped after the war, although reconstruction from the Halifax Explosion brought new housing and infrastructure as well as the establishment of the Halifax Shipyard. However, a tremendous drop in worldwide shipping following the war as well as the failure of regional industries in the 1920s brought hard times to the city, further aggravated by the Great Depression in 1929. One bright spot was the completion of Ocean Terminals and the Pier 21 immigration complex in the city's south end, a large modern complex to trans ship freight and passengers from steamships to railways. The harbour's strategic location made the city the base for the famous and successful salvage tug Foundation Franklin which brought lucrative salvage jobs to the city in the 1930s. While a military airport had been in operation at Dartmouth's Shearwater base since World War I, the city opened its first civilian airport in the city's West End at Chebucto Field in 1931. Pan Am began international flights from Boston in 1932. War Plan Red, a military strategy developed by the United States Army during the mid 1920s and officially withdrawn in 1939, involved an occupation of Halifax by US forces following a poison gas first strike, to deny the British a major naval base and cut links between Britain and Canada.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Галифакс Екінші дүниежүзілік соғыста одақтастардың әскери-теңіз күш-жігерінде одан да маңызды рөл атқарды. Канадалық офицер басқарған жалғыз соғыс театры – Солтүстік-Батыс Атлантика, оны Галифакстен контр-адмирал Леонард У. Мюррей басқарды. Галифакс, нацистердің шабуылы кезінде Ұлыбританияны сақтап қалу үшін тікелей қолдау көрсетті, Британия шайқасы мен Атлантика шайқасындағы жағдайларда Германияның амфибиялық шабуылына тойтарыс беруге көмектесті. Көптеген конвойлар Бедфорд бассейнінде Еуропадағы әскерлерге жабдықтар жеткізу үшін жиналды. Қаланың теміржол байланыстары Еуропадағы одақтас әскерлерін құраған көптеген әскер тасымалдау кемелерін қамтамасыз етті. Порт Канада, Ұлыбритания және басқа да одақтас әскери кемелер үшін маңызды базаға айналды. Алдыңғы қатардағы қала болғандықтан, азаматтар неміс авиашабуылынан немесе кездейсоқ оқ-дәрілердің жарылысынан қорқып өмір сүрді. Жақсы қорғалған қалаға шабуыл жасалмады, бірақ портқа жақын жерде бірнеше сауда кемелері мен екі кішкентай әскери кеме батып кетті. Дегенмен, осы алыс шабуылдардың дыбыстары және кейде жалындары соғыс уақытындағы әңгімелерге себеп болды, соның ішінде бүгінге дейін сақталған Галифакс портына неміс U- қайықтары кірген туралы қиялдар да бар. Қаланың тұрғын үй, сауда және қоғамдық көлік инфрақұрылымы, соғысқа дейінгі 20 жылдық экономикалық дағдарыстан кейін шағын және тоқыраған күйде болды, ол ауыр стресске ұшырады. Соғыс кезінде тұрғын үй және демалыс мәселелері ушығып, 1945 жылдың мамыр айында Галифакстағы көтеріліске әкеп соқты. Соғыс сонымен қатар Әскери-теңіз күштерінің Бедфорд оқ-дәрі қоймасының 1945 жылдың 18 шілдесінде кездейсоқ жарылуымен белгіленді, бұл Галифакс пен Дартмуттың солтүстік бөлігін эвакуациялауға және тағы бір Галифакс жарылысынан қорқуға әкелді.
Halifax played an even bigger role in the Allied naval war effort of World War II. The only theatre of War to be commanded by a Canadian was the North Western Atlantic, commanded from Halifax by Rear Admiral Leonard W. Murray. Halifax became a lifeline for preserving Britain during the Nazi onslaught of the Battle of Britain and the Battle of the Atlantic, the supplies helping to offset a threatened amphibious invasion by Germany. Many convoys assembled in Bedford Basin to deliver supplies to troops in Europe. The city's railway links fed large numbers of troopships building up Allied armies in Europe. The harbour became an essential base for Canadian, British and other Allied warships. Very much a front line city, civilians lived with the fears of possible German raids or another accidental ammunition explosion. Well defended, the city was never attacked although some merchant ships and two small naval vessels were sunk at the outer approaches to the harbour. However, the sounds and sometimes the flames of these distant attacks fed wartime rumours, some of which linger to the present day of imaginary tales of German U boats entering Halifax Harbour. The city's housing, retail and public transit infrastructure, small and neglected after 20 years of prewar economic stagnation was severely stressed. Severe housing and recreational problems simmered all through the war and culminated in the Halifax Riot on VE Day in May 1945. The war was also marked by a massive explosion of the Navy's Bedford ammunition magazine which accidentally blew up on July 18, 1945 causing the evacuation of the north end of Halifax and Dartmouth and fears of another Halifax Explosion.
