Джон Денер: Американдық актер өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық актер (1915–1992)

Джон Дехнер (DAY ner; туған аты Джон Дехнер Форкум; 23 қараша 1915 – 4 ақпан 1992), сондай-ақ Дехнер Форкум деп те белгілі, американдық сахна, радио, кино және теледидар актері болды. 1930 жылдардың соңынан 1980 жылдардың соңына дейін ол көптеген рөлдерде ойнап, көбінесе өте шебер алаяқтар, күмәнді билік иелері және басқа да сөйлеу шеберлігімен көзге түсетін жаман рөлдерін сомдады. Оның толық метражды фильмдердегі, телесериалдардағы және телефильмдердегі жұмыстарының саны шамамен 300 туындыны құрайды. Дехнер радиода актер ретінде осы ортаның "алтын ғасырының" соңғы кезеңінде көп жұмыс істеді, ұлттық эфирде жүздеген қосымша рөлдерді ойнады. Оның ең танымал рөлі – 1958 жылдан 1960 жылға дейін CBS телеарнасында 106 бөлімнен тұратын "Have Gun – Will Travel" батыс телесериалының радио нұсқасындағы Паладин рөлі. Ол "Халлелуя жолы" фильміне баяндама оқыған сияқты, кинода да дыбыстау актері ретінде жұмыс істеуді жалғастырды. Мансабының басында Дехнер Уолт Дисней студиясында қысқа уақыт жұмыс істеді, 1940 жылдан 1941 жылдың наурызына дейін компанияның Калифорния штатындағы Бурбанктағы студиясында аниматордың көмекшісі болды. Ол Джонни Кэшпен бірге "Коломбо" сериалының "Коштар әні" (1974) эпизодында және "Комодорға соңғы құрмет" (1976) эпизодында коммодор Отис Свонсон рөлінде ойнады. Сондай-ақ ол "Мүмкін емес миссия" сериалының екі бөлімінде де пайда болды.

Ерте өмір

1915 жылы Нью-Йоркте Стейтен аралында туған Джон Дехнер Элла Сусананың (құрметті әкесі Дехнер) және Ральф Лерой Форкумның үш баласының ортаңғысы болды. Джонның әкесі Америка Құрама Штаттарында ландшафт суретшісі, иллюстратор және сахналық қойылымдар үшін, кейіннен мультфильмдер мен қысқа фильмдер үшін «өте шынайы» фондар салуда шеберлік танытқан тәжірибелі суретші болды. Джонның анасы да өнерге дарынды, талантты музыкант еді. 1920 жылдарға дейін Элла Форкум күйеуімен бірге өнер жобаларында жұмыс істеді және кейде газеттер мен журналдарда кеңінен қолданылған суреттері мен иллюстрацияларының мазмұнын жасауда оған көмектесті. Мысалы, 1917 жылдың 18 наурызындағы Вашингтон қаласында шыққан «Evening Star» газетінде толық беттік жарнама жарияланды. Бұл жарнама француздық иіс сулары мен сабындарының эксклюзивті желісі – Djer Kiss үшін болды. Онда су тасқыны астында жуынатын жас қыздардың ертегідей көрінісі бейнеленген. Суреттің авторлары ретінде Джонның екі ата-анасы да көрсетілген, «R. L. + E. D. Forkum» деп жазылған. Джон Ослода алғаш рет музыкалық кештер мен мектеп спектакльдерінде көпшілік алдында өнер көрсету тәжірибесін алды. Григ жобасын аяқтағаннан кейін Рой Элла мен балаларын Стокгольмге, Копенгагенге, Лондонға және, ақырында, Париждегі Аньер-сюр-Сен қалашығына екі жарым жылға қоныстандырды, онда Джон мен оның екі қарындасы Эми мен Элис мемлекеттік мектептерде білім алды. 1959 жылы Дехнермен сұхбаттасқан «TV Radio Mirror» журналының тілшісі Марсия Миннетт актердің үш он жыл бұрын француз мектептеріне қатысқандағы естеліктерін айтты, әсіресе мұғалімдерінің қатаң талаптары мен тәртібіне қатысты: «Джон былай деді: «Америкалық жасөсперімдерді француз мектептеріне жіберу керек. Егер ереже бұзылса, баланың бетін үстелге соғады. Немесе оның саусақтарын емен есікпен қатты ұрады. Балалар өмірдің бірінші заңы – тәртіп екенін, екінші және үшінші заңдары – жаттығу мен жетістік екенін жас кезінен бастап үйренеді. Біз бейсенбі және жексенбі күндері демалатынбыз, бірақ сәрсенбі және сенбі күндері мектептен кейін бір күн емес, бір аптаға жететін жұмыс алатынбыз». Элла Форкум көп ұзамай 14 жасар Джон мен оның қарындастарымен бірге АҚШ-қа оралды және Манхэттеннің ортасынан шамамен 20 шақырым солтүстікке орналасқан Хадсон қалашығының Ривервью Манор ауданына қоныс аударды, онда Джонның әкесі жеке тұрды. 1932 жылдың ақпан айында Джордж Вашингтонның туылған күнін мерекелеу аясында мектептің екі жүз жылдық тойында Дехнер мен оның үлкен әпкесі Эми сыныптастарының бірі жазған тарихи пьеса – «Conway Cabal» спектаклінде өнер көрсетті. 1932 жылдың маусымында Гастингс орта мектебін бітіргеннен кейін Дехнер Манхэттендегі Grand Central School of Art-қа оқуға түсті, әкесі сияқты өнер саласында мансап құруға ниеттенген. Әкесі көп ұзамай Калифорнияға көшіп, сурет салуды жалғастырды және сахналық дизайнда, содан кейін Уолтер Ланц, Уолт Дисней және басқа да өндірушілер жасаған анимациялық жобалар үшін фондар мен сюжеттік тақталарды салуда жұмыс істеді. Дехнердің әуесқой сахналық қойылымдардағы ерте жұмысы, сондай-ақ суретші және мүсінші ретінде алған табиғи дарыны мен біліміне қарамастан, ол актерлік өнерді немесе студиялық өнерді ұзақ мерзімді кәсіп ретінде бірден қабылдамады.

