Детройт қамалдарының қоршауы: Понтиак көтерілісі, 1812 ж. соғысы. Орталық рольде Понтиак басшылығымен британдық бекініске шабуыл, тарих және себептері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Понтиак көтерілісі кезіндегі қоршау және 1812 жылғы соғыстағы әрекеттер
Siege during Pontiac's Rebellion
action in the War of 1812
Форт-Детройтты қоршау – Солтүстік Американың жергілікті халықтарының Форт-Детройтты басып алуға жасаған, нәтижесінде сәтсіз аяқталған әрекет болды. Қоршауға негізінен Оттава тайпасының басшысы және әскери қолбасшысы Понтиак жетекшілік етті. Бұл көтеріліс 1763 жылғы Жарияламаның қабылдануын жеделдеткен түрткінің бірі болды, ол әрі қарай Америка революциясына әкелген оқиғаларды жылдамдатты.
The siege of Fort Detroit was an ultimately unsuccessful attempt by North American Natives to capture Fort Detroit during Pontiac's Rebellion. The siege was led primarily by Pontiac, an Ottawa chief and military leader. This rebellion would be one of the catalysts that hastened the declaration of the Proclamation of 1763 which would eventually precipitate the events leading to the American Revolution.
Өмірбаян
Форт Детройт 1760 жылы Монреальдің түсуінен кейін француз және үнді соғысы кезінде британдықтар басып алған. Ол 1763 жылғы Париж шартында Франция Ұлыбританияға өткізген аумақта орналасқан және Понтиак көтерілісі кезінде британдық әскерлермен гарнизондық қызмет атқарды. Жамылғылар, оқ-дәрі және ром сияқты құнды заттар туралы уәделерге байланысты британдықтармен одақтасқан 700 түпкілікті американдықтар – оттавалар, поттаватомилер, урондар (уайондоттар) және чиппевалар (оджибвайлар) 1760 жылдың 29 қарашасында форттың қолы ауысқанда француз командирі капитан Франсуа Мари Пикоте де Белестр фортты әйгілі британдық рейнджер командирі майор Роберт Роджерске тапсырды. Британдықтар Форт Детройтты басып алғаннан кейін, фортты қоршап тұрған жергілікті тұрғындар сауда үшін қол жетімді тауарлардың мөлшеріне наразылық білдірді. Ең бастысы, жергілікті тұрғындар британдықтар ұсынған ром, ұнтақ, оқ-дәрі және сыйлықтардың жетіспеушілігіне ашуланды. Понтиактың қоршау оқиғаларына дейінгі өмірі туралы көп мәлімет жоқ. Ол Ұлы көлдер аймағындағы ең қуатты екі тайпа – оджибва және оттава тайпаларында дүниеге келгені белгілі (оның ата-анасы осы тайпалардан еді). Ол француз және үнді соғысына қатысып, басқа тайпалар арасында француздықтарды қолдауды жалғастыру үшін басқа басшыларға лобби жасау арқылы беделге ие болды. Понтиак шегініп, екі күннен кейін фортқа шабуыл жасады. 9 мамырда Понтиак 64 каноэмен және оның ізбасарларымен қайтып келді, майор Гладвинмен бірге темекі шегу үшін кіруге рұқсат беруді талап етті. Кейбір Ұлы көлдердегі үнді мәдениеттерінде болғандай, бір сарбаз ритуалдық түрде желінді. Зорлық-зомбылық тек британдықтарға ғана бағытталды: француз отарлаушылары жалғыз қалды. Ақырында, жартылай дюжина тайпадан 900-ден астам үнді жауынгерлері қоршауға қосылды.
Fort Detroit had been captured by the British during the French and Indian War following the Fall of Montreal in 1760. It was on territory ceded by France to Great Britain in the Treaty of Paris in 1763 and was garrisoned by a British force during Pontiac's Rebellion. Originally allied with the British forces due to promises of blankets, gunpowder, and rum among other valuables, a large force of 700 Native Americans—Ottawas, Pottawatomis, Hurons (Wyandots), and Chippewas (Ojibways)—watched as the fort changed hands on November 29, 1760, French commander Captain François Marie Picoté de Belestre handing the fort to famous British Ranger commander Major Robert Rogers. After the British took control over Fort Detroit, the native inhabitants surrounding the fort grew discontent at the amount of goods that were being made available to trade to them. Primarily, the natives were upset at the lack of rum, powder, ammunition, and gifts that were offered by the British for trading. The life of Pontiac before the events of the siege are not well known. Although, it is known that he was born into the two most powerful tribes of the Great Lakes area in the Ojibwa and Ottawa (his parents were of those tribes). He participated in the French and Indian War where he gained influence among other tribes in lobbying other chiefs into continue supporting the French. Pontiac withdrew and, two days later, laid siege to the fort. On May 9, Pontiac returned with a contingent of 64 canoes filled with his followers and demanded that he be let in so as to smoke with Major Gladwin. one of the soldiers was ritually cannibalized, as was the custom in some Great Lakes Indian cultures. The violence was directed only at the British: French colonists were left alone. Eventually more than 900 Indian warriors from a half dozen tribes would join the siege.