Бедфорд журналының жарылуы
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Дартмут пен Галифакс Канаданың Еуропадағы соғыс күшін қолдауға қатысты. 1945 жылдың 18 шілдесінде, Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталған кезде, Дартмуттың солтүстігіндегі Бедфорд шығанағындағы қару-жарақ сақталатын кемежайда өрт шықты. Өрт суға батқан баржадан басталып, жылдам түрде кемежайға тарады. Сақталған оқ-дәрілердің жарылуынан бірнеше күшті жарылыс болды. Жарылысқа себеп болған баржа қазір Magazine Dock жанындағы шығыс жағалауға таяу теңіз түбінде жатыр.
During World War II, Dartmouth and Halifax were engaged in supporting Canada's war effort in Europe. On July 18, 1945, at the end of World War II, a fire broke out at the magazine jetty on the Bedford Basin, north of Dartmouth. The fire began on a sunken barge and quickly spread to the dock. A violent series of large explosions ensued as stored ammunition exploded. The barge responsible for starting the explosion presently lies on the seabed near the eastern shoreline adjacent to the Magazine Dock.
Галифакс көтерілісі
Галифакс шеруі 1945 жылғы 7-8 мамыр күндері Галифакс және Дартмут қалаларында, Новая Шотландияда, Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғыстағы Жеңіс мерекесі ретінде басталды. Бұл жылдамдап бірнеше мың әскери қызметкер, теңізші және азаматтардың Халифакс қаласын тонауына ұласты. Кейіннен Әділет министрі Рой Келлок төрағалық еткен Корольдік комиссия теңіз күштерінің, әсіресе контр-адмирал Леонард У. Мюррейдің немқұрайлылығын кінәлады, бірақ түбіртек себептері бюрократиялық шатасу, жеткіліксіз полиция күштері және әскерилер мен азаматтар арасындағы қарым-қатынастың нашар болуы екені қабылданды, бұл 25 000 әскери қызметкердің қатысуынан туындап, Халифакстың соғыс кезеңіндегі ресурстарын шегіне дейін сарқып жіберді.
The Halifax Riot happened on VE Day, May 7–8, 1945 in Halifax and Dartmouth, Nova Scotia began as a celebration of the World War II Victory in Europe. This rapidly declined into a rampage by several thousand servicemen, merchant seamen and civilians, who looted the City of Halifax. Although a subsequent Royal Commission chaired by Justice Roy Kellock blamed lax naval authority and specifically Rear Admiral Leonard W. Murray, it is generally accepted that the underlying causes were a combination of bureaucratic confusion, insufficient policing and antipathy between the military and civilians, fueled by the presence of 25,000 servicemen who had strained Halifax wartime resources to the limit.
Соғыстан кейінгі жылдар
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Галифакс бұрынғы соғыстардан кейін жиі кездесетін соғыстан кейінгі экономикалық дағдарысты бастан өткермеді. Бұл ішінара қазіргі заманғы Канада теңіз күштеріне қаржы жұмсауды талап еткен «суық соғысқа» байланысты болды. Алайда, қала әртараптанған экономикадан және соғыстан кейінгі мемлекеттік қызметтер мен білім берудің өсуінен де пайда көрді. 1960-1990 жылдары Галифаксты қоршаған аймақтардағы көптеген канадалық қалаларға қарағанда, қала маңындағы аумақтардың кеңеюі шектеулі болды. Бұл жергілікті географиялық және топографиялық ерекшеліктерге байланысты болды (Галифакс өте төбелі, құрылысқа қолайсыз гранитті), аймақтық және жергілікті экономиканың әлсіздігі және халық санының, мысалы, Канаданың орталық бөлігіне немесе Жаңа Англияға қарағанда аз болуы себеп болды. Сонымен қатар, қала маңындағы өсімді шектеу үшін ғана емес, сонымен қатар мұраны қорғаушылардың алаңдаушылығын жою үшін орталық бизнес аудандағы өсімді шектеуге бағытталған жергілікті үкімет саясаты болды. 