Born in 1915 in New York City on Staten Island, John Dehner was the middle child of three children of Ella Susana (née Dehner) and Ralph LeRoy Forkum. John's father was an accomplished artist who was widely recognized in the United States as a landscape painter, illustrator, and a specialist in painting "highly realistic" backgrounds for stage productions and later for animated features and shorts. John's mother was a gifted musician with artistic talents as well. Prior to the 1920s, Ella Forkum even collaborated with her husband on art projects and in some instances was co credited for helping him to compose content for his drawings and paintings widely used in newspaper and magazine advertising. One example is a full page advertisement in the March 18, 1917, issue of the Washington, D. C., newspaper Evening Star. That ad is for Djer Kiss, a very exclusive line of French perfumes and soaps. It depicts a highly stylized, fairytale like scene of young women bathing beneath a waterfall. The artwork itself bears the attribution to both of John's parents, to "R. L. + E. D. Forkum". It was in Oslo where John gained his first experiences performing publicly in musicales and school plays. Following the completion of his work on the Grieg project, Roy took Ella and the children for extended stays in Stockholm, Copenhagen, London, and finally in Paris, where for two and a half years in the French capital's suburb of Asnières sur Seine, John and his two sisters, Amy and Alice, continued their education in public schools. In her interview with Dehner in 1959, Marcia Minnette, a reporter for the New York trade magazine TV Radio Mirror, quotes the actor's recollections of attending French schools three decades earlier, in particular his reactions to the rigorous study and strict discipline demanded by his teachers:quote|John says, "American delinquents should be sent to French schools. At the first infraction of a rule, a boy's face is banged against his desk top. Or his knuckles are soundly rapped with an oak ruler. Kids learn—at a formative age—that discipline is the first law of life; the second and third laws are application and accomplishment. We had Thursdays and Sundays off, but we left school on Wednesday and Saturday afternoons with enough school work to keep us busy for a week instead of a day." Ella Forkum soon returned to the United States with 14 year old John and his sisters and resettled in the Riverview Manor section of Hastings on Hudson, a village located approximately 20 miles north of midtown Manhattan, where John's father resided separately. In February 1932, as part of their high school's bicentennial celebration of George Washington's birthday, Dehner and his older sister Amy performed in Conway Cabal, a historical play written by one of their classmates. After graduating from Hastings High School in June 1932, Dehner enrolled in the Grand Central School of Art in Manhattan, evidently with intentions to pursue a career in art like his father, who soon relocated to California to continue painting and to work in set design and later drawing backgrounds and storyboards for animation projects being made by Walter Lantz, Walt Disney, and other producers. Despite Dehner's early work in amateur stage productions and his natural talents and training as a painter and sculptor, he did not immediately embrace acting or studio art as a long term profession.

Университет оқулары, 1935-1937

1934 жылдың күзіне қарай Дехнер мен оның қарындастары Нью-Йорктен анасымен бірге кетіп, Батыс жағалауға қоныс аударды, онда Эми Калифорния университетінің Беркли қаласындағы бөліміне түсті. Келесі жылы Джон да Берклиде көркем өнер саласындағы білімін жалғастыру үшін оқуға қабылданды. Университетте оқыған кезінде ол кампустағы қойылымдарда актерлік өнермен айналысып тәжірибе жинақтады, сонымен қатар фортепианода ойнап, үш жергілікті би ұйымы үшін әндерді аранжировкалап, музыкалық қабілетін дамытты.