Қоршау
Қоршау басталғанда Понтиак өзінің лагерін Форт-Детройттан солтүстікке қарай 2 мильге, қазіргі Блоди Рун-Крик (бұрынғы Парент-Крик) сағасына орналастырды, ол кейіннен ірі шайқас орнына айналды. Форттың ішінде шамамен 2500 адам және 120 жауынгер болды, олар 60-шы Корольдік американдық полкі мен Королеваның рейнджерлерінен, сондай-ақ қарулы саудагерлер мен адал француз азаматтарынан құралды. Қоршау басталғанда фортта он күндік азық қалды, себебі азық-түлік азайып бара жатқан еді. Форттың сыртында, Детройт өзенінде, алты және он қаруы бар Huron шхунасы мен Michigan шлюпы орналасқан. Көмекке мұқтаж болғандықтан, шамамен жүзге жуық сарбаз Эри көлі арқылы Форт-Детройтқа жеткізілу үшін жолға шықты. Қашып құтылғандар Сандуски фортына жетті, бірақ ол қиратылған екенін көрді, сондықтан Ниагара фортына қайтып келді. Үндістер тұтқындарын Детройтке алып барды, онда оларды азаптап, мүкіс етіп өлтірді. Кейін денелерін өзенге лақтырып, Форт-Детройттың жанынан ағызып жіберді, бұл форттағы моральды түсірді. Лейтенант Куйлер басқаратын шағын қайықтар тобы солтүстік жағалаудағы Детройт өзенінің сағасында тоқтады, бірақ оларға шабуыл жасалды. Лейтенант Куйлермен бірге бар болғаны 40 сарбаз қашып құтылды, ал 60-қа жуығы қаза тапты немесе тұтқынға алынды. Бұл шайқас кейін Пойнт-Пеле шайқасы деп аталды. Шайқастан көп ұзамай, Huron шхунасы барлық жақтан келген каноэлердің шабуылын тойтарды. Сәтсіз шабуылда Понтиактың 14 сарбазы қаза тапты, ал британдықтардан ешкім зардап шекпеді. 9 шілде күні түнде Понтиак кеменің ағаш қабырғаларын өртеу үшін отқа малған таяқтар мен қарақұмырмен толтырылған шағын қайықтар жіберді. Кемелер жүзбелі қауіптерден құтылып, келесі түнде де соған ұшырады, бірақ Понтиактың күштерінің екі әрекеті де сәтті болмады. 29 шілдеде капитан Джеймс Дейлл басқаратын 260 британдық сарбаз Роберт Роджерс басқаратын Корольдік рейнджерлер тобымен бірге Форт-Детройтты нығайту үшін өзенге келді.
At the start of the siege, Pontiac moved his encampment 2 miles North of Fort Detroit at the mouth of what is now Bloody Run Creek (formerly Parent's Creek) which would become the site of a major ambush later. Inside the fort resided approximately 2,500 people with 120 fighting men who consisted of one company of the 60th Royal American and Queen's Rangers along with armed traders and loyal Frenchmen. The supplies of the fort were dwindling with only ten days rations left at the start of the siege. Directly outside the fort, on the Detroit River, was the schooner Huron and the sloop Michigan each armed with six and ten cannons respectively. In need of supplies and reinforcements, a force of close to a hundred men set out on Lake Erie to reach Fort Detroit. Those who escaped made their way to Fort Sandusky, but found it destroyed, and so they returned to Fort Niagara. The Indians took their captives to Detroit, where they were tortured and mutilated. The bodies were then tossed into the river to float by Fort Detroit, which undermined morale in the fort. The detachment of small boats led by a Lieutenant Cuyler, stopped by the mouth of the Detroit River on the North shore to make camp when they were ambushed. Only 40 of the detachment escaped along with Lieutenant Cuyler while close to 60 were killed or captured. This battle would eventually become known as the Battle of Point Pelee. Not long after the battle, the schooner Huron fought off an assault of canoes that were approaching it from all sides. 14 of Pontiac's men were killed in the failed assault with no British casualties. The ships were targeted again on the night of July 9 when Pontiac sent small boats filled with burning sticks and tar to ignite the wooden hulls of the ships. The ships were able to dodge the floating hazards and were subjected to the same the following night although neither attempts by Pontiac's forces were successful. On July 29, a force of 260 British soldiers commanded by Captain James Dalyell arrived on the river to reinforce Fort Detroit along with a contingent of Queen's Rangers led by Robert Rogers himself.