1960 жылдардың соңы Галифакс округінің айналасындағы Принс-Лодж, Рокингем, Клейтон-Парк, Фэрвью, Армдейл және Сприфилд сияқты аудандарды қоса алған қаланың маңызды өзгерістер мен кеңею кезеңі болды. 1940 жылдардың соңында Галифакс қаласының орталық бөлігін дамытуды қолдаушы бизнес мүдделері Галифакс цитаделін бұзуды және паркинг орындарын жасау және дамуды ынталандыру үшін цитадель төбесін тегістеуді ұсынды. Алайда, бекіністің тарихи маңызын және туризм әлеуетін тану 1956 жылы бекіністі сақтауға және Канада парктері арқылы бірте-бірте қалпына келтіруге әкелді, ол қаланың көрнекті нысаны мен туристік орталығына айналды. 1960 және 1970 жылдардағы қала жаңарту жоспарлары Скотия сквер сауда орталығы және кеңсе мұнаралары сияқты ірі орталық құрылыстарда мұралық сәулет пен қауымдастықтың көп бөлігінің жоғалуына әкелді. Алайда, азаматтардың наразылық қозғалысы Харбор Драйв деп аталатын жағалаулық автожол сияқты одан әрі зиянды жоспарларды шектеді, бұл танымал және сәтті жаңартылған жағалауға жол ашты. Жою жоспарланған автожолдың қалған бөлігі – Когсвелл торабы. Цитадель төбесінен көріністі қорғау үшін таңдап алынған биіктік шектеулері де енгізілді. Алайда, қалалық мұраны қорғау әлсіз болды, қала орталығында мұралық ғимараттардың шағын ошақтары ғана сақталды және құрылыс салушылар одан әрі бұзуға үнемі қысым көрсетті. Цитадель төбесінен көріністі қорғау үшін биіктік шектеулері қабылданды, бұл бос жатқан жерлерді толтыру немесе қолданыстағы тарихи құрылымдарға биіктік қосу үшін ұсынылған жобалар бойынша күреске әкелді. 1960 және 1970 жылдардағы кеңею және қала жаңарту кезеңіндегі тағы бір салдары – Африкавилдегі қара қауым, ол ықшамды деп жарияланды, қиратылды және оның тұрғындары өнеркәсіптік пайдалану үшін және А. Мюррей МакКей көпірі үшін жерді тазарту үшін көшірілді. Бұл оқиғаның салдары бүгінге дейін сақталып келеді және 2001 жылғы БҰҰ есебінде қауымның бұрынғы тұрғындарына өтемақы төлеуге шақырылды. 1980 жылы Бедфорд жеке муниципалитет (қала) ретінде құрылды. 1990 жылдары дамуға шектеулер біршама жеңілдетілді, нәтижесінде жарым аралдан тыс жерде қала маңындағы кеңею орын алды. Бүгінде Галифакс қауымдастығы Канаданың көптеген қалалық аймақтарына қарағанда тығыз орналасқан, бірақ көршілес Дартмут, Бедфорд және Саквилл қалаларында қала маңындағы өсім кеңейді. 1990 жылдардың соңындағы бір даму – Bayers Lake Business Park, онда қойма стиліндегі бөлшек саудагерлерге Рокингемнің батысындағы қала маңындағы өнеркәсіптік паркте салуға рұқсат берілді. Бұл қала мен провинция үшін маңызды, бірақ даулы сауда орталығы болды, өйткені ол көпұлттық бөлшек сауда желілерін субсидиялау үшін мемлекеттік инфрақұрылымды пайдаланды және жергілікті орталықтағы бизнестен бизнесті тартып алды. Бұл субсидияның көп бөлігі Галифакс, Бедфорд және Дартмут арасындағы осы алып сауда желілерін тартудағы бәсекеге байланысты болды және бұл дау провинцияны ысырапшыл муниципалдық бәсекелестікті тоқтату үшін бірігуге мәжбүр етуге көмектесті. Соңғы жылдары қалалық тұрғын үйлердің кеңеюі тіпті осы өнеркәсіптік / бөлшек сауда парктеріне де жетті, өйткені жаңа жарылыс техникасы қаланың айналасындағы гранитті далада құрылыс жүргізуге мүмкіндік берді. Бір кезде орманмен және бір жағынан тас жолмен қоршалған бизнес-парк қазір көптеген жаңа пәтерлер мен кондоминиумдармен үлкен қалашыққа айналды. Бұл өсімнің бір бөлігі шелфтен алынатын мұнай және табиғи газ саласындағы экономикалық белсенділікпен байланысты болса, көп бөлігі жаңа Шотландияның ауылдық аймақтарынан Галифакс қалалық аймағына халықтың көшуіне байланысты болды. Жаңа біріктірілген қала осы өсімді басқару үшін жаңа бас жоспарды қабылдады.