Кәсіби кезеңді оқыту

Дехнер екінші курстың соңында Берклиден Нью-Йоркке оралып, кәсіби сахналық қойылымдарда актерлік өнерді сынап көрді. Мұнда ол Мәскеу өнер театрымен (МАТ) байланысты труппаға қосылды, онда кеңес театры шебері Константин Станиславский қалыптасқан әдіспен ойнау "жүйесі" бойынша қарқынды оқытылды. Бірнеше жыл өткен соң, Дехнер кинода, радиода және теледидарда танымал актер ретінде қалыптасқаннан кейін, өзінің ойнау стиліне MAT-тың үлкен әсер еткенін мойындады, бірақ американдық көрермендер арасында кең танылуға жету үшін актерлік техникасын уақыт өте келе айтарлықтай өзгертуді қажет ететін стиль еді. Ол әсіресе Станиславскийдің бұрынғы шәкірті және Нью-Йорк труппасының жетекші консультанты болған Михаил Чеховты кәсіби тұрғыдан "өз мансабымдағы ең маңызды адам" деп атады. "Дэхнер Форкумды" басты актерлердің бірі деп санап, "Мэтс" рөлінде ойнаған Аткинсон труппаның жалпы жұмысын тек "жақсы студенттік қойылым" деп бағалады. Шағын өмірлік жағдайынан және қалада тұрақты сахналық мансапты құру мүмкіндігінің шектеулілігінен көңілі тоқыған ол 1939 жылдың соңында Калифорнияның "өмірлік жолына" қайта оралуға шешім қабылдады. Бұл орынға көшудің қосымша артықшылығы – Джонның әкесі әртүрлі студияларда жұмыс істеп жүргені еді. Олардың бірі – Уолт Дисней студиясы, онда Рой Форкум Голливудтан көп алшақтамай орналасқан Бурбанктегі Диснейдің жаңа ғимараттарында "суретші-әңгімеші" болып жұмыс істеді. Дехнер әкесімен және жаңа әкешесі Эйлинмен бірге Ройдің Бурбанктегі 454 Оңтүстік Фэрвью көшесіндегі үйіне көшіп келді.

Уолт Дисней студиясы

1940 жылғы федералдық санақ сондай-ақ әке мен ұлының сол жылы "мотографиялық студияларда" жұмыс істегенін көрсетеді; Рой Форкум "суретші" ретінде; ал 24 жастағы Джон – "жаңа жұмысшы және студент" (оқушы). "Қайғылы Айдаһар" атты фильмнің бірінші бөлігінде американдық актер және юморист Роберт Бенчли Диснейдің Бёрбанктағы өндіріс бөлімдерінің ішкі жағынан аралап көреді. Бенчли бір эпизодта Дисней аниматорларының сценарийлік бөлмесіне кіреді, олар "Бейби Уимс" кейіпкері бар болашақ мультфильмнің сюжетін жазып, суреттерін салады. Дехнер, Бенчлимен сәлемдесіп, кейіннен таныс дауысымен Бейби Уимстің эскизін салады.

Әскери қызмет

1940 жылдың қазан айында Лос-Анджелес округінде әскери тіркеуге жазылғаннан кейін, сол жылдың қыркүйегінде Дехнер Беверли-Хиллсте KMPC радиостансасында жұмыс істеді, онда ол "қосалқы хабаршы" қызметінен стансада толық жұмыс істейтін лауазымға көтерілді. Осы кезде ол өзін кәсіби тұрғыдан және тұрақты түрде "Джон Дехнер" деп таныстыра бастады, тегін қысқартты. Содан кейін Дехнер де Лос-Анджелестен хабар таратқан KFWB радиостансасына ауысты, онда ол 1945 жылы Сан-Францискода өткен Біріккен Ұлттар Ұйымының алғашқы конференциясы туралы хабарлағандығы үшін Пейбоди жүлдесін алған жаңалықтар тобының құрамына кірді. Дехнер 1940 жылдардың басында радиода актерлік дебют жасады және ол 1950-ші және 1960-шы жылдарға дейін актерлік қызметін жалғастырды. Оның радиодағы алғашқы актерлік жұмыстарының бірі KMPC стансасында жұмыс істеген кезде болды, онда 1942 жылдың соңынан 1944 жылға дейін ол атау рөлін орындады және Уильям Конрад өндірген "The Hermit's Cave" атты қорқыныш антологиясын оқыды. 1940 жылдардың қалған бөлігінде және "Радионың алтын ғасыры" деп аталатын кезеңде, 1960 жылдардың басына дейін Дехнер сол кезеңдегі ең танымал ұлттық радио бағдарламаларының кейіпкерлерінің бірі болды, сонымен қатар кино мен телевидениеде де жұмыс істеді. Осы ірі радио өндірістерінің кейбіреулері: "Escape", "Yours Truly, Johnny Dollar", "Let George Do It", "California Caravan", "The Count of Monte Cristo", "Crime Classics", "Lassie", "NBC University Theater", "The Adventures of Philip Marlowe", "Rogers of the Gazette", "Suspense", "The Man Called X", "The Silent Men", "Smilin' Ed's Buster Brown Gang", "Voyage of the Scarlet Queen", "The Whistler", "Family Skeleton", "The Black Book" және "The Adventures of Sam Spade". Дехнер 1949 және 1952 жылдар аралығында CBS радиосында эфир берген "Pursuit" радиодетективінің басты кейіпкері, Скотланд-Ярд инспекторы Питер Блэк рөлін ойнаған үш актердің бірі болды. 1950 және 1951 жылдары ол "The Truitts" радио комедиясында Элмер рөлін ойнады. 1952 жылы ол "The Judge" бағдарламасындағы басты кейіпкерді ойнады, бұл бір бөлімдік сынақ (телевизиялық пилотқа тең) болды, бірақ ол бағдарламаға айналмады. Дауысының бай баритонымен және шешендігімен Дехнер 1950 жылдары "Radio Life" журналында "ең жақсы радио дауысы" деп танылды, бұл оған радиоаппаратура саласында көптеген мүмкіндіктер берді. Осы кезеңдегі оның көптеген жұмыстары "The Cisco Kid", "Wild Bill Hickok", "Gunsmoke" және "Fort Laramie" сияқты радио вестерндеріндегі түрлі кейіпкерлерді сомдаудан тұрды. 1958 жылы ол CBS радиосында екі вестерн бағдарламасында ойнады. Сол жылдың ақпан айында ол "Frontier Gentleman" атты апталық бағдарламаның басты кейіпкеріне дауыс бере бастады, ол британдық армия ветераны және газет тілшісі Дж. Б. Кендаллдың Орта Батыстағы оқиғаларын баяндады. Бұл бағдарлама тек тоғыз ай ғана көрсетілгенімен, Дехнердің 42 бөлімдегі Кендалл рөлі сол кездегі сыншылар тарапынан жақсы қабылданды, олардың бірі актердің басты кейіпкерді сомдауын "әдемі және мұздай тиімді" деп сипаттады. 1958 жылдың қарашасында "Frontier Gentleman" бағдарламасының соңғы көрсетілімінен бір апта өткен соң, Дехнер "Have Gun Will Travel" радио бағдарламасының нұсқасында жеке детектив Паладин рөлінде дебют жасады. Бұл бағдарлама 106 бөлімнен тұрады және екі жылға созылып, 1960 жылдың қарашасында аяқталды.