Қанды жүгіру шайқасы
Фортқа келген күнінен кейін, капитан Дейлл майор Гладвинді 247 сарбаздан тұратын күш алып, Понтиактың лагеріне шабуыл жасауға көндірді. Күш сағат 2:30-да Parent's Creek (қазіргі Bloody Run Creek) бағытында жолға шықты, бірақ олардың орнына француз тыңшыларынан британдық күш жақындап келе жатқаны туралы хабар алған 150 Понтиактың жауынгерлері шабуыл жасады. Понтиак британдықтарды тұзаққа түсіру жоспарын жасап, 250 жауынгерін британдықтардың фортқа қайта шегінуіне кедері келтіру үшін жіберді. Өзенді алғаш кесіп өткенде, британдық күші үндістердің оқ жауанына тап болды және дүркіреп шегінді. Британдықтар, ақыры, қорғаныс үшін жергілікті сарайды басып алып, қалған күштері форт есіктеріне дейін жол ашып, Понтиактың тұзағынан шыға алды. Бұл шайқаста 23 адам қаза тапты, 34 адам жараланды және капитан Дейлл қаза болды.
The day after arriving at the fort, Captain Dalyell persuaded Major Gladwin to allow him to take a force of 247 soldiers and ambush Pontiac's encampment. The force started out at 2:30 am towards Parent's Creek (now Bloody Run Creek) where they were instead ambushed by 150 of Pontiac's men who had advance intelligence from French spies that a British force was incoming. Pontiac laid a plan to trap the British and sent 250 of his warriors to prevent the British retreat back towards the fort. Upon first crossing the river, the British force was met with a wave of Indian gunfire and retreated in confusion. While the British were eventually able to break through Pontiac's trap by capturing a local barn to provide covering fire while the rest of the force fought their way back up until reaching the fort doors. It cost them 23 dead, 34 wounded, and the death of Captain Dalyell.
Қоршаудың аяқталуы
Форт жаз және күз бойы екі тараптан да көп әскери қимылдарсыз тұрақты болып қала берді, себебі екеуі де шығынға ұшырамас үшін сақтанды. Дегенмен, форттағы жағдай өзгермей, дағдарыста қалды, ал Понтиактың оның ізбасарлары арасындағы ықпалы әлсіреп бара жатты. Үндістердің топтары қоршаудан шыға бастады, олардың кейбіреулері кетер алдында британдықтармен бейбіт келісімге келді. 1763 жылдың 31 қазанында, Иллинойстағы француздар оған көмекке келмейтініне толық сенген Понтиак қоршауды тоқтатып, оңтүстікке қарай Мауми өзеніне сапар шекті, онда ол британдықтарға қарсы қарсылық күштерін қайта жандандыруға тырысты. Нәтижесінде, Понтиактың Форт-Детройтты басып алуға және көтерілісін жемісті етуге жасаған сәтсіз әрекеті, британдықтар мен жергілікті халық арасындағы қақтығысқа дейінгі қарым-қатынасты өзгерте алмады. Жергілікті тұрғындардың өмірі көптеген адамдарды жоғалту және басқа экономикалық салаға инвестиция жасау мүмкіндігінен айырылу салдарынан күрт бұзылды. Британдықтар үшін бұл жағалаудағы колонияларға көбірек назар аударуға мүмкіндік берді, өйткені ішкі аймақтар көбінесе бағындырылды. Біраз уақыттан кейін (1763 жылдың қазанында) бұл 1763 жылғы Корольдік жарлығына әкеп соқты, ол американдық шекараға қатысты британдық саясаттағы өзгерісті білдірді, бұл өз кезегінде Американдық революцияға жол ашты.
The fort would hold throughout the summer and fall without much military action from either side since both were keen to avoid losses. However, the situation at the fort remained a stalemate, and Pontiac's influence among his followers began to wane. Groups of Indians began to abandon the siege, some of them making peace with the British before departing. On October 31, 1763, finally convinced that the French in Illinois would not come to his aid, Pontiac lifted the siege and traveled south to the Maumee River, where he continued his efforts to rally resistance against the British. Ultimately, Pontiac's unsuccessful attempt to take Fort Detroit and achieve success in his rebellion did not change the status quo relationship between the British and the natives that existed before the conflict. Native life was greatly disrupted from losing many people and opportunities to invest in other economic activities. For the British, this widely ensured that they could focus their attention on the coastal colonies since the backcountry was mostly subdued. In time (October 1763), this would result in the Royal Proclamation of 1763 that would signify a change in British policy towards the American frontier that would lead to the American Revolutionary War.