After World War II, Halifax did not experience the postwar economic malaise it had so often experienced after previous wars. This was partially due to the Cold War which required continued spending on a modern Canadian navy. However, the city also benefited from a more diverse economy and postwar growth in government services and education. The 1960s–1990s saw less suburban sprawl than in many comparable Canadian cities in the areas surrounding Halifax. This was partly as a result of local geographies and topography (Halifax is extremely hilly with exposed granite not conducive to construction), a weaker regional and local economy, and a smaller population base than, for example, central Canada or New England. There were also deliberate local government policies to limit not only suburban growth but also put some controls on growth in the central business district to address concerns from heritage advocates. The late 1960s was a period of significant change and expansion of the city when surrounding areas of Halifax County were amalgamated into Halifax: Princes Lodge, Nova Scotia, Rockingham, Clayton Park, Fairview, Armdale, and Spryfield were all added in 1969. A desire to promote development by Halifax downtown business interests proposed demolishing the Halifax Citadel and leveling Citadel Hill to provide parking and encourage development in the late 1940s. However, recognition of the fort's historical significance and tourism potential led to the fort's preservation in 1956 and gradual restoration by Parks Canada as a city landmark and top tourism draw. Urban renewal plans in the 1960s and 1970s resulted in the loss of much of its heritage architecture and community fabric in large downtown developments such as the Scotia Square mall and office towers. However, a citizens protest movement limited further destructive plans such as a waterfront freeway called Harbour Drive, which opened the way for a popular and successful revitalized waterfront. A remainder of the cancelled freeway plan is the Cogswell Interchange. Selective height limits were also achieved to protect the views from Citadel Hill. However, municipal heritage protection remained weak with only pockets of heritage buildings surviving in the downtown and constant pressure from developers for further demolition. Selective height restrictions were adopted to protect views from Citadel Hill which triggered battles over proposed developments that would fill vacant lots or add height to existing historical structures. Another casualty during the 1960s and 1970s period of expansion and urban renewal was the Black community of Africville which was declared a slum, demolished and its residents displaced to clear land for industrial use as well as for the A. Murray MacKay Bridge. The repercussions continue to this day and a 2001 United Nations report has called for reparations be paid to the community's former residents. In 1980, Bedford incorporated as a separate municipality (a town). Restrictions on development were relaxed somewhat during the 1990s, resulting in some suburban sprawl off the peninsula. Today the community of Halifax is more compact than most Canadian urban areas although expanses of suburban growth have occurred in neighbouring Dartmouth, Bedford and Sackville. One development in the late 1990s was the Bayers Lake Business Park, where warehouse style retailers were permitted to build in a suburban industrial park west of Rockingham. This has become an important yet controversial centre of commerce for the city and the province as it used public infrastructure to subsidise multi national retail chains and draw business from local downtown business. Much of this subsidy was due to competition between Halifax, Bedford and Dartmouth to host these giant retail chains and this controversy helped lead the province to force amalgamation as a way to end wasteful municipal rivalries. In the past few years, urban housing sprawl has even reached these industrial/retail parks as new blasting techniques permitted construction on the granite wilderness around the city. What was once a business park surrounded by forest and a highway on one side has become a large suburb with numerous new apartment buildings and condominiums. Some of this growth has been spurred by offshore oil and natural gas economic activity but much has been due to a population shift from rural Nova Scotian communities to the Halifax urban area. The new amalgamated city has attempted to manage this growth with a new master development plan.
1996 жылғы бірігу және Қоғамдастық мәртебесі
Облыстық үкімет шығындарды үнемдеу мақсатында провинциядағы муниципалдық биліктердің санын азайтуға тырысты. 1992 жылы осы мақсатты іске асыру үшін арнайы жұмыс тобы құрылды. 1995 жылы Галифакс аймақтық муниципалитетін құру туралы заң провинциялық заң шығарушы органда Корольдік бекітілуге ие болды. 1996 жылдың 1 сәуірінде Бедфорд қаласы, Дартмут қаласы, Галифакс қаласы және Галифакс округі таратылды, ал Галифакс аймақтық муниципалитеті құрылды. Бірлесу нәтижесінде аталған қалалар, қалашықтар, кенттер мен ауылдар таратылса да, бұрынғы елді мекендердің тұрғындары әдетте өздерінің жергілікті жерлерін, тиісті қауымдастықтарын атайды (көбінесе Дартмут және Галифакс тұрғындары «қала» деген сөзді қолданады), Галифакс аймақтық муниципалитетінің тұрғындары ретінде емес. (Мысалы, егер адамнан Жаңа Шотландияда қайда тұратынын сұраса, ол Дартмуттан екенін айтады, Галифакс аймақтық муниципалитетінен емес).