After registering with the military draft in Los Angeles County in October 1940, By September that year, Dehner was working in Beverly Hills at KMPC, where he was promoted from serving as a "relief announcer" to a full time position at the station. It was at that time too when he began to identify himself professionally and consistently as "John Dehner", dropping his surname. Dehner then moved to radio station KFWB, also broadcasting from Los Angeles, where he was part of a news team that won a Peabody Award for its reporting on the first United Nations conference held in San Francisco in 1945. Dehner in the early 1940s also began performing as an actor on radio, and he continued to do so throughout the 1950s and into the 1960s. Among his earliest radio based acting jobs was while he was employed at station KMPC, where from late 1942 to 1944 he voiced the title character and narrated the syndicated horror anthology The Hermit's Cave, which was produced by William Conrad. For the rest of the 1940s and for the remaining years of the "Golden Age of Radio", into the early 1960s, Dehner served as a guest star, a recurring character, or lead on some of the greatest nationally broadcast series of that period, all while working as well in films and on television. A few of those major radio productions are Escape, Yours Truly, Johnny Dollar, Let George Do It, California Caravan, The Count of Monte Cristo; Crime Classics; Lassie, NBC University Theater, The Adventures of Philip Marlowe, Rogers of the Gazette, Suspense, The Man Called X, The Silent Men, Smilin' Ed's Buster Brown Gang, Voyage of the Scarlet Queen, The Whistler, Family Skeleton, The Black Book, and The Adventures of Sam Spade. Dehner was also one of three actors to perform as Scotland Yard inspector Peter Black on the radio crime drama Pursuit, which aired on CBS Radio between 1949 and 1952. Between 1950 and 1951, he co starred as Elmer in the radio comedy The Truitts. In 1952, he played the title character on The Judge, a single episode audition (equivalent to a television pilot), but it never went to series. Articulate and possessing a rich baritone voice, Dehner during the 1950s was recognized by Radio Life Magazine for having the entertainment industry's "best radio voice", an asset that continued to provide him many more opportunities in broadcasting. Much of his work in that period was performing as an array of characters in radio Westerns such as The Cisco Kid, Wild Bill Hickok, Gunsmoke, and Fort Laramie. He also starred in two Western series on CBS Radio in 1958. In February that year, he began voicing the title character for Frontier Gentleman, a weekly series that followed the "action filled" exploits of J. B. Kendall, a British Army veteran who as a newspaper reporter traveled throughout the Old West gathering stories for The London Times. Although that series lasted only nine months, Dehner's representation of Kendall in 42 episodes was well received by period reviewers, one of whom described the actor's portrayal of the main character as "elegant and icily effective". Only a week after the final broadcast of Frontier Gentleman in November 1958, Dehner premiered as the gunfighter private detective Paladin on the radio version of Have Gun Will Travel. That series, which totaled 106 episodes, continued for two full years, ending in November 1960.