The provincial government had sought to reduce the number of municipal governments in the province as a cost saving measure. In 1992, a task force was created to pursue this cutback. In 1995, the Act to Incorporate the Halifax Regional Municipality received Royal Assent in the provincial legislature. On 1 April 1996, the Town of Bedford, the City of Dartmouth, the City of Halifax, and the County of Halifax were dissolved, and the Halifax Regional Municipality was created. Although the amalgamation dissolved the aforementioned cities, suburbs, towns, and villages, residents of the former places commonly refer to their locality their respective community (use of the colloquial term city is used for residents of Dartmouth and Halifax), and not as resident of the Halifax Regional Municipality. (E. g. if a person asks where they live in Nova Scotia, the person will say they are from Dartmouth not from the Halifax Regional Municipality).
21 ғасыр
1990 жылдардың ортасынан соңына қарай HRM өзінің музыкалық өнеріне, әсіресе балама жанрға ұлттық және халықаралық деңгейде зор қызығушылық тудырды. HRM-нің танымал музыкалық топтарының қатарында: Sloan, The Nellis Complex, Thrush Hermit, Christina Clark және Sarah McLachlan бар. Галифакс және Дартмут қалаларында ондаған жылдар бойы талқылаулар жүргізілгенімен, 2003 жылы орталық қалалық аймақта бірнеше сарқынды суды тазарту станцияларын салу және оларды станциялармен байланыстыру үшін кең магистральдық жинақтау жүйесін құру туралы келісімге қол қойылды. Аймаққа қоныстанғаннан бері алғаш рет адамның сарқынды суы Атлант мұхитына құйылар алдында тазартылады; іске қосылуы 2007 жылға жоспарланған.
During the mid to late 1990s, HRM developed a strong national and international following to its music scene, particularly the alternative genre. Musical acts from HRM include such notable groups as: Sloan, The Nellis Complex, Thrush Hermit, Christina Clark, and Sarah McLachlan. Although discussions had been underway for decades in the former cities of Halifax and Dartmouth, a deal was finally signed in 2003 that saw the construction of several sewage treatment plants for the core urban area, as well as an extensive trunk collector system to link outfalls to each plant. For the first time since settlement came to the area, human sewage will be treated before it is discharged into the Atlantic Ocean; estimated start up is for 2007.
Хуан дауылы
2003 жылдың 29 қыркүйегінде HRM-ге «Хуан» даулы соқты, ол қалалық орталықтың батысына жетті. «Хуан» 1893 жылдан бері Галифакс-Дартмут агломерациясын тікелей соққан ең күшті дауыл болды. Дауыл қазан айының алғашқы аптасында муниципалитеттің орталық және шығыс бөлігінде ауыр бұзылуларға әкелді. Қалалық орталықтың кейбір аудандарында электр қуаты қысқа мерзімге ғана өшірілсе, HRM-нің шығыс бөлігіндегі шалғайдағы ауылдық аймақтар екі аптаға дейін электрсіз қалды. Шығыс жағалауындағы тығыз орманды аймақта миллиондаған ағаштар зақымданды немесе жойылды. 2008 жылдың 13 қаңтарында Нова-Скотия үкіметі «Халифакс аймақтық муниципалитетінің жарғысы» туралы заң қабылдады, бұл муниципалитетке HRM-нің ерекше қажеттіліктерін шешуге көбірек құқық берді.
On September 29, 2003, HRM was hit by Hurricane Juan which made landfall west of the urban core. Juan was the most powerful hurricane to directly hit the Halifax Dartmouth metropolitan area since 1893. The storm caused a serious disruption throughout the central and eastern part of the municipality during the first week of October. Although some areas of the urban core only lost electricity for a brief period, outlying rural regions in the eastern part of HRM were without electricity for up to two weeks. Millions of trees in HRM were damaged or destroyed in the dense forests along the Eastern Shore. On January 13, 2008 the government of Nova Scotia proclaimed the "Halifax Regional Municipality Charter Act" giving the municipality more powers to address the specific needs of HRM.
Африквильдік кешірім
2010 жылдың 24 ақпанында Галифакс қаласының әкімі Питер Дж. Келли Африквилл халқының үйден қуылғандығы үшін ресми түрде кешірім сұрады, бұл шара 4,5 миллион долларлық өтемақы келісімінің бір бөлігі болды. Қала 2011 жылдың 29 шілдесінде жыл сайынғы Африквилл отбасылық кездесуінде Сейвиу паркіне Африквилл атауын қайтарды. 1969 жылы бұзылған Seaview African United Baptist Church 2011 жылдың жазында шіркеу және аймақты түсіндіру орталығы ретінде қызмет ету үшін қайта салынды. Іс жүзінде толыққан шіркеу 2011 жылдың 25 қыркүйегінде салтанатты түрде ашылды.
On February 24, 2010, Halifax Mayor Peter J. Kelly made the Africville Apology, apologizing for the eviction of those from Africville as part of a $4.5 million compensation deal. The city restored the name Africville to Seaview Park at the annual Africville Family Reunion on July 29, 2011. The Seaview African United Baptist Church, demolished in 1969, was rebuilt in the summer of 2011 to serve as a church and interpretation centre. The nearly complete church was ceremonially opened on September 25, 2011.
География
Қоғамның жалпы жер көлемі 6 196,1 гектар (61,961 км²). Ол муниципалдық жер көлемінің 1,2%-дан кем және қалалық жер көлемінің 27%-дан кемін құрайды. Қоғам Атлантикалық теңіздік экологиялық аймақта, Аппалачи жер бедері аймағында және ылғалды климаттық топырақ аймағында орналасқан. Бұдан әрі, Галифакс Атлантикалық Канада климат аймағында және аралас ормандар өсімдік аймағында жатыр.
The community's total landmass is 6,196.1 hectares (61.961 km2). It accounts for less than 1.2% of the municipal landmass, and less than 27% of the urban landmass. The community is located in the Atlantic Maritime ecozone, the Appalachian land form region, and the wet climate soil region. Furthermore, Halifax is within the Atlantic Canada climate region, and the Mixwood forest vegetation region.
Тарихи саяси география
Галифакстың алғашқы қоныстары Галифакс түбегіндегі Цитадель төбесінің етегіндегі палисада ішіндегі шағын аумақты алып жатты, бұл түбек үлкен Чебукто түбегінің бір бөлігі болып табылады, ол Галифакс портына созылады. Уақыт өте келе, Галифакс түбектің солтүстік, оңтүстік және батыс жағының барлығын қамтыды, ал орталық бизнес ауданы Тар аралдың оңтүстік-шығыс бөлігінде шоғырланды. 1969 жылы Галифакс қаласы айтарлықтай өсті. Қала, айналасындағы Галифакс округінен бірнеше елді мекендерді қосып алды: Армдейл, Клейтон Парк, Фэрвью, Перселл Ков, Рокингем және Сприфилд. 1996 жылдың 1 сәуірінде Дартмут қаласы, Галифакс қаласы, Галифакс округі және Бедфорд қаласы бірігіп, Галифакс аймақтық муниципалитетін құрды. Содан кейін Галифакс қаласы таратылып, Галифакс қауымдастығы ретінде қайта құрылды. Жаңа қауымдастық бұрынғы қаламен шектес. Галифакс түбегіндегі көшелер торлы және ретті түрде нөмірленген, бұл орынды табуды жеңілдетеді. Оңтүстістен солтүстісқарай үй нөмірлері 1-ден басталып, Инглис көшесінде 1000-ға, Квинпул жолында 2000-ға, Алмон көшесінде 3000-ға және Дюфус көшесінде 4000-ға жетеді. Шығыстан батысқа қарай 5000-шы блок Лоуэр-Уотер көшесінде, 6000-шы блок Роби көшесінде орналасқан. Түбектегі ең ұзын көшелердің бірі – Роби көшесі. 2010 Robie Street іздесеңіз, Квинпул жолынан солтүстікке қарай бір блокқа қарай, Halifax Commons-қа қарап, бір блок батысқа жылжыңыз, сонда 2010 Windsor Street-ті табасыз; батысқа қарай бірнеше блок жүріңіз, содан кейін Квинпул сізді 2010 Oxford Street-ке жеткізеді. Егер сіз Алмон көшесімен батысқа қарай жүрсеңіз, Геттинген көшесінің қиылысында 5200 Алмонды, Робиде 6000 Алмонды, Коннаут даңғылында 7000 Алмонды, Шебукто жолындағы Жозеф Хоу драйвінде 8000-ды табасыз. Көшелер картада толыққанды параллель немесе перпендикуляр болмаса да, нөмірлеу жүйесі торға сәйкес келеді.