Фильмдер

Дехнер өзінің 50 жылдық өнер мансабында 125-тен астам көркем фильмде және қысқаметражды фильмдерде ойнады. Ол армиядан босатылғаннан кейін 1940-шы жылдардың басында "үлкен экранда" алғаш рет пайда болды, радиода жұмыс істеп жүрген кезінде, есімдері көрсетілмеген эпизодтық рөлдерде ойнады. Бірнеше жыл бойы ол заманауи саяхатшы секілді, бір суретке бір сурет түсіріп, Republic, RKO, Warner Bros., Paramount, Metro Goldwyn Mayer және Twentieth Century Fox студияларында кастинг кеңселерiне барып, сынақтан өтіп, экранда болу уақытын және тәжірибесін арттырды. Ол әскери офицер, радио хабаршысы, шахтер, медициналық стажер және мемлекеттік полиция қызметкері сияқты рөлдерді де сомдады, мысалы, "Токио үстінен отыз секунд" (1944), "Лейк-Плэсид серенадасы" (1944), "Мөгері жасыл" (1945), "Екі есе бақытты" (1945), "Капитан Эдди" (1945), "Коннектикуттағы Рождество" (1945), "Мемлекеттік жәрмеңке" (1945), "Ол жарыстарға барды" (1945) және "Клуб Гавана" (1945) фильмдерінде. Дехнердің осы фильмдердегі алғашқы рөлдері экранда көрсетілмесе де, оның есімі жетекші киноиндустрия басылымдарында жарияланған актерлер тізімінде көріне бастады. Мысалы, оның есімі және "Капитан Эдди" мен "Мемлекеттік жәрмеңкедегі" рөлдері 1945 жылы "Фотоплей", сондай-ақ "The Film Daily" және "Showmen's Trade Review" журналдарында жарияланды. 1940-шы жылдардың қалған бөлігінде Дехнер түрлі жанрдағы фильмдерде ойнады: қылмыстық драмалар, детективтер, теңізшілер мен джунглидегі оқиғалар, шпиондық оқиғалар және батыс фильмдерінің саны артып келеді. Кинодағы алғашқы жылдары Дехнер кастинг директорлары мен көрермендер арасында сенімді актер ретінде танылды, ол көптеген кейіпкерлерді ойнай білді, бірақ көбінесе жаман ойыншылар, зұлым банкирлер, танымал шетелдік шпиондар, алаяқтар, қатал мергендер және басқа да "жаман" рөлдерінде ойнады. Шындығында, 1950 жылдың 21 шілдесінде Огайо штатындағы "Толедо Юнион Журналында" жарияланған "Джон Дехнер заң жолына бет бұрды" деген хабар оның осы беделінің қаншалықты мықты екенін көрсетеді. Газет кино әуесқойларына актердің болашақ фильмдегі рөлін былайша сипаттайды:

Dehner during his 50 year entertainment career performed in over 125 feature films and shorts. He made his first "big screen" appearances in the early 1940s after he was discharged from the army, performing in uncredited bit parts while still working predominantly in radio. For several years he worked picture to picture as a modern journeyman, visiting casting offices, auditioning, and building screen time and experience at Republic, RKO, Warner Bros., Paramount, Metro Goldwyn Mayer, and Twentieth Century Fox. Other roles in which he was cast include a military officer, radio announcer, miner, medical intern, and state trooper in films such as Thirty Seconds Over Tokyo (1944), Lake Placid Serenade (1944), The Corn Is Green (1945), Twice Blessed (1945), Captain Eddie (1945), Christmas in Connecticut (1945), State Fair (1945), She Went to the Races (1945), and Club Havana (1945). Although Dehner's early performances in these motion pictures were not actually credited on screen, his name began to appear in cast credits published in leading film industry publications. For instance, his name and roles in both Captain Eddie and State Fair are cited in the nation's top movie fan magazine in 1945, Photoplay, as well as in The Film Daily and the Showmen's Trade Review. For the rest of the 1940s, Dehner continued to perform in assorted film genres: crime dramas, mysteries, seafaring and jungle adventures, espionage stories, and a growing number of Westerns. Steadily during his early years of film acting, Dehner established a reputation among casting directors and theater audience as a reliable performer who could portray a myriad of characters, although most often in villainous roles as crooked gamblers, evil bankers, distinguished foreign spies, grifters, edgy gunfighters, and other "heavies". In fact, a news item titled "John Dehner Turns to Right of Law" and published in Ohio in the July 21, 1950, issue of the Toledo Union Journal underscores how entrenched that reputation was. The newspaper describes for movie fans the actor's role in an upcoming picture:

1950 жылдар 1965 жылдар

1950 жылдар Дехнердің театрлық фильмдердегі ең қарқынды жылдары болды. Ол осы онжылдықта кем дегенде 63 фильмге түсті, ал олардың жартысы – вестерн, соның ішінде бірнешесі Дехнерге оның экрандық мансабындағы ең маңызды рөлдерді сыйлады. 1956 жылы RKO компаниясының «Table Rock-тағы шиеленіс» фильміндегі қосалқы рөлі үшін жақсы пікір алғаннан кейін, Дехнер Говард У. Кох пен Обри Шенк (Bel Air Productions) таңдауымен «Форт-Ларамидегі бүлік» (1957) фильмінің басты рөлін ойнады, онда ол кавалерия офицері, майор Сет Брэднер рөлінде көрінді. Актер кино көрермендеріне жақсы таныс болғанымен, көптеген продюсерлер оны кассадағы маңызды күш деп санамады. 1957 жылы кинотеатр иелері арасында кең таралған «Motion Picture Exhibitor» киноиндустриясы журналы, 20 наурыздағы шолуында «Форт-Ларамидегі бүлік» фильмінің жалпы сапасын жоғары бағалап, бірақ фильмде жұлдыздық актерлердің жоқтығына назар салды. Журнал 73 минуттық вестернді «жақсы фильм» деп сипаттап, Дехнер мен басқа актерлердің «квалификациялы» ойынына және «атаулы актерлердің болмауына қарамастан, қызығушылықты тудыратын» іс-қимыл көріністерінің «жеткілікті» санына тоқталды. Келесі жылы, 1958 жылы, Дехнер «Солқолтабан» фильмінде екінші планда Пол Ньюманмен бірге ойнады, ол атақты заңсыз Билли Кид рөлін сомдады. Дехнер сол фильмде Биллиді іздеп тауып өлтіретін шериф Пэт Гаррет рөлін ойнады. 1960 жылдарға көшкен Дехнер онжылдықты «Канадалықтар» (1961) фильмінде ойнаудан бастады, бұл тағы бір вестерн болғанымен, АҚШ өндірісі емес еді. Бұл ағылшын-канадтық жоба, ол толығымен Канадада, негізінен ағылшын және канадалық актерлер мен түсірілім тобымен түсірілді. Дехнер тағы да «үндістерді жек көретін фермер» рөлін ойнады, ол американдық актер Роберт Райанмен және британдық актер Торин Тэтчермен бірге бас рөлдерді бөлісті.