The original settlements of Halifax occupied a small stretch of land inside a palisade at the foot of Citadel Hill on the Halifax Peninsula, a sub peninsula of the much larger Chebucto Peninsula that extends into Halifax Harbour. Over time, Halifax grew to incorporate all of the north, south, and west ends of the peninsula with a central business district concentrated in the southeastern end along the Narrows. In 1969, the City of Halifax grew significantly. The City annexed several communities from the surrounding Halifax County; Armdale, Clayton Park, Fairview, Purcell's Cove, Rockingham, and Spryfield. On 1 April 1996, the City of Dartmouth, City of Halifax, County of Halifax, and the Town of Bedford amalgamated and formed the Halifax Regional Municipality. Subsequently, the City of Halifax dissolved, and was reestablished as the Community of Halifax. The new community is coterminous with the former City. The streets on the Halifax peninsula are a grid and numbered sequentially making it easy to get around. Numbered from south to north House Numbers start at 1 and reach 1000 block at Inglis Street, 2000 block at Quinpool Road, 3000 block at Almon Street and 4000 block at Duffus Street. Moving from east to west 5000 block is at Lower Water Street, 6000 block at Robie Street. One of the longest streets on the peninsula is Robie Street. When looking for 2010 Robie Street look one block north of Quinpool Road across from the Halifax Commons, move a block to the west and you will find 2010 Windsor Street; walk a few more blocks west and Quinpool will take you to 2010 Oxford Street. If you are moving west on Almon Street you will find 5200 Almon at the Göttingen Street intersection, 6000 Almon at Robie, 7000 Almon at Connaught Avenue, Chebucto Road numbers to 8000 at Joseph Howe Drive. The numbering system is consistent to the grid even when the streets are not perfectly parallel or perpendicular to one another on the map.
Демография
Қазіргі уақытта аймақтың халқы ең жоғары деңгейге жетті. 2021 жылғы мәліметтер бойынша, салыстырмалы түрде шағын аумақта 156 141 адам тұрады. Егер бұл аймақ бұрынғы шекараларымен тәуелсіз қала болғанда да, Атлантикалық Канададағы ең ірі қала болар еді. 2016 жылдан 2021 жылға дейін аймақтың халқы 19 621 адамға артты: 136 520 адамнан 156 141 адамға дейін. Бұл өсім бес жыл ішінде 14%-дан астам күшті өсуді көрсетеді. Галифакс аймағы 2050001.00-ден 2050027.00-ге дейінгі санақ аудандарынан тұрады.
Currently, the Community's is at its highest ever population. Within its relatively small landmass, there are 156,141 inhabitants as of 2021. Even if it was still an independent city with its former boundaries, it would be the largest city in Atlantic Canada. From 2016 to 2021, the community's population increased by 19,621 people; from 136,520 people to 156,141 people. The increase represented very strong growth of higher than 14% over a time period of five years. The community of Halifax consists of census tracts 2050001.00 to 2050027.00. Census TractLand area (km2)Population (2021)Population (2016)Population Density (people per km2) (2021)Population Change (%)2050001.005.7034,1233,8687226.52050002.0011.5188,3586,19472534.92050003.002.3652,8852,9551,2192.42050004.010.4814,0453,4668,40216.72050004.020.4825,4664,77111,34014.62050005.000.7691,8131,8082,3580.32050006.001.0543,5533,1293,37113.62050007.001.161,9471,8591,6774.72050008.000.5045,2032,77810,32587.32050009.000.6352,8752,3574,528222050010.000.8346,0195,0367,21319.52050011.000.8086,0135,6317,4466.82050012.000.5182,9012,4825,59816.92050013.000.8052,6302,5613,2672.72050014.001.8384,3904,2482,3883.32050015.002.0425,3894,8292,63915.92050016.002.5634,0213,7661,5686.72050017.002.9122,9992,9141,0292.92050018.001.3973,7583,5442,69062050019.000.8915,1265,0625,7551.32050020.000.9993,6022,5623,60740.62050021.000.8773,5443,3144,0416.92050022.002.8335,5815,3011,9695.32050023.001.5375,2084,5943,38813.42050024.002.1818,6187,3753,95116.82050025.011.055,2014,7264,953102050025.021.9135,5154,8632,88213.42050025.040.9114,8184,6855,2882.82050025.051.5563,7463,5472,4075.62050026.021.5094,8553,4093,21742.42050026.031.3933,3483,3582,4030.32050026.040.6544,3464,1996,6453.52050026.050.7713,8663,9675,0142.52050027.004.49810,3797,3622,30740.9Community61.961156,141136,5202,51914.3