Соңғы театрлық фильмдер, 1966-1985

1966 жылға қарай Дехнердің фильмдердегі жетістігі көбінесе қосалқы рөлдермен шектелді, сондықтан ол басты рөлдерді алу мақсатымен сол жылы жеке өндіріс компаниясын құруға бел буды. Motion Picture Exhibitor журналы 1966 жылдың 6 шілдесінде Дехнердің жақында “J. D. Productions” компаниясын құрғанын хабарлады, оның “басты міндеттерінің бірі” – Дехнердің “фильмде ойнайтын” жобаларға дамыту үшін әңгіме идеяларын және сценарийлерді сатып алу еді. Дехнердің компаниясы жобаларды қаншалықты дамытқаны немесе оны болашақ экрандық туындылардағы рөлдерге бағыттағаны белгісіз, бірақ Дехнер келесі 20 жыл бойы фильмдерде түсірілісте болды, алайда бұл рөлдер үшін ең жоғары гонорар алған жоқ. J. D. Productions құрылғаннан кейін оның алғашқы көркем фильмі – Алекс Корд, Бритт Экланд және Патрик О’Нил қатысқан “Стилетто” (1969) криминалды драмасы. Дехнер тағы да қосалқы рөлде ойнайды, бірақ заңның “дұрыс жағында” аудандық прокурор рөлін сомдайды. 1970 және 1971 жылдары үш батыстық фильмде, соның ішінде Джеймс Гарнермен бірге түсірілген “Жергілікті қарулы сарбаздарыңызға қолдау көрсетіңіз” фильмінде ойнағаннан кейін, Дехнер кино мансабын “ковбойлық фильмдер” жанрынан тыс туындыларда аяқтады. Ол “Линкольнның қастандығы” (1977) және “Дұрыс жол” (1983) сияқты тарихи драмаларда, “Қырыптыру үйі” (1972) және “Бразилиялық жігіттер” (1978) сияқты ғылыми-фантастикалық фильмдерде; Джейн Фондамен бірге “Дик пен Джейнмен көңіл көтеру” (1977) және “Аэроплан II: жалғасы” (1982) сияқты комедияларда; сондай-ақ “Менің ішімдегі кісі өлтіруші” (1976) және “Жарлы жиек” (1985) сияқты нео-нуар триллерлерінде ойнады.

Теледидар

1950 жылдары Дехнердің радио және кинодағы мансабы дамып келе жатқанда, ол теледидардың қарқынды өсіп келе жатқан саласында да жұмыс істей бастады. 35 жылдан астам уақыт бойы ол батыс сериалдарының, комедиялардың, ғылыми-фантастикалық антологиялардың, қылмыстық драмалардың, телефильмдердің және түрлі шоулардағы қонақ рөлдердің көптеген түрінде өнер көрсетті. Телевизиядағы алғашқы рөлдерінің ішінде 1952 жылы NBC арнасындағы Брайан Донлевидің қатысуымен түсірілген "Парашют тарихы" және "Өлген генерал тарихы" эпизодтары бар. Дехнер аталған эпизодтарда және көптеген басқа сериалдарда драмалық актер ретінде танымал болғанымен, мансабында түрлі ситкомдарда да ойнады. 1950-1960 жылдары ол қатысқан телесериалдардың кейбіреулері: The Soldiers, The Real McCoys, The Andy Griffith Show, The Beverly Hillbillies, F Troop, The Flying Nun, Get Smart және Hogan's Heroes. Дехнер сонымен қатар классикалық ғылыми-фантастикалық сериал "Түнгі аймақ" ("The Twilight Zone") фильмінде де ойнады, 1959 мен 1964 жылдар аралығында үш эпизодта: "Жалғыздық" ("The Lonely") эпизодында ғарыш кемесінің ұшқышы капитан Алленби рөлінде; "Жұңғал" ("The Jungle") эпизодында африкалық рухани күштердің зорлық-зомбылығына ұшыраған құрылыс компаниясының иесі Алан Ричардс рөлінде; және "Мырза Гаррити және қабірлер" ("Mr. Garrity and the Graves") эпизодында 1890 жылғы "Бақыт" ("Happiness") деген шағын қалаға келген, өлгендерді қайта тірілте алатынын мәлімдеген алаяқ рөлінде. Дехнердің соңғы эпизодтағы өнері оның нәзік юморды жеткізу қабілетінің бір мысалы. Марк Скотт Зикри 1989 жылғы "The Twilight Zone Companion" кітабында Дехнердің Гаррити рөлін сомдауындағы осы қасиетті атап өтіп, актерді "өте құрғақ алаяқ" деп сипаттады. 1960 жылдың қыркүйек айындағы "TV Radio Mirror" журналындағы мақаласында журналист Сэм Кэмпбелл Дехнердің теледидарда жиі пайда болуы туралы жазып, актердің апта сайынғы батыс фильмдеріндегі американдық телеиндустрияның ең танымал жауластарының бірі ретіндегі беделін атап өтті. Кэмпбелл сондай-ақ Дехнер сияқты жиі жұмыс істейтін қосалқы актер болудың жұлдыздықтың жоғары қысымы мен рөлдік талаптарымен салыстырғанда айқын артықшылықтары бар екенін айтты: Теледидарда заң қызметкері (мысалы, сүйікті шериф Пат Маквей) Джон Дехнер, Джек Элам және Энтони Карузо сияқты лайықты жауластарды атпастан бір күн де өтпейді. Олардың жүздері жақсы таныс, бірақ есімдері титрлерде көбінесе жоғалып кетеді. Шындығында, олардың есімдері тым көп танымал болса, бұл олардың мансабына зиян келтіруі мүмкін. Олар жұлдыз болмай, топыраққа тістеген сайын, олардың бассейндері үлкейеді – теледидарда танымал болған актерлер үшін типтік рөл – нағыз табыс көзі. Біз суретке түсірген актерлердің көпшілігі басқа салаларда үлкен жұлдыздар болғандықтан, олардан шағым естімейсіз. Дехнер радиодағы "Пистолеті бар, саяхатқа шығады" ("Have Gun, Will Travel") нұсқасында Паладин рөлін ойнады. 1950 және 1960 жылдары Дехнер ұзақ жылдар бойы жұмыс істеген "Gunsmoke" батыс фильмінің радио және теледидар нұсқаларында көптеген рөлдерде ойнады. Оның осы сериалдың 12 эпизодындағы әртүрлі кейіпкерлерді сомдауы оның актерлік шеберлігінің кеңдігін көрсетеді. Ол телесериалдың екінші эпизоды "Жылы сиқырлы" ("Hot Spell") (1955) сериясында ұнамайтын босқынды бейнелейді; "Киттиге құлақ түргіш күні" ("Tap Day for Kitty") (1956) сериясында әйеліне үмітсіз іздеген Нип Каллерс есімді ескі алтын кеншісін сомдайды; "Әке О" ("Daddy O") (1957) сериясында Додж Сити барсының иесі Китти Расселдің ұзақ уақыттан бері жоғалған, айлакер әкесін сомдайды; "Крекет" ("Crack Up") (1957) эпизодында психологиялық қарулы адамды сомдайды; "Боттлмен" ("Bottleman") (1958) эпизодында аяулы қала маскүні, бірақ сонымен бірге қатты қорғаушы әке; "Бейдж" ("The Badge") (1960) эпизодында садистік қарақшыны сомдайды; "Сква" ("The Squaw") (1961) эпизодында әлдеқайда жас арапахо әйеліне үйленіп, жалғыз ұлының жауыздығымен күресуге мәжбүр болған жалғыз жесірді сомдайды; "Руотти Даун" ("Root Down") (1962) эпизодында екі баласымен сапыршыл шаруашылықпен айналысатын көшпелі және жалқау шаруаны сомдайды; "Ашл" ("Ash") (1963) эпизодында ақыл-есі дұрыс емес, бірақ өте қорқынышты жүк операторыны сомдайды; "Калеб" ("Caleb") (1964) эпизодында баласы жоқ, көңілі тоңған фермерді сомдайды, ол Маршал Диллонның өмірін сақтап қалатын оқтан өледі; "Пария" ("The Pariah") (1965) эпизодында заңнан тыс адамды өлтіргеннен кейін сәтке ғана танымал болған Додж Сити тұрғынын сомдайды; және "Өлген адамның заңы" ("Dead Man's Law") (1968) эпизодында аяусыз пайдаланушы бизнесмен Сэм Уолл рөлін сомдайды.