Currently, the Community's is at its highest ever population. Within its relatively small landmass, there are 156,141 inhabitants as of 2021. Even if it was still an independent city with its former boundaries, it would be the largest city in Atlantic Canada. From 2016 to 2021, the community's population increased by 19,621 people; from 136,520 people to 156,141 people. The increase represented very strong growth of higher than 14% over a time period of five years. The community of Halifax consists of census tracts 2050001.00 to 2050027.00. Census TractLand area (km2)Population (2021)Population (2016)Population Density (people per km2) (2021)Population Change (%)2050001.005.7034,1233,8687226.52050002.0011.5188,3586,19472534.92050003.002.3652,8852,9551,2192.42050004.010.4814,0453,4668,40216.72050004.020.4825,4664,77111,34014.62050005.000.7691,8131,8082,3580.32050006.001.0543,5533,1293,37113.62050007.001.161,9471,8591,6774.72050008.000.5045,2032,77810,32587.32050009.000.6352,8752,3574,528222050010.000.8346,0195,0367,21319.52050011.000.8086,0135,6317,4466.82050012.000.5182,9012,4825,59816.92050013.000.8052,6302,5613,2672.72050014.001.8384,3904,2482,3883.32050015.002.0425,3894,8292,63915.92050016.002.5634,0213,7661,5686.72050017.002.9122,9992,9141,0292.92050018.001.3973,7583,5442,69062050019.000.8915,1265,0625,7551.32050020.000.9993,6022,5623,60740.62050021.000.8773,5443,3144,0416.92050022.002.8335,5815,3011,9695.32050023.001.5375,2084,5943,38813.42050024.002.1818,6187,3753,95116.82050025.011.055,2014,7264,953102050025.021.9135,5154,8632,88213.42050025.040.9114,8184,6855,2882.82050025.051.5563,7463,5472,4075.62050026.021.5094,8553,4093,21742.42050026.031.3933,3483,3582,4030.32050026.040.6544,3464,1996,6453.52050026.050.7713,8663,9675,0142.52050027.004.49810,3797,3622,30740.9Community61.961156,141136,5202,51914.3
Жалпы 61.96 1156141 136520 2519 14.3
Currently, the Community's is at its highest ever population. Within its relatively small landmass, there are 156,141 inhabitants as of 2021. Even if it was still an independent city with its former boundaries, it would be the largest city in Atlantic Canada. From 2016 to 2021, the community's population increased by 19,621 people; from 136,520 people to 156,141 people. The increase represented very strong growth of higher than 14% over a time period of five years. The community of Halifax consists of census tracts 2050001.00 to 2050027.00. Census TractLand area (km2)Population (2021)Population (2016)Population Density (people per km2) (2021)Population Change (%)2050001.005.7034,1233,8687226.52050002.0011.5188,3586,19472534.92050003.002.3652,8852,9551,2192.42050004.010.4814,0453,4668,40216.72050004.020.4825,4664,77111,34014.62050005.000.7691,8131,8082,3580.32050006.001.0543,5533,1293,37113.62050007.001.161,9471,8591,6774.72050008.000.5045,2032,77810,32587.32050009.000.6352,8752,3574,528222050010.000.8346,0195,0367,21319.52050011.000.8086,0135,6317,4466.82050012.000.5182,9012,4825,59816.92050013.000.8052,6302,5613,2672.72050014.001.8384,3904,2482,3883.32050015.002.0425,3894,8292,63915.92050016.002.5634,0213,7661,5686.72050017.002.9122,9992,9141,0292.92050018.001.3973,7583,5442,69062050019.000.8915,1265,0625,7551.32050020.000.9993,6022,5623,60740.62050021.000.8773,5443,3144,0416.92050022.002.8335,5815,3011,9695.32050023.001.5375,2084,5943,38813.42050024.002.1818,6187,3753,95116.82050025.011.055,2014,7264,953102050025.021.9135,5154,8632,88213.42050025.040.9114,8184,6855,2882.82050025.051.5563,7463,5472,4075.62050026.021.5094,8553,4093,21742.42050026.031.3933,3483,3582,4030.32050026.040.6544,3464,1996,6453.52050026.050.7713,8663,9675,0142.52050027.004.49810,3797,3622,30740.9Community61.961156,141136,5202,51914.3
Негізгі дереккөздер
Томас Аткинс. Галифакстың алғашқы құрылысына қатысты құжаттар (1749-1756) Британдық қонысшының хаты. 1749 жылғы шілде. Лондон журналы.
Thomas Atkins. Papers related to the first settlement of Halifax (1749 1756)
Letter from British settler. July 1749. London Magazine