As Dehner's radio and film careers continued to progress in the 1950s, he also began working increasingly in the rapidly expanding medium of television, and over more than 35 years he performed on a wide range of Western series, situation comedies, science fiction anthologies, crime dramas, made for TV movies, and in guest appearances on variety shows. Among his early performances on televised series are in two 1952 episodes"The Parachute Story" and "The Dead General Story"on NBC's Dangerous Assignment starring Brian Donlevy. While Dehner in those cited episodes and in many other series was identified foremost as a dramatic actor, he was cast too on assorted sitcoms throughout his career. Some of the televised series on which he performed in the 1950s and 1960s are The Soldiers, The Real McCoys, The Andy Griffith Show, The Beverly Hillbillies, F Troop, The Flying Nun, Get Smart, and Hogan's Heroes. Dehner is featured as well on the classic science fiction series The Twilight Zone, appearing in three episodes between 1959 and 1964: as Captain Allenby, a spaceship pilot, in "The Lonely"; as Alan Richards in "The Jungle", a story about a construction company owner who is terrorized by African spiritual forces; and as a con man, who in "Mr. Garrity and the Graves" arrives in the small 1890 town of "Happiness", Arizona claiming he can raise the dead. Dehner's performance in the latter episode showcases one example of his talent for projecting subtle humor. Marc Scott Zicree in the 1989 edition of his book The Twilight Zone Companion highlights that quality in Dehner's portrayal of Garrity, describing the actor as "marvelously dry as a con man". In the September 1960 issue of the TV Radio Mirror, staff reporter Sam Campbell commented about Dehner's frequent appearances on television in a feature article and highlights the actor's ongoing reputation as one of the American television industry's top villains in weekly Westerns. Campbell also observes that being a frequently working supporting actor like Dehner has distinct advantages over the higher pressures and role requirements of stardom:
Barely a television day goes by without some lawman (quite possibly Pat McVey, a favorite sheriff) firing lead into such worthy villains as John Dehner, Jack Elam, [and] Anthony Caruso. Their faces are most familiar, but their names are almost lost in the credits. As a matter of fact, if their names became too well known, it might be injurious to their careers. The more they can bite the dust without becoming stars, the bigger their swimming pools grow to the top character actor who is well established on TV, type casting is nothing less than a gravy train. You'll hear few complaints from the players we've pictured [in this article], many of whom have been big stars in other fields. Dehner is Paladin in radio's version of Have Gun, Will Travel. Dehner in the 1950s and 1960s was cast too in numerous roles on both the radio and television versions of the long running Western Gunsmoke. His performances as different characters in 12 televised episodes of that series demonstrate the range of his acting talents. He portrays an unlikable drifter in the televised series' second episode, "Hot Spell" (1955); an old gold miner named Nip Cullers, who is desperate to find a wife in "Tap Day for Kitty" (1956); the long lost, devious father of Dodge City bar owner Kitty Russell in "Daddy O" (1957); a psychotic gunman in the episode "Crack Up" (1957); a pathetic town drunk—yet a desperately protective father—in "Bottleman" (1958); a sadistic bandit in "The Badge" (1960); a lonely widower who in "The Squaw" (1961) marries a much younger Arapaho woman and must cope with the resulting hostility of his only son; as a nomadic and lazy would be farmer traveling with two scheming older children in "Root Down" (1962); a brain damaged freight operator who undergoes a drastic personality change in "Ash" (1963); a dejected and childless homesteader who finds his peace in taking a bullet that saves Marshall Dillon’s life in "Caleb" (1964); a timid resident of Dodge City who gains fleeting celebrity after killing an outlaw in "The Pariah" (1965); and as Sam Wall, a ruthlessly exploitive businessman in "Dead Man's Law" (1968).

Кейінгі теледидардағы қойылымдар, 1970-1988 жылдар

1970 жылға қарай американдық теледидардағы вестерн сериалдарының саны айтарлықтай азайды, бұл Дехнерге мансабының соңғы жылдарында осы жанрдан тыс рөлдерді ойнауға мүмкіндік берді. Бірақ, осы мүмкіндіктер актерлік өнердің ойын-сауық индустриясындағы жай-күйіне қанағаттанбаушылығымен бірге келді. 1971 жылғы қазан айында «Атланта Конституциясы» және басқа газеттерде жарияланған Дехнермен сұхбатта, Голливуд тілшісі Дик Клейнер актердің сол кездегі кәсібі туралы пікірлерін келтірді:

Дехнердің кәсібіне қатысты көзқарасы өзгергеніне қарамастан, ол өлімінен бірнеше жыл бұрын телесериалдарда және телефильмдерде үздіксіз өнер көрсетуді жалғастырды. Ол екі маусым бойы (1971–1973) «Дорис Дей Шоу» комедиялық сериалдағы тәжірибелі журнал редакторы Сай Беннеттің рөлін ойнады және басқа апталық сериалдарда қайта-қайта келетін кейіпкер ретінде бірнеше эпизодтарда ойнады, мысалы, «Жаңа температураның өсуі» (1973) қара комедиясының екінші маусымында, «Үлкен Гавайиде» Баррет Фирстің рөлінде (1977), «Жаланаш шындық» (1983) және «Колбилер» (1986–1987) теледрамаларында, сондай-ақ «Жас жолбаз» (1979–1980) сериалдағы «күлкісіз, іскерлі» шериф Эдж Трой рөліне қайта оралды. Келесі жылы, қыркүйек айында Дехнер Джон Мортимердің «I Spy» комедиясын «Рустик Каньон ойын алаңы» клубындағы көрнекті актерлермен қойды. Екі айдан кейін, 1962 жылғы қарашада Голливудтағы «Эль Капитан» театрында Дехнер Ли Марвинмен, Джеймс Уитмормен, Луи Наймен және Пол Фикспен бірге Пегги Веббердің басты рөлде ойнаған «Питер Пэн» қойылымында қарақшылардың рөлін ойнады.

Жеке өмір және өлім

Дехнер екі рет үйленді, алғаш рет 1941 жылы Рома Леонора Майерске, ол Калифорнияда туған және Джоннан бес жас үлкен болған. Олардың Кирстен және Шила есімді екі қызы болды. Үш жылдан кейін, Лос-Анджелесте Дехнер Эвелин (туған тегі Северанс) Эллиотқа үйленді, ол да Калифорнияда туған. Олар өмірінің соңына дейін бірге болды. Оның денесі кремацияланып, күлі Санта-Барбарадан аз ғана шығысқа қарай орналасқан шағын теңіз жағалауындағы Карпинтерия қаласының зиратына қойылды.